Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Έδαφος αδίκως ταλαιπωρούμενο - 2

Φωτορεπορτάζ που δείχνει τους κατεστραμμένους σωλήνες ή το μη λειτουργούν σύστημα αυτόματου ποτίσματος στα παρτέρια της πλατείας Αθανασίου Διάκου, το Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010. Σε απάντηση και "αφιέρωση" όσων τολμούν να παραποιούν την αλήθεια.



































Χατζιδάκια μου, Θοδωράκια μου

Βραδιά Ελληνικού Τραγουδιού...
Αυτά τα λιτά έγραφε το πρόγραμμα της εκδήλωσης του Ωδείου Μοσχάτου... τη Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου...

Ο Μιχάλης Τρανουδάκης στο πιάνο, ο Βασίλης Γραβάνης στα πλήκτρα, η Μαρία Ρουμελίωτη στο ακορντεόν και ο Θανάσης Λατσούδης στην κιθάρα, έδωσαν την ουσιαστική εκκίνηση στην μουσική περιπέτεια της Σκηνής του νέου Πολιτιστικού Κέντρου (Πολυχώρο θα τον αποκαλέσω εγώ).
Η κάπως αμήχανη ατμόσφαιρα του κοινού (έμοιαζε να έχει πέσει σε ένα άγνωστο και αξιοπερίεργο μέρος) άρχισε να αλλάζει όταν από τα χείλη της Σοφίας Μιχαηλίδη τραγουδήθηκαν τα λόγια «από την ωραία πύλη των ματιών σου» αγκαλιασμένα από τις σε Λα μείζονα νότες (θαρρώ) που εξακόντισαν οι μουσικοί πάνω στη σκηνή. 
Το χειροκρότημα ακολούθησε πιο θερμό τα υπόλοιπα τέσσερα τραγούδια σε Μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, που υποδειγματικά ερμήνευσε η Μιχαηλίδου. 
Ειδικά μου άρεσε πάρα πολύ όταν τα πράγματα επήγανε σε πιο ελάσσονα κατάσταση με την Μάγια από τις Μικρές Κυκλάδες (ποίηση Ο. Ελύτη - Τα ρο του έρωτα).
Καλή και η ερμηνεία του νεαρού Δημήτρη Βουτσά σε τρία τραγούδια του Μάνου Χατζηδάκη από τον Ματωμένο Γάμο του Φεντερικο Γκαρθία Λόρκα.
Για τους τέσσερεις μουσικούς που προανέφερα οφείλω να διατυπώσω συγχαρητήρια για την αρτιότητα με την οποίαν έπαιξαν.
Διακριτική, αλλά πολύ καλή και η σύντομη εισαγωγική ομιλία του Γιάννη Ιωαννίδη.
Για λόγους ανωτέρας βίας αναγκάστηκα να φύγω τη στιγμή που η Σοφία Μιχαηλίδου ξαναγύριζε επι σκηνής με την Όμορφη και παράξενη Πατρίδα, και έτσι έχασα την ευκαιρία να έχω το απόσταγμα από μια μουσική βραδιά που τουλάχιστον ξεκίνησε όμορφα.

Μερικές γενικές παρατηρήσεις, τώρα.
Οι πλαϊνές βαθμίδες έχουν κάποιο τεχνικό πρόβλημα, καθώς δεν συμβαδίζουν και δεν βοηθάμε το φυσιολογικό διασκελισμό του ανθρώπου.
Είναι κάπου 1 ½ αντί 2.
Αυτό, μαζί με το είδος του υλικού από το οποίο έχει κατασκευαστεί ο διάδρομος, δημιουργεί κάποιο θόρυβο.
Μια ιδέα θα ήταν η επένδυση με κάποιο είδος μοκέτας.

Ένα άλλο έχει να κάνει με τον μικρό – αλλά ενοχλητικό – θόρυβο που δημιουργούν όταν κλείνουν οι πόρτες εισόδου στην θεατρική αίθουσα, καθώς και το φως που μπαίνει από το φουαγιέ και ταράξει το ημίφως και τα φωτιστικά εφφέ που κυριαρχούν στην αίθουσα.
Ίσως κάποια stands να δώσουν λύση ή η μη λειτουργία κάποιων φωτιστικών πάνω από τις πόρτες.
Τελειώνω με τον συνολικό ενθουσιασμό μου για το Πολιτιστικό Κέντρο.
Θεωρώ ότι η πλειοψηφία των μοσχατιωτών, ακόμη και αυτών που έχουν γέφυρες ανοιχτές με τα Γραμματα και τις Τέχνες, δεν έχει αντιληφθεί ακόμη τι αποκτήσαμε!

Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

Έδαφος αδίκως ταλαιπωρούμενο

Οφειλόμενος πρόλογος και εξήγηση
Το άρθρο τούτο είναι γέννημα αντίδρασης στο θράσος κάποιων να παραποιούν με σχόλια τους την αλήθεια των πραγμάτων σε σχέση με τη φύτευση λουλουδιών και θαμνόφυτων στην πλατεία Αθανασίου Διάκου.


Στις 6 Ιουνίου φέτος, μια νεοϊδρυμένη κίνηση (που καλά – καλά ακόμη δεν την έχουν μάθει οι μοσχατιώτες λόγω του προεκλογικού πυρετού), οι "Ενεργοί Πολίτες Μοσχάτου", αποφάσισε να παρέμβει στην εν λόγω πλατεία και τα μέλη της να περιποιηθούν τα κατάξερα παρτέρια, που έχασκαν κατακίτρινα από τα ξερόχορτα και το πετρωμένο χώμα.
Η εξόρμηση ήταν μέρος ενός ευρύτερου σχεδιασμού που προβλέπει παρεμβάσεις (που θα συνεχιστούν μετά τις εκλογές) σε πολλά σημεία του Μοσχάτου, εφόσον δόγμα ή πρακτική της δημοτικής αρχής θα είναι οι παραμελημένοι έως εγκαταλειμμένοι δημόσιοι χώροι.

Τι κάνανε οι πολίτες, οι απλοί άνθρωποι…
Φύτεψαν με δικά τους έξοδα και προσωπικό κόπο (και μάλιστα υπό βροχή) κάπου 500 καλλωπιστικά λουλούδια και φυτά. Με τσάπες, κασμάδες και λοστούς έσκαψαν τα αντίστοιχα λακκάκια σε ένα έδαφος απότιστο από τότε που για τελευταία φορά είχε βρέξει ο θεούλης. Με τη συνδρομή των περιοίκων πήραν νερό και το κουβάλησαν με κουβάδες και τενεκέδες για να βρέξουν τα λακκάκια και μετά τη φύτευση να ποτίσουν τα λουλούδια. Εκεί τέλειωσε η αποστολή τους, ειδοποιόντας την επόμενη μέρα τους αρμόδιους του Δήμου ότι πρέπει να αναλάβουν το πότισμα των ολάνθιστών και καταπράσινων παρτεριών.

Τι έκανε ο Δήμος... 
(θα αναρωτιέστε)…
Απολύτως τίποτα, αν εξαιρέσουμε ένα – δύο ποτίσματα αμέσως μετά τη φύτευση. Τα άφησε στην τύχη τους, ενώ την ίδια στιγμή ήταν ικανός ως δημοτική αρχή να πραγματοποιεί καρναβαλίστικες φιέστες. Μια υδροφόρα χρειαζότανε μια στις τόσες, που θα κουβαλούσε νερό από το γνωστό πηγάδι στα Κεφαλλονίτικα. Μετά τέσσερεις μήνες η πλατεία Αθ. Διάκου είναι κρανίου τόπος, αν εξαιρέσουμε 1-2 παρτέρια προς τα ανατολικά που τα συντηρούν οι κάτοικοι…

Τι λένε τώρα οι βαρόνοι οι "Ανώνυμοι"…
Σιγοψιθυρίζουν γενικώς και ημιεπισήμως ότι ο Δήμος δεν είχε και δεν έχει λεφτά για να αποκαταστήσει τις αβαρίες από τα δημόσια κτήρια ή να καλλωπίσει τους δημόσιους χώρους
Ισχυρίζονται ότι η κίνηση ήταν ερασιτεχνική, από ανθρώπους χωρίς ίχνος γνώσης κηπουρικής ή γεωπονίας!
(Λοιπόν αγαπητοί φίλοι αναγνώστες, την επόμενη φορά που θα σπείρετε κάτι σε γλάστρα, ζαρντινιέρα ή στο χώμα του κήπου σας να απευθυνθείτε σε τεχνικούς και επιστήμονες. Ακόμα και για έναν φτωχικό κατιφέ ή ένα κοινό γεράνι)…
Φωνάζουν ότι σκάβοντας το χώμα καμιά πενηνταριά χαζοί, ταλαιπώρησαν το έδαφος.
Τέτοια ευαισθησία για την ξερή γη και τα ατάκτως εριμμένα μπάζα!
Διαλαλούν, τέλος, ότι η όλη προσπάθεια δεν ήταν τίποτα άλλο από φιγούρα ή για τη δημιουργία εντυπώσεων. (Φαντάζομαι ότι η ζωή θα δείξει της πράξεως το αληθές, όμως τι είναι προτιμότερο τελικά; Η καλή υπέρ της πόλεως χειρονομία από φιγουρατζήδες ή η κακή διαγωγή των αρχόντων που βλάπτει την πόλη και τα αγαθά των πολιτών, εξαιτίας αδιαφορίας. Τότε φαντάζομαι ότι θα πρέπει να αφήσουμε να σκουριάσει ο τομογράφος που προσέφερε η κ. Βαρδινογιάννη στο νοσοκομείο Ελπίδα, για τα καρκινοπαθή παιδιά)

Επίλογος
Θα κλείσω - χωρίς θυμό – με το εξής πραγματικό περιστατικό.
Κάποτε, στην αυλή του καφενείου που υπήρχε στη θέση της σημερινής ταβέρνας Select, ο μεγάλος σύγχρονος ποιητής και κάτοικος του Μοσχάτου, ο Μιχάλης ο Κατσαρός είχε πει σε κάποιον φίλο που του είχε πάει κάποια ποιητικά δοκίμια προς …έγκριση: "Βρε Φ…, είναι χωράφια που καρπίζουνε με μια χούφτα λίπασμα. Άλλα χωράφια, πάλι, τα λιπαίνεις, τα ξαναλιπαίνεις, …μα τίποτα"...
Έτσι είναι οι ψυχές και οι συνειδήσεις κάποιων.
Στέρφες!
Πιο άγονες κι απ’ το φουκαριάρικο το έδαφος των παρτεριών στην Αθανασίου Διάκου.

------------------------------------------------------------------

ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ (ΝΕΟ)- Εικόνες στις 5 Ιουνίου 2010
με τους κατεστραμμένους σωλήνες του αυτοποτιζόμενου






ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ - Εικόνες στις 6 Ιουνίου 2010
































ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ - Εικόνες στις 12 Σεπτεμβρίου 2010









Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

Χρειάζεται ένα "Συγνώμη ρε Σύντροφοι"

Τα έχω πει τόσες φορές.
Τα ξαναλέω και πάλι, ευθύς μετά την πρωθυπουργική διακαναλική συνέντευξη.
Το πρόβλημα βρίσκεται μέσα στο σπίτι σου κι όχι στις αυλές των κακών γειτόνων...
Κατά συνέπεια ποιόν απειλούσες με εθνικές εκλογές μωρέ πρόεδρε;
Τον μπαρούφα τον Αντωνάκη, τον μικρό Αλέξη ή την παλαιολιθική κυρία Αλέκα, δεσποσύνη του Περισσού;
Αυτοί για τα μικροκομματικά τους συμφέροντα όχι μόνο θα ανεμίζουν αντιμνημονιακά λάβαρα, αλλά μέχρι κεράκια θα ανάβουν σε δεήσεις υπέρ της ...αποτυχίας (!) των «μέτρων». Δεν τους νοιάζει "δεκάρα" η πτώχευση της χώρας, αλλά η πάρτη τους.
Πως θα ξεγελάσουν τον ελληνικό λαό και θα ξαναπιάσουν τα πόστα της εξουσίας ή πως θα τσιμπήσουν 1% παραπάνω από την εκλογική τους δύναμη, ώστε να διατηρούν τα μαγαζιά τους...
Στο σπίτι σου ρίξε τη ματιά σου σύντροφε πρόεδρε.
Στην Ιπποκράτους, που χάσκει άδεια σαν το καβούκι που μόλις το ρουφήξανε σε μια ωραία σαλιγκαράδα στιφάδο.
Άδεια τα κεντρικά από κόσμο, από υψηλόβαθμα κομματικά και κυβερνητικά στελέχη.
Πολυκαιρισμένες οι σαλάτες Caesars στο μπαρ του 1ου ορόφου.
Κενό ακόμη και από ...πολιτική το κτήριο, αφού οι αίθουσες συνεδριάσεων και ολομελειών στέκουν στέρφες, σαν αίθουσες τοκετού σε μαιευτήριο που δεν έχει πελατεία...
Σύντροφε Πρόεδρε σου έστειλα πολλά μηνύματα, μέσα από μικρά άρθρα και χρονογραφήματα, ελπίζοντας ότι ως blogger κι εσύ θα τα λάμβανες όταν θα σερφάριζες με το laptop σου ενώ πέταγες από Αθήνα σε Νέα Υόρκη μέσω Βρυξελών.
Έπεσα έξω.
Δεν τα έλαβες... (ή δεν τους έδωσες σημασία;)
Γιατί αν λίγο μου έδινες προσοχή όχι διακαναλική δεν θα χρειαζόσουνα, αλλά τα σώβρακα θα τους έπαιρνες στις 7 Νοέμβρη.
Μόνον να πρόσεχες το κόμμα σου.
Αυτό έπρεπε.

Να ενημερώσεις για το πρόβλημα τα μέλη και τους φίλους του Κινήματος.
Να ακουμπήσεις πάνω στην δημοκρατική κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ.
Να αναλύσεις τα κεσάτια της ψωροκώσταινας και για τα χρέη που μας άφησε ο ανεπρόκοπος (ο καταλληλότερος τρομάρα του).
Να συζητήσεις μαζί τους (γιατί δεν είναι βλάκες πίστεψε με κι ας μην έχουν πτυχία από το Tufts University) και να πάρεις την έγκρισή τους.
Τους αγνόησες και βασίστηκες στις δημοσκοπήσεις που τέλη του 2009 και αρχές του 2010 σου έδιναν έγκριση να πάρεις σκληρά μέτρα σε ποσοστά αστρονομικά 60-80%...
Αλλά οι Έλληνες είναι σκατοκουφάλες πρόεδρε και δημοκράτες μέχρι έναν πόντο πριν από την τσέπη τους.
Ποια κοινή προσπάθεια και ποιος πατριωτισμός ρε σύντροφε Γιωργάκη μου.
Τους πίστεψες και βασίστηκες στα σάπια μήλα που σου προσέφεραν η GPO, η RASS, η Mark και το δημοσκοπικοαναλυτικό αποτέτοιο της μαμάς τους.
Οι τρελαμένοι ΠΑΣΟΚοι πρόεδρε θα στην κάνουν.
Οι ανδρεϊκοί, οι κεντραριστεροί, οι τριτο-σεπτεμβριστές, οι ΓΣΕΕήτες και οι ΑΔΕΔΥτες, ...οι απελπισμένοι και οι κομματικά φτυσμένοι.
(Καθένας με τους λόγους του)
Το χαστούκι που θα πέσει στις 7 του μήνα μην το εκλάβεις σαν ήττα από τα δεξιά και αριστερά «ατελή».
Μην την πατήσεις με παραίτηση της κυβέρνησης και προσφυγή σε εθνικές εκλογές που θα είναι βούτυρο στο ψωμί των ανόσιων και καταστροφή για το λάο.
Να το εκλάβεις σαν προειδοποίηση των δικών σου και να πείς: “Συγνώμη ρε Σύντροφοι»
Γιατί πριν από όλα Πρόεδρε, η Δημοκρατία βασίζεται πάνω στην υγιή λειτουργία των Κομμάτων.
Καλό εσπέρας...



---------------------------------------------------------------
Δημοσιεύεται και στο 1klik-aristera

Δευτέρα, 25 Οκτωβρίου 2010

Αναζητούνται Ονομασίες και Περιεχόμενο...

ΓΙΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΚΑΙ ΤΟ ...ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Το ένα είναι ο φορέας και οι δράσεις, το άλλο είναι επί της ουσίας ένα κτηριακό συγκρότημα.
Έχουμε, λοιπόν, το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Μοσχάτου, και έχουμε και το άρτι αποκτηθέν Πολιτιστικό Κέντρο.

Πολυφορεμένες λέξεις που μάλιστα ήδη μπερδεύονται μεταξύ τους.
Ας αποδεσμεύσουμε ηχητικά το ένα από το άλλο, τώρα που είναι νωρίς…
(Χτές κιόλας κάποιοι έλεγαν: Πάμε στο Πνευματικό Κέντρο, έχει χορευτικά από τον Ταύρο)
Ξέρω πολύ καλά ότι αυτό που μετράει είναι η ουσία, όμως θεωρώ καλό και να ξεκαθαρίζουν οι έννοιες, και να συμπυκνώνουν την ουσία του κάθε πράγματος.
Τώρα αν θα το πούμε Οργανισμό ή Κέντρο Πολιτισμού το νομικό πρόσωπο, το φορέα δηλαδή που θα χαράξει πολιτική για υλικά και άϋλα, δεν έχει σημασία.
Το ίδιο κι αν το νέο κτήριο το αποκαλέσουμε Μέγαρο Πολιτισμού, Πολυχώρο ή Θέατρο «τάδε».
Βέβαια οι ονομασίες εκτός από το να μας κάνουν να καταλαβαίνουμε τι εννοούμε κάθε φορά, μπορεί να έχουν για παράδειγμα παιδευτικό χαρακτήρα ή απόδοση τιμής σε σημαντικά – γενικώς – πρόσωπα ή σε διακεκριμένους μοσχατιώτες… αρκεί να μην γίνονται τα πράγματα "κίτς" και δακρύβρεχτα.
Αν και νωρίς ακόμα, καθώς θα ακολουθήσουν σοβαρές αλλαγές με τη λειτουργία του νέου δήμου, πιστεύω ότι γενικά ο αρμόδιος για πολιτισμικά θέματα φορέας θα πρέπει να εξασφαλίσει τη μεγαλύτερη δυνατή διοικητική επάρκεια και αυτοτέλεια, ενώ στο κτήριο του Πολιτιστικού Κέντρου (όπως πολύ φτωχικά σήμερα το αποκαλούμε) να υπάρξει διευθυντής του κτηρίου και όχι να κάνει κουμάντο κανένας κλητήρας ή ευκαιριακός υπάλληλος.
Το ζητούμενο να αποκτήσει μια διαρκή και προγραμματισμένη λειτουργία, από μόνο του απαιτεί μια άλλη αντιμετώπιση.
Κλείνω με μια ιδέα, ευχή και πρόταση (πέστε το όπως θέλετε) …
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να δημιουργηθούν Οι Φίλοι του Πνευματικού και του Πολιτιστικού Κέντρου, ώστε όχι μόνο να υποβοηθηθεί η πολιτισμική πολιτική του νέου δήμου και να εμβαθυνθεί η δράση των τμημάτων, εργαστηρίων και ομάδων, αλλά να δημιουργηθεί επιτέλους η κοινωνία των πολιτών που ευφραίνεται από το πνεύμα, τις τέχνες και γενικότερα τον πολιτισμό.

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Η ζωή δεν είναι μόνον εκλογές

Άντε να κλείσουμε τη βδομάδα διαφορετικά...

Είχε - που λέτε - κάνει κάμποσες απόπειρες αλλά τελικά τα κατάφερε - στα τέλη του 2009 - να αυτοκτονήσει…
Είμαι σίγουρος ότι ελάχιστοι από εσάς γνωρίζεται τον indie τραγουδιστή και στιχουργό Vic Chestnutt.
(Προσωπικά τον ήξερα από το όμορφο «Im through»).
Παρόλα αυτά, όπως είπε μια φίλη του, «χάθηκαν τόσα πολλά, μέσα σε μια στιγμή».
(Το διαπιστώνω τώρα που τον ανακαλύπτω καλύτερα)
Θα καταλάβετε τα λόγια της, ακούγοντας το «Everything I Say», και μάλιστα σε ζωντανή εκτέλεση, με τον Vic στο καροτσάκι που δεν τον χωρούσε. 
27 χρόνια είναι πολλά ρε παιδιά...

Τσιμπάτε… έτσι για ξεκάρφωμα από την κάθε ασχήμια που περπατάει με προεκλογικά φεϊγ-βολάν στους δρόμους του Μοσχάτου… 
(και προσοχή αδέρφια όταν διασχίζεται τη γωνιά Σολωμού και Χ. Σμύρνης)

video

Φιλάκια!

Μην ξεχνάτε

Όχι στενά Μοσχατιώτικο αλλά μας επηρεάζει...

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

Ατελείς Περιφερειακές...

Ανάμεσα στα όσα τρελά συμβαίνουν γύρω μας με τα αυτοδιοικητικά και τα γενικότερα προβλήματα της χώρας, έσκασε σαν φλας στο μυαλό μου η φρικώδης ατέλεια κάποιων, εδώ στο ...χωριό μας...

Αυτά τα άτομα, τα ατελή πολιτικά και κομματικά, φρόντισαν πριν λίγο καιρό να στήσουν μια συνέλευση του ΠΑΣΟΚ Μοσχάτου με υποτιθέμενο σκοπό την οργανωτική διάταξη της οργάνωσης ενόψει δημοτικών εκλογών. 
Ήταν και «για τα μάτια του κόσμου», αλλά ταυτόχρονα και μια μασκαράτα όπου ο στόχος ήταν η ελεεινολόγηση του Άρη Κρεμμύδα (παιδί του σωλήνα τον επονόμασαν) και η πρόταση διαγραφής του από το ΠΑΣΟΚ (αλλά απέτυχαν). 

Οι ατελείς αρχικαπετανέοι, όμως, αδιαφορούν πλήρως για το τι θα συμβεί στις Περιφερειακές εκλογές, όπου εκεί η μάχη είναι καθαρά πολιτική. 
Καμιά προσπάθεια να στήσουν έστω και ένα νέο κομματικό μονόπρακτο, πόσο μάλλον να ενταλούν οι περί τον Ευθυμίου και Κρεμμύδα για το τι μέλλει γενέσθαι στις 7 Νοέμβρη. 

Θα μου πεις έτσι που τα έκανε ο ΓΑΠ και η υπό τον Τσούρα ελλανόδικος επιτροπή ας τα φάνε στη μούρη τους...
Όμως υπάρχει και το κομματικό φιλότιμο και μια έστω και ρακένδυτη ιδεολογική φορεσιά, ρε γαμώτο!

Τίποτα.............
Αυτοί, ολιγωρούν προκλητικά, προσκολλημένοι προφανώς στην προώθηση της επιλογή τους στο πρόσωπο συγκεκριμένου υποψήφιου δήμαρχου, αφενός, και της προσωπικής τους επιτυχίας ως υποψηφίων δημοτικών συμβούλων, αφετέρου. 
Την ίδια ώρα οι μοσχατιώτες Πασόκοι περιφέρονται στα χαμένα σαν ακαθοδήγητα πρόβατα, ενώ κάποιοι εξ αυτών αποκτούν ένα βολικό άλλοθι γι’ αυτά που θα ακολουθήσουν...

Κι όλα αυτά, γιατί κάποια ατελή πολιτικά όντα σκέφτονται ...ατελώς πονηρά και με ατελή ιδιοτέλεια. 

Άλλωστε μη μου πείτε ότι αυτή τους η συμπεριφορά δεν είναι εκείνη που οδήγησε – αυτήν την φορα κατά τέλειο τρόπο - και στην διάσπαση των δημοτικών εκλογών...

Ε, εσείς εκεί στην "υπόγα"...
Τη Δευτέρα, στις 8 του Νοέμβρη για ποιο πράγμα, άραγε, θα είσαστε θλιμμένοι ή ευτυχισμένοι;

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Μιά δήλωση για το Πολιτιστικό

Έλαβα πριν λίγο την ακόλουθη δήλωση του κ. Στέφανου Μπιζάνη, την οποία και δημοσιεύω.
Νοιώθω σήμερα έντονη την ανάγκη να εκφράσω την μεγάλη χαρά και ικανοποίηση μου για το γεγονός ότι το Πολιτιστικό Κέντρο Μοσχάτου άνοιξε τις πόρτες του.
Αναμφίβολα έρχεται να καλύψει ζωτικές ανάγκες της πόλης, σε όλα τα επίπεδα, μα κυρίως να δώσει στέγη και ώθηση στην καλλιτεχνική δημιουργία.
Τα όνειρα ορισμένων πρωτοπόρων, αλλά και οι προσπάθειες που καταβάλανε αρκετοί άνθρωποι, μέσα και έξω από τα εκάστοτε Δημοτικά Συμβούλια πήραν σάρκα και οστά.
Αυτό δεν θα γινόταν, αν κοινωνός στο όραμα δεν ήταν ο αποχωρών Δήμαρχος κ. Ταξιάρχης Παπαντώνης και κανείς - είτε φίλος, είτε αντίπαλος - δεν μπορεί να του αμφισβητήσει με διάφορα τερτίπια και εμπόδια το δικαίωμα να απολαύσει τα εγκαίνια του Κέντρου.
Λυπάμαι, μάλιστα, που λόγοι υγειάς με εμπόδισαν να παραβρεθώ στην σημερινή γιορτή.
Λυπάμαι ακόμη (καθώς κάνω μια γρήγορη μα ουσιαστική αναδρομή στα πρώτα δύσκολα, μα δημιουργικά βήματα) που ένας βασικός συνεργάτης και πιονέρος της υπόθεσης, ο Γιώργος Κουζούνης, ήταν σήμερα αναγκαστικά απών.
Παρά την άσχημη οικονομική συγκυρία, εύχομαι το Πολιτιστικό Κέντρο να αποτελέσει στέγη διαρκούς πνευματικής και καλλιτεχνικής δραστηριότητας και βασικό μέσον συμμετοχής και παρέμβασης στα σύγχρονα πολιτισμικά ρεύματα.

Στέφανος Ν. Μπιζάνης
παλιός Δημοτικός Σύμβουλος

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Το Γκαζόν μεγάλωσε γρήγορα στην αυλή του Πολιτιστικού

Θα θυμάστε τις παλιές καλές συζητήσεις (καφενειακού τύπου βέβαια), όπου εμείς – οι Νεοέλληνες – βαρυγκωμούσαμε για την νοοτροπία και κυρίως τις αδυναμίες της ψωροκώσταινας και ταυτόχρονα εκθειάζαμε τη Γερμανία, όπου περνούσες – ας πούμε – σήμερα από το Μόναχο προς τη Νυρεμβέργη και έβλεπες να ξεκινάνε μια γέφυρα και την επόμενη μέρα επιστρέφοντας από Νυρεμβέργη προς Μόναχο, την έβλεπες έτοιμη!
Με τα χρόνια, η ποιοτική σχέση ανάμεσα στην ελληνική βραδυπορία, από τη μια, και τη θαυμαστή ταχύτητα της γερμανικής μηχανής, από την άλλη, έκλεισε ή σχεδόν μηδενίστηκε!

Αποδείξαμε πως όταν θέλουμε μπορούμε.

Δέστε τα επιτεύγματα του 2003 και του 2004, όταν ξεπετάξαμε στο άψε σβήσε γήπεδα, στάδια, στέγες Καλατράβα, δρόμους, γέφυρες, και δε συμμαζεύεται…
Προλάβαμε έστω και στο παρά πέντε.

Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και τώρα, όταν ένας δήμος φτωχός σαν του Μοσχάτου (σύμφωνα με τις δικαιολογίες και τις εξηγήσεις του ίδιου του Δήμου) έκανε σε μια μέρα αυτό που δεν μπορούσε να γίνει μέσα σε τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Να αναμορφώσει και να περιποιηθεί μέχρις ορίου κοσμιότητας μια πλατεία που θύμιζε ακάλυπτους χώρους στο Γκάζι και το Μεταξουργείο.

Οι βρωμεροί τοίχοι από τα χειρότερα του είδους lettering και graffiti έδωσαν τη θέση τους σε φρεσκοβαμμένες επιφάνειες. Το υπαίθριο θεατράκι ανάσανε από τα σκουπίδια και τις σύριγγες. Το ίδιο και το ημικυκλικό καθιστικό. Το ρημαγμένο σπιτάκι στη γωνιά του κήπου, απόκτησε ξανά τζάμια και πατζούρια. Τα πλακόστρωτα δάπεδα των διαδρόμων, απηλλάγησαν από τις μουτζούρες. Η πόρτα εισόδου της πλατείας ανοίγει πλέον κανονικά και όχι τραβώντας προς τα πάνω την πόρτα από τους μεντεσέδες.

Όποια κι αν είναι η αιτία για τη νέα όμορφη εικόνα (ας πούμε τα εγκαίνια του παρακείμενου και πολυσυζητημένου Πολιτιστικού Κέντρου), αποδείχτηκε ότι και ταχύτητα διαθέτει ο Δήμος και κόσμο έχει να διαθέσει…
Αρκεί να υπάρχει λόγος.

Τότε πάντα θα βλέπουμε το γκαζόν να μεγαλώνει με τέτοια ταχύτητα που θα καταπλήσσει όχι μόνον τους επιστήμονες γεωπόνους, αλλά και Δημάρχους που τα είχανε τόσο άδοξα παρατήσει...  


Το παραπάνω κείμενο είναι μέρος παλαιότερου που δεν «πρόκοψα» να δημοσιεύσω έγκαιρα, εξαιτίας περιπετειών του A s t r o b o y σε γειτονικές γαλαξιακές γειτονιές. I’m so sorry for that

Επιλεκτική μνήμη

Ένα ωραίο "κέντρισμα" που διάβασα στο τελευταίο φύλλο της εφημερίδας ΠΟΛΗΣ ΟΡΑΜΑ (σελ. 13). Το υπογράφει ο "Άύπνος"... και το αναδημοσιεύω εδώ...

"Ρε συ Πέτρο, γραμματέα της ΤΟ1 Μοσχάτου, όταν η εφημερίδα είχε βάλει 5 φωτογραφίες του Ντερέκα πήγατε παρέα με τον Αντωνάκη και κάνατε καταγγελία στην Νομαρχιακή για τον Τουφεξίδη. 
Τώρα που θα βγείτε δίπλα δίπλα φωτογραφίες με τον Ντερέκα να του πω να τις βάλει στην εφημερίδα ή θα του κάνετε πάλι καταγγελία; 
Όχι τίποτα άλλο αλλά τον έχει πιάσει μια αγωνία τον άνθρωπο και δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια".



Σκέφτομαι ότι το γνωστό ντουέτο είτε έχει επιλεκτική μνήμη, είτε είναι ξεχασιάρικο...

 Πηγή: Εφημερίδα ΠΟΛΗΣ ΟΡΑΜΑ, Κεντρίσματα, Φύλλο Νο.17 - Οκτώβριος 2010, (www.polisorama.gr)

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010

Ήθελε να γίνει βασιλιάς

Όχι πως δεν ήταν καλός...
Ίσα - ίσα είχε όλα τα προσόντα για να γίνει βασιλιάς!
Ψηλός, ανδροπρεπής, εύγλωττος, πειστικός, και με όνειρα...
Όπως στα παραμύθια (ξέρετε... εκείνα τα παλιά που μας διηγούνταν οι γιαγιάδες μας) όπου το απλό χωριατόπουλο ξεκίναγε να διεκδικήσει την μονάκριβη πριγκίπισσα και το θρόνο που προοριζόταν γι' αυτήν, έτσι και κι αυτός... ξεκίνησε από τα ορεινά της ευάνδρου Ηπείρου και ήρθε στο Μοσχάτο αναζητώντας την τύχη του και το όνειρο για ανέλιξη...
Στα παραμύθια, το χωριατόπουλο τα κατάφερε: νίκησε όλους τους διεκδικητές (φτωχούς και ευγενείς) και παντρεύτηκε την πριγκιποπούλα και το ...θρόνο!
Έγινε βασιλιάς και έζησε αυτός καλά και οι υπόλοιποι καλύτερα...
Στο βασίλειο του Μοσχάτου πήγαν όλα στραβά, γιατί δεν έπεισε τον επί χρόνια άρχοντα.
Αντί να δείξει εξωτερικά τις ικανότητες του, την πίστη και υπακοή προς τον άρχοντα και εσωτερικά να αναπτύξει την υπομονή του, έγινε υποχείριο του πάθους του και προχώρησε σε βιαστικές ενέργειες και μηχανοραφίες κόντρα σε κείνον που θα έδινε το «δαχτυλίδι»…
Ο σύγχρονος βασιλιάς, όπως ήταν φυσικό, διάλεξε άλλον στη θέση του, και ο εξ' Ηπείρου ήρωας της ιστορίας μας, αναγκάστηκε ανάμεσα στο τίποτα και το κάτι, να προσγειωθεί - μεσήλικας πλέον - στην ιδιότητα του Δημοτικού Σύμβουλου!
Για να ακριβολογούμε του υποψήφιου Σύμβουλου, μιας και έχει πλέον να διαγωνιστεί με πλήθος άλλους για το αξίωμα τούτο.
Τραγική ιστορία, ε;
Από επίδοξος βασιλιάς να καταλήξεις ένας ασήμαντος μικροβαρώνος ή αν προτιμάτε από Δήμαρχος ούτε καν κλητήρας!
Απλά ένας υποψήφιος Σύμβουλος...
γεμάτος αγωνία για την εκλογή του, που από την παλιά θέση ισχύος του εν δυνάμει διεκδικητή (του διέθετε μάλιστα και οπαδούς), φτάνει να κάνει έγγραφες δηλώσεις υποταγής στην ενότητα που του ζητάει ο παραλίγο πεθερός του και ο πιθανός δήμαρχος του.
Κι από το χαμένο παράδεισο και την οδύνη των έγγραφων δηλώσεων (που στέλνει μάλιστα μέσω ταχυδρόμου), καταπίπτει στα έσχατα τάρταρα με την αποστολή μηνυμάτων στα κινητά τηλέφωνα ζητώντας ένα χέρι βοήθειας…
Θλιβερή ιστορία μα το Θεό… Θανάση μου...

Εικόνες από το Μοσχάτο (1)






Η πλατεία Γεννηματά όπως ήταν χθες, Δευτέρα 11/10/10.
Κανένα σχόλιο;

Σάββατο, 9 Οκτωβρίου 2010

Ποιός είναι ο * Astroboy * ;

O * A s t r o b o y *, βασικά είναι ένας comic ήρωας, δημιούργημα του Οσάμου Τεζούκα.
Ένα μικρό ρομπότ που τολμάει να τα βάλει με τις δυνάμεις του κακού.
Διαβάζοντας, αρχικά στις «Παλιοπαρέες» και μετά στο «Μοσχάτο Live» και στο «Μοσχάτο - Ταύρος Μαζί», τα απαράδεκτα σχόλια γύρω από τα δημοτικά πράγματα, αποφασίσαμε να δραστηριοποιήσουμε τον * A s t r o b o y *, γιατί το φουτουριστικό περιβάλλον του Μοσχάτου ταίριαζε γάντι με αυτό της φανταστικής Μέτρο Σίτυ.
Ο * A s t r o b o y *, μέχρις ότου να αποφασιστεί το χτίσιμο της "ΜοσχατουΠολις", προσπάθησε όχι μόνον να σχολιάσει, αλλά και να συμβάλει στο να ανοιχτεί ένας άλλος τρόπος αντιπαράθεσης, χωρίς ύβρεις και λασπολογίες.
Στο blog "ΜοσχατουΠολις" επιζητάμε τη γνώμη και την κριτική και όχι αντιπαραθέσεις γηπεδικής ή μάου-μάου νοοτροπίας.
Πολύ σύντομα, και σε βαθμό που δεν συνέβη με άλλους Ανώνυμους, επιχειρήθηκε η ταυτοποίηση του * A s t r o b o y * κι ας λέγανε τα ήδη ξαμολημένα λαγωνικά ότι «γράφεις σεντόνια», "δεν σε διαβάζουμε" και άλλα ευτράπελα…
Νοιώθουμε και νοιώσαμε καυτές ανάσες και ματιές πάνω μας και ειλικρινά ζητάμε συγνώμη από 2-3 φίλους που γίνανε θύματα της Μοσχατιώτικης ΚΥΠ.
Ποιός είναι ο * A s t r o b o y *...
Όπως είπαμε, είναι ένα μικρό ρομπότ, που παρόλο ότι έχει σούπερ δυνάμεις (υπέρυθρη όραση, απίστευτη ταχύτητα, ικανότητα να πετάει, κλπ) του αρέσει να κωλοτρίβεται με τα ανθρώπινα και όχι με τα άλλα ρομπότ.
Παρεμβαίνει εκεί που υπάρχει η ασχήμια στην πόλη του και προσπαθεί για το καλύτερο.
Πάει… εκεί που η πλατεία στέκεται μισοξεδοντιασμένη από πλακάκια και οι τρύπες βουλώνονται με άμμο, εκεί που ο φρικώδης αυτοκινητόδρομος ταχείας κυκλοφορίας αποτελείωσε την παρακηφίσια γειτονιά που την αφήνουμε – ακόμη και τώρα – στη μοίρα της, εκεί που δημόσιοι χώροι εγκαταλείπονται στην παραβατικότητα, εκεί που κήποι μένουν απότιστοι και χέρσοι και οι αγενείς ενοχλούνται από τις ακτιβιστικές παρεμβάσεις που φυτεύουν κατιφέδες και γεράνια, εκεί που στέκει το γκρεμισμένο πέρασμα και οι υπεύθυνοι δεν κουνάνε το δαχτυλάκι ώστε να ενωθούμε με το Φάληρο, εκεί..., εκεί..., εκεί... 
Όμως τι θέλετε και ψάχνετε την ταυτότητά του,και γιατί παλεύετε να τον ταυτοποιείτε με πρόσωπα (ως μη οφείλετε) ενώ οι ίδιοι δηλώνετε και υπογράφετε Ανώνυμοι;
Αυτό που μετράει είναι αν θα είναι παρών στον Τρίτο Γύρο, τότε που θα έχουμε μια νέα Δημοτική αρχή και θα βοηθάμε ή θα παρακολουθούμε τα έργα της…
Να ξέρετε λοιπόν ότι ο * A s t r o b o y * θα είναι εκεί…

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Εκλογικά ...Καζανέματα

Σύντεκνοι Κρητικοί του Μοσχάτου, στις 9 του Οκτώβρη κοντά στα κλασσικά Καζανέματα, δεν θα ήταν και άσχημη ιδέα αν καζανεύατε και κάποιες ψυχές που δεν έχουν καμιά καούρα για το ξεφάντωμα σας...

Με άλλα λόγια, μαζί με τα απομεινάρια τα στράφυλλα, ρίξτε στο ρακοκάζανο και τους υποψήφιους που θα σκάσουν μύτη από 'κει... δήθεν επειδή σας αγαπάαααανε μωρέ κοπέλια...

Βάλτε καζανάρη το Γιώργη τον Πατεράκη (έχω λόγο που το λέω) και αποστάξτε τους!

Κι όσο ψήνονται οι δημαρχαίοι (ναι, με "αλφα - γιώτα") και οι συμβουλάτορες, εσείς τραγουδήστε, πιείτε μόνον απ’ την αγνή ρακί και φάτε τους ρακομεζέδες τους καμωμένους στα κάρβουνα του καζανιού.

Το απόσταγμα από τα στράφυλλα των υποψήφιων, εμφιαλώστε το και δώστε το στους ψηφοφόρους να τους δοκιμάσουν πριν τις κάλπες. Οι παρενέργειες θα τους διδάξουν για το τι πρέπει να αποφύγουν πίσω από το παραβάν…

Δε το θυμούμαι να 'χω πιεί
ρακί και να μεθύσω
Μα χάνω ζάλο και μιλιά
άμα σε συναντήσω

ΚΑΛΑ ΚΑΖΑΝΕΜΑΤΑ ΚΟΥΜΠΑΡΟΙ…

(όφου!)

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα

Ποτέ μη λες ποτέ…
Ο Ιούδας ξέρει πάντα να εκπλήσσει...


Η χτεσινή «βραδιά πρεμιέρας» του συνδυασμού Ευθυμίου, που ήρθε σαν ένας νέος κρίκος σε μια ατέλειωτη ακολουθία από πρεμιέρες, τα είχε όλα!

Είχε και ευταξία, που είχε εξασφαλισθεί από την προηγούμενη ημέρα, με ταινίες και καρέκλες απαγορευτικές για το παρκάρισμα στα παρακείμενα πεζοδρόμια.
Φυσικά στις παλλόμενες από την αύρα ασπροκοκκινες ταινίες υπήρχε κρεμασμένο ένα ευγενικό μήνυμα με συγνώμες για το inconvenience της περίπτωσης…
Τα παιδιά μπορεί να είναι άγρια με τον Άρη, αλλά είναι ευγενικά με την προσδοκώμενη πελατεία… ασφαλώς.

Είχε και μουσική, ελαφρώς μπανάλ βέβαια, που προσπαθούσε ανεπιτυχώς να …παιανίσει ένα πιο μοντέρνο στυλ (έλα τώρα με τις κριτικές σου για ελάσσονος σημασίας πράγματα).

Είχε και γκλαμουριά, που ξεκίναγε από τα κοστουμάκια και τα συνολάκια, για να φτάσει στα γλυκίσματα, τα snacks και τα λοιπά καλούδια…
Προσωπικά γεύθηκα δύο μικρά λουκούμια (κάτι σαν ακανέδες, θαρρώ).
Τέλος πάντων, πλούσια τα ελέη… γιατί άλλωστε να το κρύψομε…

Είχε και κόσμο, αρκετό πρέπει να ομολογήσουμε.
(Μάλιστα γνωστός βαστάζος της Βαρονίας, είπε το αμίμητο: «Μίλησε ο Λαός»).
Μπράβο παιδιά για την προσπάθεια, γιατί εδώ που τα λέμε αυτό που μένει είναι η εντύπωση και όχι η απονευρωμένη απαγγελία λόγου από τον κ. Ευθυμίου.
Κι αν με το στανιό και με τας «υποδείξεις» κουβαλήθηκαν εργάτες και υπάλληλοι της Δημαρχίας, τι μ’ αυτό;
Έχοντας συλλάβει, λοιπόν, το νόημα της δύναμης που έχουν οι εντυπώσεις και τα επιφαινόμενα, σιγά που δεν θα κουβαλάγατε - λόγω φιλίας - ακόμη και εξωχώριες κυρίες, φιλενάδες της εριτίμου συζύγου του κ. Ευθυμίου προφανώς από την τέως (;) Ολυμπιακή (;), ώστε να στηρίξουν την «προσπάθεια».

Είχε και Παπαντώνη. Μετά την επιτυχή παρουσία του προ ολίγων ημερών στη συνέλευση του ΠΑΣΟΚ (όπου με μύδρους λάσπης κονιορτοποίησε τον Άρη τον «αντάρτη», το σόϊ του Άρη, αλλά ταυτόχρονα και την εκτίμηση που κάποιοι διατηρούσανε στο πρόσωπο του), σιγά που δεν θα έβγαινε στο κλαρί.
Απορώ μάλιστα αφού διαθέτει ακόμη κρυμμένες σπίθες ενέργειας γιατί δεν έκανε το απονενοημένο για μια 7η τετραετία...

ΕΙΧΕ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑ!.. γιατί το «κλου» της βραδιάς ήταν η συναισθηματική εκφορά της έννοιας της ενότητας του συνδυασμού του κ. Ευθυμίου.
Αυτό συνέβη την ώρα της παρουσίασης των υποψηφίων και του απαραίτητου encore και ειδικότερα όταν ο ευθυτενής Αρτινός ανέβηκε επί της σκηνής...


Οι ψυχές των "δικών του" και μερικών ευσυγκίνητων "ταλιμπάν" ρίγησαν...
Τα μάτια γούρλωσαν, η περιέργεια - ακόμη και των βαστάζων - ανέβηκε κατακόρυφα, οι "κατάσκοποι" ένα γύρο (στου Γραβιά, στης Δελφίνας, στου Σπανάκη και στον πλάτανο της Μεταμόρφωσης) κράτησαν την αναπνοή τους, ενώ κάποιοι με απενεργοποιημένο το "φλας" τράβηξαν αναμνηστική φωτογραφία από το Φίλι του Αιώνα.
Μετά κάποιον δισταγμό και κάποια αμηχανία, έπεσε το "ματσα-μούτσα" της συμφιλίωσης, που καταργούσε το νικηφόρο συνδυασμό μιας ολάκερης 25ετίας (ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ), και γεννούσε τον μπαχτσέ μιας "Όμορφης Πόλης" (χωρίς Παπαντώνη)!

Τότε... σύρθηκε στην υγρή βραδιά ο αχός ενός "α,α,ααα", αλλά και ενός "ου,ου" (διαπιστωμένο αυτό, αλλά ανάγωγο οφείλω να πω).

Στα δικά μου αυτιά, εκείνος ο αχός δεν ξεπήδησε μόνο από τους κατάπληκτους παρισταμένους στα εγκαίνια του εκλογικού κέντρου της Βαρονίας, αλλά από την ανταπόκριση που μας χάρισαν τα τοπικά blos σχετικά με τα διαδραματισθέντα στην οδό Κοραή, από τη συντροφική – ενωτική (σχεδόν ερωτική, πες) αλληλογραφία του ισοσκελούς τριγώνου Παπαντώνη – Ευθυμίου – Ντερέκα, και από την προβοκατόρικη δίφυλλη μπροσούρα του κ. Σπανάκη.

Δεν πρόκειται να περιγράψω τα λόγια που αντάλλαξαν οι "γωνίες" του "τριγώνου"...
Απλά θα αναρωτηθώ κατά πόσο η ηθική και η αξιοπρέπεια έχουν ισχύ στην πολιτική των ασπασμών χωρίς δημόσια συγνώμη.
Θα αναρωτηθώ αν το Φιλί του Ιούδα σφυρηλατεί την Ενότητα (όσο περίτεχνο και να είναι)....
Είναι γνωστό πως το φιλί του Ισκαριώτη, στο Δάσος των Ελαιών, οδήγησε στην προδοσία.
Να δούμε τι τύχη επιφυλάσσει η ζωή στο φιλί του Ντερέκα καταμεσής της οδού Μεταμορφώσεως, αφού έστω και από gossips δεν ξέρουμε αν "έπεσε" και γλώσσα στον ουρανισκο...

Στη ζωή - τελικά - όλα μπορούν να συμβούν!

Αν η παράβλεψη των αντιθέσεων μπορεί να εξηγηθεί και να συγχωρεθεί στο όνομα κοινών στόχων, το φιλί του Ντερέκα (μετά τα καρφώματα για το κτήριο του Πνευματικού Κέντρου και τα ξεκατινιάσματα για τον τρόπο πρόσληψης της φαμίλιας Ευθυμίου στην Ολυμπιακή) έρχεται να επιβεβαιώσει την άποψη ότι η ζωή όχι μόνον είναι grotesque, αλλά και ότι ξεπερνάει και τις ιστορίες του κάθε φαντασμένου ή του κάθε ακραίου Μινχάουζεν.
(Σαν και κάποιου που στο café του Κοσμάτου προέβλεπε μια απλή ψυχρή χειραψία)

«Όμορφη Πόλη»...
«Όμορφοι Άνθρωποι»...
«Όμορφα Φιλιά»...