Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Πολιτιστικός επαρχιωτισμός

Αυτή είναι η τελευταία μας ανάρτηση για το 2012.
Πρόκειται για ένα χρονογράφημα χαμηλού προφίλ που όμως υπογραμμίζει την νοοτροπία και την διοικητική πρακτική της δημοτικής αρχής στον πολιτιστικό τομέα...

Ταυτόχρονα επισημαίνει και τον ατέλειωτο επαρχιωτισμό μας ως τοπική κοινωνία, που είτε ανεχόμαστε, είτε θεωρούμε σχεδόν φυσιολογικές κατάντιες όπως εκείνες που χτες κυριάρχησαν στην εκδήλωση «Από το Μπαρόκ μέχρι σήμερα».
Μία εκδήλωση που στήθηκε από ντόπιους μουσικούς, που δεν επιχορηγήθηκε από τον Δήμο ή το Πνευματικό Κέντρο, αλλά που εντάχθηκε στο επίσημο δημοτικό χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα υπό τον γλυκανάλατο τίτλο «Γιορτές στην πόλη μας με τις δικές της δυνάμεις, γιορτές καρδιάς»…

Κυριακή 30 Δεκεμβρίου: Συναυλία Χριστουγέννων «Από το Μπαρόκ μέχρι σήμερα».
Στην σάλα οι θεατές με παλτά και παγωμένες μύτες λόγω μη λειτουργίας της θέρμανσης να περιμένουν τους καλλιτέχνες να αρχίσουν.
Στη σκηνή οι μουσικοί (φλάουτο και κιθάρα) να πρέπει να ξεκινήσουν το κοντσέρτο τους και να μην τους αφήνουν να ξεκινήσουν μια σειρά από αστείες αιτίες…
Η πόρτα να πηγαινοέρχεται από τις βιαστικές εισόδους ποδιών που κάνουν το δάπεδο να βροντάει ελλείψει κάποιας μοκέτας!
Ψηλά στη σκηνή ένα μεγάλο μεγάφωνο να μεταδίδει έναν ήχο ισότιμο με αυτόν μιάς πριονοκορδέλας που παλεύει να κόψει ένα δύσκολο ξυλοκορμό.
Κάποιοι κύριοι να τρέχουν βιαστικά να διορθώσουν κάτι που εξόφθαλμα θα έπρεπε να είχε γίνει από ώρα.
Μετά από ένα πεντάλεπτο ηχητικών παλινωδιών του ένοχου μεγαφώνου, που σήμαινε την παρασκηνιακή προσπάθεια τιθάσευσης του παρασιτικού ήχου, να επικρατεί μια σιωπή και ενώ ο φλαουτίστας έπαιρνε την κατάλληλη θέση για το παίξιμό του να ακούς την ηλεκτρονική έκδοση μίας χριστουγεννιάτικης μελωδίας σαν κι αυτές που κάποιοι χρησιμοποιούν στα σπίτια τους μαζί με το ντεκόρ των φωτεινών λαμπιονιών!!!...
Να ξεσπάνε σε γέλια οι θεατές και ο τσουρουφλισμένος φλαουτίστας να ψιθυρίζει «συμβαίνουν κι αυτά»…

Κι έξω από την αίθουσα μια εκνευρισμένη κυρία να αναζητάει τον οικονομικό διευθυντή του Δήμου (αλήθεια τι σχέση έχει ο κύριος με το πνευματικό κέντρο ή το κτήριο του πολιτιστικού, κλπ;) και να διαμαρτύρεται για τις ατέλειες και την προχειρότητα στο όνομα των καλλιτεχνών που μέσα ερμήνευαν κάτι σαν Σκαρλάτι ή Αλμπινόνι (έτσι μας φάνηκε)…
Μια αρμαθιά γκρι καρέκλες να είναι ντανιαρισμένες λες σε κάποια αποθήκη και όχι στο φουαγιέ ενός εν λειτουργεία πολιτιστικού χώρου, πέντε – έξη ομπρέλες πεταμένες σε μια γωνιά και στο πάτωμα να έχουν απλωθεί τα απόνερα της βροχής και η γλίτσα από τα λασπόνερα που κουβαλήσανε τα παπούτσια των φιλόμουσων…

Κανένας υπεύθυνος που να επιτηρήσει, να οργανώσει, να φροντίσει και να επιμεληθεί του κτηρίου, της εκδήλωσης, των θεατών, του φουαγιέ, του τεχνικού εξοπλισμού και κυρίως του πολιτισμού, σε μια πόλη που αποτολμάει να χαριεντιστεί με τους ήχους του Βιβάλντι, του Αλμπινόνι ή του Χαίντελ…

Φύγαμε περίλυποι, αφείνοντας πίσω μας τον διακριτικά καθήμενο στα άκρα δεξιά πρόεδρο του Πνευματικού, τους αφορμάριστους μουσικούς (ίσως εξαιτίας της …πριονοκορδέλας), το κτήριο του Πολιτιστικού που έχασκε μελαγχολικά μισοφωτισμένο...
Και η βρόχα έπεφτε στην πλάτη μας θράϊ θρού…

Κυριακή, 30 Δεκεμβρίου 2012

Isolation

Τις τελευταίες ώρες δε γουστάρω τίποτα.
Είμαι σε κατάσταση συνειδητής isolation και κάποιες μικρο-κινήσεις στο ΜοσχατουΠολις και στη σελίδα του facebook είναι για να ξορκίζω το φάντασμα του φαροφύλακα που έχω εντός μου…
Όμως εδώ που στέκομαι και είμαι όπως είμαι, θα ήθελα να γράψω δυό κουβέντες για τα παιδιά στο ΕΠΑΜ και για τον …Πέτρο Τατσόπουλο…
Έτσι μου ήρθαν…. ξαφνικά!..
Γιατί άμα είσαι χωμένος στον …φάρο (ειδικά βροχερές χριστουγεννιάτικες μέρες) πάντα την απέναντι στεριά προσπαθείς να δεις στον ορίζοντα... που αχνοφαίνεται – δεν καλοφαίνεται.
Και ανακαλύπτω ότι μου λείπουν οι επαμίτικες Τετάρτες…
και διαπιστώνω τι ωραία που συζητάμε εκεί επί παντός επιστητού…
και πόσο καλά παιδιά και ενδιαφέροντες τύποι (τελικά) είναι όλοι τους.
Το λέω σάμπως ναυτικός που δηλώνει την κατηγορηματική του γνώση για κάτι, …αυτός που όλης της γης τα λιμάνια γύρισε…
Δε βλέπω ακτή (δηλαδή ούτε που θέλω να την αντικρύσω) και ξεφυλλίζω το Unfollow λες σε χωλ παθολόγου.
Διαβάζω κάτι φοβερές εξυπνάδες για το φουκαρά τον Πέτρο (ξέρετε για το φοβερό και τρομερό «έχω πηδήξει την μισή Αθήνα») γραμμένα από τον Αυγουστίνο Ζενάκο.
Κατατροπώνοντας όλους τους άλλους που έγραψαν για τον Τατσόπουλο αποφαίνεται ότι ο συγγραφέας – πολιτικός είπε ότι είπε ένεκα ανδρικής εξουσιαστικής αντίληψης και ότι μια Αριστερά που αποδέχεται κάτι τέτοιο (δηλαδή άντρα και γαμιά τον βουλευτή της) «δεν αξίζει τίποτα»!
Έλα ρε μεγάλε...
Τι λε ρε!!!!
Εγώ απλά στη μοναξιά μου ρωτάω:
Όλοι αυτοί οι ψυχολόγοι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι έχουν σκεφτεί κάτι που είναι τόσο απλό και συνηθισμένο στο Κλεινόν Άστυ... και που έχει να κάνει με την ανωριμότητα και την ανοησία του συγγραφέα των «Πικάντικων Ιστοριών» ή καλύτερα του «Ο ουρανός στο κεφάλι μας»;

Μόλις εμφανίστηκε το ποστάλι της γραμμής…
Έχω κανά 10λεπτο για να αποφασίσω αν θα μείνω στο φάρο ή θα την κάνω για το «Σούρτα – Φέρτα», το καφέ της Στέλλας…

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

Άσπρο / Μαύρο


Πιστεύω δεν πιστεύω στο θαύμα των Χριστουγέννων, 
κάθε τέτοια εποχή
πάντα υποστέλλω την όποια δραστηριότητα 
δεν ταιριάζει στις Άγιες μέρες!!! 
Φαίνεται ότι η παράδοση και οι συνθήκες που έχω συνάψει 
με το κοινωνικό σύνολο στο οποίο ανήκω 
(παρά τις αντιρρήσεις μου 
για την γενικευμένη λαμπρότητα, 
για την υπερβολική εξιδανίκευση 
και για το αλά αμερικέν χαρμόσυνο) 
υπερνικούν την επιθυμία να γράψω για σοβαρά θέματα. 
Τριήμερη ανακωχή, λοιπόν, και παύση πυρός. 
Ες αύριον τα σπουδαία. 

Παρά ταύτα η ακαταστασία 
και ο αποσυντονισμός της χριστουγεννιάτικής φαντασίωσης, 
πέρα από το να με κάνει
να μπερδεύω την καθημερινή με την Κυριακή, 
να ξεχνάω εορτάζοντες, 
να πίνω και να τρώω παραπάνω 
και να εμπλέκομαι σε άλλες ανάλογες καταστάσεις, 
μου δίνει ευκαιρίες (τις οποίες έχω παγιοποιήσει ως διαδικασία) 
να κάνω ρεζουμέ σε πολλά πράγματα 
(συνδυασμένα με το τέλος του έτους, φυσικά…) 
αλλά κυρίως να επιδίδομαι σε ένα είδος ταξινόμησης ανάμεσα 
στο καλό και στο κακό, 
στο δίκαιο και στο άδικο, 
σε καλές και κακές συμπεριφορές, κλπ. 
Άσπρο / Μαύρο. 

Τούτη τη φορά στο μυαλό μου κυριάρχησαν άτομα 
που ενασχολούνται με την τοπική δημόσια ζωή. 
Ακριβέστερα, έχει να κάνει με τις αντιφάσεις 
ανάμεσα στην δημόσια συμπεριφορά και τις αντιδράσεις τους 
όταν κάποιες φορές γίνεται δημόσια αναφορά στα πρόσωπά τους
αλλά κυρίως όταν τους ασκείται δημόσια κριτική.

Πολυποίκιλη η αντίδραση αυτού του είδους των ενασχολούμενων
και ιδιαίτερα όσων κατά τύχη
βρέθηκαν σε δημόσιες θέσεις και θώκους 
που μοιάζουν με ξένο ρούχο πάνω τους. 
Πόσο λύπη και προβληματισμό προκαλούν 
οι μεθοδεύσεις και οι αντιδράσεις τους
κατά των ασκούντων κριτική, 
συμπεριφορές και στάσεις που κανένα εχέγγυο δεν δίνουν 
για το μέλλον της περί τα κοινά δραστηριότητας τους. 

Έλεγε κάποτε συγγενικό μου πρόσωπο: 
«Τα μεταξωτά βρακιά είναι για ανθρώπους που το αξίζουν»
Σκέφτομαι πως τι πιο απλό 
όταν νομίζουν ότι αδικούνται 
να χρησιμοποιούν τα μέσα
που τους δίνει η δημοκρατία και οι νόμοι της, 
αντί των απειλών και των ύβρεων. 
Ας δοκιμάσουν τον δημοκρατικό πολιτικό αντίλογο 
ή και την δικαστική οδό. 
Θα μπορούσαν βέβαια πριν προβούν στο οτιδήποτε 
να δοκιμάσουν και την διαδικασία της αυτοκριτικής, 
αλλά μάλλον θα ζητούσα πάρα πολλά…

Οπότε… αντί για Άσπρο / Μαύρο,
από τους ενασχολούμενους
όλα μετά μανίας ποντάρονται στο Μαύρο! 
Αλλά όπως έλεγε (κατά παράφραση) ο Αϊνστάϊν 
«όσο εξακολουθείς να ποντάρεις 
στην ίδια και την ίδια λανθασμένη προτίμηση στο Μαύρο, 
ποτέ μην περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα 
από το λάθος που κάθε φορά εισπράττεις 
παίζοντας το Μαύρο»

Δευτέρα, 24 Δεκεμβρίου 2012

Χριστούγεννα ήρθαν πάλι και είμαι πάλι μακριά μου! VS... Χριστούγεννα ήρθαν πάλι και είναι όλοι πιο κοντά μου!

Αυτή είναι η πρώτη μας συνεργασία με την Κατερίνα Καρύδη. Ήρθε απρόσκλητη και αρκετά αναπάντεχη τη στιγμή της απορίας και του αδιεξόδου μας να βρούμε έναν Χριστουγεννιάτικο (τέλος πάντων) βηματισμό.Σαν ΜοσχατουΠολις χαιρόμαστε πάρα πολύ γιατί στην τόση ασχήμια που βασιλεύει ένα γύρω μας (πολιτική, οικονομική, μα και ατομική σε κάποιες περιπτώσεις) στο blog μας θα ακουστεί μιά πεισματάρικη αλλά και ευχάριστα ζωοποιός "φωνή" που θέλει να μοιραστεί μαζί σας μιάν ευχή, όπου ο καθένας και η καθεμιά βρίσκει τα δικά του και τα δικά της καλά χριστούγεννα...


Γιορτές. 
Λαμπιόνια, δεντράκια, μπάλες, παιχνίδια, χρώματα κι αρώματα! 
Κόσμος που πηγαινοέρχεται στα μαγαζιά και προσπαθεί να αγοράσει λίγη χαμένη χαρά. 
Μαζί τους κι εγώ... 
- Στόλισες; με ρωτάνε οι φίλοι μου. 
- Όχι κι ούτε θα στολίσω! απαντάω σε όλους αποφασισμένη. 
- Κυρία, πότε θα στολίσουμε την τάξη; ρωτάνε οι μαθητές μου. 
- Καλέ, Νοέμβρης είναι ακόμα!! Περιμένετε λίγο...!! 
- Δεν πειράζει κυρία, εμείς στολίσαμε στο σπίτι από τώρα! 
Παύση. 
Διαρκείας. 
Μου τη δίνουν οι γιορτές. 
Και τα τελευταία χρόνια, μου τη δίνουν ακόμα περισσότερο. 
Νιώθω ότι ΠΡΕΠΕΙ να αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά και αγαλλίαση αυτές τι μέρες, που φυσικά εγώ δεν αισθάνομαι και ότι ΠΡΕΠΕΙ να περάσω τέλεια και διαφορετικά, που τελικά ποτέ δε συμβαίνει αυτό και μένω έτσι πάντα με ένα αίσθημα ανικανοποίητο... 
- Τι κατασκευές θα κάνεις φέτος; με ρωτάνε φίλες συναδέλφισσες. 
- Μπαρδόν; Κατασκευές; Πρέπει να κάνω και κατασκευές;; Αφού έχουμε δασκάλα των εικαστικών που τα κάνει αυτά. 
- Ε, να κάνουμε κάτι κι εμείς με τα παιδιά μωρέ, έτσι για το καλό... 
Παύση. 
Για το καλό;; 
Ποιο καλό;; 
Για το δικό μου πάντως όχι!! 
Μου τη δίνουν οι κατασκευές. 
Χαρτάκια, χαρτονάκια, κόλλες, χρυσόσκονες, όλα πεταμένα στο πάτωμα ή κολλημένα στα χέρια μου και στα ρούχα μου! 
Δε θέλω, δε θέλω, δε θέλωωωωωωωω!! 
- Κυρία, εσάς τι δώρο θα σας φέρει ο Αη Βαλίλης; Τι ζητήσατε; 
Παύση. 
Τα νεύρα μου! 
Ποιος Άη Βασίλης;; 
Εδώ δεν είμαι σίγουρη ούτε για τον προκομμένο το (Βασιλ)άκη (που λέει ο λόγος) αν θα μου φέρει κατιτίς είμαι για τον ΄Αη;;;; 
Δε θέλω όμως να γκρεμίσω το παιδικό όνειρο. 
Ούτε τη δική μου ελπίδα. 
- Δε θα μου φέρει κάτι φέτος. Του ζήτησα να φέρει σε εσάς. 

Το μόνο που τελικά με ευχαριστεί με τις γιορτές και είναι διαφορετικό από τις προηγούμενες μέρες, είναι οι διακοπές μου. 
Αλλά κι αυτές, ενώ τις περιμένω πώς και πώς τόσο καιρό, όταν επιτέλους φτάνουν, αρχίζω και αγχώνομαι, γιατί δεν ξέρω πώς να αξιοποιήσω τον ελεύθερο χρόνο μου και φοβάμαι μήπως βαρεθώ να κάθομαι. 
Αναμφισβήτητα, είναι πολύ ωραίο να έχεις διακοπές, αλλά επίσης είναι ωραίο να έχεις και λεφτά για να κάνεις πράγματα, όπως επίσης και φίλους που να έχουν άδεια και να γυρνοβολάμε όλοι μαζί, χωρίς σκοπό, όλη μέρα. 
Και για την ακρίβεια δεκαπέντε ολόκληρες μέρες. 
Και νύχτες. 
Γιατί το ρολόι μου αυτομάτως αφουγκράζεται την αλλαγή και δεν κοιμάμαι σχεδόν καθόλου. 

Οι μέρες πλησιάζουν επικίνδυνα και όλοι τρέχουν πανικόβλητοι και συντονίζονται στο ρυθμό των γιορτών. 
Παρατηρώ τους ανθρώπους στους δρόμους και στα μαγαζιά για να δω αν αυτοί χαίρονται, αλλά δε βλέπω τίποτα. 
Να νιώθουν άραγε κάτι ή απλά έχουν μπει στον αυτόματο κι αυτοί και τρέχουν; 
Σακούλες πάντως δε βλέπω πολλές. 
Μόνο μπαινοβγαίνουμε μηχανικά στα καταστήματα και ψάχνουμε... 
Τι ψάχνουμε, δεν ξέρω... 
- Τι θα κάνεις τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά; με ρωτάνε φίλοι. 
- Τίποτα! 
- Τίποτα; Πώς τίποτα;; Θα βγεις ή θα πας σε κάποιο σπίτι; 
- Θα κάτσω στο δικό μου σπίτι και θα κοιμηθώ! απαντώ με ιδιαίτερη ικανοποίηση που επιτέλους αυτά τα Χριστούγεννα έχω συγκεκριμένο πλάνο. 
Και γιατί να βγω παρακαλώ; 
Αυτή τη φορά, λέω να με βρει κοιμισμένη ο νέος χρόνος, γιατί τις προηγούμενες που με έβρισκε ξύπνια, δεν είδα ιδιαίτερη προκοπή. 
Γυρίζω σπίτι κατάκοπη. 
Βράδυ. 
Δύσκολη μέρα σήμερα. 
Σχολείο, μαθήματα, σεμινάρια, φωνές, άγχος και κούραση. 
Επιτέλους ησυχία... 
Και τι βλέπω μπροστά μου;; 
Όλη η αποθήκη στο σαλόνι μου! 
Σακούλες με μπάλες, λαμπιόνια, αστεράκια κι όλα τα συναφή, με κοιτάζουν φοβισμένα και περιμένουν να ασχοληθώ μαζί τους. 
Παίρνω τηλέφωνο τον αυτουργό. 
Ή μάλλον ΤΗΝ αυτουργό. 
- Μαμά, τι είναι όλα αυτά στο σαλόνι μου;;; 
- Ε, είπα να σε βοηθήσω λίγο και να τα ανεβάσω από την αποθήκη, μήπως φιλοτιμηθείς και στολίσεις κάποια στιγμή το σπίτι. 
- Και ποιος σου είπε ότι βαριόμουν να κατέβω μέχρι την αποθήκη; Απλά έχω πάρει απόφαση να μη στολίσω φέτος. 
- Και γιατί παρακαλώ; 
- Γιατί πενθώ. 
- Για τι πενθείς;;; 
- Για τη χαρά που δεν έχω εγώ και οι άλλοι γύρω μου, για αγαπημένους ανθρώπους που έφυγαν από τη ζωή, για τους φίλους μου που φεύγουν στο εξωτερικό, για τους ανθρώπους που δεν έχουν να φάνε και για όλους εκείνους που έχουν αρρωστήσει σωματικά και ψυχικά με όλη αυτή την κατάσταση. 
- Καλά, μη στολίσεις τότε. Το μπαλκόνι πάντως το στόλισα. Βγες και άναψε τα λαμπάκια! 
Γκρρρρρρρρρρρρρρρρρ 
Κλείνω το τηλέφωνο. 
Μετά από δύο λεπτά ξαναπαίρνω. 
- Ααα,δε σου είπα! Μη φτιάξεις γαλοπούλα για τα Χριστούγεννα. 
- Γιατίιιιι;;; 
- Γιατί έχω λιμπιστεί εκείνο το ρολό με τον κιμά που φτιάχνεις τέλεια και το προτιμώ από τη γαλοπούλα. 
- Έχεις τρελαθεί παιδάκι μου;;; Τα Χριστούγεννα θα φάμε γαλοπούλα. Έτσι είναι το έθιμο. 
Γκρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρρ 
Εδώ χάσαμε τα ήθη και μείναμε κολλημένοι στα έθιμα; ...οεο;;;;;; 

Βγαίνω μια βόλτα στη γειτονιά για να δω αν είναι στολισμένα τα σπίτια. 
Και είναι!! 
Δεν ξέρω αν είναι λιγότερα από τις άλλες χρονιές, αλλά πάντως κάθε πολυκατοικία έχει τα δικά της φωτεινά μπαλκονάκια. 
Αναρωτιέμαι πού να βρήκαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι την όρεξη και τη διάθεση να στολίσουν. 
Να είναι άραγε ευτυχισμένοι; 
Να ξέρουν κάτι που δεν ξέρω;; 
Επιστρέφω σπίτι και βγαίνω στο μπαλκόνι. 
Διακόπτης στο on. 

Φωνές, γέλια, χαρές. 
Κόλλες, χρυσόσκονες, χαρτονάκια κι άλλα πολλά μπιχλιμπιδάκια στη μούρη μου, στην μπλούζα μου, στο πάτωμα, παντού. 
Κι όταν λέμε παντού, εννοούμε παντού! 
Τελικά στολίζω. Την τάξη μου. 
Στο κασετόφωνο τέρμα τα Τρίγωνα Κάλαντα και το Χιόνια στο καμπαναριό. 
Φωνές, γέλια και αγάπη. 
ΠΟΛΛΗ αγάπη... 
Αρχίζει και μ' αρέσει λίγο. 
Λίγο είπα!! 

Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι τα παιδιά είναι τα μόνα που χαίρονται πραγματικά στις γιορτές. 
Και οι γονείς επίσης. 
Που βλέπουν τα παιδιά τους χαρούμενα και χαμογελαστά. 
Άρα (επίσης καταλήγω στο συμπέρασμα), αν δεν μπορούμε από μόνοι μας να νιώσουμε χαρά, ίσως να το καταφέρουμε αν κάνουμε χαρούμενους τους γύρω μας. 

- Την Παρασκευή θα κάνουμε πάρτυ! λέω στα παιδιά. Μη φέρετε τσάντες. Και μετά θα δούμε το θεατρικό του σχολείου μας. 
Όλα όρθια. 
Όλα πάνω μου. 
Μια αγκαλιά. 
Αρχίζω και συγκινούμαι λίγο. Λίγο είπα!! 
Πάρτυυυυυυυ!!! 
Φωνές, χαρές, τραγούδια, δωράκια και γέλια. 
Φοράμε όλοι τα καλά μας, τρώμε, πίνουμε και χορεύουμε!! 
Έρχονται και οι άλλες τάξεις επίσκεψη. 
Τους κερνάμε από τα καλούδια μας (να 'ναι καλά οι γονείς, που ανταποκρίνονται άμεσα και πρόθυμα σε ό,τι κατέβει στο κεφάλι της δασκάλας) και χορεύουμε όλοι μαζί. 
- Είναι το καλύτερο πάρτυ που κάναμε ποτέ!! 
- Σας αγαπάμε κυρία! 
- Πώς θα αντέξουμε μακριά σας δεκαπέντε μέρες;; 
(υπάρχει άνθρωπος που δε θα αντέξει μακριά μου δεκαπέντε μέρες;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;) 
Τα όμορφά μου τα παιδάκια... 
Τα μάτια τους λάμπουν από χαρά... 
Με τόσο απλά πράγματα... 
Θα μου λείψουν κι εμένα... 
Συγκινούμαι. 
ΠΟΛΥ. 
Πολύ είπααα;;; 
Έρχεται μία μαμά να μου ευχηθεί για τις γιορτές. 
- Καλές γιορτές να έχετε! 
- Ευχαριστώ πολύ! Επίσης! 
- Σας ευχαριστούμε πολύ για όσα κάνετε. 
- Να 'στε καλά! 
- Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα (τρεμουλιάζει η φωνή της) και σας παρακαλώ πολύ να μου προσέχετε το παιδί... 
Δακρύζει. 
Και φεύγει. 
Τι ήταν αυτό τώρα;;; 
Τόσο όμορφο, τόσο απλό, τόσο δυνατό. 
Δακρύζω κι εγώ. 
Λίγο; Πολύ; Δεν ξέρω. 
Έχασα και την αίσθηση του μέτρου. 
ΔΑΚΡΥΖΩ είπα!! 
Εγώωωω;;; 
Ε ποτέ!! 
Λες να έχει μπει κάτι στο μάτι μου ή με έχει διαποτίσει το χριστουγεννιάτικο πνεύμα από την κορφή ως τα νύχια; 
Λες να μου μείνει κουσούρι όλη τη χρονιά;; 
Δε βαριέσαι... 
Ας αφεθώ κι ό,τι γίνει... 
Κι έγινε. Του αλαλαγμού!! 
Γυρίζω σπίτι βράδυ. 
Κουρασμένη. 
Τα στολίδια με κοιτάζουν ακόμα μέσα απ' τις σακούλες τους απογοητευμένα. 
Αρχίζω να τα βγάζω γρήγορα γρήγορα (μη τυχόν και το μετανιώσω),να τα αραδιάζω σε διάφορες γωνιές του σπιτιού και να ανάβω οτιδήποτε μπορεί να ανάψει. 
Στολίζω μέχρι και το αυτοκίνητο. 
Πιο φαντασμαγορία πεθαίνεις!! 
Παίρνω αμέσως τη φίλη μου την Κάλλη τηλέφωνο. 
ΘΕΛΩ να απαλύνω όσο το δυνατόν και όσο μπορώ περισσότερο τον πόνο της... 
Κανονίζω να βγω με το φίλο μου το Φώτη. 
ΘΕΛΩ να τον χορτάσω όσο το δυνατόν περισσότερο μέχρι να φύγει για τα ξένα... 
Αύριο θα δω τη φίλη μου με το μωρό της. 
ΘΕΛΩ να το πάρω επιτέλους αγκαλιά... 
ΘΕΛΩ να περάσω αρκετό και ουσιαστικό χρόνο με τη μητέρα μου... 
Αρχίζουν αυτή τη βδομάδα και οι αναγνώσεις στο θέατρο, όπου θα δω όλους τους θεατρικούς φίλους μου και θα επιλέξουμε το φετινό μας έργο! 
Αχ Παναγιά μου, πώς θα τα προλάβω όλα αυτά σε δεκαπέντε μόνο μέρες;; 
ΘΕΛΩ να δω και τους άλλους φίλους μου! 
Ωχ Παναγιά μου, πρέπει κάποια στιγμή να σβήσω κι εκείνα τα λαμπιόνια στο μπαλκόνι μου. 
Θα με λιανίσει η ΔΕΗ.

Ήρθαν επιτέλους Χριστούγεννα! 
Τα δικά μου Χριστούγεννα!! 
Χαρούμενα, λυπημένα, συντροφικά, μοναχικά, γκρινιάρικα, γελαστά, γιορτινά, σπιτικά... 

Εύχομαι σε όλους να ανακαλύψετε τα δικά σας Χριστούγεννα και να βρείτε κάτι απλό και μικρό που θα κάνει χαρούμενους εσάς και τους άλλους γύρω σας... 

Να έχουμε καλές γιορτές, όπου είμαστε τώρα, με αυτούς που είμαστε τώρα και με όσα έχουμε τώρα! 

Γλυκό, χριστουγεννιάτικο φιλί σε όλους!

Κατερίνα Καρύδη

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

Κι ύστερα ήρθαν τα Χριστούγεννα

«Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, 
δεν θα πάψεις στιγμή να αγωνίζεσαι για το δίκιο..» 
Τ. Λειβαδίτης

Ο Κάρολος Ντίκενς έχει σκιαγραφήσει πολύ παραστατικά τον κακό, δύστροπο, τσιγγούνη, φιλοχρήματο και, ουσιαστικά, δυστυχισμένο άνθρωπο στην «Χριστουγεννιάτικη ιστορία» του.
Ο Σκρούτζ μόνος, παραμονή Χριστουγέννων, σε ένα μικρό παγωμένο δωμάτιο, μετράει τις εισπράξεις του, ενώ όλος ο υπόλοιπος κόσμος γιορτάζει!
Κάποια στιγμή ο πάμφτωχος ανηψιός του του εύχεται «Καλά Χριστούγεννα», για να πάρει την απάντηση:
«Σαχλαμάρες, γιατί χαίρεσαι; Είσαι ήδη αρκετά φτωχός, για να περάσεις καλά!»
Λίγο πιο πέρα, αν γυρίσει ο «φακός», το κοριτσάκι καίει και το τελευταίο του σπίρτο και παγώνει έξω απ’ το στολισμένο πλούσιο σπίτι.

Εικόνες περασμένων αιώνων, που ανήκουν στη σφαίρα του παραμυθιού;
Όχι!
Στην πόλη μας δύο άτομα κοιμούνται σε αμάξι, καίγοντας ένα ένα τα σπίρτα.
Έξω από τα καταστήματα, όσα ακόμα είναι ανοιχτά, ζητιανεύουν εξαθλιωμένοι άνθρωποι, κάτι που κατεβάζει την ανθρώπινη ύπαρξη στο τελευταίο σκαλοπάτι ταπείνωσης.

“Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθια,” λέει μια φωνή μέσα μου!
Σίγουρα!
Είναι, όμως, και η αδιαφορία μας για τον ανθρώπινο πόνο.
Είναι η φιλαυτία μας, που δεν μας ωθεί σε αντίδραση, σε οργανωμένη πράξη αντίστασης.
Είναι αυτά τα ροζ συννεφάκια, που δεν μας αφήνουν να δούμε ότι, αν καίγεται το σπίτι του διπλανού, οσονούπω θα καεί και το δικό μας.

Από τότε που δουλεύω, συμμετέχω σε απεργίες, συλλαλητήρια, πορείες…
Κάθε φορά παροτρύνω τους συναδέλφους μου να συμμετέχουν, όσο και όπως μπορούν.
Πάντα είχα την αίσθηση ότι οι περισσότεροι με κοιτούσαν με οίκτο, ακόμα και χλεύη στα μάτια.
Σήμερα, έξω από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, συνάντησα μία συνάδελφο (ίσως ήταν κι άλλοι) απ’ αυτούς που με ψιλοχλεύαζαν το πάλαι ποτέ.
Ταραγμένη, έξαλλη, σφόδρα στενοχωρημένη, γιατί την αποσπούν χωρίς λόγο και σκοπό και, κυρίως, χωρίς νόμιμο τρόπο, στη μέση της χρονιάς.
Το τι χαρά έκανε όταν με είδε, άλλο πράμα.

Ήταν ανώφελο να την ρωτήσω πού ήταν, όταν βγαίναμε στους δρόμους τόσα χρόνια, για προβλήματα όχι μόνο δικά μας αλλά όλης της κοινωνίας.
Πώς περιμένει, τώρα, να της συμπαρασταθούν;
Έτσι ξαφνικά θα ενεργοποιηθεί ο «καναπεδάκιας»;
Και εννοείται πως, αν λυθεί το δικό της πρόβλημα, θα γυρίσει πάλι στο μικρόκοσμό της.

Ένα γνώρισμα του πολίτη του καναπέ είναι η ανείπωτη ικανοποίηση που νιώθει, όταν κάνει ελεημοσύνη.
Κι ας έχει ψηφίσει τον Άδωνη ή τον Ταμήλο.

Αυτές τις μέρες έχει την τιμητική της η εν λόγω αρετή.
Τι μαραθώνιοι αγάπης, τι bazaar φιλανθρωπικά, τι συγκέντρωση τροφίμων, βιβλίων και ρούχων λαμβάνει χώρα, άλλο πράμα!
Πρωτοπόροι, βέβαια, το MEGA και ο SKAI κι από δίπλα η MARFIN, H EUROBANK και πάει λέγοντας.
Πόσο εξοργιστικά είναι όλα αυτά!!
Ακυρώνεται, όμως, η ελεημοσύνη, όταν έχουμε στείλει στη Βουλή (φευ) όλους αυτούς!
Όπως είναι εχθρός του λαού η Γερμανία, ο Βενιζέλος, ο Φούχτελ, ο Μούχτελ και όλοι αυτοί, το ίδιο εχθρός πλέον είναι κι αυτός που τους ψήφισε και θα τους ξαναψηφίσει!

Ό,τι δεν έχουμε κάνει όλη τη χρονιά , για το συνάνθρωπο, θα τα κάνουμε σε μία εβδομάδα και θα νιώθουμε τη συνείδησή μας ήσυχη.
Μόνο που ο συνάνθρωπος δεν θέλει ελεημοσύνη… θέλει κανονική ζωή!
Δεν θέλει να τρώει και να ντύνεται μόνο τα Χριστούγεννα!
Θα μου πείτε, και πώς θα βραβευόταν η Βαρδινογιάννενα, ως ο καλύτερος άνθρωπος, αν είχαμε όλοι το ίδιο μερίδιο ζωής, σ’ αυτή τη γη;
Πώς θα διασκέδαζαν την ανία τους όλοι αυτοί οι «φιλάνθρωποι», αν δεν υπήρχαν οι ζητιάνοι, οι άστεγοι, οι «Άθλιοι»;

Παραφράζοντας τους στίχους του Τάσου Λειβαδίτη, θα έλεγα:
αν θέλουμε να λεγόμαστε άνθρωποι, πρέπει να παλεύουμε, για να έχουν όλοι τα αυτονόητα!
Όλοι!!!!!!

Μαρτίνη Θεοδώρου



Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Δήμαρχε, μην κρύβεσαι στον "πάγο"

ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΑΜΕΣΕΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΕΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΟΣΑ ΕΓΙΝΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΟΔΡΟΜΙΟ ΤΗΣ ΠΛ. ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ

Αυτό το παγοδρόμιο που στήσανε στην πλατεία παραείναι ολισθηρο! 

Πριν λίγες ημέρες συνεδρίασε το Κοινοτικό Συμβούλιο Μοσχάτου και ανάμεσα στα άλλα συζήτησε την ανάγκη έναρξης καμπάνιας για την συλλογή τροφίμων υπέρ των συνδημοτών που έχουν πρόβλημα να βάλουν στη φωτιά ένα τσουκάλι με φασολάδα ή και δυσκολεύονται πια να τα φέρουν βόλτα… 

Στην προοπτική να φιλοξενηθεί η προσπάθεια της Κοινότητας Μοσχάτου σε ένα από τα κιόσκια που έστησε ο ιδιοκτήτης του παγοδρόμιου, υπήρξε καθολική σχεδόν αντίδραση από τους κοινοτικούς συμβούλους και της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης.  
Αποκάλεσαν τα κιόσκια ΠΑΡΑΝΟΜΑ. 

Και δεν είχαν άδικο αφού ο Εμπορικός Σύλλογος Μοσχάτου: α) υποδύθηκε παράνομα τον ιδιοκτήτη της πλατείας εκδίδοντας οδηγίες με τις οποίες έδινε το δικαίωμα στον …ιδιοκτήτη του παγοδρόμιου να νοικιάσει τα τέσσερα κιόσκια που τοποθέτησε στην πλατεία Μεταμόρφωσης, και αφού β) στην συνέχεια (μετά την αποκάλυψη του θέματος και την κατακραυγή) ανακοίνωσε, υποδυόμενος πάλι τον ιδιοκτήτη της πλατείας ή νομίζοντας ότι είναι κάποιο είδος υπερκείμενης αυτοδιοικητικής αρχής, ότι τα κιόσκια θα παραχωρηθούν δωρεάν στην Κοινότητα Μοσχάτου και σε άλλους φορείς με κοινωνική δράση!!! 

Όπως και να 'χει, οι Κοινοτικοί Σύμβουλοι αρνούνται να μπουν στα ΠΑΡΑΝΟΜΑ κιόσκια. 
Το ακούσατε κύριε Δήμαρχε; 
Θα το ακούσατε γιατί είμαστε σίγουροι ότι θα σας ενημέρωσε η παρούσα στην συνεδρίαση του κοινοτικού συμβουλίου κυρία Καπετανάκη (ως όφειλε - να το ξεκαθαρήσουμε)

Αλλά αφού ακούσατε για την στάση των κοινοτικών σας (τους οποίους εκ της ανυπαρξιας αντιδράσεων στο ζήτημα, φαίνεται ότι δεν τους πολυμετράτε) και αφού μαθαίνετε τι λέει ο κόσμος της πόλης, θα εξακολουθήσετε να σιωπάτε επιλεκτικά και ένοχα; 
Θα συνεχίσετε να κρύβεστε; 

Αλλά αν αυτός σωπαίνει, οι Δημοτικοί του σύμβουλοι τι κάνουν, όταν οι Κοινοτικοί τόλμησαν;

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2012

Ιστορίες κωμικές, θλιβερές και τραγικές

ΚΩΜΙΚΟ - Ρε, το λεωφορείο δεν στρίβει από Ρήγα Φεραίου…

Δεν το βροντοφώναξα το «ρε» στον οδηγό, αλλά η παρατήρηση μου ήταν δίκαιη έστω και βασισμένη σε …λανθασμένη αντίληψη. 
Γιατί όντως το δημοτικό λεωφορείο από την Μακρυγιάννη δεν στρίβει στην Ρήγα Φεραίου – οπότε είχα δίκιο, αλλά ούτε και στην Σολωμού (επέμενα μάλιστα στην κόρη μου που με συνόδευε ότι στρίβει στον «Άλφα»)… 
Στρίβει στην Κανάρη – πράγμα που σημαίνει λάθος (και αυτό γιατί πρώτη φορά καβάλησα το λεωφορείο για να με πάει στο πουθενά όπου είναι κρυμμένο το αστυνομικό τμήμα του Μοσχάτου). 
Τώρα θα αναρωτιέστε γιατί έστριψε αριστερά στην Ρήγα Φεραίου. 
Μα απλά για να σταματήσει στο βενζινάδικο της Cyclon και να φορτώσει το ρεζερβουάρ του με πετρέλαιο!!! 
Όπως το ακούτε! 
Την ώρα του κανονικού δρομολογίου μια εξτρά στάση για να βάλει ο οδηγός πετρέλαιο στο αμάξι!!! 
Ευτυχώς που τα 10-15 λεπτά που φάγαμε στο Moschaton sightseeing tour που προηγήθηκε (δηλαδή από την επιβίβασή μας στο Δημαρχείο μέχρι να καταλήξουμε στην Ρήγα Φεραίου) δεν χάλασαν το κέφι μας πράγμα που δεν έγινε ούτε στα περίπου 6-7 λεφτά που χρειαστήκανε για τον ανεφοδιασμό, αφού εκτός από τις φωτογραφικές αποθανατίσεις του γεγονότος, γεννήθηκαν και συνειρμοί με ανάλογες γραφικές καταστάσεις λεωφορείων εξωτικών χωρών! 
(και δεν κρύβω ότι την αυτόματη αναφώνηση για την λάθος στροφή ακολούθησε σε κάποια στιγμή ο μπανάλ νεοελληνικός αφορισμός: «αυτά μόνο στην Ινδία και στο Περού συμβαίνουν») 

………………………………….. 

ΘΛΙΒΕΡΟ – Δύο μέτρα και δύο σταθμά.  

Αυστηρός και καλά μου ο Δήμος και οι υπηρεσίες του στην ανάρτηση πανό και αεροπανό. 
Πά-πα-πα χωριατιές και ρύπανση του αστικού περιβάλλοντος. 
(λέω τώρα εγώ… ότι έτσι μπορεί να είναι η λογική τους) 
Έπιασε λοιπόν νύκτωρ δια των υπηρεσιών του να ξηλώσει πριν καμιά εικοσαριά μέρες ένα πανό της δημοτικής κίνησης «ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ» που είχε τοποθετηθεί πάνω στο κάγκελο της οδογέφυρας που βγάζει στην Πειραιώς με σκοπό να το βλέπουν οι ταξιδιώτες του τραίνου. 
Το σύνθημα του πανό είχε να κάνει με την Παραλία του Μοσχάτου και πως δεν πρέπει να ξεπουληθεί στο βωμό του ιδιωτικού κέρδους (κάτι τέτοιο)… 
Δηλαδή ένα σύνθημα και μια θέση που συστρατευόταν με την άποψη του επίσημου Δήμου, δηλαδή της πλειοψηφίας του κ. Ευθυμίου. 
Παρά ταύτα το ξήλωσαν χωρίς καμιά ειδοποίηση. 
Κόπος τοποθέτησης, κόστος κατασκευής και κοινωνικό μήνυμα πήγαν χαμένα. 
Όμως το σαββατοκύριακο η αυστηρή γραμμή του Δήμου δεν τηρήθηκε. 
Κουφάθηκαν και στραβώθηκαν οι υπεύθυνοι και οι υπηρεσίες. 
Ο δήμαρχος και οι δικοί του μάλλον δεν κατηφόρησαν downtown και προς την πλατεία του παγοδρομίου, ώστε να δούνε τα εμπορικά και διαφημιστικά αεροπανό του ιδιοκτήτη του παγοδρομίου. 
(μπορεί ρε παιδί μου να τα βάλανε αυθαίρετα… με τσαμουκά) 
Φαίνεται όμως ότι της εκχώρησης δημόσιου χώρου σε άσχετους τρίτους, της παρεξήγησης του ρόλου των τρίτων που δίνουν άδεια ενοικίασης, κ.ο.κ. η ανάρτηση αεροπανό, παρά την πάγια πολιτική της δημοτικής αρχής, έρχεται σαν φυσιολογική εξέλιξη. 
Άρα τι εξηγήσεις να ζητηθούν. 
Λιγάκι τσίπα ρε παιδιά… 

………………………………….. 

ΤΡΑΓΙΚΟ – Παράδοση χωρίς να πέσει τουφεκιά  

Έχασε το Μοσχάτο. 
Θα μου πείτε εδώ χάνει καμιά φορά ο Θρύλος ή η Μπάρτσα. 
Σωστά. 
Αλλά χωρίς να αγωνιστείς, να προσπαθήσεις ρε αδελφέ; 
Να τρως γκολ μόλις στο 7ο λεπτό και στη συνέχεια 83 ακόμη λεπτά να κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου και μάλιστα ενώ υποτίθεται ότι παλεύεις για την ισοφάριση να τρως άλλο ένα σαν ακούνητο στρατιωτάκι. 
Θα μου πείτε ότι ακόμα και οι κορυφαίες ομάδες μπορουν να βρεθούν σε πολύ κακή ημέρα. 
Άντε να το παραδεχτώ κι αυτό… 
Δεν μου πάει όμως να θέσω σε συζήτηση να παιζω 90 λεπτά μπάλα με ένα σέντερ-μπακ των αντιπάλων που είναι 100 κιλά και να μην φτάνω ούτε για μυρωδιά κοντά στο γκολ. 
Ούτε κουβέντα, πάλι, δεν θα ανεχτώ να έχω για αντίπαλο ένα σέντερ-φορ που είναι πάνω-κάτω 110 κιλά και να με κάνει όχι μόνο γιογιό αλλά να μου κοτσάρει και γκολ. 
Παιδάκια παραδοθήκατε… 

 ………………………………….. 

ΘΛΙΒΕΡΟ – Διαβούλευση σε χρόνο τελεσίγραφου 

Παρασκευή η πρόσκληση και συνεδρίαση την Κυριακή (με επαναληπτική συνεδρίαση τη Δευτέρα)... Δηλαδή σήμερα... 
Για να συζητηθεί ο ετήσιος προϋπολογισμό του Δήμου!!!
Φαινεται ότι ψάχνουν για Χρυσοχοϊδηδες! 
Ντροπής πράγματα δηλαδή.

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Τα καλύτερα μας χρόνια

Νομίζω ότι ήταν μόλις χθες!

Οι μνήμες είναι βαθειά χαραγμένες και σ αυτό συνέβαλε ότι δεν έφυγα ποτέ από την πόλη που γεννήθηκα.

Εδώ, μετά το τέλος του πολέμου, τα μονώροφα σπίτια, οι καμαρούλες μια σταλιά, οι αυλές, οι απέραντοι λαχανόκηποι, οι λεμονιές, τα πολυποίκιλα δέντρα, οι ξύλινες αυλόπορτες, τα λουλούδια, τ` απέραντα χωράφια, στόλιζαν την καθημερινότητα μας κι αχνόφεγγε ...ένα φως.

Μπορεί να υπήρχε φτώχεια, όμως η ζωή τράβαγε αργά την ανηφόρα και παρ’ όλο τον εμφύλιο σπαραγμό το ηθικό των ανθρώπων ήταν ψηλό.

Ξημερώνοντας Χριστούγεννα, μπορεί οι φτωχοί να είχαν στα παπούτσια ακόμα «πάτους» από χαρτόνια ή λάστιχα, αλλά στο γεμάτο από κοτέτσια Μοσχάτο, πάντα θα είχε ο φτωχός μια κότα και τ` αυγουλάκια του για τις γιορτές του, αλλά και το γάλα του από την κατσικούλα του, όπως είχαμε εμείς…

Βέβαια υπήρχαν και οι γαλατάδες της εκάστοτε γειτονιάς που μας έφερναν χύμα το γάλα στο σπίτι και το πουλούσαν με την οκά ή με τα δράμια κι αργότερα στα υπέροχα γυάλινα μπουκάλια.

Όσο κι αν σας φανεί απίστευτο, αυτές τις μέρες πηγαινοερχόταν φουριόζος μέχρι το ’62 και ο πλανόδιος γιαουρτάς μας, μ ένα κοντάρι στον ώμο, που στα άκρα ήταν κρεμασμένοι δεξιά και αριστερά 2 ταμπλάδες κι εκεί επάνω είχε τοποθετήσει τις πήλινες τσανάκες, γεμάτες γιαούρτι πρόβειο, που το πουλούσε χύμα με την οκά (Συλιβριανό το έλεγαν) και κρατούσε στο χέρι τη μικρή φορητή ζυγαριά του.

Εμείς τα παιδιά της γειτονιάς (είχαμε γειτόνους με πολλά παιδιά), παίζαμε στις αλάνες όλες τις γιορτές και δεν καταλαβαίναμε τη φτώχεια, ούτε το κρύο.

Το παιχνίδι μας?

Τόπι αυτοσχέδιο πάνινο, πεντόβολα, «περνά - περνά η μέλισσα», κυνηγητό, κουτσό, κρυφτό, τ` αγόρια χωμάτινους βόλους ή γυάλινους (τα γκαζάκια) και μεταξύ μας ανταλλαγή ζωγραφιών!

Οι γονείς μας με πολύ απλά πράγματα έκαναν τη διαφορά των εορτών.

Το σπίτι έπρεπε να λάμπει, τα μπρούτζινα έπρεπε να γυαλιστούν, τ` ασπρόρουχα να μπουν στο λουλάκι για να λευκανθούν!
Οι φανταχτερές κουρελούδες να στρωθούν…
Ένας αναβρασμός!..

Αν πείτε για τα γλυκά?
Λίγο αλεύρι και αυγουλάκια κι έτοιμες οι δίπλες με λίγο σιρόπι, αλλά και τ’ άλλα σπιτικά γλυκά με προσωπική προετοιμασία απλών και φυσικών πραγμάτων, έβαζαν κάτω τον καλύτερο pastry Chef κι όλους τους σύγχρονους στυλίστες μαγειρικής!

Το φαγητό ήταν ως τότε από μόνο του μια τέχνη απλών πραγμάτων κι όχι να τρως και να μη ξέρεις αν είναι κρέας ή ψάρι, ή να τρως ψάρι με μαρμέλαδα λόγω styling!!! (εκεί την πατήσαμε!)
Ένα κομβόϊ ανθρώπινο πηγαινοέφερνε τις λαμαρίνες στον ξυλόφουρνο της γειτονιάς μας, εκείνες τις ημέρες.

Στα τοπικά μικρά μας παντοπωλεία, όλα τα τρόφιμα ήταν ακόμα χύμα και με το ζύγι, ακόμα κι ο πελτές ντομάτας που λατρεύαμε τα παιδιά σε αλειμμένο ψωμί, εναλλάξ με τη θρεψίνη που γινόταν από σταφίδα σε μορφή πηχτής κρέμας!

Την κότα από το κοτέτσι μας (για τη σούπα μας τη Χριστουγεννιάτικη) ανελάμβανε ο πατέρας.
Η μητέρα την ξεπουπούλιαζε με ζεστό νερό, τσουρούφλιζε τις μικρές τριχούλες σ ένα καμινέτο με οινόπνευμα και τη στράγγιζε σ’ ένα συρμάτινο φανάρι ψηλά κρεμασμένο (το ψυγείο δεν ήταν ακόμα απαραίτητο!)…

Εμείς δε τα παιδιά ακούγαμε την μόνιμη επωδό «μη λερώνετε»!
Ε, και μείς άλλο που δε θέλαμε! …έξω στις αυλές και στις αλάνες μέχρι το βράδυ!

Ανήμερα τα χαράματα των Χριστουγέννων έτοιμοι όλοι για την εκκλησιά, ευχόμασταν στο δρόμο «χρόνια πολλά» σε όλους κι έπειτα απολαμβάναμε όλοι στο απλό τραπέζι με την οικογένεια, τη μέθεξη και τη χαρά.
Μια μερίδα πάντα έβγαινε για προσφορά στον γείτονα που την είχε ανάγκη.

Τ` απόγευμα πηγαίναμε μ ένα πιάτο σπιτικά γλυκά, δεμένα σε πετσέτα λευκή του φαγητού, σε αγαπημένα συγγενικά πρόσωπα.

Δέντρα και στολίδια δεν υπήρχαν.
Λίγα κλαράκια δένδρου, με απλωμένο μπαμπάκι για χιόνι και στολίδια φτιάχναμε από τ` ασημένια τσιγαρόχαρτα που είχαν μέσα τα πακέτα των τσιγάρων!

Τα παιδιά δεν είχαν απαιτήσεις και για δώρα ...ούτε λόγος (η Barbie και ο Spider-Man αργούσαν ...το φελέκι μου!)

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, το βράδυ, κόβαμε την μυρωδάτη βασιλόπιτα που είχε επάνω της σχηματισμένο ένα σταυρό που έφτιαχνε στο μέσον της πίτας η μητέρα και παντού μπόλικο σουσάμι και έγραφε με μικρά τεμάχια αμυγδάλου την νέα χρονιά, πχ 1952!
Αδημονούσαμε να δούμε ποιός θα είναι ο τυχερός της χρονιάς, που θα του έπεφτε το φλουρί της τύχης!
Απ αυτήν την πίτα φιλεύαμε και τους αγαπητούς μας γείτονες.

Σε μας τα τυχερά παιδιά, η χαρά ήταν μεγάλη τούτες τις μέρες.
Πάντα μας περίμενε, από την παλιά αγορά του Πειραιά, τα τσαρουχάδικα, έτσι τα λέγανε (εκεί που τώρα είναι το εξάμβλωμα του ουρανοξύστη στο λιμάνι), ένα ζευγάρι γιορτινά παπούτσια για να ξεχειμωνιάσουμε!

Τις ζωγραφιές του Αϊ Βασίλη (σαν κι αυτήν του 1946-47 που σας παραθέτω) τις αγοράζαμε από το μικρό ξύλινο, αυτοσχέδιο περίπτερο της γειτονιάς μας μέσα σε μια αυλή στην γωνιά Πίνδου και Λ. Κατσώνη, όπου ο Μπαρμπαλιάς ζούσε την οικογένεια του, πουλώντας χύμα τσιγάρα, σπίρτα, τσακμακόπετρες για τους αναπτήρες, βόλους, γκαζές, καραμελίτσες και ζωγραφιές!
Ήταν τακτικός προμηθευτής των ζωγραφιών της Νανάς!
Ήταν ο αγαπημένος μας...
«Των καλύτερων μας χρόνων»!

Εύχομαι σ όλους σας υγεία για τη Nέα Xρονιά…

«Είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή»…
Αιώνες μας αντέχει το σχοινί...
Ας κρατήσουμε ζεστά την αγρύπνια μας για το ...χειροκρότημα...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Το ολισθηρό παγοδρόμιο της πλατείας Μεταμόρφωσης

Δεν πρόκειται να μηρυκάσω τα ίδια και τα ίδια. 

Η αντίληψη τους για το πώς ασκείται η πολιτική και για το πως διοικείται μια πόλη κι ένας δήμος είναι δεδομένη. 

Έχω γράψει κατ’ επανάληψη για την ιδιοκτησιακή νοοτροπία, για την καθεστωτική πρακτική και για την ατομική και συλλογική υπεροψία τους. 

Τούτη τη φορά όμως θέλω να μιλήσω για την δυνατότητα τους να επιδοθούν με επάρκεια στον τομέα που αγαπάνε: τις ψηφοθηρικές δημόσιες σχέσεις μέσω χαρίτων, παροχών και άλλων αναλόγων πράξεων… 

Προκύπτουν ενδείξεις, για να μην πω αποδείξεις, ότι το αυτοεπαναλαμβανόμενο σπιράλ που διαγράφει η από μέρους τους άσκηση διοίκησης επί ένα τέταρτο του αιώνα, τους ζαλίζει και εξαντλεί πια την ικανότητα να στέκουν με επάρκεια. 

Τα μπερδεύουν... 
Κάνουν λάθη… 
Πέφτουν! 
Ειδικά πάνω στον πάγο. 

Κάνοντας λοιπόν εξυπνάδες και πιρουέτες, σάμπως η Καταρίνα Βίττ ή ο Εβγκένι Πλουσένκο, σκάνε σαν κεφτέδες πάνω στην παγωμένη επιφάνεια του παγοδρόμιου. 

Και στην παγωμένη επιφάνεια μουσκεύουν την στολή του πατινέρ που έχει μασκαρευτεί με τα ρούχα της εμπορικής συντεχνίας και χύνονται τα χαρτιά που μιλάνε για το δικαίωμα του επιχειρηματία του παγοδρομίου να νοικιάσει τα μικρά ξύλινα σπίτια που βρίσκονται δίπλα στην πίστα… 

Αποκάλυψη! 

Το σοβαρότερο και αστειότερο, όμως, είναι η σπασμένη από τον πόνο φωνή που την επέβαλε η πτώση πάνω στον πάγο. 

Ήταν η κραυγή αυτών που δάνεισαν και έντυσαν τα ζαλισμένα θύματα από το αυτοεπαναλαμβανόμενο σπιράλ των τακτικών τους, και που δήλωνε για λογαριασμό τους ότι τέρμα τα τερτίπια με το νοίκιασμα των καλυβών… 

Άγιες μέρες είναι… 
Αγάπης και φιλευσπλαχνίας… 

Τζάμπα θα τα πάρουν όσοι σύλλογοι και όσες οργανώσεις ασχολούνται με την βοήθεια και την ανακούφιση των αδύναμων και των ενδεών. 
(χώρια τα δωρεάν εισιτήρια στους μικρούς μαθητές των σχολείων) 

Κι όλα αυτά τα καλά να έχουν ξεκινήσει από ένα ολισθηρό παγοδρόμιο. 


ΥΓ 
Για τα κακά και τα σοβαρά ας μιλήσουν αυτοί που πρέπει και ας πράξουν όπως πρέπει. 
Ας μην μείνουν και πάλι σε άοσμες κριτικές στα πλαίσια ενός λοβοτομημένου δημοτικού συμβούλιου… 

................................................

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΚΑΙ ΣΤΟ "ΠΟΛΙΣ ΟΡΑΜΑ" :
http://moschatotavrosmazi.blogspot.gr/2012/12/normal-0-false-false-false-el-x-none-x.html

Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2012

Οι Πολίτες Μπροστά καταγγέλουν: Κλέβουν τα σχολεία μας!!!

Σοβαρότατες διαστάσεις παίρνει η κλιμακούμενη επίθεση που δέχονται τα σχολεία του Μοσχάτου από διαρρήκτες που κλέβουν σημαντικό εξοπλισμό για την λειτουργία δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων, προβαίνουν σε βανδαλισμούς των χώρων και αποκαλύπτουν την γύμνια της Δημοτικής αρχής. 
Στις 12 Σεπτεμβρίου 2012 είχαμε δημοσιεύσει άρθρο με τίτλο "Κύριε Δήμαρχε, η Παιδεία είναι υπόθεση όλων μας" που αναφερόμασταν στην άρνηση Ευθυμίου να δει θετικά την ανάγκη μιας διευρυμένης συζήτησης για τις ανάγκες των σχολείων, κλπ.
Σήμερα φτάσαμε σ' αυτήν την κατάσταση η οποία όχι μόνον πλήττει τα σχολεία και την λειτουργία τους, αλλά προσβάλει την πόλη και τον δήμο μας συνολικά.
Αυτή η κατάσταση ανάγκασε του "Πολίτες Μπροστά" να εκδώσουν μιαν ανακοίνωση την οποία και δημοσιεύουμε. 


ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ - ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Με την παρούσα ανακοίνωση θέλουμε ως ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ να καταγγείλουμε την Δημοτική αρχή για την αδιαφορία που επιδεικνύει μπροστά το κύμα διαρρήξεων και κλοπών που δέχθηκαν και δέχονται στη σειρά τα σχολεία του Μοσχάτου και για την αναποτελεσματικότητα να προστατεύσει τον εξοπλισμό και τις κτηριακές εγκαταστάσεις των σχολείων.

Η εκστρατεία των κακοποιών εναντίον των σχολείων της πόλης μας ξεκίνησε στις 21 Οκτωβρίου με πρώτο «θύμα» το 3ο Δημοτικό όπου εκτός των κλοπών έγινα και βανδαλισμοί.

Την παραμονή της 28ης Οκτωβρίου σημειώθηκαν τα ίδια πράγματα στο 4ο και στο 5ο Δημοτικά σχολεία.

Παρόλο που στη συνέχεια σε συνεδρίαση της Σχολικής Επιτροπής Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης τέθηκε θέμα τοποθέτησης συναγερμών, καμία ενέργεια υπέρ της προστασίας των σχολικών κτηρίων δεν έγινε.

Αποτέλεσμα της ολιγωρίας και της εξασφαλισμένης αδυναμίας φύλαξης και προστασίας των σχολείων, ήταν η αποθράσυνση των διαρρηκτών, οι οποίοι το τελευταίο εικοσαήμερο πραγματοποίησαν εισβολές και κλοπές και στα Δημοτικά σχολεία 1ο και 2ο,  με αποκορύφωμα την χθεσινή κλοπή στο 2ο Γυμνάσιο και Λύκειο.

Στην τελευταία περίπτωση, μάλιστα, ανάμεσα στα άλλα αφαιρέθηκαν και χρήματα που προορίζονταν για την εκδρομή των μαθητών.

Σημειώνουμε με θλίψη αλλά και αγανάκτηση ότι αυτές η κατά συρροή εγκληματικές επιδρομές κατά των σχολείων του Μοσχάτου είχαν σαν αποτέλεσμα την απώλεια χρήσιμου εξοπλισμού (laptops, διαδραστικούς πίνακες, προτζέκτορες,  μεγαφωνικές, κασετόφωνα, τηλεοράσεις, κ.α., …αξίας πολλών χιλιάδων ευρώ.

Όλα αυτά αποδεικνύουν πόσο δίκιο υπήρχε σε κείνους που στην αρχή της σχολικής περιόδου δημόσια ζητούσαν την σύγκλιση διαπαραταξιακής σύσκεψης για ζητήματα παιδείας και εκπαίδευσης ώστε να παρθούν τα κατάλληλα μέτρα που θα βοηθούσαν κάθε εκπαιδευτική βαθμίδα στην πόλη μας να λειτουργήσει κατά τον καλύτερο τρόπο.

Επειδή δεν μπορούμε να ανεχθούμε κανενός είδους θρίαμβο των κακοποιών και εγκληματικών στοιχείων, αλλά ούτε και τα κατά συρροή πλήγματα σε βάρος της λειτουργίας και των περιουσιακών στοιχείων των σχολείων,
καλούμε την Δημοτική αρχή
1) να αναλάβει τις ευθύνες της και να δώσει τις απαραίτητες εξηγήσεις, και
2) επιτέλους να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, παίρνοντας όλα τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία των σχολείων, αλλά και ολόκληρης της πόλης…

ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ
Εκτελεστική Γραμματεία

6-12-2012

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

Η Ήρα της Μουσικής και της Ζωής...

Η Ήρα γεννήθηκε στο Μοσχάτο και δεν έφυγε ποτέ από αυτό.

Είμαι 4 χρόνια μεγαλύτερη της.
Είχα συμμαθητή στο δημοτικό και στο γυμνάσιο τον αδελφό της, τον Κώστα, αλλά από νήπια, η Ήρα κι εγώ είχαμε την ίδια δασκάλα του πιάνου στα πρώτα μας βήματα, την Τζένη Ρόκκα στο δημοτικό σχολείο της Β. Ρόκκα, εδώ στο Μοσχάτο, κοντά στην παραλία.

H Ήρα μεγάλωσε μέσα σε περιβάλλον ευγενικό, και η ίδια παρέμεινε στο ίδιο μοτίβο: ευγενική και γλυκομίλητη.
Μετά τα γυμνασιακά μας χρόνια, παρ όλο που μένουμε πολύ κοντά, δεν βλεπόμασταν…
Η ανηφόρα της ζωής μας χάραξε διαφορετικούς δρόμους.
Που χρόνος!..
Οικογένεια, παιδιά…
Εκείνη με άνδρα ναυτικό και με όλες τις δυσκολίες που προξενεί αυτό το επάγγελμα.
Εγώ το δικό μου αγκομαχητό επιβίωσης...

Ωστόσο τις γιορτινές μέρες του χειμώνα, στα νιάτα μας, ανοίγαμε πάντα τα σπίτια μας και η μία προσκαλούσε την άλλη σε δείπνο με φιλικές παρέες.
Υπήρχε μεταξύ μας εκτίμηση και κάναμε ωραία γλέντια, με την Ήρα ή τη Νανά εναλλάξ στο πιάνο και με τραγούδι ως το πρωί…
Η Ήρα άπλωνε όλα τα φαρφουρένια σερβίτσια της γιαγιάς της, τα δαντελέ τραπεζομάντηλα της μαμάς της κι όλα τα καλούδια του κόσμου επάνω στο τραπέζι της.
Καλωσορίζαμε την κάθε νέα χρονιά και γελούσαμε λέγοντας:
«Άντε Ήρα μου… Άντε Νανά μου… θα σε δω του χρόνου»!

Ένα βράδυ η Ήρα, μέσης πια ηλικίας, με παίρνει τηλέφωνο…
«Νανά , έλα ν ακούσεις το Σοπενάκι μου! (εννοούσε τον Σοπέν)…
Αύριο θα το δώσω εξετάσεις για το πτυχίο»!
Κάγκελο η Νανά....
Εκείνο το βράδυ ακούγοντας να παίζει Σοπέν με τα μικροσκοπικά της δάκτυλα, κατάλαβα ότι δεξιοτεχνία δεν είναι μόνο τεχνική, είναι πάνω απ όλα ψυχή και ότι η ρομαντική μουσική για να εκτελεστεί σωστά και για ν αποδώσει, χρειάζεται κλασσική καθαρότητα μέσα στη μνήμη μας!

Η Ήρα, αθόρυβα και με κέφι ζωής, αφού προηγούμενα μεγάλωσε τα παιδιά της, αποφάσισε να σαρώσει όλα τα μουσικά διπλώματα όλων των εποχών!
Αρμονίας, αντίστιξης, φούγκας, πτυχίο και δίπλωμα πιάνου!
Όλα τούτα με ατελείωτες ώρες διαβάσματος και μόχθου - και δεν ήταν καθόλου εύκολο να έχεις ταυτόχρονα χίλια-δυο πράγματα στο μυαλό σου μεγαλώνοντας και πίσω σου και μια οικογένεια.

Όμως η Ήρα αφού τελείωσε τα διπλώματα στα -ηντα (!), αποφάσισε να βγει στην αγορά εργασίας!
Ένα σχολείο στον Πειραιά ήταν ότι έπρεπε για τα πρώτα όνειρα της!
Δεν σταμάτησε όμως εδώ!
Ένα δεύτερο σχολείο στην Εύβοια κάθε εβδομάδα, κάνει τη ζωή της πιο νεανική με το πηγαινέλα!
Τι στα τριάντα, τι στα εξήντα, τι στα ογδόντα, τα πάντα για την Ήρα είναι εφικτά!

Ο γιός της o Νίκος, γεννημένος κι αυτός στο Μοσχάτο, εξαιρετικός φλαουτίστας, διπλωματούχος, και τεχνικός πνευστών μουσικών οργάνων, με εξειδίκευση στο Παρίσι.
Η Ήρα έχει σχέδιο μέσα στο μυαλό της για το μέλλον…
Ένα κοντσέρτο θέλει… στην όπερα της Σύρου… με τον γιό της!
«Αλλά Νανά μου, δε διαβάζει το τέρας μου»!
«Έλα βρε Νίκο, γι αυτό έγραψα αυτό το άρθρο… να διαβάσεις (!!!) για να προλάβω κι εγώ γριούλα γυναίκα να είμαι εκεί στη Σύρο»!

Ήρα Διπλάρη, αυτά τα έγραψα για να τιμήσω όχι μόνο τις μεγάλες σου προσπάθειες και τη δύναμη του «θέλω» σου, αλλά και για να πω στις Τουρκοχαϊβανούδες ότι την ζωή αν αξίζει να τη ζει κανείς, είναι όχι μ ένα τηλεκοντρόλ αποχαύνωσης στο χέρι, αλλά με την χαρά της δημιουργικότητας, που περνώντας τα χρόνια γίνεται ακόμα πιο ηδονική!
Βρε Hράκι… σε καμαρώνω… και χαίρομαι που υπάρχεις ανάμεσα μας…