Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Εξακολουθούν περιπλανώμενες οι ομάδες του Μοσχάτου


Κύριε Φαναρίτη κι εσείς λοιποί παράγοντες των ποδοσφαιρικών ομάδων του Μοσχάτου είσαστε πολύ αργοί. 

Αντίθετα η Δημοτική αρχή είναι ένας γρήγορος παρατηρητής του ρολογιού που ξεκίνησε να μετράει το χρόνο από τη στιγμή που αποξηλώθηκε το κουρελιασμένο τερέν του γηπέδου Μοσχάτου. 

Τι κλαψουρίζετε πως σας υποσχέθηκαν ότι μέσα σε 45 ημέρες θα έχει μπει το νέο συνθετικό γκαζόν. 

Λάθος πάει το ρολόϊ σας και η μέτρηση του χρόνου που κάνετε... 

Δεν έχουν περάσει 6 μήνες ή αλλιώς 180 περίπου ημέρες... 

Ακόμη είμαστε μέσα στο όριο των 45 ημερών (ίσως βρισκόμαστε στην 38η ή στην 41η ημέρα, αλλά όχι στους 6 μήνες). 

Πρέπει να διαβάσετε λίγα πραγματάκια περί της θεωρίας της Διαστολής του Χρόνου, όπου χοντρικά θα λέγαμε ότι "τα ρολόγια δύο παρατηρητών που κινούνται με διαφορετική ταχύτητα, γυρνάνε με διαφορετικό ρυθμό. 

Για τον ταχύτερο παρατηρητή το ρολόι γυρνάει πιο αργά"...!!! 

Γκέγκε? 

Γι αυτό μην ξαναδιαμαρτυρηθείτε... για το γεγονός ότι διαρκώς παίζετε εκτός έδρας, ότι έχουν τριπλασιαστεί τα έξοδά σας με το να τρέχετε για προπονήσεις και αγώνες εκτός Μοσχάτου, ότι διαλυθήκανε οι ποδοσφαιρικές ακαδημίες που έδωναν χαρά και άθληση σε 100άδες νέους και παιδάκια… 

Πάψτε να είστε άδικοι.

Τετάρτη, 11 Δεκεμβρίου 2013

Το Κατεστημένο, η Άλλη πλευρά και η Κοινωνία

Το Κατεστημένο πάντα είχε και έχει τον τρόπο του να αντιμετωπίζει κρίσεις ή εκλογικές διαδικασίες. 
Η ενότητα στους κόλπους του σχεδόν δεδομένη αφού τεράστια είναι η πειθώς που προκύπτει από την αίσθηση της άσκησης προσωπικής και συλλογικής εξουσίας, από την ενθυλάκωση χρήματος από μισθούς, αντιμισθίες και αποζημιώσεις, από την εξυπηρέτηση ίδιων συμφερόντων και από την ωφέλεια άλλων υλικών και άυλων αγαθών. 

Το πρόβλημα πάντα το έχει και το είχε η ..."Άλλη" πλευρά!
Αυτή που με όποιο τίτλο ή ονομασία παλεύει υπέρ της πόλης και των κοινών, υπέρ αξιών και μιας άλλης δημοκρατικής λειτουργίας. 
Αυτή όμως έχει να ξεπεράσει φοβίες στο άνοιγμα και στις συνεργασίες, ιδεολογήματα και τσιτάτα, αφορισμούς, καθαρότητες, την αιχμαλωσία από ιδεοληψίες και φορμαλισμούς ή τέλος την προσχηματική μεν, βλακώδη δε, θεοποίηση των διαδικασιών στο όνομα αφηρημένων και εσφαλμένων αυτοεπιβεβαιώσεων. 
Με το πρόβλημά της να γίνεται πραγματικό Δράμα, ένα Δαντικό κολαστήριο, όταν προελαύνοντος του εχθρικού Κατεστημένου, αυτή η "Άλλη" πλευρά ομφαλοσκοπεί, όντας ψυχοπαθολογικά γαντζωμένη στις εμμονές της. 

Η χαμένη πάντα, είναι η Κοινωνία...

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Και ο Άγιος φοβέρα θέλει (;)

Την Δευτέρα που μας πέρασε (18/11/13) ο δήμαρχος έκλεισε στην οδό Πειραιώς το ρεύμα ανόδου προς Αθήνα, με σκοπό να πιέσει το Υπουργείο Υγείας ώστε να μην κλείσουν τα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ σε Μοσχάτο και Ταύρο. 

Εκ πρώτης όψεως η ενέργεια είναι θετική, έστω και με μια μισερή εφαρμογή των όσων αρχικά προγραμμάτιζε ο κ. Ευθυμίου, για κλείσιμο και των δύο ρευμάτων κυκλοφορίας και μάλιστα από τις 8 το πρωί έως τις 12 το μεσημέρι. 

Μάλιστα το συμβολικό κλείσιμο υποστηρίχτηκε από όλες τις δημοτικές παρατάξεις, πλην αυτής του κ. Σπανάκη, ο οποίος αφενός κατηγόρησε (όχι άδικα) τον δήμαρχο για ανούσια κίνηση εντυπωσιασμού και αφετέρου δεν παρουσιάστηκε στον τόπο διαμαρτυρίας. 

Η σε τοπικό επίπεδο διαφαινόμενη απειλή κλεισίματος των ιατρείων του Δήμου μας και κυρίως του Ταύρου, πρέπει να μας βρίσκει συνολικά αντίθετους και έτοιμους να αντισταθούμε έμπρακτα πια…, αλλά (και πέρα από τον τοπικισμό) κάθε τι που αντιστέκεται στην διάλυση της πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας, στην ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας και στην αντικοινωνική πολιτική της κυβέρνησης, πρέπει να τυχαίνει της κοινωνικής επικρότησης, υποστήριξης και απαίτησης για συνέχεια... 

Καθώς λοιπόν η επίθεση εναντίον του ΕΟΠΥΥ κλιμακώνεται από τον Άδωνη Γεωργιάδη, κατ εντολή των ξένων επικυρίαρχων, υπάρχει ανάγκη η Δημοτική Αρχή να εντείνει τη δράση της και να οργανώσει ουσιαστικότερες κινητοποιήσεις του λαού του Μοσχάτου και του Ταύρου και να προχωρήσει σε συνεργασίες με άλλους δήμους της Αττικής… 

Για να γίνουν αυτά, ο επίσημος Δήμος Μοσχάτου -Ταύρου, ως οργανωμένος αυτοδιοικητικός φορέας, πρέπει να εγκαταλείψει τα παλιά διαχειριστικά μοντέλα και να αρθεί στο ύψος των σύγχρονων κοινωνικών αναγκών ενός δήμου, και τώρα πολύ περισσότερο, να σταθεί προπύργιο ενάντια στην καταστροφή της κοινωνίας

Η επιστολή που έστειλε ο «υπουργός υγείας» την Δευτέρα 18/11/13, δηλαδή 2 - 3 ώρες μετά το συμβολικό κλείσιμο της Πειραιώς (που υποκριτικά δηλώνει πως δεν διαλύεται ο ΕΟΠΥΥ αλλά απλά ενώνονται δύο παράλληλα συστήματα Παροχής Πρωτοβάθμιας Φροντίδας και όχι το κλείσιμο των ιατρείων σε Μοσχάτο και Ταύρο), 
- ούτε βέβαια φερέγγυα και καθησυχαστική μπορεί να είναι (εξαιτίας της κυβερνητικής φιλοσοφίας και των προσωπικών χαρακτηριστικών του ανδρός), 
- ούτε αναδεικνύει τη διάσταση του προβλήματος (γιατί η ζημιά που θα γίνει δεν τελειώνει στα κτήρια και στις δομές), 
- ούτε βέβαια μας φοβήθηκε, όπως ανόητα κάγχασε ο πολιτιστικός ταγός του δήμου, πως «και ο Άγιος φοβέρα θέλει»… 

Το να κινητοποιείται η «Μεσοποταμία» για το Χαράτσι και για την Παραλία ή να μαζεύει υπογραφές κατοίκων του Μοσχάτου η πρωτοβουλία «Είμαστε 1013» για τον ΕΟΠΥΥ και για την πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας και μόνον τότε να τρέχει ο επίσημος Δήμος για να πάρει εύσημα ή για να μην εισπράξει την κοινωνική κριτική και κατακραυγή, δεν είναι η λύση… 

Εκτός και το δούμε σαν μιαν ανάγκη όπου κινητοποιούμενοι σαν πολίτες, συλλογικότητες, πρωτοβουλίες και κινήσεις φορτίζουμε και κινητοποιούμε ταυτόχρονα τις άδειες κοινωνικές μπαταρίες της ομάδας που διοικεί τον Δήμο... 

Αν είναι έτσι, …ε τότε ας φοβίζουμε διαρκώς την αγιοσύνη τους!

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2013

Η φελλάχα η Γιουλαλάμ

Μια σκευωρία δίκης με σαθρό κατηγορητήριο, για να εξευτελίσει τους ανθρώπους, τη δικαιοσύνη, τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας μας, έφερε στο απόσπασμα το 1948 είκοσι αθώα παλληκάρια του πολεμικού ναυτικού, που εκτελέστηκαν στη Καισαριανή.
Η αφεντιά μου, η Νανά Ιωαννίδου, έχει άμεση αντίληψη των γεγονότων, καθότι από έναν αδελφό του πατέρα μου, καθόλου κομμουνιστή, κατόρθωσαν και του απέσπασαν ότι ομολογία ήθελαν ύστερα από φρικτά βασανιστήρια.
Τα στρατοδικεία, οι διωγμοί, ήταν πλέον μέρος της ζωής μας, μικρών και μεγάλων.
Πρωθυπουργός (δοτός) τότε ο Γεώργιος Παπανδρέου!
Τότε έπρεπε να δοθεί και μια ισχυρή δόση θεάματος - ακροάματος, για να χαθεί και η ψυχή μας ολοκληρωτικά.
Έτσι βρήκαν ένα αθώο τραγούδι ρούμπας, που έπαιζε από το πρωί μέχρι το βράδυ στο ράδιο, αλλά και στα βαριετέ της εποχής, το τραγούδι με τον τίτλο: Η Φελλάχα η Γιουλαλάμ!!

Παρέμεινε για μας τους παλιούς, και όχι μόνο, μέχρι σήμερα, σύμβολο μιας εποχής που οδήγησε από τότε στον οδοστρωτήρα της ισοπέδωσης, της διαστρέβλωσης της καθημερινής ζωής, του ατομικισμού και της μέγιστης διαφθοράς.
Χάσαμε τις παραδόσεις μας, τον πολιτισμό μας και αφήσαμε να διαχειριστούν την πορεία μας διαβρωμένοι άνθρωποι της Φελλάχας!

Κατεβαίνοντας τα δρομάκια του Ψυρρή και των γύρω περιοχών, προ ημερών, μετά την ομιλία του Τσίπρα στο Σύνταγμα, αντίκρισα το αδιαχώρητο!
Η generation coffee δεν καταδέχεται να διαμαρτυρηθεί!
Ο νους μου πέταξε στη Φελλάχα τη Γιουλαλάμ!
Τι success story, τι Κουκουλέοντες & Σια, τι Αδώνιδες, τι αποτεφρωμένοι, τι ανασφάλιστοι… εδώ μιλάμε για success όλων των εποχών!
Παίδες, ζήτω η Φελλάχα η Γιουλαλάμ...
Το σουξέ είναι του ΄48, αλλά η σφραγίδα του θα γράφει για πάντα!

Τώρα πάμε για τους επόμενους 13.500 απολυμένους!!!
Ζήτω η Φελλάχα η μικρούλα η Γιουλαλάμ, τραγουδώντας παίζει ώρες το ΤΑΜ ΤΑΜ!

Καλή δύναμη…

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Φτιάχνουν Μελιγαλά μέσα στην Αθήνα

Ζητώντας ήρωες προς εκμετάλλευση (7Ο σημείωμα)
Οι φονιάδες εκτελεστές δεν πήγαν εκεί για χαβαλέ και εκφοβισμό. 
Όντως. 
Και μάλιστα άδικα χαμένων με την έννοια ότι μια τέτοια δολοφονία δεν έχει να προσφέρει καμιά καταδίκη σε βάρος των απόψεων και των πρακτικών της οργάνωσης που ανήκαν. 
Με άλλα λόγια η τιμωρία των εκτελεστών δεν είχε να προσθέσει περισσότερη κατηγορία και δαιμονοποίηση της Χρυσής Αυγής. 
Αντίθετα έβγαλε την οργάνωση των νεοναζιστών και θαυμαστών του Χίτλερ από τη γωνιά. 
Από κατηγορούμενοι οι χρυσαυγήτες μετατρέπονται σε θύματα που διαμαρτύρονται κουνώντας το δάχτυλο και παραδίδοντας θεατρικά τα περίστροφα που μέχρι χτες κατείχαν. 
Θυματοποίηση των θητών. 
Αυτός ήταν ο στόχος (μεταξύ φυσικά των άλλων) 

Ποιοί έκαναν το έγκλημα (6Ο σημείωμα)
Κάποτε ο Κωνσταντινος Καραμανλής, πληροφορούμενος τη δολοφονία Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη απο τους παρακρατικούς Κοτζαμάνη και Εμμανουηλίδη, είχε πει το φοβερό... 
ΠΟΙΟΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΚΥΒΕΡΝΑΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΧΩΡΑ.... 
Η έρευνα απέδειξε ότι πίσω από το έγκλημα που είχε στόχο να ανακόψει την Δημοκρατική παράταξη αλλά και την Αριστερά, βρισκότανε το παρακράτος των μυστικών υπηρεσιών, στρατιωτικοί, κλπ... 
Ειναι θέμα του λαϊκού κινήματος να μην φάει μια νέα ανάσχεση τύπου ΜΑΡΦΙΝ.... 

Πλευρήσ-ματα! (5Ο σημείωμα)
Τώρα στον Σκαϊ... 
Ο Πλεύρης Τζούνιορ μιλάει και λέει ότι είναι ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΣ πίσω από το χτύπημα στο Νέο Ηράκλειο... 
Ο καθηγητής Κατρούγκαλος απαντάει ότι μπορεί να είναι πολλά πράγματα που σκοπό έχουν να μουδιάσουν την κοινωνία και τα κινήματα, είτε είναι από πίσω Τρομοκράτες, είτε ΜΥΣΤΙΚΕΣ ΥΠΗΡΕΣΙΕΣ!!!! 

Θα τους πιάσουν; (4Ο σημείωμα)
Ακούω ότι υπάρχουν βίντεο που δείχνουν τα πάντα... από το προβοκατόρικο και δολοφονικό χτύπημα εναντίον των χρυσαυγητών... 
Σκέπτομαι διάφορα και διακινδυνεύω το εξής: 
Θα πιάσουν τους εκτελεστές τόσο, όσο ανοίξανε την λίστα Λαγκάρντ.... 

Φοβισμένος καναπεδολαός (3Ο σημείωμα)
Καλημέρα στη χώρα της βολικής προβοκάτσιας..... 
Άντε μικροί λωτοφάγοι, φάτε το φρούτο σας..... 

Η παράγκα ψιθυρίζει (2Ο σημείωμα)
Ωραίοι αυτοί στο ΜΕΓΑ…. 
Στην περίπτωση της δολοφονίας των 2 χρυσαυγητών σήμερα, προωθούν έμμεσα αλλα με σαφήνεια την εκδοχή της αντεκδίκησης: “το μια σου - μια μου”, που πλάσαρε και ο Δένδιας στις δηλώσεις του…. 
Όχι παίζουμε…. 
Αβάντι μαέστρο… 

Νιάου-Νιάου (1Ο σημείωμα)
Θα χρησιμοποιήσω μιαν ανατριχιαστική έκφραση... 
ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΝΙΑΟΥ -ΝΙΑΟΥ ΣΤΑ ΚΕΡΑΜΙΔΙΑ?... 
Αυτό που έγινε στο Νέο Ηράκλειο έξω από κάποια γραφεία της Χ.Α., ήταν μιά ΑΝΑΜΕΝΩΜΕΝΗ δολοφονική επίθεση που θα ζευγάρωνε οπωσδήποτε τον φόνο του Παύλου Φύσσα... 
Απλά ήταν θέμα χρόνου να γίνει... 
Το σκοτεινό παρακράτος με νύχια και με δόντια προσπαθεί να διατηρήσει την υπάρχουσα πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση δημιουργώντας συνθήκες ανωμαλίας, αστυνομοκρατίας, τρόμου, να βγάλει στην αντεπίθεση την Χ.Α και να εμπεδώσει τη θεωρία των δύο άκρων....

Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Τα ιστορικά μας τραγούδια λένε ψέματα

















Η Αθήνα τώρα έχει αλλάξει 
με των πραγμάτων τη νέα τάξη 
μα όχι ευτυχώς εκείνη 
που ήθελε ο Μουσολίνι 

Την Παναγιώτα αν συναντήσεις 
δε λέει φιλιά μα many kisses 
και ο τσολιάς σ’ επιστολή του 
sweet heart καλεί την εκλεκτή του 

Με τους Βρετανούς εμείς 
εχουμε κοινά σημεία 
το συναίσθημα τιμής 
και ψυχή στην τρικυμία 

Σκώτο αυτοί, εμείς τσολιά 
ένα σκοπό τη λευτεριά 
Γιώργο οι δυο μας Βασιλιά 
ζήτω το ουίσκι κι η ρετσίνα 

Έστω και δίχως να μιλήσεις 
έρχεσαι εις συνεννοήσεις 
γιατί τα χείλη αν σιωπούνε 
τα μάτια κι οι καρδιές μιλούνε 

Βλέπεις να λέει το μοδιστράκι 
how do you do στ’ αεροποράκι 
κι ο Μενιδιάτης πλέον ξέρει 
να τραγουδά το "Tipperary" 

Με τους Βρετανούς εμείς 
έχουμε κοινά σημεία 
το συναίσθημα τιμής 
και ψυχή στην τρικυμία 

Σκώτο αυτοί, εμείς τσολιά 
ένα σκοπό τη λευτεριά 
Γιώργο οι δυο μας Βασιλιά 
ζήτω το ουίσκι κι η ρετσίνα 

Η νέα τάξις δε θα ήτο 
αν δεν υπήρχε ο Benitto 
αυτός με μια του κουτουράδα 
Αγγλία ένωσε κι Ελλάδα 

Ενώ αγωνίζεται με θάρρος 
I love you γράφει ο φαντάρος 
και darling απαντάει εκείνη 
κορόιδο που `σαι Μουσολίνι 

Με τους Βρετανούς εμείς 
έχουμε κοινά σημεία 
το συναίσθημα τιμής 
και ψυχή στην τρικυμία 

Σκώτο αυτοί, εμείς τσολιά 
ένα σκοπό τη λευτεριά 
Γιώργο οι δυο μας Βασιλιά 
ζήτω το ουίσκι κι η ρετσίνα 

Το μεγάλο εμβατήριο σουξέ της Βέμπο, ακριβώς μετά τον πόλεμο δεν μας τα λέει καλά! 
Τι στιχάκι είναι αυτό? 

Με τους Βρετανούς εμείς έχουμε κοινά σημεία το συναίσθημα τιμής και ψυχή στην τρικυμία? 
Καμία αλήθεια δε λέει... 
Τι σόϊ κοινά σημεία, όταν έχουμε ξέχωρη τσέπη! 
Ούτε μας λέει ακριβώς γιατί εκείνες τις ημέρες έκαναν τον βομβαρδισμό του Πειραιά οι συμμαχοί μας με 5.500 χιλιάδες νεκρούς, που μέχρι σήμερα όλοι κάνουν μούγκα στη στρούγκα! 
Βέβαια η ιστορία έχει καταγράψει το γιατί. 
Ο τότε πρωθυπουργός Iωάννης Ράλλης (για φαντάσου) έκανε έντονο διάβημα στην Αγγλία και η κυβέρνηση του Καϊρου τον καθαίρεσε! 
Ανά τους αιώνες ο Πειραιάς ήταν λαϊκή σφηκοφωλιά κι έπρεπε να τιμωρηθεί! 
Έπρεπε να έλθει το σωτήριο έτος επί Τρόϊκας για να ξαναδιαβάσουμε τα τραγούδια με μια εμβάθυνση ιδεολογική. 
Γιατί όλα αυτά τα τραγούδια ήταν παραγγελιές! 
Όλα έχουν απομυθοποιηθεί πια! 
Ποτέ δεν κατάλαβα : οι Άγγλοι νίκησαν τους Ιταλούς στην Αλβανία , οι Έλληνες γιορτάζουν! 
Ο Μεταξάς είπε «όχι» στους Άγγλους και το «όχι» το γιορτάζουμε στα σχολεία για τους Ιταλούς! 
Πάντα μετά το "21" χώρα πιόνι, δωσίλογων και εξαγορασμένων. 
Ρόλους καθ υπαγόρευσιν! 
Τίποτα με κατ ιδίαν πρωτοβουλία! 
Τι στεφάνια νίκης! 
Τι εθνικοθρησκευτικές γιορτές! 
Τι στρατιώτες βορά προς κατανάλωση πρώτης γραμμής, γυμνούς και πεινασμένους και νικητές χωρίς όπλα όπως ο πατέρας μου. 
Ζήσαμε και ζούμε μέσα σ ένα ιδεολογικό κομφούζιο μέχρι τώρα. 
Μη συνεχίσω για ένα άλλο τραγούδι της Βέμπο, που στον εμφύλιο ανακάτεψε τον Κολοκοτρώνη! 
Δεν πρόλαβε όμως να γίνει μεγάλο σουξέ, γιατί ο Κολοκοτρώνης δεν είχε πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων! 
Έτσι, μέσα σ αυτό το ιδεολογικό και ανιστόρητο τουρλουμπούκι, φθάσανε τα μεταπολεμικά κατακάθια να κυβερνούν μέχρι σήμερα....... 
Βοήθειά μας !!!.. 

-------------------------- 


* Tίτλος τραγουδιού: "Αγγλοελληνική συμμαχία" ή «Ζήτω το ουίσκι κι η ρετσίνα» σε στίχους του Πωλ Μενεστρέλ

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Τράπουλα χωρίς μπαλαντέρ η κεντροαριστερά του Συστήματος

Ο Βενιζέλος στα φανερά ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, από τη μια υπηρετεί πιστά τους πάτρωνές του και από την άλλη παλεύει να διασωθεί πολιτικά, επιχειρώντας να παραστήσει την Κιβωτό του Νώε ή το στρουμπουλό υποβρύχιο Κουρσκ .

Ευρύχωρο και αρκετά άδειο το κήτος του για να χωρέσει τους «58» και την κίνησή τους και κατ ανάγκη ανθεκτικό για να αντέξει το κάθε καρυδιάς καρύδι από τους παλιούς Πασόκους που τους ανασύρονται από την πολιτική ναφθαλίνη στο όνομα της νέας Κεντροαριστεράς (πες φράγμα απέναντι στον επερχόμενο ΣΥΡΙΖΑ), όπως μια νοικοκυρά ανασύρει κατά τα μέσα Δεκέμβρη τις παλιές συστοιχίες με τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια που στην πλειοψηφία τους δεν ανάβουν.

Μέχρι το όνομα του Σουλαδάκη άκουσα την ώρα που οδηγούσα και πήγε να μου φύγει το τιμόνι.

Πολλοί μιλάνε για ξαναζεσταμένη σούπα που όμως ακόμα και οι πεινασμένοι δεν την ακουμπάνε, και κάποιοι άλλοι θυμίζουν το βιβλίο του Heinrich Winkler, «Βαϊμάρη: Η ανάπηρη δημοκρατία», όπου περιγράφεται η προσπάθεια της τότε σοσιαλδημοκρατίας του Φρίντριχ Έμπερτ να κουκουλώσει της αμαρτίες της, πράγμα που οδήγησε στο ναζισμό και στα ερείπια του Β' Παγκόσμιου πολέμου.

Προσωπικά, ονόματα σαν του ΓΑΠ, του Σημίτη, του Ρέππα, του Παπαδόπουλου ή του …Σουλαδάκη (μα που στο διάολο τον βρήκαν μέσα στο σεντούκι;) μου θυμίζουν τραπουλόχαρτα πεταμένα στο τραπέζι μετά από μια τρελή παρτίδα κουμ-κάν όπου οι παίχτες ανακάλυψαν ότι η τράπουλα είναι λειψή!!!


Όσο προσεκτικά, λοιπόν, κι αν την μαζέψουν από την πράσινη τσόχα, όσα καλά κι αν την τακτοποιήσουν και ανακατέψουν, κι όπου κι αν την «κόψουν» πάντα θα βρίσκεις ντάμα μπαστούνι τον Σημίτη ή βαλέ καρό τον Σκανδαλίδη…

Πότε όμως δεν θα βρεθεί ο μπαλαντέρ….

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Παιχνίδια πολιτικής παραπλάνησης και ωφελιμισμού

Στο παρελθόν πολλές φορές γράψαμε για το πώς πρέπει να ασκείται η πολιτική και για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται τα πρόσωπα που υπηρετούν ή αντιπροσωπεύουν Θεσμούς. 

Πιο συγκεκριμένα, μιλήσαμε με πολύ σαφήνεια για μεθόδους που χρησιμοποιεί η Δημοτική αρχή στο επίπεδο χειρισμού των δημοτών μέσα από προπαγανδιστικούς εντυπωσιασμούς και δημοσιοσχεσίτικες πρακτικές. 

Σήμερα επανερχόμαστε εξ αφορμής της σημερινής συγκέντρωσης που πραγματοποιεί ο κ. Ευθυμίου στο Ίδρυμα Κακογιάννη στον Ταύρο. 

Καλεί λοιπόν τον κόσμο (χρησιμοποιώντας κάθε μέσον και τρόπο) να πάει το απόγευμα στην συγκέντρωσή του: 
α) γιατί αυτός και οι δικοί του είναι όλο αυτιά στα αιτήματα της τοπικής κοινωνίας («Ακούμε τους πολίτες» λέει το σύνθημα στην αφίσα) και 
β) γιατί ο ίδιος και οι συνεργάτες του δεν κάνουν τίποτα αν δεν το σχεδιάσουν και δεν το πάνε χέρι – χέρι με τους Μοσχατιώτες και τους Ταυριώτες («Συναποφασίζουμε για το μέλλον της πόλης μας» λέει ξανά η αφίσα)… 

Το τι έκανε τρία και χρόνια στον δημαρχιακό θρόνο δεν μας αφορά προς το παρόν, αν και έχουμε τεράστια περιέργεια να δούμε αν θα βρει έστω κι ένα έργο τη προκοπής για να αναφέρει και επιδείξει προς τους πιστούς του, αλλά και τους ανυποψίαστους που θα προσέλθουν στο Ίδρυμα της οδού Πειραιώς, δίπλα στο σουβλατζίδικο… 

Αυτό που σήμερα θέλουμε να διαρωτηθούμε και φυσικά να απαντήσουμε είναι: ποιος διοργανώνει την διαλογική φιέστα? 

Ο κ. Ευθυμίου θεσμικά ως Δήμαρχος, ή ο κ. Ευθυμίου ως επικεφαλής ενός δημοτικού συνδυασμού που αποτολμά νωρίς - νωρίς να μας πει ότι θα είναι παρόν στην διεκδίκηση μίας νέας τετραετίας? 

Σαν δήμαρχος δεν φαίνεται να το διοργανώνει, γιατί ούτε ανέβασε την καμπάνια του στην επίσημη διαδικτυακή σελίδα του Δήμου Μοσχάτου – Ταύρου, ούτε προσκάλεσε ως θα όφειλε σε τέτοια περίπτωση να τις δημοτικές ομάδες των παρατάξεων της αντιπολίτευσης, κλπ, κλπ 

Άρα το κάνει ως δημοτική παράταξη και ως αρχηγός αυτής, πράγμα που τελικά ομολόγησαν κάποιοι από τα πρωτοπαλίκαρά του. 

Γιατί όμως, εφόσον πρόκειται για έναρξη του προεκλογικού αγώνα και ψηφοθηρική εκδήλωση, δεν χρησιμοποίησε τον τίτλο του συνδυασμού του? 

Από πού αντλεί την δύναμη να χρησιμοποιεί τον θεσμικό του ρόλο κατά παράβαση των κανόνων σωστής πολιτικής συμπεριφοράς? 

Πως είναι δυνατόν να επιχειρείται τέτοια πολιτική παραπλάνηση των Ταυριωτών? 

Αλλά και ένα ακόμη ερώτημα: Το Ίδρυμα Κακογιάννη σε ποιόν παραχωρεί (και πως) την αίθουσά του? …στον δήμαρχο ή στον υποψήφιο δήμαρχο της προσεχούς τετραετίας?

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Οι δρόμοι της "κεχριμπαρένιας"

Μεγάλωσα μέσα σε γιορτές του Σεπτέμβρη, όταν ήταν η εποχή του τρύγου και του μούστου.

Στο Μοσχάτο κοσμοχαλασιά στα χρόνια του 50 - 60.
Δεκάδες οι ταβέρνες, τα κρασοπουλιά, τα καρβουνιάρικα, τα μαγειρεία, οι μπακαλοταβέρνες.
Το μήνα Σεπτέμβρη όλοι έβγαζαν τα βαρέλια στο δρόμο ή στις μεγάλες αυλές τους, για να τα πλύνουν, να τα τρίψουν με τις βούρτσες να φύγει όλη η γλίνα, να τα καλαφατίσουν ειδικοί άνθρωποι και να κάνουν αποστείρωση του ξύλου από τους μικροοργανισμούς.
Όλη η οικογένεια επί ποδός πολέμου.
Μία από αυτές τις οικογένειες που είχε ταβέρνα, ήταν του παππού μου του Νικόλα.
Τα μικρά παιδιά της οικογένειας και τα μεγαλύτερα άλλο που δεν ήθελαν, όπως όλοι ήταν απασχολημένοι, εύρισκαν την ευκαιρία να τσαλαβουτούν, να παίζουν με τα νερά, μάζευαν και τα γειτονόπουλα για παιχνίδι ως το βράδυ.

Ο παππούς μου εδώ στο Μοσχάτο, είχε θεόρατα βαρέλια οκτακοσάρια (οκαδες) και χιλιάρια.
Είχε όμως και θεόρατο υπόστεγο μ ένα στρέμμα αυλή.
Όταν έβγαζε τα βαρέλια για πλύσιμο, έξω στην αυλή, ασβέστωνε όλο το χώρο για καθαριότητα.
Μας έλεγε «το καλό κρασί θέλει καθαρό χώρο».
Το άσπριζε 3 φορές με ασβέστη για να στεγνώσει και να είναι έτοιμο να φέρει τα καθαρά βαρέλια για να υποδεχθούν το μούστο και να ετοιμάσουν τη ξανθιά ρετσίνα.
Χρόνια έπαιρνε μούστο από τον ίδιο καλλιεργητή από τα Μεσόγεια.
Περιμέναμε πως και πως εμείς τα παιδιά, γιατί πάντα κανόνιζε και έπαιρνε η μητέρα μου μούστο για μουσταλευριά που μας άρεσε, πασπαλισμένη με μπόλικο καρύδι και κανέλλα, αλλά και φτιάχνοντας πετιμέζι.
Σαν παραμύθι θυμάμαι 2 φορές που παραβρεθήκαμε και στο πατητήρι του τρύγου στα Μεσόγεια.
Θα ήταν το 53 και 54…
Άλλη εκεί κοσμοχαλασιά.
Όλοι στον αγώνα, να έρχονται τα σταφύλια από τον τρύγο, να τα ρίχνουν στο πατητήρι, να τα πατούν ολόκληρη η οικογένεια, άλλοι ξυπόλυτοι, άλλοι με μπότες.
Να προσέχουν την καθαριότητα σχολαστικά… επίπονη εργασία.
Να πέφτει ο μούστος από το μικρό ρείθρο σ ένα κοφίνι και από κει στην δεξαμενή, ώρες ολόκληρες.
Να έχουν και το νου τους στα γράδα!
Κατά τις 3 τα ξημερώματα όλοι ήταν εξαντλημένοι από τον ολοήμερο κάματο με την υπερένταση ζωγραφισμένη, όμως το έθιμο δεν άλλαζε ποτέ:
Όλοι στο τραπέζι για κρασάτο κόκορα κοκκινιστό με μακαρονάδα στις 3 το πρωί!
Ο μόχθος της ζωής ήθελε τη χαρά της μέθεξης!
Φεύγαμε ξημερώματα με του 38 το Opel Kadett που είχε ο πατέρας μου!

Ζούσαμε στους χρωματισμούς fortissimo, του: τρύγος – μούστος - ρετσίνα.
Ο μούστος όταν ερχόταν είχε τις δικές του μετρήσεις.
Ο παππούς αγόραζε με τα κάρα, όπως έλεγαν εκείνη την εποχή.
Οι οικογένειες μετά τον πόλεμο ήταν αλληλέγγυες, όλοι βοηθούσαν.
Ο μούστος πληρωνόταν με δόσεις.
Μετά το τέλειωμα όλων των εργασιών (ύστερα από 30-40 μέρες) ερχόταν η ανυπομονησία του Αγίου Δημητρίου για να ακούσει ο παππούς τον θόρυβο της ντούγας να μπει η κάνουλα.
Με το πρώτο σφυροκόπημα ο παππούς ήξερε τι κρασί είναι.
Όλοι, και τα μικρά, μαζευόμαστε να δοκιμάσουμε το Πρώτο!
Σαμπάνια ήταν!

Δεν θυμάμαι ποτέ ο παππούς να μην είχε εκλεκτό κρασί.
Εξ άλλου πολλοί επώνυμοι της εποχής ερχόντουσαν για το κρασί του.
Τα σημερινά επώνυμα κρασιά, καμία σχέση με το τότε.
Όπως ακριβώς και η εποχή μας.
Μόλις άνοιγε το καινούργιο, μαζευόντουσαν οι γλεντζέδες…
Ο παππούς καμάρωνε κορδωτός και σαν γνήσιος γλεντζές κι αυτός έπαιρνε την κιθάρα για να υμνήσει την ξανθια του…
Σα να τον ακούω ακόμα με την κόντρα τενόρο φωνή του:
"Ρετσίνα μου αγνή,
αγάπη μου ξανθιά κεχριμπαρένια,
σκοτώνεις όλους τους καημούς
 και σβήνεις πάντα κάθε έγνοια...

Γι αυτό κι εγώ δεν θα τ απαρνηθώ 
το ρετσινάτο χρώμα
και θέλω να με θάψουνε, λόγω τιμής, 
με κάνουλα στο στόμα"!

Παίδες Εβίβα, καλό Πρώτο!

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Από τους Κινέζους και τους Τσιγαράδες στον Ιβάν τον Τρομερό

Είμαστε μια τραγική χώρα... 
και φαίνεται πως θα γίνουμε τραγικότερη αφού η κορύφωση του δράματος πλησιάζει όλο και περισσότερο.... 

Η υποψία μου αυτή βασίζεται σε όσα πραγματικά γεγονότα διάβασα στο Skai.gr

Διάβασα λοιπόν ότι "στην εκδήλωση παρευρέθηκαν ο Υπουργός Μακεδονίας – Θράκης κ. Θεόδωρος Καράογλου, ο Περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας κ. Απόστολος Τζιτζικώστας, 120 βουλευτές από όλους τους νομούς της Βόρειας Ελλάδας, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης, οι δήμαρχοι όλων των δήμων του νομού Θεσσαλονίκης, οι εκπρόσωποι φορέων, θεσμών, μεγάλων οργανισμών, παραγωγικών δυνάμεων, οι πρυτάνεις Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων και δεκάδες δημοσιογράφοι από όλα τα μέσα ενημέρωσης"... 

Θα αναρωτηθείτε: ποιο είδος εκδήλωσης ή ποιός μεγαλόσχημος μάζεψε όλον αυτόν τον πολύ και εκλεκτό κόσμο..

Πρόκειται λοιπόν για τον ομογενή Ιβάν Σαββίδη που σε άψογα …ρωσικά μίλησε επί δυόμιση ώρες για το οκταετές όραμά του για τον ΠΑΟΚ Θεσσαλονίκης. 

Θα ρίξει (λέει) 150.000.000 ευρώ (την ώρα που ούτε πεπονόσπορος δεν κυκλοφορεί στην Ελλάδα) αλλά αυτά τα χρήματα θα τοποθετηθούν στον σύλλογο (πες καλύτερα ΠΑΕ) εφόσον διαγραφούν παλαιά χρέη του ΠΑΟΚ και εφόσον ο Ιβάν λάβει ορισμένες φοροαπαλλαγές και διευκολύνσεις… 

(Στα λεγόμενα και τις απαιτήσεις του, περα από την υπομονετική ακρόαση, οι βουλετες έκαναν και ερωτήσεις (!), αλλά και υποσχέθηκαν να υποστηριχθεί η Σαββίδειος επενδυτική πρόταση στην Βουλή)!!! 

Θα πει κανείς: και γιατί να μην ζητήσει τέτοια πράγματα; 
Είναι πιο πονηροί οι κινέζοι της Cosco κάτω στο λιμάνι του Πειραιά; 

Όσο για την σχέση «επενδυτή» και πολιτικών, πέρα από την ψηφοθηρία, γιατί να μην είναι τόσο απροκάλυπτη και εξυπηρετική όταν ο ίδιος ο πρωθυπουργός της ωραίας Μπανανίας μας, στρώνει κόκκινο χαλί για να υποδεχθεί στου Μαξίμου ληστρικά κοράκια σαν τους κινέζους λιμενοϊδιοκτήτες του Πειραιά ή τους αμερικάνους τσιγαράδες της Philip Morris;

Πέμπτη, 12 Σεπτεμβρίου 2013

That is the Question...

Ένα έργο τέχνης του σινεμά, το «Επαναστάτης χωρίς αιτία» του 1955 με τον Τζέιμς Ντην, παρουσίαζε την ηθική παρακμή της Αμερικάνικης νεολαίας, την αποξένωση μεταξύ των ανθρώπων και το χάσμα των γενεών.

Από τότε πολύ χειρότερα πήγαν τα πράγματα για όλο τον κόσμο.
Ιδιαίτερα τον «Δυτικό».

«Οι επαναστάτες χωρίς αιτία» είναι υποκείμενα που αντιμάχονται την παρακμή.

Στα καθ ημάς, φαίνεται η παρακμή έχει ακόμα «λίπος» και διατηρείται αγέρωχη!

Προς το παρόν η λέξη αντιμαχία είναι συνώνυμη με τη λέξη συμμαχία!

Οι ιδεολογίες και η θρησκευτική μας πίστη, που μας είχαν συνδέσει με την κοινωνία καταρρέουν δίκην χιονοστιβάδας, αν δεν έχουν καταρρεύσει ολοκληρωτικά.

Από την άλλη το Ευρώ που μας είχε συνδέσει με τον καταναλωτικό μηχανισμό, δεν υπάρχει.

Εγινε μύθος!

Ίσα - ίσα φυτοζωούμε.

Τι έχει μείνει?

Η παρακμή μ όλο της το μεγαλείο και το χειρότερο, μέσω διαδικτύου με δυό λέξεις να φαντασιωνόμαστε επαναστάσεις, τιμωρίες κι όλα τα ηθικά!

Φαντάζομαι όμως πως όταν κάποια στιγμή, ανακαλύψουμε μέσα μας τον «επαναστάτη χωρίς αιτία», η εκδίκηση για την απώλεια όλων αυτών των ισχυρών μας ερεισμάτων θα είναι θανατηφόρα, και τότε… η οικουμενική φράση,
«οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα»
δεν θα ισχύει σε μια αποτεφρωμένη Ελλάδα νεκρών γραμμάτων!

ΥΓ
Τα πνευματικά μας όπλα παραμένουν ακέραια?
That is the question!

Παρασκευή, 6 Σεπτεμβρίου 2013

Το "ευρώ" ή Εμείς;

Πολίτες του Μοσχάτου και του Ταύρου ανεξάρτητα από κομματικές ή άλλες τοποθετήσεις ξεκίνησαν καμπάνια ενημέρωσης αλλά και μια διαδικασία διαλόγου με τους συμπολίτες τους σχετικά με την ανάγκη αποδέσμευσης από το Ευρώ. Ήδη χτες έκαναν την πρώτη τους δυναμική παρέμβαση στην πλατεία της Μεταμόρφωσης του Μοσχάτου συζητώντας με τον κόσμο και μοιράζοντας την μπροσούρα που δημοσιεύουμε....

Πώς η χώρα μας έφθασε στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα; 

• Με την είσοδο στην ευρωζώνη ο πληθωρισμός αυξήθηκε (ας θυμηθούμε ότι ένα μπουκαλάκι νερό από 50 δρχ έφθασε να πουλιέται 0,50 ευρώ, δηλαδή 170 δρχ), τα επιτόκια μειώθηκαν για να συγκλίνουν με τα ευρωπαϊκά και οι τράπεζες – για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους – αύξησαν τον δανεισμό (ας θυμηθούμε ότι μας παρακαλούσαν να πάρουμε δάνειο και μας έστελναν την πιστωτική κάρτα στο σπίτι χωρίς να τη ζητήσουμε!) 

• Με την τραπεζική κρίση του 2007-2008 και την οικονομική ύφεση που εκδηλώθηκε παγκοσμίως, οι χώρες με υψηλό πληθωρισμό, μεταξύ των οποίων και η χώρα μας, ήταν οι πιο ευάλωτες στην κρίση και οι πιο εκτεθειμένες στα παγκόσμια διεθνή κερδοσκοπικά παιχνίδια (CDS κ.α). Αυτές ήταν οι συνθήκες που μαζί με τις πολιτικές επιλογές της τότε κυβέρνησης Παπανδρέου μας έφεραν την τρόικα και τα μνημόνια. 

 • Το ευρώ είναι η αλυσίδα που μας δένει με τα μνημόνια. Ας μην ξεχνάμε: ότι τα μνημόνια επιβλήθηκαν στη χώρα μας για να παραμείνουμε στην ευρωζώνη και όποιος υπόσχεται να τα καταργήσει χωρίς να φύγουμε από το ευρώ είναι είτε αφελής, είτε συνειδητά ψεύτης. Σήμερα, για χάρη του ευρώ διαλύονται παραγωγικές μονάδες, ξεπουλιέται δημόσιος πλούτος, επιβάλλονται μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, απολύονται δημόσιοι υπάλληλοι και η χώρα βυθίζεται στην ύφεση, στην ανεργία και στη φτώχεια. 

• Το ευρώ δημιουργεί από μόνο του χρέος, γιατί κάθε ευρώ είναι δανεισμένο με τόκο από την Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) . Επιπλέον, αφού η νομισματική πολιτική είναι ενιαία για όλες τις χώρες του ευρώ, οι χρεωμένες χώρες αναγκάζονται, υπό την απειλή της χρεοκοπίας, να εφαρμόζουν τις πιο σκληρές αποπληθωριστικές πολιτικές που αποσταθεροποιούν πέρα από κάθε μέτρο την κοινωνία και είναι ιδιαίτερα επώδυνες για τους δανειζόμενους που βλέπουν τα δάνειά τους να αυξάνονται και τις πηγές εισοδήματός τους να μειώνονται, είτε λόγω ανεργίας είτε λόγω πτώσης τιμών στα ακίνητα κ.λπ. 

Υπάρχει τρόπος να βγούμε από την κρίση; 

Οι κλασσικοί οικονομολόγοι θεωρούν ότι υπάρχουν τρεις αναγκαίες διαρθρωτικές κινήσεις για να βγει μια χώρα από την ύφεση και την κρίση: 

• Υποτίμηση του νομίσματος, για να γίνουν τα προϊόντα πιο ανταγωνιστικά. 

• Μείωση της φορολογίας, για να υπάρχει μεγαλύτερο διαθέσιμο εισόδημα για καταναλωτικές δαπάνες και να αυξηθεί η ζήτηση. 

• Και κυρίως: Αύξηση των κρατικών δαπανών και επενδύσεων για να κινηθεί η οικονομία και να τονωθούν ζήτηση και επενδύσεις. 

Μπορούν να γίνουν αυτές οι κινήσεις μέσα στο ευρώ; 

Προφανώς και όχι. 

• Όσο είμαστε στην ευρωζώνη η μόνη δυνατή υποτίμηση είναι “η εσωτερική” που επιτυγχάνεται με μείωση μισθών και συντάξεων και οδηγεί στην αδυναμία πληρωμής των δανείων επιχειρήσεων και νοικοκυριών, καθώς η αξία των δανείων μεγαλώνει και τα εισοδήματα μειώνονται. 

• Λόγω της αποπληθωριστικής πολιτικής που εφαρμόζουν επιβάλλουν και άλλους φόρους, όχι μόνο για τους σκοπούς που διακηρύσσουν (πληρωμή του δημόσιου χρέους που έτσι κι’ αλλιώς δεν είναι εφικτή), αλλά και για να μειώσουν την ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί. 

• Αντί να αυξήσουν τις δημόσιες δαπάνες (που έτσι και αλλιώς ελέγχονται από αυτούς που ελέγχουν τη ροή χρήματος δηλαδή την Ε.Κ.Τ.) τις μειώνουν. 

Τι πρέπει να κάνουμε; 

Η μόνη λύση είναι να επανέλθουμε στο εθνικό μας νόμισμα για να αποκτήσει η χώρα μας τα όπλα της δημοσιονομικής και νομισματικής πολιτικής για να αντιμετωπίσουμε τη συνεχώς επιδεινούμενη οικονομική κρίση. 

Αυτός ο δρόμος είναι εφικτός και εύκολος; 

Εφικτός ναι, εύκολος όχι και όποιος ισχυρισθεί το αντίθετο είναι αφελής ή ψεύτης. Τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει η οικονομία της χώρας μας μέχρι να προσαρμοσθεί στα νέα δεδομένα θα είναι πολλά, θα υπάρχει όμως μέλλον για τα παιδιά μας και ελπίδα και αξιοπρέπεια για μας. 

ΚΑΙ ΑΣ ΜΗ ΓΕΛΙΟΜΑΣΤΕ: 
Το οικοδόμημα του ευρώ δεν είναι αιώνιο : θα περιμένουμε να μας διώξουν ή να καταρρεύσει μόνο του; 

«ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΟΣΧΑΤΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΕΥΡΩ» 
4.9.2013

Δευτέρα, 2 Σεπτεμβρίου 2013

Δυό μύθους θα σας πω...

Παρατηρώντας τώρα τελευταία τόσο τα καλλιτεχνικά όσο και τα πολιτικά γεγονότα, καταλαβαίνω ότι πολύ μας αρέσει να κάνουμε διάλογο με τον καθρέφτη μας.

Ο μύθος είναι πιο ισχυρός από το αυταπόδεικτο!

Αν ο αυταπόδεικτος λόγος ανήκει σε πολιτική παράταξη στην οποία ανήκαμε ή ανήκουμε, με τίποτα δεν υποστέλλουμε τη σημαία μας (που λέει κι ο Γιώργος ο πονηρός)!

Έτσι η κάθε παράταξη έχοντας τους δικούς της αποκλειστικούς ήρωες και τις δικές της μονόπλευρες εκτιμήσεις, ο χορός των καπάτσων σημαιοφόρων καλά κρατεί!

Από την άλλη στα καλλιτεχνικά δρώμενα, ευρισκόμενοι στο κέντρο του χάους, οι μύθοι στοιχειώνουν.

Ποιός να τολμήσει να πει αλήθειες χωρίς να τον γελοιοποιήσουν.

Σε πόσους από μας έχει δημιουργηθεί η αίσθηση του Αταίριαστου στα καλλιτεχνικά!

Άντε καλέ, και οι Μήτσοι και οι Κίτσες όλοι τραγουδούν στα Μέγαρα!

Την Κάλλας στα νιάτα της, την είχαμε στις εφεδρικές, κι αν ζούσε τώρα, πάλι εκεί θα ήταν!

Δουλίτσες Εθνικού θεάτρου μεταξύ μας, η παρεούλα της απαστράπτουσας μετριότητας, με την συνδρομή βεβαίως – βεβαίως της buffa της πνευματικής μας ελίτ!

Παντού φυτευτές των Ελλήνων οι παρέες!

Τα στοιχειωμένα πρώτα ηθοποιά και σιτεμένα τραγουδιστά ακατάβλητα!

Αγέλη το πόπολο τρέχει και δε φτάνει να τα θαυμάσει κι από gossip, ας είναι καλά ο Ευαγγελάτος!


Παρατηρείτε ποιοί χώροι καλλιτεχνικοί γεμίζουν?

Αυτοί που μας λοιδορούν!

Έχουν τα μέσα τα τηλεκατευθυνόμενα!

Θα μου πείτε κυρία μου έχουμε δημοκρατία.

Αυτό λέω…. δημοκρατία της ισοπέδωσης, που ακυρώνει τον εκδημοκρατισμό!

Χωρίς άλλη σκέψη, ότι μας σερβιριστεί και είναι ανώδυνο για τους κατέχοντες!

Δεν δεχόμαστε μύγα στο σπαθί μας και καμία διόρθωση!

Στη ζωή, τα τοτέμ και τα ταμπού, η πείρα μ έχει διδάξει, ότι με χαρά τροποποιούνται…

Αρκεί να υπόκεινται στους νέους όρους της λογικής.

Το αλάθητο των αυθεντιών, μας έφεραν σ αυτό το χάλι.

Επανεξετάζουμε τα πάντα, χωρίς φόβο και πάθος, όπως λέει και στο banner του το Μοσχατούπολις !

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Στην κόλαση χωρίς ελπίδα εξόδου...

Αναρωτιέμαι
τι σόϊ άνθρωποι είναι αυτοί…

Εντάξει η χώρα βρέθηκε πια στο μη παρέκει…
(Και άντε να τους την χαρίσουμε:
ήγουν, δεν φταίνε αυτοί αλλά εγώ κι εσείς…
και πως πρέπει να σφίξουμε τα ζωνάρια…)
Ψαλιδίζουν Μισθούς και τσουκάλι δεν στήνεται..
Πετσοκόβουν τις παροχές προς την Υγεία
και καρκινοπαθείς ή διαβητικοί δεν βρίσκουν φάρμακα
ή δεν μπορούν να κάνουν εξετάσεις…
Απολύουν εργαζόμενους και παραλύουν
τις δημόσιες υπηρεσίες και την αυτοδιοίκηση…
και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά…
Και άντε να υποφέρουμε λίγο,
και να πεθάνουμε πολύ (και πολλοί)…
Όμως… κουβέντα δε λένε έστω και για το μακρινό αύριο!
Πως σε κάποια φάση θα στρώσουν τα πράγματα
και η «πολιτεία» θα επαναφέρει το κοινωνικό κράτος:
την δωρεάν υγεία, την δωρεάν παιδεία,
και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά…
ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΕΛΠΙΔΑ…!!!

Κι αναρωτιέμαι…
ΤΙ ΣΟΪ ΚΤΗΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ?
Τι κόσμο μας ετοιμάζουν?

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Λούνα

την γνωρίσαμε πέρσι το καλοκαίρι, στην παραλία του Αϊ-Νικόλα…

όμορφη, κομψή, παιχνιδιάρα, καλότροπη...

ο Felix την ερωτεύτηκε παρόλο που τον κούραζε
με τους ατέλειωτους ελιγμούς και με τα πλάγια ή με τα καθ ύψος άλματά της…

την αγάπησα κι εγώ!

γι αυτό το λόγο πύκνωσαν οι επισκέψεις μας στον Αϊ-Νικόλα, ενώ αραίωσαν οι κολυμβητικές μας καταδρομές στις παραλίες της Μπούκας, της Ιτιάς, του Αϊ-Γόρδη ή του Γαρδένου!

ξετρελαινόμουν μαζί της, όταν την χάζευα να ανεβοκατεβαίνει την αμμουδιά με τα πανύψηλα πόδια της ή την έβλεπα προσωρινά αποκαμωμένη να μπαίνει στη θάλασσα για να δροσιστεί (πλάϊ – πλάϊ με τον Felix) μου έρχονταν εικόνες λες βγαλμένες από πίνακες του Βελάσκεθ ή του Ρεϋνολτς...

οι εξοχότερες βέβαια στιγμές ήταν οι απόπειρες που έκανε να με πλησιάσει δειλά και σεμνά για να αποσπάσει με ιδιαίτερη ευχαρίστηση ένα χάδι, που δεν ήταν παρά το ακροθιγές και φευγαλέο άγγιγμα των ακροδάχτυλών μου πάνω στο σάμπως ζαχαρόχρωμη πορσελάνη δέρμα της…

τέλειωσαν οι καλοκαιρινές διακοπές μας…
φύγαμε για την Αθήνα…

γυρίσαμε πάλι φέτος στην Λευκίμμη και τραβήξαμε για το απογευματινό μπάνιο μας στον Αϊ-Νικόλα…
ανεβήκαμε τα Μελίκια, πήραμε το δρόμο της Ράχης και στρίβοντας δεξιά φτάσαμε στο τέλος του σκιερού αμμόδρομου που οδηγάει στην αμμουδιά...

ψάξαμε (ο Felix κι εγώ) να την βρούμε…
δεξιά, προς το πευκόφυτο αγρόκτημα όπου ζούσε και αριστερά προς το μικρό γειτονικό σπιτάκι και την αμμουδιά…

την φωνάξαμε με τα όνομά της..
τίποτα…
καμιά απόκριση...

η αφεντικίνα της με σφιγμένα χείλη και με εμφανή προσπάθεια να κρύψει τον κόμπο που έφτασε μέχρι το λαιμό ψηλά, με πληροφόρησε ότι «η Λούνα πέθανε πριν δύο μήνες»!!!

έτσι την λέγανε: Λούνα, δηλαδή Σελήνη, Φεγγάρι…
(ποιος άραγε σκέφτηκε ένα τόσο όμορφο όνομα που κυριολεκτικά της πήγαινε γάντι;)

Είχε μείνει έγκυος…

κάποιος την χτύπησε πολύ…

αναγκαστήκανε να την πάνε στην πόλη της Κέρκυρας…

της πήραν τα νεκρά παιδάκια της και ξεψύχησε μετά την επέμβαση, την ώρα που πια γύρναγαν πίσω στο χωριό…

συγκινήθηκα κι εγώ…

όση ώρα άκουγα τη γηραιά κυρία να μου διηγείται τα πάθη της, ο Felix ακατάπαυστα τριγυρνούσε τον τόπο αναζητώντας την φίλη του…

με κολλημένη μούρη στο συρματόπλεγμα της περίφραξης, έψαχνε με διεισδυτική ματιά το χώρο του αγροκτήματος ή έχωνε τη μουσούδα του στις πεσμένες πευκοβελόνες για να ανακαλύψει την μυρωδιά της, αφήνοντας που και που ένα θρηνητικό γρύλισμα…

τίποτα!

μπήκα στη θάλασσα και κοίταζα την ακτογραμμή επαναφέροντας στη μνήμη μου εικόνες όπου την έβλεπα να τρέχει και να παίζει ακατάπαυστα…

βράδιασε…

η σελήνη ξεπρόβαλε πίσω από τα βουνά της Πάργας…

παρότι απόμεναν μια-δυό μέρες ακόμη για να συμπληρώσει την πανσέληνο εγκυμοσύνη της, το χρυσαφένιο φως της στραφτάλιζε πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας.

τα φεγγαρογνέματα της με αγκάλιασαν σαν μια κάθετη χρυσή γραμμή που διαθλάστηκε στον ορίζοντα και που μετά εκτοξεύτηκε λοξά κατά πάνω μου…

κατάλαβα πως ήταν αυτή…

«είμαι η Λούνα», μου τραγούδησε στ’ αυτί…

και με πιασαν τα κλάματα…κι έγινα ένα με τη θάλασσα…

όταν πια ξεκίνησα για το σπίτι μια δέσμη σεληνόφωτος με ακολουθούσε κατά πόδας…

..............................

τα σκυλιά πάντα ξέρουν να ευγνωμονούν,
να ξεπληρώνουν
και να αγαπούν…

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

Μουσικοί του δρόμου... είμαστε δω και σας ακούμε

H μουσική του δρόμου είναι ένα φαινόμενο αξιολάτρευτο κι αξιοζήλευτο, που έχει διαδρομή μέσα στο πέρασμα των αιώνων...

Πηγάζει από την ελευθερία της ψυχής, να εκφραστεί ο μουσικός χωρίς όρια, να χρωματίσει την καθημερινότητα και να προσφέρει μέθεξη στο όνειρο.

Πόσες φορές δεν έχουμε κοντοσταθεί ν ακούσουμε ορχηστρικά σχήματα, μοναχικούς βιρτουόζους, συγκροτήματα και δεν ταξιδέψαμε μαζί τους, μέσω της μελωδίας στον κόσμο όλο.

Τον τόνο πάντα τον έδιναν, επί το πλείστον, οι εμιγκρέδες του κόσμου τούτου.

Δεν είναι μόνο το μεράκι, η μουσική παιδεία και η αγάπη γι αυτό που κάνουν (αφού το επιλέγουν) αλλά είναι και ένα προσωπικό όνειρο που δείχνει δύναμη μάχιμου ζωής και ελευθερίας.

Σαλπάροντας για την Σαλαμίνα μ ένα μικρό καραβάκι, μια αρτίστα του δρόμου έγραψε μέσα μας χρώματα μουσικής παρουσίασης ανεπανάληπτα.

Θα ήταν γύρω στα 75 χρόνια της, ρυτιδιασμένο πρόσωπο αλλά ευγενικό, καταλάβαινες την διαδρομή μιας όμορφης νιότης, άσπρα μαλλιά στολισμένα μ ένα κοκέτικο μικρό φιογκάκι.

Κουβαλούσε ένα ακορντεόν ρώσικο, μπαγιάν (με κουμπιά) καμουφλαρισμένο σε μια τσάντα βελούδινη σε χρώμα πράσινο σκούρο.

Κάθισε απέναντι από το κοινό της στο μικρό καραβάκι σ ένα παγκάκι, σήκωσε την τσάντα της επάνω σ αυτό και τότε διακρίναμε το μικρό της ακορντεόν!

Του μουσικού κι εμείς, περιμέναμε ν αφουγκραστούμε την αρτίστα!

Εδώ μιλάμε για μεγάλη σχολή Αρτίστα!

Βγάζοντας το ζακετάκι της, βλέπουμε περνάει στο μπράτσο της πάνω από το μανίκι του πουκαμίσου της ένα ελατήριο μαύρο μ ένα ροζ τριανταφυλλάκι, που στη μία άκρη έπαιζε στον αέρα μια αλυσίδα πάνω από 50 πόντους και κατέληγε σε μια μπίλια από πέρλα, έτσι αφού το τακτοποίησε όπως το ήθελε, άρχισε την παράσταση!

Στη μουσική δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός, γιατί το εκλεκτό άκουσμα μιλάει κατ ευθείαν στην ψυχή.

Ταστιέρα, μπάσα, φυσούνα, μια θεϊκή αρμονία χρωματισμένη κατ ευθείαν από το κεφάλι περνούσε στην καρδιά και μέσω βραχιόνων σ έβαζαν στο όνειρο!

Ένα pot pourri από ρώσικα τραγούδια, αλλά και διεθνή.

Ο χρόνος της διαδρομής λιγοστός, στη δεδομένη στιγμή σηκώνεται επάνω συνεχίζοντας να παίζει, μ ένα μικρό λίκνισμα στο σώμα (!) …ενώ πέρασε ένα τσαντάκι βελούδινο μαύρο στο χέρι της, για την αμοιβή της.

Μας είχε μεθύσει η όλη μουσική παρουσία της, δεν έπαιζε μόνο για μας, έπαιζε και για εκείνη κι αυτό κάνει τη διαφορά.

Βγαίνοντας από το καραβάκι, της συστηθήκαμε και την προσκαλέσαμε για φαγητό όλη η παρέα.

Μας ευχαρίστησε, μας είπε ότι ήταν από την Ουκρανία, πήγαινε σε μια φίλη της, και θα έφευγε την άλλη μέρα και ίσως έβγαινε μια βόλτα το βράδυ, μιάς και δεν είχε άλλο πόρο ζωής, …«αλλά δόξα το θεό, με αγαπά ο κόσμος».

Καθώς μιλούσε καταλάβαινες τις διαδρομές της ζωής της, και θαύμαζες γιατί ακόμα ήταν ενεργός μαχητής και υποκλινόσουν.

Η σκηνική παρουσία της, έγραψε μέσα μας, γιατί εδώ μιλάμε για αρτίστα και σκηνοθέτη του εαυτού της!

Το διακοσμητικό του μπράτσου είναι πανάρχαιος συμβολισμός από τη χάλκινη εποχή και μέσω όλων των αιώνων ότι φέρνει τύχη, αλλά και εκφράζει ο αρτίστας ανάλογα έντονα συναισθήματα με αυτόν τον τρόπο.

Σήμερα η κοινωνική εξαθλίωση κτύπησε βάναυσα και την τέχνη αυτή μου λένε, όταν κοντοστέκομαι και τους ρωτώ, …λιγοστό πια το μεροκάματο.

Η Τέχνη όμως πάντα διασώζει τη ζωή, ρίχνει φως στο σκοτάδι της συνείδησης μας.

Μη ξεχνάτε να κοντοστέκεστε και να τους ακούτε, προσφέροντας την εκτίμηση σας και γιατί όχι, όταν η αστρική σκόνη της μελωδίας σας μεταφέρει σε αγαπησιάρικους ρυθμούς, να δηλώνετε συμμετοχή!

Όπως ένα βράδυ στα σύνορα Γιουγκοσλαβίας – Ουγγαρίας, στη Subotica τις εποχές των αποδημητικών πουλιών της νιότης το 60, όπου ακούγοντας μέσα στο σταθμό του τραίνου, μέσα στα άγρια μεσάνυκτα ένα αργεντίνικο τανγκό του Γκαρντέλ, από ένα ακορντεόν που σου ξέσκιζε την καρδιά, εμείς άγνωστα μεταξύ μας πουλιά, βρήκαμε το δρόμο μας χορεύοντας!

Το γεγονός το θυμάσαι για πάντα… Que importa perderme, mil veces la vida, para que vivir!

Παίδες μουσικοί και απανταχού των δρόμων καλλιτέχνες, είμαστε εδώ και σας ακούμε.

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2013

Εμπορευματοποίηση των δράσεων του Πνευματικού Κέντρου. Το διαδημοτικό φεστιβαλ θεάτρου στους αεριτζήδες.

ΓΡΑΦΕΙ 
Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΨΥΛΛΑΣ

Δύσκολο μέσα στο κατακαλόκαιρο να ασχολείσαι και να γράφεις για... σοβαρά. 
Τα μπάνια του λαού, ακόμα και σήμερα, μέσα σ’αυτή την κρίση, παραμένουν … ιερά. 
Χωρίς λοιπόν να επιχειρήσω περισπούδαστες αναλύσεις, δεν είναι άλλωστε το … γήπεδο μου, θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω το νόημα μιας απόφασης του Πνευματικού Κέντρου, με πολύ πολύ… ζουμί.
Σημαντικότερο γεγονός κι απ’την ίδια την απόφαση που πάρθηκε την Πέμπτη 18 Ιουλίου, είναι η πολιτική σκέψη που αναπτύχθηκε, η πολιτική ιδεολογία που καταγράφηκε, μέσα απ’ την οποία περίτρανα αναδείχθηκε η ταύτιση της Δημοτική Αρχής με τις πολιτικές της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού που ασκούνται από τη σημερινή συγκυβέρνηση.
Το ΔΣ συνεδρίασε χωρίς απαρτία, αλλά με τη σύμφωνη γνώμη όλων των παρευρισκομένων να μην τεθεί θέμα νομιμότητας. 

Η ανάγκη να προχωρήσουν κάποιες δράσεις, οι καλοκαιρινές άδειες, αλλά και η διάθεση να μη δοθεί άλλοθι στην πλειοψηφία, ότι δήθεν παρακωλύεται το έργο της, αφού κάποιες ημερομηνίες ήταν πιεστικές, μας οδήγησαν να νομιμοποιήσουμε μια διαδικασία η οποία θα έπρεπε να επαναληφθεί.  
Το ζήτημα όμως δε βρίσκεται εκεί…
Όλα τα λεφτά ήταν στο τρίτο θέμα: «Λήψη απόφασης για την ανάθεση σε εταιρεία της οργανωτικής υποστήριξης του 6ου Διαδημοτικού Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου του Δήμου Μοσχάτου –Ταύρου»

Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; 
Ο Δήμος μας παραχωρεί στην Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία «Κέντρο Ανάπτυξης Ελεύθερης Καλλιτεχνικής Έκφρασης ( Κ.Α.Ε.Κ.Ε )» με έδρα το Μαρούσι, το δικαίωμα της εμπορικής εκμετάλλευσης του Φεστιβάλ. 
Ο Δήμος υποχρεούται να προκαταβάλει στην εταιρεία το ποσό των 5.000 € με αντάλλαγμα υπηρεσίες τεχνικής υποστήριξης και μεταφορών αξίας 15.000 €. 
Την ίδια απόφαση θα κληθούν να πάρουν και οι άλλοι Δήμοι, που συμμετέχουν στο Διαδημοτικό Φεστιβάλ, χωρίς βέβαια να δεσμεύονται από τη δική μας απόφαση. 
Με απλά λόγια δηλαδή, ο Δήμος μας και όποιος άλλος θα συμφωνήσει με τη συγκεκριμένη εταιρεία, θα βάλει 5 χιλιάρικα μετρητά (4.990 για την ακρίβεια, για να αποφύγουμε και τον έλεγχο του Επιτρόπου) και θα εισπράξει 15 σε παροχή υπηρεσιών.
Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο καλός Σαμαρείτης που παίρνει 5 και δίνει 15; 

Και είναι πραγματικά τόσο φιλεύσπλαχνη αυτή η εταιρεία ή απλά κάποιοι είναι κατώτεροι των προσδοκιών και των απαιτήσεων της κοινωνίας;
Η δημοτική αρχή προσπάθησε να κλείσει αβασάνιστα το θέμα, χρησιμοποιώντας μια βολική και ταυτόχρονα μπακαλίστικη λογική: «Πού είναι το πρόβλημα, πέντε δίνουμε, δεκαπέντε παίρνουμε».  Η εταιρεία, κατά γενική ομολογία, δε διαθέτει καμιά τεχνογνωσία, καμιά ιδιαίτερη σχέση με το αντικείμενο το οποίο θα κληθεί να διαχειριστεί. 

Τι διαθέτει; 
Προφανώς προσβασιμότητα σε κοινοτικά κονδύλια που αφορούν τον πολιτισμό, ακόμα μεγαλύτερη προσβασιμότητα σε μεγάλες επιχειρήσεις και τραπεζικούς ομίλους (ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ κ.ά) οι οποίοι από τη μια, θα είναι αυτοί που θα προβληθούν μέσα από τις διαφημιστικές δράσεις κι από την άλλη θα χρησιμοποιηθούν ως μέσο πιστοποίησης, ως κράχτης, για την απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων. 
Αξίζει εμπορικά λοιπόν, τόσο πολύ το Διαδημοτικό Φεστιβάλ; 
Παράγει τόση μεγάλη υπεραξία;
Η καλλιτεχνική αξία του Φεστιβάλ και η κοινωνική καταξίωση του θεσμού δεδομένη. 

Συνεπώς, οι δεκάδες χιλιάδες θεατές του Φεστιβάλ σε οκτώ Δήμους της Αττικής, αποτελούν έναν σημαντικό πληθυσμό, για τον οποίο αξίζει να κοπιάσει κάθε έξυπνος επιχειρηματίας, πολύ περισσότερο όταν το κέρδος της διαφήμισης, παντρεύεται και με κοινοτικές επιχορηγήσεις.  
Στη συζήτηση που αναπτύχθηκε κατατέθηκαν ενστάσεις, προβληματισμοί, διαφωνίες, με διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό η κάθε μια και διαφορετική πολιτική αφετηρία.

Τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια, οι κυβερνήσεις, ακολουθώντας πάντα την ίδια συνταγή, συνεχίζουν τη μεταφορά αρμοδιοτήτων, χωρίς τους απαιτούμενους πόρους, θεσμοθετούν την ανεξαρτησία των ΟΤΑ, αλλά κρατούν πάντα τον έλεγχο, κυρίως τον οικονομικό, κυνηγούν υποτίθεται, την αδιαφάνεια και τη διαφθορά, αλλά κλείνουν τα μάτια όταν τις συναντούν, ορκίζονται στο όνομα της ακηδεμόνευτης αυτοδιοίκησης, αλλά κάνουν ό,τι μπορούν για να κυριαρχήσουν κομματικά στο χώρο. 

Την ίδια στιγμή, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών, εταιρείες εκπόνησης μελετών και κάθε είδους αεριτζήδες, εκμεταλλευόμενοι το θεσμικό πλαίσιο, την εγγενή αδυναμία αλλά και την ανικανότητα των στελεχών της Αυτοδιοίκησης, γυροφέρνουν και ροκανίζουν, τους έτσι κι αλλιώς περιορισμένους πόρους της, συμμετέχοντας δυναμικά στην πλήρη απορρύθμιση και απαξίωση της. 
Σήμερα, μέσα στην αβεβαιότητα και την οικονομική ένδεια που επέφερε ο Καλλικράτης και η κρίση, η Αυτοδιοίκηση οφείλει να εκμεταλλευτεί όλα τα εργαλεία, όλες τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες που της παρέχονται και σίγουρα όλα αυτά δεν είναι λίγα.
Γιατί λοιπόν, ο Δήμος δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλία για τη σύσταση διαδημοτικής επιχείρησης, η οποία θα εκμεταλλευτεί εμπορικά το Φεστιβάλ και θα ψάξει για κοινοτικές επιχειρήσεις; 

Εγχείρημα σίγουρα δύσκολο και κοπιαστικό, καθώς θα πρέπει να συνεργαστούν οκτώ Δήμοι με διαφορετικές προτεραιότητες. 
Ο Δήμος μας, ως ο εμπνευστής και μπροστάρης του Φεστιβάλ, θα μπορούσε να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην κατεύθυνση αυτή. 
Το διεκδίκησε πραγματικά ή βολεύεται με την παραχώρηση σε μια ιδιωτική εταιρεία. 
Γιατί;
Γιατί ο Δήμος δεν συστήνει μια Αστική μη κερδοσκοπική Εταιρεία σαν κι αυτή που της αναθέτουμε την εμπορική εκμετάλλευση του Φεστιβάλ; 
Τα όποια κέρδη θα «επενδυθούν» στο ίδιο το Φεστιβάλ αλλά και σε κάθε άλλη πολιτισμική δραστηριότητα του Δήμου. 
Το θεσμικό πλαίσιο παρέχει σημαντική ευελιξία. 
Στην περίπτωση του Ωδείου, ο Δήμος χρησιμοποίησε τα εργαλεία που παρέχει ο νόμος με χαρακτηριστική ευκολία συστήνοντας Κοινωφελή Συνεταιριστική Επιχείρηση. 
Εδώ δηλώνει αδυναμία. 
Απλώς παραδοχή ανικανότητας ή βολεύεται με την παραχώρηση σε μια ιδιωτική εταιρεία
Γιατί;
Γιατί ο Δήμος θα πρέπει να καταβάλει τις 5.000 €; 

Θα αρκούσε η παραχώρηση και εκμετάλλευση των δικαιωμάτων του Φεστιβάλ, αφού μάλιστα παράγουν τόση μεγάλη υπεραξία. 
Μήπως τελικά το ποσό που θα «επενδύσει» η εταιρεία εξαντλείται στα ποσά που θα διαθέσουν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες Δήμοι; 
Γνωστή η συνταγή. 
Δώσε μου τα χρήματα σου να τα επενδύσω και θα σου φέρω περισσότερα. 
Με ξένα κόλλυβα δηλαδή…
Και γιατί αυτή η βιασύνη – είμαστε ο πρώτος Δήμος που συμφώνησε με την εταιρεία –μέσα στο κατακαλόκαιρο για μια τέτοια απόφαση;
Αυτά ήταν τα βασικά ερωτήματα που έθεσα, τονίζοντας ότι η παραχώρηση γίνεται χωρίς να’χουμε εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες που διαθέτουμε, δίχως να’χουμε βασανιστεί για να πετύχουμε το μεγαλύτερο δυνατό όφελος. 

Σημειώνω πως η παραχώρηση γίνεται στην πρώτη εταιρεία «που μας βρήκε», αφού δεν προηγήθηκε ούτε πρόσκληση ενδιαφέροντος ούτε ένα στοιχειώδες ψάξιμο στην αγορά. 
Βέβαια η παραχώρηση είναι καθ’όλα νόμιμη, αφού το ποσό που καλείται να καταβάλει ο Δήμος, δεν τον υποχρεώνει σε διαγωνιστικές διαδικασίες. 
Νόμιμο σίγουρα…

Η ουσία του ζητήματος και οι πραγματικές απαντήσεις , νομίζω πως πρέπει να αναζητηθούν στη δήλωση του Προέδρου του ΠΚ, «εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με τους χορηγούς… δε θα πληρώνουμε άλλο τον κρατισμό…» χαρακτηριστική του πολιτικού και του ιδεολογικού προσανατολισμού της Δημοτικής Αρχής.
Κι επειδή με μια τέτοια άποψη σίγουρα κανείς δεν μπορεί αβίαστα να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει, αξίζει λίγο την προσοχή μας.

Κρατισμός, το άλλοθι καλά κρατεί

Είναι η πολλοστή φορά που ακούγεται από χείλη στελεχών της Δημοτικής Αρχής να ξορκίζεται ο… κρατισμός, ως ο δαίμονας και η αιτία όλων των δεινών της πολύπαθης πατρίδας μας. 

Και είναι πραγματικά οξύμωρο ν’ ακούγεται τόσο έντονα και τόσο συχνά, από ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως σοσιαλιστές, ως η αριστερά του ΠΑΣΟΚ…

Τι είναι αυτό που αναμασούν καθημερινά, προσπαθώντας να μας πείσουν, Τρόικα και Κυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ; 

Πως για όλα τα δεινά μας, ευθύνεται ο υπερμεγέθης και αντιπαραγωγικός δημόσιος τομέας και πως η λύση πέρα από τη μείωση του εργασιακού κόστους, πέρα από τη μείωση των μισθών, την απάνθρωπη φορολογία, τη γιγάντωση της ανεργίας, περνά μέσα από την ελαχιστοποίηση του δημόσιου τομέα. 
Το κράτος δεν μπορεί, λένε, να’ναι επιχειρηματίας. 
Συνεπώς μαζικές απολύσεις και στο δημόσιο τομέα, ξεπούλημα (ιδιωτικοποιήσεις και εξυγίανση τις λένε) των φιλέτων της δημόσιας περιουσίας, όλα στην ιδιωτική πρωτοβουλία. 
Η αγορά είναι αυτή που θα ρυθμίσει, μόνη της, όλες τις αρρυθμίες, θα ισορροπήσει, όπως διατείνονται οι θεωρητικοί του νεοφιλελευθερισμού. 
Στο πλαίσιο αυτό, στην εποχή της κατάργησης «του κοινωνικού συμβολαίου», όπως κυνικά δηλώνει ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μ. Ντράγκι, το κράτος – και κατά συνέπεια κάθε μορφή του – οφείλει να συρρικνώνεται. 
Λιγότερο κράτος, για παιδεία, υγεία, κοινωνική πρόνοια, για τη μείωση της ανεργίας και την πάταξη της φτώχειας, αλλά… περισσότερο κράτος για τη στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών.

Δεν είναι πρόθεση μου οι βαθιές πολιτικές αναλύσεις. 

Άλλωστε το’παμε, δεν είναι το γήπεδο μου και μάλιστα καλοκαιριάτικα. 
Απλώς βαρέθηκα. 
Βαρέθηκα ν’ακούω για έναν κακό κρατισμό… λες και στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια, κυβερνούσε το ΚΚΕ , λες και οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, εγκαθίδρυσαν το σοσιαλισμό, επέβαλαν τις κοινωνικοποιήσεις και την αυτοδιαχείριση, την κατευθυνόμενη οικονομία.
Τίποτα βέβαια απ’όλα αυτά δεν έγιναν. 
Αντίθετα στην ανάπτυξη ενός στρεβλού, παρασιτικού ελληνικού καπιταλισμού, αντιπαρατάχθηκε ένας εξίσου στρεβλός, παρασιτικός ελληνικός κρατισμός, σε αγαστή συνεργασία με την κομματοκρατία, το συντεχνιακό συνδικαλισμό, το ρουσφέτι, την αδιαφάνεια και τη διαφθορά χτίζοντας την κάλπικη και δανεική – αλλά τόσο γοητευτική – ευημερία των προηγούμενων χρόνων.  
 Οι υπηρέτες αυτού του άθλιου και σάπιου συστήματος πολλοί. 
Σήμερα, κάποιοι ξεπλένοντας απλώς τα χέρια τους, δίχως ίχνος πραγματικής αυτοκριτικής, κάνουν … την πάπια, προσδοκώντας ανάσταση νεκρών. 
Άλλοι δίχως ντροπή συμπορεύονται, ταυτίζονται με την πιο βάρβαρη εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού, αυτή που βιώνουμε σήμερα, ψάχνοντας άλλοθι στο σάπιο παρελθόν.

Αυτή η άκριτη, μέχρι μανίας, ταύτιση με τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού, αυτή η μετάλλαξη καλυμμένη πίσω από την ανάγκη (δήθεν) της αποτελεσματικότητας, αυτή η αγωνία να ξεφορτωθούμε οτιδήποτε μπορεί να μας συνδέσει με το παρελθόν, αυτή η προσπάθεια να παίξουμε στα χωράφια της ελεύθερης αγοράς, χωρίς μέτρο, χωρίς ίχνος ουσιαστικού προβληματισμού, χωρίς να βασανιστούμε λίγο, να παλέψουμε, να κουραστούμε, είναι που τρομάζει.
Δεν είναι κατ’ ανάγκην κακοί οι χορηγοί. 

Δεν είναι απαραίτητα λάθος η συνεργασία Δήμου και ιδιωτικού τομέα. 
Σίγουρο είναι πως δεν υπάρχουν οι δομές, ώστε ο Δήμος να μπορεί να δρα στην αγορά αυτόνομα. 
Δεν αρκεί όμως, να ξορκίζεις το παρελθόν του Παπαντώνη και του Σούτου, χωρίς ταυτόχρονα να παλεύεις να το αλλάξεις. 
Οφείλεις να προσπαθήσεις, να δράσεις, να αναδείξεις την ειδοποιό διαφορά με το παρελθόν, να προετοιμάσεις το μέλλον, που τόσο πολύ διαφήμισες και διαφημίζεις.

Γι’αυτό το λόγο, η σύμβαση παραχώρησης των δικαιωμάτων του Διαδημοτικού Φεστιβάλ, είναι μια τραγική ομολογία πλήρους αποτυχίας και ταυτόχρονα μια ανερυθρίαστη ταύτιση με τις αρχές του πιο στυγνού νεοφιλελευθερισμού.
Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή…