Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

ΑΤΜ

Πρώτη φορά το βίωσα αυτό...
Και δείχνει που έχει φτάσει η κατάσταση!
Ουρές από το πρωί…
Στην Μακρυγιάννη, στην Σολωμού, στην Χρυσοστόμου Σμύρνης.....
(προφανώς και πέρα από το Μοσχάτο, σε κάθε αθηναϊκή ή επαρχιακή γειτονιά το ίδιο συμβαίνει)
Άνθρωποι με μια κάρτα ανάληψης στα χέρια μπροστά στα ΑΤΜ των τραπεζικών μπουρδέλων.
Μέχρι και πριν λίγο τα ίδια, περιμένοντας να πάει 12 και 1 για να κάνουν αναλήψεις, μπας και βάλουν ένα δράμι τρόφιμα στο ψυγείο, μπας και κουτσοβολέψουν την ΔΕΗ, μπας και βουλώσουν τα στόματα των εισπρακτικών εταιρειών που ζητάνε τα καθυστερημένα για το στεγαστικό δάνειο ή για τις πιστωτικές κάρτες…
Να περιμένουν γεμάτοι αγωνία να δουν χρήματα στο λογαριασμό τους…
Και να φεύγουν όλοι με πλημμυρισμένα τα πρόσωπα από την απογοήτευση….
Και κάτω πεσμένα πλήθος χαρτάκια, που αν τα σήκωνες έβλεπες τα υπόλοιπα ευτυχίας και ανάπτυξης του Σαμαρά και του Βενιζέλου…
7.20 ευρώ, 11.25 ευρώ, 4.36 ευρώ…
Αυτή είναι η Ελλάδα.
Μια Κατάντια...
Μια Ντροπή!

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

100 χρόνια Φούρναρης

Ο φούρνος της γειτονιάς μου, στη Λάμπρου Κατσώνη, του «Ποὐλιου»… από το 1912 ανήκει στην ίδια οικογένεια…
102 χρόνια, εκ των οποίων τα 75 πορευτήκαμε σαν γειτόνοι μαζί!
Η πρώτη φωτογραφία γράφει Αρτοποιείον Η ΠΑΡΟΣ – Παναγιώτης Πούλιος!
Με τα ξύλα έξω, σκεπασμένα, που πρόλαβα.

Πεντανόστιμο φαγητό της Κυριακής μετά τον πόλεμο!
Η μνήμη γεμάτη από λαμαρίνες μαύρες για κουραμπιέδες και μελομακάρονα, για τσουρέκια το Πάσχα για τυρόπιτες στις γιορτές κι ο Αντώνης ο Πούλιος να θέλει όλους να τους ευχαριστήσει.

Η δεύτερη έντονα μου θυμίζει τις απόκριες, που έφερνε ο Αντώνης τις λαγάνες ξημερώματα στην ταβέρνα της γιαγιάς μου, στου Σαλαπατάρα, την Καθαρά Δευτέρα χαράματα και περίμενε να πάρει ο κόσμος μετά το γλέντι της τελευταίας αποκριάς, τις παραγγελίες του!
Ακόμα στα ξύλα!
30-50 λαγάνες και παραπάνω έφερνε ο Αντώνης λαχταριστές!
Η τρίτη, μετά το 65, νέα νοικοκυρά, αλλά η πορεία δεν άλλαζε!
Εκτός του ψητού που είχαμε ηλεκτρικό πια φούρνο, στις γιορτινές λαμαρίνες, στο ψωμί, τώρα είχαν προστεθεί και τα έτοιμα γλυκά.

Μια ζωή ολόκληρη, με το που άνοιγες τα μάτια το ψωμάκι είχες κατά νου!
Το σουπερ μάρκετ για ψωμί, δεν έχει καμιά τύχη σ αυτή την παράδοση!

Άπειρα και τα περιστατικά του γέλιου!
Γινόταν ο Αντώνης έξω φρενών, όταν του έφερναν το κρέας με τα μακαρόνια στη σάλτσα να κολυμπάνε!!!
«Ρε πρώτα ψήνεται το κρέας κι ύστερα ρίχνω το μακαρόνι! Πόσες φορές θα σας το λέω»?
Τίποτα, την άλλη Κυριακή πάλι τα ίδια!!!

Σκέτο θέατρο έπαιζαν ο Σταύρος ο Πουντίδης με τον Αντώνη!
Ο Αντώνης μάζευε κάθε μήνα κι έγραφε σ ένα τετράδιο πόσα χρήματα έδινε ο καθένας για την ανέγερση της Αγίας Σωτήρας.
Δεν υπήρχε μέρα που ο Σταύρος να μην του πει, να δώσει τα χρήματα στο Κόμμα γιατί το είπε ο Μαρξ (!) μόνο έτσι θα του συγχωρεθούν οι αμαρτίες του, κι ο Αντώνης να του απαντάει:
«ρε συ, συνεταιρός σου είναι αυτός»?
Άσε οι φιτιλιές που έβαζαν όλοι για να γίνεται ο τζερτζελές πιο διασκεδαστικός.....

Σήμα κατατεθέν της γειτονιάς μας, εκατό και.... χρόνων ο φούρνος μας!
Η Νανά γέρασε μαζί του, κι αυτό το καλό έχουν τα γηρατειά, να μην φύγεις νέος και έτσι να δώσεις την ανάμνηση των εκατό χρόνων της γειτονιάς σου στους νεώτερους!
Εγγόνια, δισέγγονα του Πούλιου, καλές δουλειές! .

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Λάκκοι και συντριβάνια

Στη ζωή και στην εξέλιξη μιας πόλης υπάρχουν κρίσιμα ζητήματα που μπορούν να σφραγίσουν την τύχη της. 
Στην περίπτωση του Μοσχάτου και του Ταύρου έχουμε παραδείγματος χάριν προσδοκίες και απαιτήσεις για το παραλιακό μέτωπο, για τον Ελαιώνα, κλπ, αλλά κατανοούμε ότι αυτά δεν λύνονται απ τη μια μέρα στην άλλη, δοθέντος του κράτους που διαθέτουμε και της οικονομικής λιτότητας που έχει επιβληθεί με τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα…. 

Υπάρχουν όμως μικρά θέματα και προβλήματα της καθημερινότητας, και τα οποία σημαδεύουν θετικά ή αρνητικά την καθημερινή ζωή του Μοσχάτου και του Ταύρου, που δεν επιδέχονται καμίας ανοχής και υπομονής. 
Μιλάω για λεπτομέρειες του αστικού εξοπλισμού, που όμως έχουν τεράστια σημασία στην γενικότερη απαιτούμενη καλαισθησία, στην εξυπηρέτηση των δημοτών, στην αίσθηση νοικοκυριού ή της ευταξίας, και ενός πολιτισμένου περιβάλλοντος, όπως: καθιστικά, παρτέρια, διαβάσεις πεζών, οδοσημάνσεις, πινακίδες ενημέρωσης, κάδοι σκουπιδιών, πεζοδρόμια, στύλοι φωτισμού, βρύσες, συντριβάνια, κλπ, κλπ…… 

Εδώ οι απαιτήσεις για μια διαρκώς σωστή εικόνα, δεν αποτελούν παραλογισμό εκ μέρους των δημοτών! 
Όταν δε, η παραμέληση διαρκεί χρόνια, τότε γίνεται δίκαιη αγανάκτηση και απορία… που δημιουργεί σε κάποιους την ανάγκη (πέρα από τα συνήθη σχόλια στους κοινωνικούς κύκλους και στα στέκια που κινούνται) να στέλνουν διαδικτυακά μηνύματα, όπως αυτό που λάβαμε και παρακίνησε για την συγγραφή του παρόντος άρθρου… 

«Σαν πολίτες του Μοσχάτου αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο ΟΛΑ τα συντριβάνια της πόλης έχουν εγκαταλειφθεί, από τότε ειδικά που ανέλαβε η παρούσα δημοτική αρχή. 
Είναι η κρίση η δικαιολογία; (σε άλλους -φτωχότερους δήμους- λειτουργούν κανονικά). 
Ειδικά αυτό της πλατεία Ηρώων μπαζώθηκε με χώμα (!!) και τώρα δείχνει ένας άσχημος όγκος στη μέση της πλατείας. 
Την ώρα που υποτίθεται αξιώνουμε την ανάπλαση της παραλίας μας, τα πολύ πιο απλά υδάτινα στοιχεία του Μοσχάτου παρουσιάζουν άθλια εικόνα. 
Για ποιο λόγο αυτή η υποβάθμιση του δημόσιου χώρου μας; 
Πολύ θα θέλαμε να δούμε λίγο ενδιαφέρον για την σύντομη επαναλειτουργία τους. 
Σαν μέσο θα ταν καλό να προβάλλετε το θέμα. 
Σας ευχαριστώ. Αντώνης Σ….» 

Σαν ΜοσχατουΠολις έχουμε κατ επανάληψη γράψει για τα προβλήματα που παρουσιάζουν όλα όσα αποτελούν τον αστικό εξοπλισμό του Δήμου και πολλάκις έχουμε δείξει φωτογραφίες που εμφανίζουν τα χάλια ΚΑΙ στα συντριβάνια. 

Μια ολάκερη τετραετία άνυδρο το συντριβάνι της πλατείας Μεταμόρφωσης, να μοιάζει πια (γυμνών όντων των υδραυλικών σωληνώσεων και των ηλεκτρικών στοιχείων) σαν εγκαταλειμμένο εργοτάξιο ή κατεστραμμένος ιπτάμενος δίσκος. 

Επι τετραετία επίσης αδρανές το συντριβάνι και το κανάλι ρέοντος νερού στο αλσάκι του ΚΑΠΗ στην οδό Ελευθερίας αποτελεί μαζί με το μικρό κανάλι ένα βρωμερό λάκκο, γεμάτο διαρκώς με κάθε είδους σκουπίδια. 

Στην ίδια κατάσταση και το μικρό συντριβάνι και οι σωλήνες τρέχοντος νερού δίπλα στο εκκλησάκι του Άγιου Παντελεήμονα, στην οδό Μακρυγιάννη. 

Μέχρις να καταλήξει να γίνει …παρτέρι (αλήθεια για ποιο λόγο και εξυπηρετώντας ποιόν?) τα ίδια συνέβαιναν επί χρόνια και στο μεγάλο συντριβάνι της πλατείας Δημαρχείου, όπου είχαμε και το γελοίο φαινόμενο να εφοδιάζεται η γούρνα του με νερό που κουβαλούσε η υδροφόρα του Δήμου!!!!!! 

Η δημοτική αρχή είναι αδικαιολόγητη. 
Η υποχρέωση να κάνει κάτι δεν είναι μόνον εμφανής, αλλά και αναγκαστική στο να διορθωθεί η κατάσταση τώρα!!! 

Θα κλείσω με ένα χαριτολόγημα φίλου στο facebook, που συνέπεσε με την εμφάνιση κροκοδείλων σε λίμνη της Κρήτης και με την πρόθεση συγγραφής αυτού του άρθρου…. 
«Πριν λίγο έφαγα χοντρή ήττα... πήγα να πάρω ένα κουλουράκι από την πλατεία και προς μεγάλη μου έκπληξη είδα με τα μάτια μου ότι στο συντριβάνι μέσα υπήρχε ένας κροκόδειλος... Αμέσως φώναξα και άλλους να τον δουν αλλά δυστυχώς εξαφανίστηκε στον πυθμένα.... περίμενα καμία 20αριά λεπτά αλλά δεν ξαναεμφανίστηκε... » 

Θα λέγαμε ότι σε τέτοιους λάκκους ούτε οι κροκόδειλοι δεν είναι δυνατόν να καταφύγουν… 
Φυσικά ούτε η ματιά μας…