Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Μιά απάντηση φραπεδιάρικη
(στους γερμανούς)

Ο φίλος μας ο κύριος Σόϊμπλε μας δήλωσε για τη ζήλεια που τρέφουμε για το Γερμανικό του χάρμα ζωής
Για να το σκεφθούμε λίγο. 
Ο Γερμανικός λαός μονίμως ακολουθώντας την ορθολογιστική και μηχανιστική λογική του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, είναι εμβυθισμένος σ ολόκληρη τη χώρα του, στην απέραντη κατάθλιψη, μοναξιά και δυσαρμονία με τον ανθρώπινο κώδικα. 
Τα παράγωγα αυτού του τρόπου ζωής, εκκωφαντικά απάνθρωπα και εξευτελιστικά. 
Έχουμε και λέμε… 
Πρώτοι στην Ευρώπη σε κτηνοβασία (η οποία γνωρίζει αυτή την εποχή έξαρση! 
Πρώτοι στην παιδοφιλία, μαζί με τους κολλητούς τους, τους Ολλανδούς. 
Γερμανίδες 80άρες παρελαύνουν σε ντοκιμαντέρ με σεξουαλικές αποστολές σε αφρικανικά κλίματα! 
Ο υπουργός τους των εξωτερικών παντρεύεται άντρα και η μάνα του δίνει δεξίωση στη Βόννη για να γνωστοποιήσει σε φίλους της την ευτυχία της που ο γιος της βρήκε τον άντρα της ζωής του! 
(και εδώ υπάρχουν γκέϊ, αλλά είναι, αυτοί και οι μανούλες τους, αξιοπρεπείς) 
Τα θηλυκά τους, ως ακρίδες, τα καλοκαίρια αδημονούν ν αναστενάξουν στα ελληνικά ακρογιάλια, επιδιδόμενες σε παντός είδους ακολασίες. 
Ολόκληρη η χρονιά τους, αμφοτέρων των φύλλων, περιφέρεται ανάμεσα σ ένα σπίτι - κοτέτσι χωρίς αισθητική, δουλειά ρομποτένια, φούλ αλκοόλ, ντρόγκα και βία. 
Η ηγέτης τους, έρποντας ανάμεσα σε σκοτεινούς λαβυρίνθους προδοσίας, ακόμα και γι αυτούς που την προώθησαν (Κολ), με μια στρατιά συμβούλων δίπλα της απ όλες τις λέσχες (!), θυμίζει την δεύτερη Ίρμα Γκρίς, των στρατοπέδων του Γ! Ράιχ, με το καμτσίκι και την εικόνα της κλασσικής ανέραστης! 
Εκείνος ο μέγιστος τοκογλύφος, καθήμενος σε αναπηρικό καροτσάκι μετέρχεται όλα τα σαδιστικά κληρονομικά τερτίπια και κάθε τόσο μας ανακοινώνει ότι υπάρχει! 
Ε, λοιπόν, κύριε Σόϊμπλε, οι άνθρωποι εδώ του νότου έχουν παλιά αχνάρια στη ζωή. 
Δεν θα μπορέσετε ότι κι αν κάνετε ν αλλάξετε την ομορφιά μας, την σεξουαλικότητα μας, την αισθητική μας, την αρμονία και την από αιώνων συγκροτημένη φιλοσοφική μας σκέψη. 
Ούτε μπορείτε να μας απαγορεύσετε το όνειρο, το αίσθημα, το συναίσθημα, το ένστικτο, τον χαρισματικό και τον απελευθερωμένο τρόπο ζωής μας. 
Όταν στροφάρουμε ανάποδα, γνωρίζετε ιστορικά στο μέχρι προ ολίγων χρόνων παρελθόν, ποιός υπήρξε νικητής και ποιός ο κλέφτης! 
Η Ελληνικότατη (!) έκφραση μας, η φραπεδιάρικη, που την είπε πρώτος ο Αριστοφάνης στα θεϊκά αρχαία θέατρα μας, σας ταιριάζει γάντι, σε σας και στους όμοιους σας: 
KLAIN MAIN PUTS! 
Αufwidersehen...

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Φως, περισσότερο Φως!

Όταν η διαφθορά και η διαπλοκή έχουν οδηγήσει την χώρα στην παρούσα οικονομική και κοινωνική καταστροφή και όταν η ανεργία σαρώνει τα πάντα, χρέος για έναν Δήμο σε περίπτωση προσλήψεων (όποιας μορφής) είναι να δημιουργεί συνθήκες διαφάνειας και δικαιοσύνης ώστε η επιλογή προσωπικού (όποιας κατηγορίας και ειδικότητας) να στηρίζεται σε ξεκάθαρες και δημόσια ανακοινωμένες διαδικασίες, σε σαφή προσοντολόγιο, δίκαια κοινωνικά κριτήρια, κοκ. 

Πιστεύουμε ότι τα παραπάνω εν πολλοίς εκφράζουν το δημόσιο αίσθημα και την απαίτηση για άλλες μεθόδους που δεν θα έχουν σχέση με το ρουσφέτι

Όμως, αυτές τις γενικές προϋποθέσεις τις αποδέχεται και κυρίως τις εφαρμόζει η δημοτική αρχή Μοσχάτου – Ταύρου; 

Ρωτάμε γιατί περίεργα πράγματα συνέβησαν στην Σχολική Επιτροπή Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, σε σχέση με την διαδικασία πρόσληψης βοηθητικού κυρίως προσωπικού που θα κάλυπτε τις ανάγκες των 2ου και του 4ου Δημοτικών Σχολείων Ταύρου και των αντίστοιχων Νηπιαγωγείων. 

Θα δώσουμε πάραυτα δύο μαρτυρίες (επικαλυπτόμενες αρκετά μεταξύ τους, αλλά καταλυτικές ως προς την αλήθεια των γεγονότων) και τα μεν συμπεράσματα τα αφήνουμε στον κάθε αναγνώστη, τις δε προσήκουσες ενέργειες τις απαιτούμε τόσο από τους διοικούντες τον Δήμο, όσο και από τους ασκούντες την αντιπολίτευση.

Μαρτυρία 1η … (την λάβαμε μέσω facebook) 
Στις 7-3-2013 συνεδρίασε η πρ. σχ. επ. (Πρωτοβάθμια Σχολική Ειτροπή). 
Το πρώτο θέμα αφορούσε την υπογραφή 4 νέων συμβάσεων καθαριστριών, 4 συμβάσεων τραπεζοκόμων και μιας σύμβασης λογίστριας για 2 δημοτικά σχολεία του Ταύρου και 2 νηπιαγωγεία που λειτουργούν σαν ΖΕΠ (Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας), μέσω ΕΣΠΑ. 
Τα μέλη της σχολικής επιτροπής δεν είχαν καμιά ενημέρωση για το εν λόγω θέμα και καμιά εισήγηση επί τούτου
Ο πρόεδρος δεν μπήκε στον κόπο να εισηγηθεί επί του θέματος ταυτόχρονα με την επιστολή που καλούσε σε συνεδρίαση. 
Λογικό ήταν να αναφερθούν μερικά μέλη σε αυτή του την παράλειψη για να τους απαντήσει ότι θα μπορούσαν να ζητήσουν ενημέρωση αφού γνώριζαν το θέμα. 
Το μεγάλο πρόβλημα όμως δεν είναι εδώ. 
Το πρόβλημα είναι ότι η απόφαση για το ποιοι ή ποιες θα προσληφθούν ήταν αποφασισμένο, μιας και ανακοινώθηκαν και τα ονόματα χωρίς καν να μπουν στον κόπο να ενδιαφερθούν για το ποιοι ενδιαφέρονται για μια τέτοια εργασία. (*)

[* σημείωση δική μας: εννοεί ότι δεν υπήρξε δημόσια ανακοίνωση που να ενημέρωνε τους ενδιαφερόμενους και να τους καλούσε να υποβάλουν αιτήσεις]


Χωρίς καμιά διεργασία αποφάσισαν από κοινού με τους διευθυντές για το ποιοι θα προσληφθούν
Αν στις μέρες μας αυτό είναι ηθικό και θεμιτό ας το κρίνουν οι αναγνώστες σας. 
Οι καθαρίστριες οι οποίες ήδη υπάρχουν και καθαρίζουν τα σχολεία είναι αυτές που επελέγησαν και οι οποίες υπέγραψαν και μια δεύτερη σύμβαση παράλληλα με την πρώτη, δηλαδή μια δεύτερη δουλειά. 
Αν σκεφτούμε ότι τα ΕΣΠΑ απευθύνονται κυρίως σε ανέργους, τότε μπορεί κάλλιστα να αμφισβητηθεί και η εν λόγω απόφαση όχι μόνο σαν μη ηθική αλλά και σαν μη νόμιμη. 
Οι 4 τραπεζοκόμοι αποφασίστηκε να προσληφθούν κατόπιν εισήγησης των διευθυντών κατά τα λεγόμενα του προέδρου της Επιτροπής, χωρίς αυτός να μπει στον κόπο να ζητήσει εκδήλωση ενδιαφέροντος και από άλλους που δυστυχώς στις μέρες μας είναι πολλοί. 
Όσον αφορά την λογίστρια αποφασίστηκε να υπογράψει και δεύτερη σύμβαση (πέρα από την πρώτη που ισχύει!!!) γιατί με τις εν λόγω προσλήψεις θα είχε περισσότερη εργασία. 
Η εν λόγω λογίστρια δεν είναι άλλη παρά η ανιψιά γνωστού και μη εξαιρετέου δημοτικού συμβούλου. 
Κατά την διάρκεια της συζήτησης εκδηλώθηκε αντίθεση από 5 μέλη της Σχολικής Επιτροπής και μάλιστα τα δυο από αυτά μπήκαν στην επιτροπή ύστερα από πρόταση δημάρχου, δηλαδή ανήκουν στην συμπολίτευση, τα οποία και καταψήφισαν αυτές τις νέες συμβάσεις με το αιτιολογικό του μη ηθικού, μιλώντας μάλιστα κάποιοι εξ αυτών για μεθόδευση και αδιαφανείς προσλήψεις. 

Μαρτυρία 2η … (την λάβαμε μέσω γραπτού σημειώματος) 
Συνεδρίαση Πρωτοβάθμιας Σχολικής Επιτροπής την Τσικνοπέμπτη. 
Πρόγραμμα ΖΕΠ επιδοτούμενο από ΕΣΠΑ για 4 σχολεία του Ταύρου. 
Κατόπιν «εισήγησης» των διευθυντών των 4 σχολείων και έγκριση από την πλειοψηφία της Σχ. Επιτροπής: 
1) Προσελήφθησαν 4 καθαρίστριες (μία ανά σχολείο) από τις ήδη εργαζόμενες και αμοιβόμενες (προσληφθείσες παλαιότερα). 
Αμοιβή 2.000 ευρώ για 6τάξιο σχολείο και 4.000 ευρώ για 12θέσιο. 
Δηλαδή για 9 μήνες «δουλειά» και για 12θέσιο σχολείο η extra αμοιβή είναι 4.000 : 9 = 444 ευρώ το μήνα!!! 
Και μάλιστα χωρίς καμιά extra προσφορά εργασίας αφού το σχολείο θα το καθάριζαν έτσι και αλλιώς...
Την στιγμή που υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι και οικογένειες χωρίς κανέναν εργαζόμενο, αυτοί δημιουργούν νέους διπλοθεσίτες 
και χωρίς κανέναν διαγωνισμό… 
και παράνομο και ανήθικο… 
2) Προσελήφθησαν ακόμη και 4 τραπεζοκόμοι άγνωστο από ποια λίστα βγαλμένοι (πάλι με εισήγηση των διευθυντών – δασκάλων!!!) 
3) Αύξησαν το μισθό της Λογίστριας κατά 150 ευρώ γιατί τάχα μου με τις παραπάνω προσλήψεις θα κουράζεται περισσότερο
Έπαιρνε 400 ευρώ το μήνα και της αύξησαν τον μισθό δηλ. κατά 37,5% !!! 
Δηλαδή αν ένα καφενείο εκτός από καφέ αποφασίσει να πουλάει π.χ. και γλυκά κουταλιού ο υπάλληλος κατά την Σχ. Επιτροπή δικαιούται αυτόματα αύξηση 37,5% !!! κ.ο.κ. 
…….. 

Υπάρχει ανάγκη για καθαρά λόγια και εξηγήσεις.
Υπάρχει χρέος για αποκατάσταση των παραφωνιών.
Το Σχολείο είναι διαδικασία φωτισμένη...
Ακόμη και στις ευτελέστερες και ασημαντότερες των διαδικασιών του, 
απαιτείται Φως, περισσότερο Φως!

Δευτέρα, 25 Μαρτίου 2013

Ζήτω το ......Έθνος

Η υποταγή της Κύπρου επισημοποιήθηκε ανήμερα της εθνικής μας επετείου. 
Αν αυτό δεν είναι ένα από τα παιχνίδια της μοίρας, δεν ξέρω τι μπορεί να είναι. 

Επειδή στο Ελλάντα, όμως, είμαστε γνήσιοι πατριώτες, οι γαλανόλευκες κυματίζουν στα μπαλκόνια, σε μια προσπάθεια να δείξουν ότι είμαστε ελεύθερο και περήφανο κράτος. 

Την ίδια στιγμή, οι άρχοντες και οι "αρχοντίσκοι" του έθνους καμαρώνουν στις εξέδρες, αφού προηγουμένως έχουν κάνει δηλώσεις συμπαράστασης (βόηθα της μαύρης κόκκινη) για την Κύπρο. 

Μα, καλά, εμείς δεν είμαστε σε χειρότερη θέση ή τουλάχιστον στην ίδια με τους Κύπριους; 
Τους οικτίρουμε, ενώ εμείς είμαστε μια χαρά;;; 
Για να μη μιλήσουμε για τις δηλώσεις του «αντάρτη» Παπούλια… 

Εντωμεταξύ, οι μαθητές και οι φαντάροι παρελαύνουν βλαστημώντας και όλοι με ήσυχη συνείδηση θα φάμε το μεσημέρι τον μπακαλιάρο με τη σκορδαλιά... πάνω απ’ όλα η τήρηση των εθίμων. 

Αν και πρέπει να μην ξεχνάμε τα έθιμα, μιας και οσονούπω, μόνο αυτά θα μας θυμίζουν ότι είμαστε Έλληνες. 

Μου ρχεται στο μυαλό το ποίημα του Καβάφη, «Ποσειδωνιάται», όπου στην Κάτω Ιταλία, κάποιοι απόγονοι Ελλήνων αποίκων, μετά από αιώνες, μαζεύονταν κάθε χρόνο, για να θυμηθούν από πού κατάγονταν και τι έθιμα είχαν και ποια γλώσσα μιλούσαν!! 
Έτσι κι αλλιώς, αυτό που ζούμε είναι τόσο παράλογο, που δεν μπορείς να το αντιμετωπίσεις με λογικά επιχειρήματα. 

Το πιο λυπηρό, κοιτώντας κι από την πλευρά του δάσκαλου, είναι ότι το πνευματικό μας επίπεδο έχει πιάσει δάπεδο… ότι είμαστε ένα έθνος απαίδευτο, ωχαδελφιστικό και παντελώς αναίσθητο! 

Κάναμε θεό μας το χρήμα, την επαγγελματική ανέλιξη και αναγνώριση, πατώντας και επί πτωμάτων, πολλές φορές. 
Αφήσαμε το πνεύμα να ατροφήσει και να πεθάνει από ασιτία. 

Από ποιον περιμένουμε να αντιδράσει και να δείξει ευαισθησία για όλα αυτά τα εξευτελιστικά που συμβαίνουν; 
Από τον μαλθακό δημόσιο υπάλληλο; 
Από τον δουλοπρεπή ανθρωπάκο, που τρέμει μη χάσει τον «καναπέ» του; 
Από τον πουλημένο καλλιτέχνη, συγγραφέα, άνθρωπο του πνεύματος και καλά; 
Από τον ευνουχισμένο νέο που ψάχνει τις μικρές αγγελίες μπας και βρει μια δουλειά με 300 ευρώ; 

Μηδέν από μηδέν… «όλα από χέρι χαμένα και τα σπίρτα μας βρεγμένα»! 

Η μόνη αχτίδα φωτός έρχεται από το γεγονός ότι όλο αυτό δεν θα συνεχιστεί για πολύ. 
Η λεγόμενη ευρωζώνη, με τον ένα ή τον άλλον τρόπο θα διαλυθεί… 

Το θέμα είναι πόσο ενωμένοι και δυνατοί θα είναι οι λαοί, για να αντιμετωπίσουν το μετά.. ίδωμεν!!! 

Προς το παρόν, ας ασχοληθούμε με τα μικρά καθημερινά μας προβλήματα. 

Ζήτω το Έθνος, πατριώτες!!!!

Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Μια Ταυριώτισσα στον Τελικό Κυπέλλου Πειραιά

Σάββατο 23 Μαρτίου, ώρα 16:00, γήπεδο Καραϊσκάκη, ΑΕ ΜΟΣΧΑΤΟΥ - ΕΘΝΙΚΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ. 

Κι εγώ στη μέση μιας κερκίδας περιτριγυρισμένη από φίλους για να παρακολουθήσω και να υποστηρίξω την ομάδα του δήμου μας! 

Γήπεδο έχω πάει ελάχιστες φορές. 

Πρώτον γιατί δεν είμαι φανατική οπαδός κάποιας ομάδας και δεύτερον γιατί δε μου αρέσουν οι φασαρίες και τα επεισόδια. 

Θεωρούσα ότι ο σημερινός αγώνας θα ήταν ένας αγώνας με λίγους φιλάθλους, λίγα συνθήματα και λίγο παλμό. 

Αντ’ αυτού τι να δω!! 

Οι κερκίδες ήταν γεμάτες από κόσμο (άντρες, γυναίκες, παιδιά), οι περισσότεροι από τους οποίους μάλιστα είχαν και μικρά πανό, όπου τα φορούσαν ή τα ανέμιζαν και τα συνθήματα έδιναν κι έπαιρναν όλη την ώρα!! 

Κι εκεί που νόμιζα ότι θα βαρεθώ στο πρώτο τέταρτο, έπιασα τον εαυτό μου να σιγοψιθυρίζει κάποια συνθήματα, μετά άρχισα να κουνάω και τα χέρια μου σαν κύμα, σταδιακά να βγάζω κάτι κραυγές όταν η μπάλα πλησίαζε στο τέρμα και για αποκορύφωμα να φωνάζω και στο διαιτητή όταν έκρινα ότι δεν έβλεπε καλά όσα συνέβαιναν εντός γηπέδου, όπως εγώ και οι δύο χιλιάδες ακόμα "διαιτητές" που ήταν στις κερκίδες μαζί μου!! 

Με τούτα και με τ' άλλα, βρέθηκα να αγωνιώ ιδιαίτερα για την έκβαση του αγώνα, να φωνάζω κι εγώ τους παίκτες με τα μικρά τους ονόματα και να κοιτάζω όλη την ώρα το ρολόι του γηπέδου. 

Όταν δε έληξε ο αγώνας, πανηγύριζα όρθια, αγκάλιαζα τους διπλανούς μου και είχα ένα χαμόγελο μέχρι τ' αυτιά!! 

Τελικά οι "οικογενειακοί" αγώνες είναι οι καλύτεροι!! 

Γιατί όλοι είμαστε μια γροθιά για να υποστηρίξουμε το "σπίτι" μας... 

Συγχαρητήρια στην ομάδα μας και στον πρόεδρό της κ. Στέφανο Φαναρίτη (αχ βρε πατρίδα) που σήμερα κατάφεραν να μας ενώσουν όλους και να μας κάνουν περήφανους!! 

Πότε ξαναπαίζουμε τώρα παιδιά;; 

Πιστή οπαδός της ΑΕ ΜΟΣΧΑΤΟΥ! 

Κατερίνα Καρύδη

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Με τα μάτια της Μικρασιάτισσας

Tα 90 και… χρόνια που μας χωρίζουν από την Μικρασιατική καταστροφή είναι λίγα μέσα στον χρόνο της ιστορίας. 
Ο καημός της τρίτης γενιάς ακόμα υπάρχει, μιας και οι μνήμες είναι ακόμα νωπές από τις διηγήσεις των γονιών μας. 
Ακόμα πονάμε. 
Αφήστε που έχουμε, εμείς της τρίτης γενιάς, μπολιαστεί με το DNA της Ανατολής! 
Λαχτάρα ήταν η θύμηση για τις χαμένες πατρίδες, έτσι μετά και τον πόλεμο, από την εποχή του 60 αρχίσαμε να πηγαίνουμε με τους συλλόγους μας αρχικά, να δούμε τα σπίτια των δικών μας, τα ακρογιάλια τους, τις ατελείωτες ιστορίες της γιαγιάς που έλεγε, σχεδόν γνωρίζαμε από μνήμης τα σοκάκια, τους δρόμους, την αγορά, το λιμάνι που τα βράδυ έκλεινε (έλεγε η γιαγιά) με μια αλυσίδα και πικραινόμαστε κάθε φορά όταν ακούμε από τους ξεναγούς τους να καπηλεύονται την ιστορία μας αιώνων... 
Τώρα πια, κάθε εποχή, πολλοί Έλληνες πηγαίνουν εκδρομές στην πατρίδα των γονιών τους και όχι μόνο μια φορά, γιατί το νήμα που μας ενώνει είναι πολύ γλυκό! 
Την πατρίδα των παππούδων σου και των γονιών σου, την αισθάνεσαι και δικιά σου πατρίδα. 
Η ανταλλαγή του πληθυσμού το 1920 -22 έγινε ανάμεσα σε 1.650.000 Έλληνες ορθοδόξους Μικρασιάτες και σε 670.000 Τουρκόφωνους Ισλαμιστές. 
Μεγάλη κίνηση εκ μέρους των Τούρκων να έλθουν να δουν την μητέρα πατρίδα τους, δεν υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια. 
Μόνο ακούγαμε κατά καιρούς, ειδικά στα παράλια τους, όπου υπήρχαν ακόμα πολλοί Τούρκοι από την Κρήτη, μια γλυκιά νοσταλγία με τα σπαστά Ελληνικά τους. 
Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο μύλο. 
Η μεγάλη οικονομική επέλαση εκ μέρους των Τούρκων, με την αγορά των μαρίνων μας, των ξενοδοχείων μας, μεγάλων επιχειρήσεων και βιομηχανιών ήταν αναμενόμενη. 
Μας είχαν προειδοποιήσει. 
Αλλά και στον πολιτισμό, η απαγόρευση μεταγλώττισης στα έργα τους της τηλεόρασης, για ν ακούγεται η Τουρκική γλώσσα (στο συμβόλαιο είναι γραμμένο, επιτρέπει μόνο υπότιτλους), είναι το κερασάκι στην τούρτα. 
Η δε μακροχρόνια επιμονή για την ελεύθερη πρόσβαση στο αεροδρόμιο του Καστελλόριζου συνεχίζεται σ όλα τα επίσημα φόρουμ! 
Ας αφήσουμε το νέο φρούτο του ανοίγματος γραφείων στα μεγάλα νησιά μας για εισαγωγές στα δικά τους νοσοκομεία! 
Όχι ότι είμαι εναντία σ όλα αυτά, αλλά είμαι πολύ πικραμένη για τους δικούς μου Άρχοντες και Χαϊβάνια! 
Πως μας κατάντησαν οι λοχίες! 
Χωρίς σταθερή πυξίδα εξωτερικής πολιτικής μακροχρονίως, όλοι στου κασίδη το κεφάλι. 
Απεναντίας εκ μέρους τους, όλα αυτά κι άλλα πολλά, φωτίζει η Διεθνής Τουρκική υπηρεσία για συνεργασία κι ανάπτυξη του υπουργείου εξωτερικών τους, η λεγόμενη TICA. 
Σύσσωμη η Τούρκικη ελίτ, μαζί της. 
Αλλά και η ομοσπονδία Τούρκων Θράκης, η περίφημη ΑBTTF, με 21 ΜΚΟ και την ECOSOC δίπλα σαν συμβουλευτική οικονομική οργάνωση (αναγνωρισμένα βεβαίως όλα τούτα από τον ΟΗΕ, αλλά κι από όλα τα επίσημα φόρουμ της Ευρώπης). 
Πολύ σοβαρές οργανώσεις που δουλεύουν με στρατηγική μακροπρόθεσμη, εξ ου και το μότο τους: το Kazan - Kazan! που ακούσαμε από τα χείλη του Ερντογάν πρόσφατα. 
Γνωρίζουμε παρά πολύ καλά όλοι μας τι θέλουν να πουν όταν πιέζουν και όταν μας καταγγέλλουν και διατυμπανίζουν ότι πρέπει να σταματήσουμε τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Θράκη! 
Με ανθελληνικά παραληρήματα όπως τώρα τελευταία, που σεργιανίζουν ολόκληρη τη Θράκη με την ιαχή ότι «150.000 Τούρκοι παραμένουν στο έλεος των Ελλήνων (!)» και πίσω στο μυαλό τους η Καβάλα ως στέμμα τους. Ποιός όμως να τους μαζέψει? 
Κράτος εν κράτει! 
Μέσα σ όλα αυτά, ετούτη την εποχή της κακομοιριάς μας, μας έρχεται μιά καραβιά την Άνοιξη, από το προάστιο της Κωνσταντινούπολης, την Τούζλα, με περίπου 700 άτομα, δωρεάν όλοι, να σεργιανίσουν τη βόρεια Ελλάδα, ως χαμένη πατρίδα τους, για αρκετές ημέρες! 
Τα έξοδα όλα θα καταβάλει ο δήμαρχος του προαστίου Τούζλα! (Λέγεμε TICΑ) 
Buraya get hosgeldiniz! (καλώς να έλθετε) 
Οι λαοί οφείλουν να διατηρούν την καλή γειτονία και την ειλικρινή φιλία όσο μπορούν καλύτερα. 
Βέβαια δεν παραγνωρίζω ότι στο μαρτυρικό τούτο σταυροδρόμι, αιώνες πέφτουν πάνω μας ξένα γεράκια προς ίδιον όφελος και τραυματίζουν μια ειρηνική συνύπαρξη. 
Παραδέχομαι όμως και θλίβομαι, που εμείς: ο λαός, είμαστε άτυχοι από το ‘21, τόσο από τους ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ μας, όσο και από την Ελληνική διαπλοκή και ΝΟΜΕΝΚΛΑΤΟΥΡΑ, που νέμονται σαν ληστοσυμμορίες την πατρίδα μας, χωρίς άλλη έγνοια, στερώντας από τους μελλοντικούς Έλληνες τις λέξεις: ΝΑ, ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΕΛΛΑΔΑ...

Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2013

Παραλιακό show και κουτσό Όραμα

Το πολύ κύριε ελέησον το βαριέται και ο Θεός

Κάποιοι στην αίθουσα όπου λάμβανε χώρα η παρουσίαση του «τελικού» σχεδίου της ανάπλασης της Παραλίας, μιλάγανε ότι αυτή η διαδικασία προς χάριν του ...χαρισάμενου πάρκου της παραλίας του Μοσχάτου έγινε τέσσερις (4) φορές, αλλά εγώ οφείλω να είμαι δίκαιος και να πω ότι βίωσα τρεις (3) παρουσιάσεις στα σίγουρα. 

Μία στην παλιά αίθουσα συνεδριάσεων του Δημοτικού Συμβουλίου στην οδό Κοραή και δύο φορές στο φουκαριάρικο Πολιτιστικό της Κωνσταντινουπόλεως. 

Όλα τα ίδια: παρουσιαστές, λόγια, περιγραφές, προβαλλόμενες διαφάνειες (slides), χαρούμενοι οραματιστές… 

Δεν ξέρω αν οι 4 παρουσιάσεις δίνουν το δικαίωμα να κάνει κάποιους να σκάσουν στα γέλια ή να κάνουν δριμεία κριτική, αλλά οι 3 σε κάνουν σίγουρα να χαμογελάσεις με οίκτο για τους φουκαράδες που έχουν μπερδέψει το νόημα των διαδικασιών και την ουσία της ενημέρωσης των πολιτών. 

Στο σημείο αυτό, για να μην κατηγορηθώ για υπερβολή, απλά θυμίζω ότι μία ενημέρωση για την παραλία οργανώνεται 3 ή 4 φορές, την ώρα που επί δύο χρόνια ο κ. Ευθυμίου δεν πραγματοποιεί δημόσιο απολογισμό για τα πεπραγμένα του, διαδικασία που την προβλέπει και απαιτεί ο Νόμος! 

Τότε γιατί έγινε αυτή η εκδήλωση, αυτό το show; 

Για να το εμπεδώσουν περισσότεροι Μοσχατιώτες δεν έγινε, γιατί τότε η δημοτική αρχή θα έπρεπε: α) να πάει σε καμιά πλατεία (αφού οι θέσεις που διαθέτει το Πολιτιστικό της Κωνσταντινουπόλεως είναι 200 όλες κι όλες) και β) να μην κάνει κινητοποίηση των οπαδών της...

Για να γίνουν κοινωνοί οι δημότες, κι αυτό δεν παίζει, γιατί τότε θα έπρεπε να έχει πρωταγωνιστήσει ο κ. Ευθυμίου στην συγκρότηση τοπικού κινήματος υπέρ μίας πράσινης παραλιακής ζώνης, κλπ., ή να έχει ενισχύσει τις προσπάθειες της «Μεσοποταμίας»… 

Συμπερασματικά καταλήγουμε στην άποψη ότι όλο αυτό το show χτίστηκε από τον ίδιο και τα ηγετικά στελέχη του συνδυασμού του και στόχευε σε πολιτική προβολή και επηρεασμό ενόψει των δημοτικών εκλογών. 

Μια «παρουσίαση» που όμως πέρα από τον προσδοκώμενο θόρυβο υπέρ του "οραματιστή" δημάρχου και πέρα από τα όποια οφέλη, ανέδειξε πολλά και σοβαρά προβλήματα, κρίσιμα ερωτήματα, αλλά και θλιβερές διαπιστώσεις… 

1. Γιατί η μελέτη ανάπλασης του Φαληρικού όρμου που μας παρουσιάστηκε θεωρείται ως η τελική, εφόσον κατά την διάρκεια των λίγων ερωτήσεων και τοποθετήσεων που επέτρεψε η δημοτική αρχή προέκυψαν προβλήματα και αναπάντητες απορίες

2. Αν όντως οι μελετητές ό,τι είχαν να κάνουν και να προτείνουν το έπραξαν, γιατί από το show Ευθυμίου απουσίαζαν οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς που έχουν το γενικό πρόσταγμα; 
Πλην της Περιφέρειας, έλαμψαν δια της απουσίας τους το ΥΠΕΚΑ, το Υπουργείο Τουρισμού, το ΕΤΑΔ, ο Οργανισμός Αθήνας. 

3. Ερωτήματα που έθεσαν δημότες σχετικά με φόβους πλημμύρας δεν απαντήθηκαν επαρκώς. 
Τουναντίον ένας εκ των μελετητών αποκάλυψε ότι κατά την πρόσφατη νεροποντή παραλίγο να υπάρξει πλημμύρα λόγω αδυναμίας στην διοχευτικότητα του Ιλισού χαμηλά στην παραλία 

4. Το σοβαρότερο όμως είναι η ανύψωση της παραλίας στα 9 μέτρα. 
Ολογράφως: εννέα μέτρα, υψόμετρο που μοιάζει με ένα παραπέτασμα που θα κόψει την θαλάσσια αύρα και σε μεγάλο βαθμο θα απαγορεύσει τους νότιους άνεμους να ταξιδέψουν προς το εσωτερικό της πόλης. 
Εννέα (9) μέτρα που μπορεί να γίνουν και περισσότερα αν σηκωθούν κάποιοι λοφίσκοι ή ανυψωθούν δένδρα… 
Πόσο πολύ αυτό το Τείχος, αυτό το Όρος, μπορεί να χωράει στο «όραμα» του δημάρχου και κατά πόσο αυτό γίνεται αποδεκτό, άρα αποδεκτή και η μελέτη. 

5. Αφαιρώντας όμως τα όποια προβλήματα και ερωτηματικά ως προς δυσλειτουργίες και ατέλειες που εντοπίζονται στην διήγηση των μελετητών, γιατί πριν την πομπώδη παρουσίαση η μελέτη (εφόσον τελική) δεν πήγε προς συζήτηση και έγκριση στην Επιτροπή Ποιότητας Ζωής, στην Επιτροπή Διαβούλευσης και στην συνέχεια στο Δημοτικό Συμβούλιο; 

6. Πάρα πέρα γιατί δεν τέθηκε υπόψη της πολυμελούς επιστημονικής επιτροπής που έστω και άτυπα συνέστησε πριν λίγο καιρό ο κ. Δήμαρχος, ώστε άνθρωποι με επάρκεια να διαμορφώσουν άποψη του κατά πόσο μπορεί να είναι τελική η μελέτη ανάπλασης. 

Εκτός και μάζεψε τους ανθρώπους για να τους κολακεύσει και στην συνέχεια να αποσπάσει την υποστήριξη τους και παραπέρα την ψήφο τους... 

Θα μπορούσα να απεραντολογήσω, αλλά προτιμάω να σταματήσω εδώ. 

Απλά για τον δήμαρχο ανοίγεται μπροστά του ένας δύσκολος δρόμος: Να αποφασίσει αν θα προτιμήσει ένα γουρούνι στο σακί ή ένα πραγματικό όραμα. 

Κατανοώ την προσπάθεια του να κλείσει το θέμα επί των ημερών του ή ακόμη – ακόμη να το εκμεταλλευθεί ως πολιτικό αβαντάζ στις επερχόμενες δημοτικές εκλογές… 
Το ζήτημα όμως είναι αν θα συνδέσει το όνομα του με λύσεις όπως αυτές της δημιουργίας ένας ολλανδικού τύπου αναχώματος, γιατί κάποιοι αποφάσισαν είτε να δώσουν ένα τέλος στις μελέτες, είτε γιατί οι μελετητές πρέπει να πληρωθούν πριν προκύψουν απρόοπτες εξελίξεις. 

Τα τεχνολογικά μέσα και οι τρόποι υποψιάζομαι πως δεν εξέλειπαν για να έχουμε το καλύτερο αποτέλεσμα. 

Να έχουμε κατά νου ότι η Φύση προνόησε πριν από μας για την Αττική, τα ποτάμια της και την αμμουδιά του Φαληρικού όρμου. 
Αυτό οφείλουμε να το σεβαστούμε. 

Όπως να κατανοήσουμε ότι το συμφέρον της πόλης στις αβάσταχτες μέρες που διάγουμε μπορεί να βασιστεί μόνον στην κοινή δράση και όχι στις αλαζονικές αποφάσεις. 
Άλλωστε η μαύρη ζαριά μπορεί να ριχτεί οποτεδήποτε, από αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τίποτα από κοινωνικές ευαισθησίες, ποιότητα ζωής, αειφόρο ανάπτυξη, περιβάλλον…

Τρίτη, 12 Μαρτίου 2013

Θάλασσα θα γίνω...

Είναι τόσο ζωογόνο να νοιώθεις ότι με τα κείμενά σου μπορείς να επηρεάζεις τους άλλους και να τους παρακινείς για αλλαγές προς το καλύτερο. 

Αντίθετα, πόσο θλιβερό είναι να τα γράφεις στον αέρα, λες και πρόκειται για μηνύματα σε ώτα μη ακουόντων, σάμπως μια διαδικασία αυτοθεραπείας ή σαν απομνημονευματικές καταγραφές, σαν εκμυστηρεύσεις σε προσωπικό ημερολόγιο. 

Φαντάζομαι πως αναρωτιέμαι κατ’ αυτόν τον τρόπο (και παραπονιέμαι) βλέποντας το χάλι ένα γύρω: το μαχαίρι να δουλεύει ακατάπαυστα και τα ματωμένα σώματα να μην αντιδρούν. 
Απλά να σπαράζουν και να μην κινούνται να διαφύγουν, να μην προσπαθούν να προστατευθούν. 

Πάλι λέω, μπορεί μια βαθιά διαδικασία που επισυμβαίνει να μην μπορώ να την αφουγκραστώ γιατί φωνάζω δυνατότερα από όσο πρέπει και ίσως γιατί βιάζομαι (κι έτσι παύω να είμαι μεθοδικός και αποτελεσματικός). 
Σαν συνεπακόλουθο, να μην σκέφτομαι με ευκρίνεια τις πραγματικές διαστάσεις των όρων και των λέξεων: κοινωνία, ζωή, επανάσταση, ανθρωπότητα, σοσιαλισμός… και την ρήση του ποιητή "για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολύ"...

Πρέπει να γίνω υπομονετικός σαν την θάλασσα που κατατρώει τον βράχο, κι ας μην δω την πανανθρώπινη δεύτερη παρουσία. 
Απλά πρέπει να σκεφθώ κάποιους άλλους που θα ακολουθήσουν και θα σκέφτονται το ίδιο με μένα, το ίδιο με κάποιους από σας… 
Που θα χαρούν την ατέλειωτη χαρά που ονειρευτήκαμε 
Κι αφού την ονειρευτήκαμε ε, τότε υπάρχει (συμπεραίνω)

Θάλασσα θα γίνω λοιπόν! 

Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Η Μεγάλη Παρέλαση του Μοσχάτου


Περίεργες ημέρες. 
Μια χώρα σε αργή αποκόλληση από την πραγματικότητα. 
Μια πόλη σε ανάρμοστη αναζήτηση της αποκριάτικης χαράς μέσα στην ανέχεια. 
Ένας δήμος σε ανεπίτρεπτες δαπάνες υπέρ του καρναβαλιού την ώρα που πεινασμένοι κάνουν έφοδο στους κάδους σκουπιδιών. 

Στο όνομα των εντυπώσεων και των οφελών της δημοτικής αρχής, ο πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου αναλαμβάνοντας και τον ρόλο του διασκεδαστή μας καλεί στην Μεγάλη παρέλαση του Καρναβαλιού, στην λεωφόρο Μακρυγιάννη. 

Εμείς νομίζουμε ότι κάνει λάθος, κι αυτός, κι ο δήμαρχός του… 

Η πραγματική Παρέλαση του Μοσχάτου θα αρχίσει ξανά από την Δευτέρα με τις ουρές των Μοσχατιωτών να περιμένουν από τις 4 το πρωί κατά δεκάδες ή και εκατοντάδες να μπουν στο κατάστημα του ΙΚΑ Καλλιθέας στην Σκρα για μια απλή ανανέωση βιβλιαρίου. 

Εκεί πρέπει να πάνε... Στην οδό Σκρά... 
Σ' αυτήν την "Παρέλαση" να δώσουν εξηγήσεις για την αποφασιστικότητα τους για καρναβάλια, από τη μιά, και για την ανικανότητα τους να αποτρέψουν το κλείσιμο των διοικητικών υπηρεσιών του ΕΟΠΥΥ (ΙΚΑ) της Χρυσοστόμου Σμύρνης, από την άλλη.

Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Εντεταλμένος αθλητισμός
στα μέτρα της μετριότητας

"Νοῦς ὑγιὴς ἐν σώματι ὑγιεῖ"…


Μεγάλη ιστορία αυτός ο συνδυασμός πνεύματος και σώματος.

Ένας ιδανικός στόχος και μιά έξοχη ισορροπία και που οι αρχαίοι έλληνες επιδίωξαν, καλλιέργησαν και εφάρμοσαν σε μεγάλο βαθμό, συμβάλλοντας και απ αυτήν την σκοπιά στον αξεπέραστο πολιτισμό που δημιούργησαν.

Την φράση (που για να είμαστε δίκαιοι την διατύπωσε ένας Λατίνος (!), ο Δέκιμος Γιουβενάλης) την χρησιμοποιούμε κατά κόρον και σήμερα ως σλόγκαν μιας ιδανικής και αρχαιοπρεπούς αναζήτησης και ενός τρόπου ζωής.



Έχοντας έτσι το Παρελθόν και το Παρόν, ο καλόπιστος παρατηρητής θα θεωρούσε σαν τέλεια συγκυρία ότι στον Δήμο Μοσχάτου – Ταύρου ο Υπεύθυνος (ή Εντεταλμένος, κατά την αγαπημένη λέξη της δημοτικής αρχής) για τα ζητήματα Πολιτισμού και Αθλητισμού είναι το ίδιο πρόσωπο.

Όμως η επιλογή του Υπεύθυνου δεν έγινε για την διασύνδεση του αθλητισμού με τα γράμματα και τις τέχνες ή του πολιτισμού με τα σπόρ.

Έγινε πολύ απλά στην βάση πολιτικού ελέγχου αυτών των δύο τομέων (πολυπληθών σε δραστηριοποιούμενους αθλητές, παράγοντες, φιλάθλους, συμμετέχοντες σε καλλιτεχνικά τμήματα, και γονείς) ώστε η παράταξη του δήμαρχου να κάνει δημόσιες σχέσεις και ψηφοθηρία.



Είναι χαρακτηριστικό ότι το Δημοτικό Συμβούλιο καλείται να αποφασίσει για την συγκρότηση του νέου σχήματος της Δημοτικής Αθλητικής Επιτροπής χωρίς να έχει ξεκαθαρίσει τον τρόπο συγκρότησης.

Με πολύ βολική αοριστία, η εισήγηση που υπογράφει ο δήμαρχος, κ. Ευθυμίου, αντιγράφει πιστά την «αοριστία» του άρθρου 70 του Νόμου 3852 και λέει ότι στην Επιτροπή «μετέχουν σύμβουλοι που προτείνονται από όλες τις δημοτικές παρατάξεις του δημοτικού συμβουλίου, υπάλληλοι της αρμόδιας διεύθυνσης του δήμου, καθώς και ιδιώτες εμπειρογνώμονες στα θέματα της επιτροπής και εκπρόσωποι κοινωνικών φορέων της περιοχής.



Την ίδια ώρα βέβαια ο δημοτικός σύμβουλος, ο εντεταλμένος για τα αθλητικά θέματα της περιόδου 2011-12 και που φυσικά θα είναι και για την περίοδο 2013-14 (γιατί παρά την αποτυχία του στα αθλητικά πράγματα επιμένει στο mens sana in corpore sano, που είναι πιο ορίτζιναλ από το «νοῦς ὑγιὴς ἐν σώματι ὑγιεῖ») σχηματίζει την δική του εκδοχή για το πώς θα είναι η σύνθεση της Δημοτικής Αθλητικής Επιτροπής.

Κάνει επιλογές στην βάση της γνωστής λογικής: έλεγχος του οργάνου και διεύρυνση της επιρροής.



Σκοπός του άρθρου δεν είναι η στείρα κριτική και τα πικρόχολα σχόλια.

Απλά αναζητείται η λογική.

Είναι η διάθεση για ορθολογισμό ώστε να παραχθεί έργο στον αθλητισμό, τόσο σε ποσότητα και τέτοιο σε ποιότητα που ούτε τα φαντάζονται οι διοικούντες τον Δήμο.



Μπορεί να γίνει Αθλητική Επιτροπή του Δήμου Μοσχάτου – Ταύρου χωρίς την εκπροσώπηση κάθε ενός από τα αθλητικά σωματεία (ΑΕΜ, Ελευθερία, Λέοντας, ΑΟΠΕ, Θύελλα, Αναγέννηση, ΣΟΜ, Φωστήρας, Άγιαξ, Αίολος) και μάλιστα με εκπρόσωπο που π.χ. ορίζει ο ίδιος ο Φωστήρας, η ίδια η ΑΕ Μοσχάτου, κ.ο.κ.;



Πρέπει ή όχι να υπάρξει κανονισμός λειτουργίας της Επιτροπής και ουσιαστική παρουσία της στα αθλητικά δρώμενα στο Μοσχάτο και τον Ταύρο ή θα εξακολουθεί (ας πούμε) μια ρύθμιση στα γηπεδικά να φαντάζει ως μεγαλοψυχία του δήμαρχου ή του Εντεταλμένου;



Υπάρχουν πολλά ανάλογα ερωτήματα και ζητούμενα.

Το θέμα είναι ότι υπάρχουν κάποιες λίγες ώρες μέχρι την συνεδρίαση του δημοτικού συμβούλιου και την λήψη απόφασης, ώστε η δημοτική αρχή να φερθεί έξυπνα και δημιουργικά υπέρ του τοπικού αθλητισμού.

Το ίδιο ισχύει και για την δημοτική αντιπολίτευση.

Φυσικά και παραϊσχύει (sic) για τα σωματεία και τους διοικητικούς παράγοντές τους.



Ας δούμε λοιπόν πόσο υγιές σώμα θα έχουμε…

(πράγμα που βέβαια εξαρτάται από την σωστή λειτουργία και βούληση του νου)

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Περίθαλψη στα χρόνια της χολέρας

Όλοι ακούμε για τα νοσοκομεία, αλλά άλλο είναι να το νοιώσεις στη ζωή σου. 
Ένας ξαφνικός αφόρητος κοιλιακός πόνος, μ έκανε να σκεφτώ: ρε Νανά σου άξιζε καλύτερος θάνατος! 
Μιλάμε ο χάρος αυτοπροσώπως! 

Ρίχνω μια ματιά στον υπολογιστή και μου λέει απόψε τα μεσάνυχτα είσαι για Ιπποκράτειο. 
Φωνάζω ταξί. 
Γιατί σκέφθηκα πως αν φώναζα ασθενοφόρο και αργούσε, θα με πήγαιναν κατ ευθείαν ψυγείο! 

Φθάνω, παίρνω έναν αριθμό μέσα σε μια απίθανη λαοθάλασσα μεσανυχτιάτικα! 
Ο σωθείς, σωθείτω! 
Ουρλιαχτά πόνου παντού, WC τριτοκοσμικά, αποπνικτικά από βρωμισιά ασυνήθη, βομβαρδισμένα φάνταζαν. 

Γιατρέ φωνάζω, πονάω πολύ, δεν αντέχω – «δεν παθαίνεις (μου λέει) τίποτα, περίμενε στον αριθμό σου» 
Να έρχονται εν τω μεταξύ τα ασθενοφόρα κάργα. 
Δεν είμαι και του ουρλιαχτού… και περιμένω. 

Φωνάζω τους δικούς μου, για να τους αποχαιρετίσω, αν προλάβω! 
Περιμένω έξω στο μικρό υπόστεγο της εισόδου, είναι αδύνατο να καθίσω… 
Με πλησιάζουν τρείς, ερωτούν αν έχω δικούς μου ή αν θέλω τίποτα (!) και ερωτήσεις του συμβολαιογράφου
Φορτικοί να μάθουν, καταλαβαίνω, μπαίνω μέσα. 

Η σκέψη μου και στο Μοσχατούπολις: τι άραγε επικήδειο θα γράψει! 

Οι πόνοι συνεχίζουν αφόρητοι, καταφθάνουν οι δικοί μου αλαφιασμένοι. 
Τι να σου κάνουν κι αυτοί οι δόλιοι οι γιατροί μ αυτούς τους πενιχρούς μισθούς και τις λαοθάλασσες, αλλά και χωρίς ΤΕΧΝΙΚΗ βοήθεια άμεση, μηχανήματα παμπάλαια ή απλώς χαλασμένα. 
Άσε τις μακροχρόνιες σπουδές! 
Αυτές πήγαν άπατες...... 

Με άλλους 10 περνάω εξέταση! 
Δεν έχετε τίποτα, μου λέει, πάρτε τρία υπόθετα στο χέρι, να τα βάλετε στο σπίτι σας!!! 

Οι δικοί μου μαλακώνουν, εγώ όχι. 
Αφού όμως το είπε ο γιατρός? 
Λέω στους δικούς μου, «επειδή δουλεύετε το πρωί φύγετε, εγώ θα πάω με ταξί Μοσχάτο». 
Μου βρίσκουν ταξί και μπαίνω μέσα. 

Σαν να κάθισα σε ηλεκτρική καρέκλα, κι επειδή για τέτοιες ώρες έχω καμιά δεκαριά τηλέφωνα και διευθύνσεις μαζί μου, έχοντας και τα τρία υπόθετα σ ένα φάκελο στο χέρι, …στα δέκα μέτρα προφέρω στον οδηγό τη λέξη, «στην Αστυδάμαντος, επείγον»… 
Φθάνω, καθισμένη μονόπαντα, σε ένα μικρό ιδιωτικό νοσοκομείο. 
Με υποδέχτηκαν μέσα στ άγρια μεσάνυχτα: Θεά! 

Τάχιστα, αξονική, καρδιολόγος, χειρουργός, εξετάσεις και σε μισή ώρα απεφάνθησαν: ατελής ειλεός, κι αρχίζουν τα επώδυνα σχετικά αμέσως κι η Νανά το πρωί είχε ξεχάσει τον επικήδειο! 
Μόλις είδα κι έτοιμο εξαιρετικό φαγητό, είπα εδώ είναι ο παράδεισος! 
Κάθισα τρεις μέρες. 
Το βράδυ στην αϋπνία μου, εξαιρετική συντροφιά, νοσηλευτές, νέα παιδιά που γνώριζαν πολύ καλά το αντικείμενο και τον κόσμο της τρίτης ηλικίας. 
Τρισχαριτωμένα. 

Ήρθε η μέρα τ αποχωρισμού. 
Εντάξει, το μάρμαρο μπορεί να ήταν λίαν εμφραγματούχο (!) αλλά συγκρατούμαι, το φιλοσοφώ και σκέπτομαι: από αύριο …αιματηρή οικονομία! 
Μια ζωή την έχουμε! 

Έχοντας στο μυαλό μου το χαβαλέ της πρώτης νύχτας που έζησα, τόσο τραγικά και που από τύχη ζω, σκεπτόμουνα τον οδηγητή της νέας τάξης πραγμάτων στην υγεία, τον κ. Λοβέρδο και συγκρατήθηκα το πρωί μην πάθω έμφραγμα, όταν στο "ΦΛΑΣ" άκουσα από σοβαρότατο δημοσιογράφο ότι του Λοβέρδου τα μανικετόκουμπα στοιχίζουν όσο ο μισός προϋπολογισμός της Ελλάδας! 
Ο φαύλος και σιτεμένος νταβατζής μας! 

Τα υπόθετα τα έχω, θα τα στείλω σε φάκελο, το ένα για Λοβέρδο και το άλλο για Λυκουρέτζο. 
Το τρίτο σκέπτομαι τον Κουβέλη, αλλά όχι δεν κάνει μου λένε! 
Έχει μόνιμο προστάτη! 

Άει σιχτήρ κοπρίτες.