Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2014

Τα δίνει Όλα.....
















Υπό την πίεση των προτάσεων από τους κυβερνητικούς του εταίρους για παράταση – με κάθε τρόπο  - του κυβερνητικού βίου, επιχείρησε να προσελκύσει βουλευτικές ψήφους για τον ΠτΔ προαναγγέλοντας διεύρυνση του κυβερνητικού σχήματος με τη συμμετοχή και άλλων προσώπων που έχουν φιλοευρωπαϊκό προσανατολισμό, αλλά και με διεξαγωγή εκλογών στο τέλος του 2015, κάνοντας λόγο για σχέδιο «αληθινής συναίνεσης».

Σάββατο, 20 Δεκεμβρίου 2014

Σαπίλα

Δεν θα ασχοληθούμε με την ουσία του ζητήματος της απόπειρας δωροδοκίας Χαϊκάλη. 

Τι χρεία αποδείξεων έχουμε άλλωστε όταν γύρω από τις πολιτικές εξελίξεις τις σχετιζόμενες τουλάχιστον με την προσπάθεια της συγκυβέρνησης να εκλέξει Πρόεδρο Δημοκρατίας, γίνεται ο χορός του διαβόλου. 

Απλά θέλουμε να μιλήσουμε περί των αδύναμων κρίκων και της επιχείρησης συγκάλυψης. 

Στις βρώμικες υποθέσεις, που τίθενται σκοπιμότητες και εξυπηρέτηση στόχων, είναι προφανές ότι επιζητούνται «εύκολοι» στόχοι και άνθρωποι που θα τους χαρακτηρίζαμε αδύνατους κρίκους. 

Το πλησίασμά τους γίνεται μέσα από φιλίες και γνωριμίες, από το ευεπίφορο του χαρακτήρα, την οικονομική κατάσταση του θύματος, κλπ… 

Αυτό φαίνεται να ισχύει στην «περίπτωση Χαϊκάλη», ο οποίος από καταγγέλλων τείνει (με τη βοήθεια βέβαια μερίδας ΜΜΕ και ύποπτης διαγωγής δημοσιογράφων) να μπει στο ρόλο του κατηγορούμενου, ένεκα των σχέσεών του με τον φερόμενο ενεργούντα την δωροδοκία και την ευκολία να παραδίδει τον εαυτό του βορρά σε αμφίβολης αντικειμενικότητας και ποιότητας τηλεοπτικά panels… 

Ο κάθε εχέφρων σιωπούσε και θα έδινε το λόγο στην δικαιοσύνη, αντί να υφίσταται την βάσανο των ερωτήσεων κακόπιστων, γελοίων και εις διατεταγμένη υπηρεσία τελούντων δημοσιογραφίσκων, οι οποίοι παλιές δοσοληψίες τις προβίβαζαν ως μέγα θέμα και το πραγματικό γεγονός το κλωτσούσαν στην εξέδρα ή εκτός γηπέδου. 

Και έτσι πολύ φυσιολογικά φθάνουμε στην επιχειρούμενη συγκάλυψη της «υπόθεσης Χαϊκάλη», που εκτός της υπεράσπισης της κυβέρνησης ή της επίθεσης κατά των ΑΝΕΛ, προεκτείνεται μέχρις της ανάμιξης άλλου κόμματος (ΣΥΡΙΖΑ) σ αυτό το γαϊτανάκι της βρώμας! 

Είναι προφανής η εντολή και η κατεύθυνση που χαράζει το «Μαξίμου», και δια του κυβερνητικού παλατιού το «Σύστημα», όταν διακινεί φωτογραφία σε όλα τα ΜΜΕ (και η οποία παίζεται σε υπερθετικό βαθμό) όπου ο φερόμενος που επιχείρησε την δωροδοκία εικονίζεται ανάμεσα στα μέλη της αντιπροσωπείας των ΑΝΕΛ, κατά την επίσκεψή τους στον ΣΥΡΙΖΑ, πριν βέβαια αποχωρήσει από τη θέση του συμβούλου του Καμμένου. 

Μια φωτογραφία, που λίγη ώρα μετά το τέλος της συνέντευξης τύπου των ΑΝΕΛ, εμφανίστηκε στο κρατικό κανάλι της ΝΕΡΙΤ, όταν υποτίθεται ότι κανείς δεν γνώριζε ποιο ήταν το όνομα του επιχειρήσαντος την δωροδοκία!!!... 

Και το βρωμερό εγχείρημα, είτε γελοιοποίησης της υπόθεσης, είτε μετάθεσης των ευθυνών συνεχίζεται με την άποψη πως «μια πνιγηρή ατμόσφαιρα για την ίδια τη δημοκρατία απειλεί να δημιουργήσει η «μονταρισμένη» υπόθεση Χαϊκαλη», όπως γράφουν ΤΑ ΝΕΑ (20/12/2014). 

Εκτός των άλλων, τα δεκανίκια της κυβέρνησης και της συγκάλυψης προκαταλαμβάνουν την δικαστική διερεύνηση του θέματος!!! 

Είτε πρόκειται για μια ιστορία που έχει βάση, είτε όχι, είναι ώρα να γρηγορούμε… 
Αρκετά με τη σαπίλα.

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2014

Συλλογική δράση και ο "καρκίνος" των δημοτικών πραγμάτων

τελικά, καταλήγω στο εξής συμπέρασμα, όσο σκέφτομαι την οργανωμένη κοινωνική ζωή στο Μοσχάτο... 
λοιπόν, καθρέφτης μιας συνοικίας είναι τα τοπικά σωματεία, οι κινήσεις και οι δομές που αναπτύσσουν δράση σ αυτήν..... και μάλιστα, ένας συνδυασμός πλήθους και ποιότητας.... 
από την άποψη αυτή το Μοσχάτο δεν πάει καλά.... και δυστυχώς οι κάποιες εξαιρέσεις δεν αλλάζουν την εικόνα μιας πόλης εν υπνώσει.... 
παράλληλα, αναρωτιέμαι: είμαστε μια τόσο κακή γειτονιά όπου βασιλεύει ο συντηρητισμός, η αδιαφορία, ο καναπές και η φοβία? 
κατανοώ το γενικότερο κλίμα που προκύπτει από τα γνωστά οικονομικά και κοινωνικά δεινά, αλλά <<κάτω από την πέτρα>> βρίσκω τα δημοτικά... αυτά που επηρεάζουν και ξεπερνάνε ακόμη και τα δρώμενα της κεντρικής πολιτικής σκηνής.... 
είναι απόλυτα βιωματικό, πως ακόμη και εκείνες οι τοπικές πολιτικές οργανώσεις, σαν του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ, το μόνο που τις ένοιαζε ήταν τα δημοτικά πράγματα... 
αυτές σήμερα δεν υπάρχουν κατ' ουσία, αλλά άλλο τόσο δεν υφίστανται συλλογικές προσπάθειες που να προβάλουν και να δρουν με επάρκεια για τα κοινωνικά προβλήματα αυτά καθαυτά.... 
ποιός είναι ο λόγος, θα πείτε.... 
μα η παρέμβαση αυτών που ασκούν δημοτική εξουσία... η οποία μη έχοντας ουσιαστικό φιλοκοινωνικό και προοδευτικό έρμα δεν βοηθάει όχι μόνο σωματεία που μπορεί να πρόσκεινται σε αυτήν (μιάς και λέξεις όπως εθελοντισμός, ακτιβισμός, κλπ απουσιάζουν από την συνείδησή της), αλλά άμεσα ή έμμεσα σαμποτάρει εκείνες τις συλλογικές δράσεις και τους συλλόγους, που πρόσκεινται είτε στην αριστερή, είτε στην αντιμνημονιακή τάση... όπως η Μεσοποταμία, ή οι <<1013>>... 
η δημοτική εξουσία θέλει όλα να περνάνε από τα χέρια της, με ένα πνεύμα δημοσιοσχεσιτισμού και γραφειοκρατίας.... 
και τι γίνεται, λοιπόν? 
θα έλεγα, ότι χρειάζεται μια άμεση απάντηση κοινωνικής ευαισθησίας, αγωνιστικότητας και πείσματος... 
είναι χρέος προς τις ανάγκες της χειμαζόμενης κοινωνίας σε όλα τα επίπεδα....

Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Η κακότητα της βλακείας
(από βήματος της Βουλής)

Μία προσέγγιση της τελευταίας βραδιάς για την "ψήφο εμπιστοσύνης" του Αντώνη Σαμαρά στον εαυτό του!!!

Διάβαζα τις προάλλες ένα γνωμικό στον Καρζή (στις πίσω – πίσω σελίδες όπου το ανθολόγιο της βλακείας ως παράγοντα του ανθρώπινου είδους), που λέει: «κάθε ψηλός και βλάκας».
Δεν θα συμφωνήσω απόλυτα σ αυτόν τον υψομετρικό ρατσισμό, αλλά στην περίπτωση μας, ταιριάζει απόλυτα, καθώς τους έχει τους πόντους του.

Τον κοίταζα στο βήμα να κυρτώνει τους ώμους του, στην προσπάθειά του να κρύψει το ένα και ογδοντατόσο ή μπας ενενηντατόσο του ύψους του, αλλά να μην κατορθώνει να καμουφλάρει την κακότητα και την μοχθηρία του, προϊόν της βλακείας… και καταστάλαγμα της εξουσίας που ασκεί πάνω σε βλάκες που τον ψήφισαν ή πλέον τον ανέχονται για να κρύψουν τον φόβο, την απελπισία, την αδυναμία, και την ομοιότητα τους με την δική του βλακεία…

Καταπάτησε μάλιστα ακόμη κι αυτήν την υποκριτική μεν, αλλά γλυκανάλατη και κόσμια ετικέτα που επιτάσσει η θέση του και το σύστημα που υπηρετεί, ώστε να κρύβονται οι ανεπάρκειες και να δοξάζεται το δόγμα της ορθότητας και σιγουριάς της πλειοψηφίας…

Όντας βλάκας, αλλά όχι ηλίθιος (θαρρώ), είναι προφανές ότι διάβασε και παπαγάλισε όσα οι συμβουλάτορες του έγραψαν, παραβιάζοντας τον κανόνα όπου οι βλάκες κυβερνήτες επιλέγουν τουλάχιστον έξυπνα άτομα ως υπηρέτες.
Γιατί αυτός έγινε πρωθυπουργός…
Υλοποίησε έναν στόχο ζωής.
Όμως οι κακοί και μοχθηροί συμβουλάτορες έχουν ανάγκη να μείνουν, να επιβιώσουν, να χορτάσουν τον βιτσιόζικο ρόλο να κουνάνε την μαριονέτα, να κυβερνάνε πίσω από τις κουρτίνες.

Κι έκανε το λάθος να μετατρέψει την συζήτηση σε καφενείο, σε γήπεδο… όπου η μαγκιά, το ψέμα, οι κατηγόριες, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, η αλαζονεία… κι ένα σωρό άλλες τσουκνίδικες συμπεριφορές γέμισαν την αίθουσα του κοινοβουλίου, αλλά και δια των τηλεοπτικών οθονών κάθε σπίτι της καθ’ ημάς Ιερουσαλήμ…
Τόσο πολύ, σε τέτοιο βαθμό η κακοήθεια και η απρέπεια (μέχρι το Βατικανό και το Αγιονόρος έφτασε, ξεχνώντας το δικό του προσκύνημα στην κατάταλαίπωρη Αμφίπολη), που και τον πιο βλάκα θα έκαναν να σκεφτεί πως ο μάγκας (καθώς έτσι μας προέκυψε) είναι σε πρόβλημα.
Γιατί ένας βλάκας μπορεί να είναι βλάκας, αλλά διαθέτει και τα όπλα του: την πονηριά και την κουτοπονηριά…

Θα ήταν αρκετό να φάνε τις υποσχέσεις του, μιας και αφενός θαυμάζουν πως ένας δικος τους έφτασε εκεί ψηλά, και αφετέρου γιατί αυτό είναι στο οποίο ελπίζουν και προσβλέπουν: να γίνει, ας πούμε, μείωση στο πετρέλαιο 30%, κι άσε να πάει στα τσακίδια η προηγούμενη αύξηση 1400%... (άσχετα αν και με αυτήν την μείωση των φραγκοδίφραγκων πάλι πετρέλαιο γιοκ)

Ούτε καν δεν εκμεταλλεύτηκε την χλιαρή ευγένεια (;) και τις αστοχίες του αντιπάλου του, που κουβέντα δεν έκανε για πράγματα που καίνε και που θα τον καίγανε: χαριστικές τροπολογίες σε καρχαρίες του πλούτου, υποβρύχια, Χριστοφοράτους και Siemens, λίστες Λαγκάρντ, ανθρώπους που φουντάρουν από μπαλκόνια και πεθαίνουν από αναθυμιάσεις μαγκαλιών, διασυνδέσεις με τα φασισταριά, απολύσεις, κλπ, κλπ, κλπ…
Αλλά τι να εκμεταλλευτεί, αφού το σκονάκι με την λασπολογία και την μαγκιά του το είχαν έτοιμο από ημέρες…

Πάλι, υποθέτω πως ακόμη κι αν βλέποντας τον άλλο να πηγαίνει χαλαρά, δεν θα μπορούσε να γράψει στα παλιά του τα παπούτσια την ομιλία που του πασάρανε και να μιλήσει όπως αυτός ξέρει και τα κουτσοκαταφέρνει...
Αλλά τι φοβήθηκε;
… εδώ κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός παρά τη ρητορική του καχεξία…
(ας είναι καλά οι βλάκες και τα χορχολίκια)

Θα τελειώσω όμως με κείνους που ενώ βάζουν νερό στο κρασί τους, έκαναν το λάθος να κομπάσουν (πάνω στο φινάλε του προκριματικού – γιατί περί προκριματικού αγώνα ήταν η ψήφος εμπιστοσύνης) απέναντι στο πολιτικομαθηματικό πρόβλημα των 180 κουκιών που πρέπει να μαζέψει ο βλάκας…
(όχι ότι αυτό ήταν το μείζον)
Νόμιζαν ότι θα παλέψουν με έναν βλάκα, αλλά αγνόησαν τον κακό και τον πονηρό…

Ας διαβάσουν λιγάκι Κλαούζεβιτς (για τακτική του πολέμου)…
ή Θόδωρο Καρζή (για να μάθουν πόση επικινδυνότητα κρύβουν οι βλάκες)

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Η ιστορική ασυνέπεια (της ηγεσίας) του ΚΚΕ


Πριν 5 μέρες ήταν η επέτειος για τα 73 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, τότε.. στα 1941, στις 27 Σεπτεμβρίου.

Έχουν τόσα πολλά γραφτεί για το ΕΑΜ….
Αμέτρητα κείμενα, μελέτες, ιστορίες, …για το ενδοξότερο πολιτικό, κοινωνικό, πατριωτικό και κυριολεκτικά εθνικό κίνημα που γνώρισε ο τόπος μετά τον αγώνα της παλιγγενεσίας.
Πολλές και οι προσεγγίσεις: η αντίσταση στον κατακτητή, η διάσωση του πληθυσμού από την πείνα, κλπ.

Στο παρόν σύντομο άρθρο θα ήθελα να μιλήσω για την ιστορική ασυνέπεια στην οποία έχει περιπέσει σήμερα το ΚΚΕ. Για την πλήρη αναντιστοιχία της τότε στάσης του και της τωρινής!

Τότε, το 1941, κεντρική δύναμη οργάνωσης και καθοδήγησης του ΕΑΜ υπήρξε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Παρά ταύτα, και παρά τις όποιες καχυποψίες των αστών, μέγα πλήθος συντηρητικών, δημοκρατών, κεντρώων, σοσιαλδημοκρατών, κλπ, κλπ, εντάχθηκε ολόψυχα όχι μόνον στο ΕΑΜ, αλλά και στον ΕΛΑΣ, δίνοντας τη μάχη σε πόλη και σε βουνό.
Γιατί εκείνη τι δεδομένη στιγμή δεν είχε σημασία η ιδεολογική άποψη και οι αντιθέσεις πάνω σε κοινωνικοπολιτικά συστήματα, αλλά η απελευθέρωση

Είχαμε σκληρότατη Γερμανική Κατοχή τότε.
Το ίδιο και σήμερα.
Και οι ομοιότητες είναι μεγάλες.
Η διαφορά ότι η σημερινή Κατοχή δεν προέκυψε από πόλεμο και δεν έχει στοιχεία ένοπλου αγώνα δεν πρέπει να μας ξεγελάει.
Και οι δύο Γερμανικές Κατοχές, και η ναζιστική δια των όπλων, και η νεοφιλελεύθερη δια της οικονομίας και των μνημονίων, είναι το ίδιο φριχτές.
Κι όπως σήμερα μας θυμίζουν ότι μια μεταμνημονιακή κυβέρνηση πρέπει να σεβαστεί τις υπογραφές του Σαμαρά και των υπολοίπων πρωθυπουργίσκων, το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία…
Τι Χίτλερ, τι Μέρκελ…
Και οι δύο εκπροσωπούν την Γερμανία και de jure είναι οι ευθύνες τους έναντι της Ελλάδος…

Τότε λοιπόν όλοι τρέξανε στην ουσία πίσω από το ΚΚΕ.
Σήμερα;
Τι κάνει το Κόμμα, όταν υπάρχουν και πάλι δεδομένα που απαιτούν τα διεξαγωγή εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα;
Γιατί αρνείται να ενώσει τις δυνάμεις του με τις άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις και να υποστηρίξει τις ανάγκες μιας αιμάσουσας κοινωνίας και μιας χώρας που ολοένα και πιο πολύ χάνει την εθνική ανεξαρτησία της;

Ο ισχυρισμός του ΚΚΕ πως έχει όραμα μιαν προωθημένη κομμουνιστική κοινωνία και δεν συνεργάζεται με άλλες δυνάμεις που δρουν στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλευτισμού, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατ επέκταση του καπιταλισμού, δεν μπορεί να γίνει ούτε αποδεκτός, ούτε πιστευτός.
Καταρρίπτεται από την παρουσία του στην διαδικασία του ελληνικού κοινοβουλίου και του ευρωκοινοβουλίου, όπου μετέχει με τους βουλευτές του!!!
Κι αν αυτό είναι ένα αναγκαστικό «μεσοδιάστημα» και μια υποχρεωτική τακτική, το ίδιο θα πρέπει να ισχύει και για την επιτακτική ανάγκη να διασωθεί η χώρα και η κοινωνία από την κατοχή και την εξόντωση, πριν περάσει στον μεταβατικό σοσιαλισμό, πριν φτάσει να εφαρμόσει την κομμουνιστική επαναθεμελίωση και την αταξική κοινωνία.

Και σκέφτεται κανείς… αν ζούσαν σήμερα ο Πέτρος Ρούσος, η Χρύσα Χατζηβασιλείου, ο Παντελής Καραγκίτσης, ο Ανδρέας Τσίπας, ο Ανδρέας Τζήμας, ο Κώστας Λαζαρίδης, ο Άρης Βελουχιώτης, και για να φτάσουμε πιο κοντά σε μας, ο Χαρίλαος Φλωράκης... θα μένανε άπραγοι μπροστά στον αφανισμό;

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Ανελεύθερα μυαλά / (Εναν εισαγγελέα για τη Δούρου, παρακαλώ)....

Αυτό είναι που λένε: ξύνεσαι πάνω στην γκλίτσα του τσοπάνου...
Μια γκλίτσα που νωπή είναι ακόμη πάνω της η μελάνη από το προηγούμενο άρθρο μας ("Ανακαλύπτουν την "Αμερική" οι Μνημονιακοί θαλασσοπόροι της τιμιότητας")...

Θα ακούσατε μέσες - άκρες για την "1η Συνδιάσκεψη Φιλελευθερης Νεολαίας"
Σ αυτήν πήγαν και κάποιοι Μοσχατιώτες (πάντα πρωτοπόρο το Μοσχάτο) για να απολαύσουν την νεανική γερμανοελληνική ευωχία και να κοινωνήσουνε των αχράντων μυστηρίων του φιλελευθερισμού (προσωπικά τον αποκαλώ νεοφιλελευθερισμό)...
Στη Θεσσαλονίκη του κ. Μπουτάρη, συνεργάτη του γνωστού Φούχτελ και πρωτομάστορα της συνεργασίας ελληνικών και γερμανικών δήμων...
(εδώ θυμάμαι και παρατηρώ τη χαρά που κάνανε προοδευτικοί και αριστεροί φίλοι μου για την εκλογή Μπουτάρη παλαιότερα --- να τους στείλω τώρα 5 φάσκελα;)... 
Το κατάλληλο μαγαζί λοιπόν το δημαρχείο Θεσσαλονίκης για το «Grassroots movement of liberal-minded youth to meet in Thessaloniki»... 

Το ζήτημα όμως στο παρόν κείμενο δεν είναι οι liberal-minded Μοσχατιώτες 
(α, ρε τι θρέφατε στην τοπική του Μοσχάτου --- (μου ξέφυγε αυτό...))... 
Είναι η αντίληψη κάποιου φίλου των «εις Σαλονίκη εκδραμόντων Μοσχατιωτών»...
(γιατί δεν κρύβω ότι έψαξα λιγάκι την ανθρωπογεωγραφία του πράγματος). 
Αντίληψη που είμαι βέβαιος ότι απηχεί τη νοοτροπία των ομοίων του και την ανάγκη να υπηρετήσουν το Σύστημα, με την ελπίδα ότι αργότερα μπορεί να τους επιβραβεύσει....

Στην facebookική λοιπόν σελίδα του ομοϊδεάτη και φίλου των «φίλων» μας (δεν έχει σημασία το όνομά του), διαβάζω περί Δούρου
«Η κυρία Δούρου (ναι αυτοί που οι πολίτες της Αττικής επέλεξαν ως την νέα τους Περιφερειάρχη) αποφάσισε να μην επιτρέψει τον έλεγχο των συμβάσεων των δημοσίων υπαλλήλων της Περιφέρειας. Αποφάσισε να προστατεύσει όσους αποδειχθεί ότι προσλήφθηκαν με πλαστά πτυχία και "υπεύθυνες δηλώσεις"... Η απάντηση της συντεταγμένης Πολιτείας είναι η διαβίβαση στον Άρειο Πάγο περιστατικών νταήδων τύπου Δούρου που δεν επιτρέπουν την εφαρμογή του νόμου. Επομένως ορθώς έπραξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αν μια κυβερνητική επιλογή είναι ορθή πρέπει να την υπερασπιζόμαστε. Αν συμβαδίζει με την κοινή λογική και το δίκαιο πρέπει να την επικροτούμε. Και να θέτουμε στο περιθώριο αυτούς που κάνουν καριέρα πάνω στον λαικισμό και το ψέμμα. Αν το πρώτο δείγμα γραφής της κυρίας Δούρου είναι αυτή η απόφαση, φανταστείτε το τι θα επακολουθήσει»… 

Μιλάμε για την πλήρη εμπάθεια και διαστρέβλωση της αλήθειας. 
Δεν μπορεί κανείς, αρχικά, να αναρωτιέται ποιός έμπασε τους πλαστογράφους στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Όλοι το ξέρουμε αυτό, και φυσικά οι Liberal-minded...
Όπως γνωρίζουμε ποιοί τους κανάκευαν έμμεσα ή άμεσα.
Μάλιστα ενώ επιχειρούν την γερμανοκίνητη κάθαρση και μεταρρύθμιση στην αυτοδιοίκηση και αλλαχού, οι ίδιοι οι κυβερνητικοί (και όψιμοι σταυροφόροι της τιμιότητας) μπάζουν σε επιφανείς θέσεις της διοίκησης τους άνευ πτυχίων ή επαρκών τίτλων κολλητούς τους («Το ακριβό μου Ντοκτορά»: http://www.iospress.gr/ios2008/ios20080622.htm )
Το ζήτημα είναι οι κάποιοι ολίγοι με πλαστά χαρτιά ή οι 6000 απολύσεις που γυρεύουν οι Γερμανοί που τόσο θαυμάζουν; 
Δήλωσε ή δεν δήλωσε η Δούρου (αλλά και όλοι οι δήμαρχοι) ότι δεν θα υπάρξει έλεος για τους πλαστογράφους;… 

Τελικά η χώρα δεν κινδυνεύει από καμία Δούρου…. 
Ο εχθρός της κοινωνίας και της πατρίδας, είναι οι τέτοιου είδους liberal-minded τύποι, που ενώ είναι χωμένοι σε διάφορα κόμματα και γκρούπες του νεοφιλελεύθερου μπλοκ, παριστάνουν τους κομιστές του νέου...

Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Ανακαλύπτουν την "Αμερική"... (οι Μνημονιακοί "θαλασσοπόροι της τιμιότητας")

Ανακαλύπτουν την Αμερική.... 
Δηλαδή ότι στο δημόσιο πολλά δικαιολογητικά εργαζομένων είναι σαν τα φκιασίδια που δίνανε οι Ισπανοί στους αμερικάνους ιθαγενείς... 

Και ποιοί τα ανακαλύπτουν?... 
Οι εκμαυλιστές, που όλη την πελατεία τους την έμπαζαν αδιάκριτα, αβασάνιστα και με τη σέσουλα σε υπουργεία, οργανισμούς και τα λοιπά... 

Και διαφημίζουν τώρα, όπως και στην περίπτωση των δήθεν χιλιάδων "επίορκων", ότι δεν είναι λίγες τέτοιες περιπτώσεις… 
Το μέγεθος μάλιστα του οίστρου τους σε κάνει να νοιώθεις ότι πρόκειται για τσουνάμι... 
Και παριστάνουν τους αδιάφθορους ή πως αγαπάνε τις καθαρές δουλειές... 

Αυτοί που σαν κυβερνητικοί βουλευτές δεκάρα δεν έδιναν τι έκρυβε το κάθε ρουσφέτι τους... 
Αυτοί που σαν υπουργοί, υφυπουργοί και γενικοί γραμματείς ουδέποτε έλεγξαν τις υπηρεσίες της υπευθυνότητάς τους... 
Που αγνοούσαν τις καταγγελίες και την περιρρέουσα φημολογία, και ίσως – ίσως να κάλυπταν και υμετέρους, επειδή όλα αυτά τα καλά και βλακώδη ανθρωπάκια που πλαστογραφούσαν τα χαρτιά τους, ανήκαν στην τάδε τοπική του ΠΑΣΟΚ ή στην δείνα τοπική της Νέας Δημοκρατίας... 

Τώρα που σφίξανε τα λουριά, τώρα που τους ζητάει απολύσεις η Τρόϊκα, θέλουνε να παραστήσουνε τους εν εκπλήξει άμεμπτους για να κοροϊδέψουν τον ελληνικό λαό. 
Και μάλιστα να συνδέσουν τις πλαστογραφίες με την διαμόρφωση του κατάλληλου πλαισίου και κλίματος επηρεασμού για να προχωρήσουν σε άνετες απολύσεις (ασχέτως πλαστογραφήσεων) και να κάνουν την προσωπική ευθύνη τους για όλα αυτά (και την ευθύνη των κομμάτων τους) πολιτικό όπλο... 

Και δώστου τροφοδοτούν τα κωλοκάναλα του συστήματος με βαρύγδουπα ρεπορτάζ και μπαράζ ανακοινώσεων... 
Φυσικά οι τηλεοπτικές παράγκες κουβέντα για την ροβέντα, ...και καμία ερώτηση ή σχόλιο για το πως έτσι στο χαλαρό γινόταν η εξαπάτηση με πλαστά δικαιολογητικά και πτυχία.... και ποιος είχε την ευθύνη. 

Και ακόμη πιο φυσικά, κανένας υπουργός δεν κάνει κριτική στους προηγούμενους απ αυτόν, μιας και όλοι οι πριν απ αυτόν προέρχονται από τον ίδιο καμπινέ.... 
Και φυσικά αποτελεί πολυτέλεια κάποιος υπουργός να κάνει αυτοκριτική και να ζητήσει ένα συγνώμη από τους ιθαγενείς... 

Πάντως την Αμερική λέγεται ότι την ανακάλυψε ο Κολόμβος το 1492… και είναι αργά να πιστωθεί κάτι τέτοιο στους μνημονιακούς μεταρρυθμιστές…

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Με γκαζές και μίκυ-μάους παίζει ο δήμαρχος

Περί συναινέσεως μίλησε ο δήμαρχος Μοσχάτου – Ταύρου, λίγο πριν ξεκινήσει η διαδικασία των δημαιρεσιών, δηλαδή την εκλογή του νέου Προεδρείου του Σώματος και την εκλογή των μελών της Οικονομικής Επιτροπής και της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής.

Και πριν στεγνώσει η λέξη στα χείλη του, μας εξήγησε πόσο μπακάλικα και ψεύτικα εννοεί την συναίνεση, λέγοντας (απευθυνόμενος στην αξιωματική αντιπολίτευση) πως αν ψηφίσετε τον από εμάς προτεινόμενο Πρόεδρο, κι εμείς θα ψηφίσουμε τον από εσάς προτεινόμενο Αντιπρόεδρο!!!

Τόσο ωραία και τόσο παιδικά.
Τόσο προσβλητικά για τους δημοτικούς συμβούλους που ανήκουν στην ίδια του την παράταξη.
Τόσο απροκάλυπτη και αντιδημοκρατική παρέμβαση σε μια διαδικασία που είναι αποκλειστικό θέμα των συμβούλων.

Ο άνθρωπος δεν κατανοεί το ρόλο του.
Σκέφτεται ακριβώς όπως παλιά, όταν παίζαμε στους χωματόδρομους της γειτονιάς όντας παιδάκια, και λέγαμε: θα σου δώσω 10 γκαζές ή 20 βώλους, κι εσύ θα μου δώσεις 5 μικυμάους!!!

Δε μιλάς δήμαρχε για συναίνεση όταν δεν την πιστεύεις.
Η συναίνεση δεν είναι απαραίτητα ανταποδοτική.
Υπάρχει ηθική σ’ αυτό και φυσικά δεν είναι αλα-καρτ.

Άλλωστε το πόσο τσιριτσάντζουλες ήταν όσα είπες περί συναινέσεως, το αποδεικνύει το γεγονός ότι ολόκληρο το «μαντρί» σου, αρνήθηκε ψήφο προς τον κ. Ζώταλη (προτεινόμενο αντιπρόεδρο από την αξιωματική αντιπολίτευση) ενώ έσπευσε να δώσει ψήφο (καθ’ υπόδειξη φυσικά) σε δημοτικούς συμβούλους της ελάσσονος αντιπολίτευσης για την εκλογή τους σε επιτροπές.

Με τέτοια τερτίπια δεν θα πας καλά δήμαρχε.
Ούτε καν στο ανταλλακτικό επίπεδο γκαζές για μικυμάους….

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Τελικά πότε λέει την αλήθεια ο δήμαρχος;

Φαίνεται πως όντως το ψέμα μας βοηθάει να δούμε την αλήθεια (έτσι λένε οι κινέζοι). 
Γιατί πάντα – καμιά φορά έστω και πολύ αργά ή μετά θάνατον – το ψέμα καταρρίπτεται και αποκαλύπτεται. 
Στην περίπτωση στην οποία αναφέρεται το άρθρο, τώρα η αλήθεια αποκαλύπτεται στα μάτια των συνεργατών του δήμαρχου που τον πίστεψαν και όσων εκ των δημοτών Μοσχάτου και Ταύρου τον πίστεψαν και τον ψήφισαν. 
Ειδικά σε κείνους που πιθανά του έδωσαν εμπιστοσύνη στις περασμένες εκλογές του Μαΐου, έχοντας σαν ένα από τα εξειδικευμένα κριτήριά τους την Παραλία μας. 
Σε όλους αυτούς αφιερώνεται το άρθρο. 

Η περιπέτεια της παραλίας του Μοσχάτου είναι χοντρικά γνωστή. 
Σχέδια επί σχεδίων χωρίς ποτέ αποτέλεσμα, παρουσιάσεις επί παρουσιάσεων από ειδικούς επιστήμονες και συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου επί συνεδριάσεων. 
Ώσπου ήρθε το σχέδιο Ρέντζο Πιάνο, και ανάμεσα στον πράσινο παράδεισο και τα μεγαλειώδη τοπόσημα που διεισδύουν μέσα στη θάλασσα, ξεφύτρωνε κι ένα τείχος ύψους τουλάχιστον 9 μέτρων που θα προστίθετο στο ήδη υπάρχον παλαιό «Τείχος του Αίσχους» που προβάλει 4,5 μέτρα από την επιφάνεια της πόλης. 
Πρεμούρα η κυβέρνηση, το ίδρυμα Νιάρχου, και οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες (που ορέγονται την εκμετάλλευσή του), για να υλοποιηθεί το σχέδιο. 
Βιασύνη και η δημοτική αρχή Ευθυμίου να γίνει επιτέλους κάτι, που θα έβγαζε από τους ασθενικούς ώμους της την καυτή πατάτα του παραλιακού μετώπου. 
Πολλές όμως και οι προβληματισμένες φωνές και οι αντιδράσεις αυτών που έβλεπαν την απώλεια κάθε ουσιαστικού ελέγχου του χώρου από τον Δήμο Μοσχάτου – Ταύρου, την ιδιωτικοποίηση (επί της ουσίας) και αλλοίωση του δημόσιου χαρακτήρα του, αλλά και τον ενταφιασμό της πόλης από ένα βουνό, που προοδευτικά θα ξεκινούσε από τον Ιλισσό και θα σκαρφάλωνε καθ’ ύψος προς τον Κηφισσό, κάνοντας όχι μόνο αόρατη τη θάλασσα, αλλά και στερώντας το Μοσχάτο από την θαλάσσια αύρα. 

Κατά την τελευταία συζήτηση του θέματος της Παραλίας (με εντολή της Περιφέρειας) για έγκριση του σχεδίου, ο δήμαρχος κώφευσε απέναντι στις διαμαρτυρίες σύσσωμης της δημοτικής αντιπολίτευσης, της καυστικής τοποθέτησης του ανήκοντος στην πλειοψηφία προέδρου του Δημοτικού Συμβούλιου, κ. Θανάση Ντερέκα και στην εκκωφαντική (και επί τούτου) απουσία ορισμένων δημοτικών συμβούλων της παράταξής του. 
Και όχι μόνον κώφευσε, αλλά έσπευσε να ωραιοποιήσει τα πράγματα, κυρίως κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. 
Χοντρικά μας έλεγε ότι δεν υπάρχει θέμα περαιτέρω ανύψωσης του παραλιακού μετώπου και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ελαφρά τη καρδία τον πίστεψαν, αντιλέγοντας προς τους συνδημότες τους ότι ο δήμαρχος τους διαβεβαίωσε πως τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει. 

Δυστυχώς γι αυτούς, αλλά και για την φερεγγυότητα του πολιτικού λόγου του κ. Ευθυμίου ήρθε η πρόσφατη σύσκεψη στις 29/8/14, με τον μνημονιακό υπουργεύοντα Χρυσοχοϊδη και τους δημάρχους Μοσχάτου -Ταύρου, Καλλιθέας και Παλαιού Φαλήρου για να αποκαλυφθεί η αλήθεια και το ψέμα. 
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ο δήμαρχος δήλωσε στην εν λόγω σύσκεψη ότι έχει «αντιρρήσεις για το ύψος του τεχνητού λόφου (9 μ.) που θα δημιουργηθεί σε μήκος 300 μέτρων για την κάλυψη τμήματος της λεωφόρου Ποσειδώνος…» 
Τελικά αυτοδιαψεύδεται ο άνθρωπος! 
Άρα υπάρχει θέμα, υπάρχει πρόβλημα και κίνδυνος για το Μοσχάτο! 
Ομολογεί την ύψωση τείχους 9 μέτρων, που προστιθέμενο στο παλιό, θα δημιουργήσει ένα φράγμα 13-14 μέτρων που θα γίνεται αισθητό από την Πλάτωνος, θα εντείνεται από την Χρυσοστόμου Σμύρνης και πέρα και που θα κορυφώνεται στον Κηφισσό. 

Στην πολιτική ξέρουμε ότι το ψέμα είναι ένα πανάρχαιο μέσον και όπλο. 
Στην διπλωματία, αν είναι υπέρ της χώρας, το ψιλοαποδέχεσαι ως ένα βαθμό. 
Το να κοροϊδεύεις όμως το λαό, για τους όποιους αδιευκρίνιστους λόγους, είναι άλλο πράγμα. 
Το να ζημιώνεις την Πόλη και το κοινό αγαθό, είναι παντελώς απαράδεκτο. 
Αυτό που απαιτείται είναι εξηγήσεις από την πλευρά του δημάρχου… 
Επίσημα και στα ίσια…. 

Δεν ξέρω αν έχει δίκιο ο Βολταίρος που λέει ότι «η πολιτική είναι η τέχνη της ψευδολογίας»… 
Αυτό που σίγουρα αποδέχομαι είναι η ρήση του αρχαίου θεατρικού συγγραφέα, του Μένανδρου που λέει: «Άγει δε προς φως την αλήθειαν χρόνος». 

------------------------------------------

Πηγή: Εντυπη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
(http://www.kathimerini.gr/781663/article/epikairothta/ellada/sta8era-vhmata-pros-thn-anaplash-toy-falhrikoy-ormoy)

------------------------------------------

Υστερόγραφο
Παρ όλο που το άρθρο σκοπεύει την αλήθεια και το ψέμα, αλλά και την γενικότερα απορρέουσα στάση του δήμαρχου στο ζήτημα της Παραλίας, τίθεται ένα έρώτημα: Γιατί από την «σύσκεψη» υπό τον Χρυσοχοίδη απουσίαζε εκπρόσωπος της Περιφέρειας; Ποιες πολιτικές και άλλες σκοπιμότητες είχε αυτή η επιλογή; Πως ο κ. Ευθυμίου, αλλά και οι άλλοι δύο δήμαρχοι δέχτηκαν τέτοια διαδικασία;

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Αντώνης Βαρδής: Ένας γεννημένος μάγκας

Ο Αντώνης Βαρδής ήταν γειτονόπουλο που γεννήθηκε στο Μοσχάτο, μια γωνιά παραπάνω από το σπίτι μου.
Άρχιζε η εφηβεία μου κι ο Αντώνης μόλις 5 ετών...

Χρόνια δύσκολα το 52- 53 -54…
Ο κόσμος άρχισε σιγά-σιγά τότε να θέλει λίγο να ξεδώσει από τα βάσανα του πολέμου και των κακουχιών.
Ο μικρότερος θείος μου τότε αγόρασε ένα πικάπ μεγάλο με μπόλικους δίσκους των 78 στροφών!
Έτσι στου Σαλαπατάρα, που ήταν ακόμα η ταβέρνα του 1914, γινόταν κάθε Σαββάτο το αδιαχώρητο!

Το μενού τότε των θαμώνων κλασσικό!
Σαλάτα, σαρδελίτσες παστές, τυράκι φέτα, πατατούλες τηγανιτές και καμιά μαριδούλα ή κεφτεδάκια!
Βέβαια η κεχριμπαρένια από τα μεγάλα βαρέλια πραγματικό κεχριμπάρι!

Τότε ο πατέρας του Αντώνη και η μητέρα του, και ένα φιλικό ζευγάρι, κι αυτοί γείτονες , ερχόντουσαν στην ταβέρνα κάθε Σάββατο, μιάς και ήταν φίλοι με τους θείους μου και έφερναν μαζί τους και τον Αντώνη!
Ένα παιδάκι σοβαρό, λιγομίλητο, πάντα ντυμένο με κουστουμάκι, σαν ένας μικρός άντρας.
Όταν τέλειωναν οι παραγγελίες του μεζέ, ο θείος έκανε στο κέντρο του μαγαζιού έναν χώρο για χορό!

Οι γονείς του, εξαιρετικοί τότε χορευταράδες ευρωπαϊκών χορών.
Χαμογελαστοί, μικρόσωμοι, χαριτωμένοι άνθρωποι, δεν άφηναν κανέναν χορό.
Δεν χόρευαν τα λαϊκά, ίσως γιατί ήταν ταιριαστό ζευγάρι για ευρωπαϊκούς χορούς.

Το λαϊκό το ανελάμβανε ο πεντάχρονος Αντωνάκης!
Σηκωνόταν σοβαρός με πλήρη γνώση του τι χορεύει!
Μοναχικός, αρσενικός, με μεγάλη ένταση και εσωτερικότητα με τις απλές χαριτωμένες αντρίκιες κινήσεις του, ξεχνούσες ότι ήταν παιδάκι..!
Ένα παράπονο, ένα νόημα ζωής και άφηνε τους πάντες μ’ ανοιχτό το στόμα…
Στο τέλος χτυπούσε και το χεράκι του στο δάπεδο!
Χειρονομία θανάτου, που τότε αγνοούσα!
Μόλις τέλειωνε, το ίδιο σοβαρός, καθόταν στο τραπέζι.

Τότε έπαιρνε θαρρώ τα πρώτα χειροκροτήματα του!
Αυτό διήρκησε 2-3 χρόνια...
Από πολύ μικρός μπήκε στον αγώνα της ζωής, μιάς κι ο πατέρας του τότε ήταν διωκόμενος για τις δημοκρατικές του πεποιθήσεις και είχε απoλέσει την εργασία του την δημόσια.
Η παρουσία του έγραψε μέσα μου σαν έφηβη, και όταν άρχισε το αστέρι της δημιουργίας του σαν τραγουδοποιός και τραγουδιστής πολύ μεγάλος, συχνά οι ζωγραφιές που αποτύπωσε η μνήμη μου, περνούσαν από μπροστά μου.
Ναι, δεν θα μπορούσε να ήταν τίποτα άλλο: ήταν γεννημένος ένας μεγάλος μάγκας, με την ευρύτερη έννοια, ένας άνθρωπος ταλαντούχος και πολύ χαρισματικός.

Τα τραγούδια του πάντα θα υγραίνουν τα χείλη μας.
Ανήκει στους μεγάλους τεχνίτες της λαϊκής μουσικής μας.
Οι ταλαντούχοι μάγκες δεν φεύγουν ποτέ Αντώνη…
είναι πάντα κοντά μας και μας τραγουδούν…

Δευτέρα, 11 Αυγούστου 2014

Της Παναγιάς... στη Σπυλιανή της Νίσυρου

Αν διασχίζεις με πλοίο μέρες Δεκαπενταύγουστου το Αιγαίο και δελφινίζεις ακρογιαλιές, αισθάνεσαι πραγματική ευτυχία.

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι συνδεδεμένος με τη γιορτή της Παναγιάς σ όλη την Ελλάδα.
Πολλά τα προσωνύμια της Παναγιάς, συνδέουν τον τόπο και τους ανθρώπους αλλά και διάφορα τα εκκλησιαστικά τελετουργικά, που δείχνουν τον προσωπικό τρόπο λατρείας της.

Η Παναγιά η Σπηλιανή στη Νίσυρο έχει ένα μοναδικό τελετουργικό 9 ημερών που ευτύχισα να το ζήσω σαν έφηβη.
Από τις 6 Αυγούστου μέχρι τον Δεκαπενταύγουστο, έρχονται γυναίκες από τα γύρω νησιά, οι λεγόμενες Εννιαμερίτισσες να λατρέψουν και να υπηρετήσουν το πανηγύρι της Παναγιάς.
Εκτός της χειρονακτικής εργασίας και της προετοιμασίας του πανηγυριού, έχουν και τον προσωπικό τους δρόμο: νηστείες, μετάνοιες και απευθύνουν αυτοσχέδιους λαϊκούς ψαλμούς από την καθημερινότητά τους στη δική τους Παναγιά, που την θεωρούν προστάτιδα τους και συμπάσχουσα μαζί τους.

Το καλοκαίρι του 56 ανεβοκατέβαινα σαν κατσικάκι τα σκαλοπάτια του Κάστρου μέσα στην πρωτεύουσα, στο Μαντράκι, όπου είναι το μοναστήρι της Σπηλιανής, μαζί με τη φίλη μου τη ντόπια την Ρένα!
Μου εξηγούσε, έφηβη κι αυτή, μιας και γνώριζε όλο το τελετουργικό.

Έτσι, την παραμονή μετά τον εσπερινό καθίσαμε σε πάγκους και τραπέζια για ρεβιθάδα!
Όλο το νησί!

Την άλλη μέρα ανήμερα κρατώντας οι Εννιαμερίτισσες καταστολισμένα πιάτα με κόλλυβα, συνόδευαν κι άνοιγαν δρόμο στην εικόνα της.
Όλο το εκκλησίασμα με τους ιερείς, στριφογύριζαν τα στενά δρομάκια για να ευλογήσει η Παναγιά το χωριό και το πανηγύρι, μοσχομυρίζοντας παντού λιβάνι.
Επέστρεψε στην αίθουσα του πανηγυριού η εικόνα, για να μοιραστούν πρώτα τα κόλλυβα κι ύστερα ακολουθούσε ένα πλούσιο γεύμα για όλους.

Όσο διαρκούσε το γεύμα η εικόνα ήταν μαζί μας.
Οι γυναίκες οι Εννιαμερίτισσες πηγαινοερχόντουσαν να εξυπηρετούν τον κόσμο και παράλληλα έλεγαν ύμνους της Παναγιάς.
Όταν άρχισε το γλέντι με τα όργανα τα τοπικά, η εικόνα επέστρεψε στην εκκλησιά της και τα καΐκια σφύριζαν και μάζευαν τις Εννιαμερίτισσες.

Το γλέντι διαρκούσε πολλές ώρες.
Τα καΐκια όμως φαίνονταν από το μοναστήρι με τις Εννιαμερίτισσες μεσοπέλαγα για την Κω.
Το πανηγύρι είχε τελειώσει γι αυτές.
Του χρόνου πάλι θα της εξιστορούσαν τις χαρές, τις λύπες τους, θα την υπηρετούσαν και θα της ζητούσαν την βοήθειά της.

Χρόνια πολλά σε όλους σας.

--------------------------------------------------------

Σημείωση:
Η φωτο με τη Νανά και τον εγγονό της στη Νίσυρο, είναι περίπου 50 χρόνια αργότερα από την ιστορία που μας διηγείται.....

Πέμπτη, 7 Αυγούστου 2014

Ο ΕΝΦΙΑλτης πάνω απ την πόλη

Μεγάλη υπόθεση η ευαισθησία και η αλληλεγγύη σε λαούς που υποφέρουν ή υφίστανται άδικους πολέμους, παράνομη κατοχή ή γενοκτονικές σφαγές. 
Στα πλαίσια αυτά κρίνεται θετική η στάση του Δημοτικού Συμβουλίου Μοσχάτου & Ταύρου για την έκδοση ομόφωνου Ψηφίσματος που καταγγέλλει για τα όσα γίνονται στη Γάζα, παρά κάποια <<...αλλά...>> (πχ, για την μη καταδίκη ΚΑΙ της στάσης της κυβέρνησης Σαμαρά στο ζήτημα ή για την μη παράλληλη πραγματοποίηση κάποιας αντίστοιχης δράσης μαζί με τους πολίτες των συνοικιών μας)... 

Υπάρχει όμως μια νέα επίθεση κοινωνικής "γενοκτονίας" αυτή τη φορά, για την οποία επίσης το Δημοτικό Συμβούλιο πρέπει ΑΜΕΣΑ να πάρει θέση...
"Γενοκτονία" που επισυμβαίνει ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΧΩΡΑ... 
Πρόκειται για τον ΕΝΦΙΑ, ένα νέο ΧΑΡΑΤΣΙ, χειρότερο από όλα τα άλλα πρόσφατα κυβερνητικά χαράτσια... 
Τον ΕΝΦΙΑ που απειλεί πια με οριστικό ενταφιασμό το κάθε σπίτι, το κάθε νοικοκυριό... 
Τον ΕΝΦΙΑ που μας καθιστά μόνιμους ληξιπρόθεσμους πελάτες στις Εφορίες και ένοικους στα σπίτια μας, τα κλεμμένα πια από την μνημονιακή ακροδεξιά του Σαμαρά!!! 
Μας καθιστούν οριστικά ξένους προς την όποια περιουσία διαθέτουμε, είτε πρόκειται για ένα απλό σπίτι, είτε για ένα κληρονομημένο παλαιό και ακατοίκητο κτίσμα, είτε για ένα ακαλλιέργητο πατρογονικό χωραφάκι σε κάποιον ελληνικό ξερότοπο. 

Διαμαρτυρηθήκαμε και καταγγείλαμε, λοιπόν, για τη Γάζα. 
Ώρα να κάνουμε το ίδιο, και μάλιστα ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, για την ΕΝΦΙΑλτική επίθεση που δέχεται ο κάθε Μοσχατιώτης και Ταυριώτης. 
ΝΑ ΣΥΓΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΚΤΑΚΤΑ το Δημοτικό Συμβούλιο και να πάρει αποφάσεις απέναντι στην εγκληματική επίθεση των ντόπιων αρπαχτικών, των οποίων η πρόθεση δεν είναι μόνον η συγκομιδή χρημάτων........ 
Κύριε Πρόεδρε του Δημοτικού Συμβούλιου, κ. Σπανάκη, κ. Κρεμμυδα, κ. Σωπάκη, κ. Κυριαζίδη... κ. Δήμαρχε.... ο λόγος σε σας.... 
Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, ούτε για διακοπές........

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

ΑΤΜ

Πρώτη φορά το βίωσα αυτό...
Και δείχνει που έχει φτάσει η κατάσταση!
Ουρές από το πρωί…
Στην Μακρυγιάννη, στην Σολωμού, στην Χρυσοστόμου Σμύρνης.....
(προφανώς και πέρα από το Μοσχάτο, σε κάθε αθηναϊκή ή επαρχιακή γειτονιά το ίδιο συμβαίνει)
Άνθρωποι με μια κάρτα ανάληψης στα χέρια μπροστά στα ΑΤΜ των τραπεζικών μπουρδέλων.
Μέχρι και πριν λίγο τα ίδια, περιμένοντας να πάει 12 και 1 για να κάνουν αναλήψεις, μπας και βάλουν ένα δράμι τρόφιμα στο ψυγείο, μπας και κουτσοβολέψουν την ΔΕΗ, μπας και βουλώσουν τα στόματα των εισπρακτικών εταιρειών που ζητάνε τα καθυστερημένα για το στεγαστικό δάνειο ή για τις πιστωτικές κάρτες…
Να περιμένουν γεμάτοι αγωνία να δουν χρήματα στο λογαριασμό τους…
Και να φεύγουν όλοι με πλημμυρισμένα τα πρόσωπα από την απογοήτευση….
Και κάτω πεσμένα πλήθος χαρτάκια, που αν τα σήκωνες έβλεπες τα υπόλοιπα ευτυχίας και ανάπτυξης του Σαμαρά και του Βενιζέλου…
7.20 ευρώ, 11.25 ευρώ, 4.36 ευρώ…
Αυτή είναι η Ελλάδα.
Μια Κατάντια...
Μια Ντροπή!

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

100 χρόνια Φούρναρης

Ο φούρνος της γειτονιάς μου, στη Λάμπρου Κατσώνη, του «Ποὐλιου»… από το 1912 ανήκει στην ίδια οικογένεια…
102 χρόνια, εκ των οποίων τα 75 πορευτήκαμε σαν γειτόνοι μαζί!
Η πρώτη φωτογραφία γράφει Αρτοποιείον Η ΠΑΡΟΣ – Παναγιώτης Πούλιος!
Με τα ξύλα έξω, σκεπασμένα, που πρόλαβα.

Πεντανόστιμο φαγητό της Κυριακής μετά τον πόλεμο!
Η μνήμη γεμάτη από λαμαρίνες μαύρες για κουραμπιέδες και μελομακάρονα, για τσουρέκια το Πάσχα για τυρόπιτες στις γιορτές κι ο Αντώνης ο Πούλιος να θέλει όλους να τους ευχαριστήσει.

Η δεύτερη έντονα μου θυμίζει τις απόκριες, που έφερνε ο Αντώνης τις λαγάνες ξημερώματα στην ταβέρνα της γιαγιάς μου, στου Σαλαπατάρα, την Καθαρά Δευτέρα χαράματα και περίμενε να πάρει ο κόσμος μετά το γλέντι της τελευταίας αποκριάς, τις παραγγελίες του!
Ακόμα στα ξύλα!
30-50 λαγάνες και παραπάνω έφερνε ο Αντώνης λαχταριστές!
Η τρίτη, μετά το 65, νέα νοικοκυρά, αλλά η πορεία δεν άλλαζε!
Εκτός του ψητού που είχαμε ηλεκτρικό πια φούρνο, στις γιορτινές λαμαρίνες, στο ψωμί, τώρα είχαν προστεθεί και τα έτοιμα γλυκά.

Μια ζωή ολόκληρη, με το που άνοιγες τα μάτια το ψωμάκι είχες κατά νου!
Το σουπερ μάρκετ για ψωμί, δεν έχει καμιά τύχη σ αυτή την παράδοση!

Άπειρα και τα περιστατικά του γέλιου!
Γινόταν ο Αντώνης έξω φρενών, όταν του έφερναν το κρέας με τα μακαρόνια στη σάλτσα να κολυμπάνε!!!
«Ρε πρώτα ψήνεται το κρέας κι ύστερα ρίχνω το μακαρόνι! Πόσες φορές θα σας το λέω»?
Τίποτα, την άλλη Κυριακή πάλι τα ίδια!!!

Σκέτο θέατρο έπαιζαν ο Σταύρος ο Πουντίδης με τον Αντώνη!
Ο Αντώνης μάζευε κάθε μήνα κι έγραφε σ ένα τετράδιο πόσα χρήματα έδινε ο καθένας για την ανέγερση της Αγίας Σωτήρας.
Δεν υπήρχε μέρα που ο Σταύρος να μην του πει, να δώσει τα χρήματα στο Κόμμα γιατί το είπε ο Μαρξ (!) μόνο έτσι θα του συγχωρεθούν οι αμαρτίες του, κι ο Αντώνης να του απαντάει:
«ρε συ, συνεταιρός σου είναι αυτός»?
Άσε οι φιτιλιές που έβαζαν όλοι για να γίνεται ο τζερτζελές πιο διασκεδαστικός.....

Σήμα κατατεθέν της γειτονιάς μας, εκατό και.... χρόνων ο φούρνος μας!
Η Νανά γέρασε μαζί του, κι αυτό το καλό έχουν τα γηρατειά, να μην φύγεις νέος και έτσι να δώσεις την ανάμνηση των εκατό χρόνων της γειτονιάς σου στους νεώτερους!
Εγγόνια, δισέγγονα του Πούλιου, καλές δουλειές! .

Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

Λάκκοι και συντριβάνια

Στη ζωή και στην εξέλιξη μιας πόλης υπάρχουν κρίσιμα ζητήματα που μπορούν να σφραγίσουν την τύχη της. 
Στην περίπτωση του Μοσχάτου και του Ταύρου έχουμε παραδείγματος χάριν προσδοκίες και απαιτήσεις για το παραλιακό μέτωπο, για τον Ελαιώνα, κλπ, αλλά κατανοούμε ότι αυτά δεν λύνονται απ τη μια μέρα στην άλλη, δοθέντος του κράτους που διαθέτουμε και της οικονομικής λιτότητας που έχει επιβληθεί με τα μνημόνια και τα μεσοπρόθεσμα…. 

Υπάρχουν όμως μικρά θέματα και προβλήματα της καθημερινότητας, και τα οποία σημαδεύουν θετικά ή αρνητικά την καθημερινή ζωή του Μοσχάτου και του Ταύρου, που δεν επιδέχονται καμίας ανοχής και υπομονής. 
Μιλάω για λεπτομέρειες του αστικού εξοπλισμού, που όμως έχουν τεράστια σημασία στην γενικότερη απαιτούμενη καλαισθησία, στην εξυπηρέτηση των δημοτών, στην αίσθηση νοικοκυριού ή της ευταξίας, και ενός πολιτισμένου περιβάλλοντος, όπως: καθιστικά, παρτέρια, διαβάσεις πεζών, οδοσημάνσεις, πινακίδες ενημέρωσης, κάδοι σκουπιδιών, πεζοδρόμια, στύλοι φωτισμού, βρύσες, συντριβάνια, κλπ, κλπ…… 

Εδώ οι απαιτήσεις για μια διαρκώς σωστή εικόνα, δεν αποτελούν παραλογισμό εκ μέρους των δημοτών! 
Όταν δε, η παραμέληση διαρκεί χρόνια, τότε γίνεται δίκαιη αγανάκτηση και απορία… που δημιουργεί σε κάποιους την ανάγκη (πέρα από τα συνήθη σχόλια στους κοινωνικούς κύκλους και στα στέκια που κινούνται) να στέλνουν διαδικτυακά μηνύματα, όπως αυτό που λάβαμε και παρακίνησε για την συγγραφή του παρόντος άρθρου… 

«Σαν πολίτες του Μοσχάτου αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο ΟΛΑ τα συντριβάνια της πόλης έχουν εγκαταλειφθεί, από τότε ειδικά που ανέλαβε η παρούσα δημοτική αρχή. 
Είναι η κρίση η δικαιολογία; (σε άλλους -φτωχότερους δήμους- λειτουργούν κανονικά). 
Ειδικά αυτό της πλατεία Ηρώων μπαζώθηκε με χώμα (!!) και τώρα δείχνει ένας άσχημος όγκος στη μέση της πλατείας. 
Την ώρα που υποτίθεται αξιώνουμε την ανάπλαση της παραλίας μας, τα πολύ πιο απλά υδάτινα στοιχεία του Μοσχάτου παρουσιάζουν άθλια εικόνα. 
Για ποιο λόγο αυτή η υποβάθμιση του δημόσιου χώρου μας; 
Πολύ θα θέλαμε να δούμε λίγο ενδιαφέρον για την σύντομη επαναλειτουργία τους. 
Σαν μέσο θα ταν καλό να προβάλλετε το θέμα. 
Σας ευχαριστώ. Αντώνης Σ….» 

Σαν ΜοσχατουΠολις έχουμε κατ επανάληψη γράψει για τα προβλήματα που παρουσιάζουν όλα όσα αποτελούν τον αστικό εξοπλισμό του Δήμου και πολλάκις έχουμε δείξει φωτογραφίες που εμφανίζουν τα χάλια ΚΑΙ στα συντριβάνια. 

Μια ολάκερη τετραετία άνυδρο το συντριβάνι της πλατείας Μεταμόρφωσης, να μοιάζει πια (γυμνών όντων των υδραυλικών σωληνώσεων και των ηλεκτρικών στοιχείων) σαν εγκαταλειμμένο εργοτάξιο ή κατεστραμμένος ιπτάμενος δίσκος. 

Επι τετραετία επίσης αδρανές το συντριβάνι και το κανάλι ρέοντος νερού στο αλσάκι του ΚΑΠΗ στην οδό Ελευθερίας αποτελεί μαζί με το μικρό κανάλι ένα βρωμερό λάκκο, γεμάτο διαρκώς με κάθε είδους σκουπίδια. 

Στην ίδια κατάσταση και το μικρό συντριβάνι και οι σωλήνες τρέχοντος νερού δίπλα στο εκκλησάκι του Άγιου Παντελεήμονα, στην οδό Μακρυγιάννη. 

Μέχρις να καταλήξει να γίνει …παρτέρι (αλήθεια για ποιο λόγο και εξυπηρετώντας ποιόν?) τα ίδια συνέβαιναν επί χρόνια και στο μεγάλο συντριβάνι της πλατείας Δημαρχείου, όπου είχαμε και το γελοίο φαινόμενο να εφοδιάζεται η γούρνα του με νερό που κουβαλούσε η υδροφόρα του Δήμου!!!!!! 

Η δημοτική αρχή είναι αδικαιολόγητη. 
Η υποχρέωση να κάνει κάτι δεν είναι μόνον εμφανής, αλλά και αναγκαστική στο να διορθωθεί η κατάσταση τώρα!!! 

Θα κλείσω με ένα χαριτολόγημα φίλου στο facebook, που συνέπεσε με την εμφάνιση κροκοδείλων σε λίμνη της Κρήτης και με την πρόθεση συγγραφής αυτού του άρθρου…. 
«Πριν λίγο έφαγα χοντρή ήττα... πήγα να πάρω ένα κουλουράκι από την πλατεία και προς μεγάλη μου έκπληξη είδα με τα μάτια μου ότι στο συντριβάνι μέσα υπήρχε ένας κροκόδειλος... Αμέσως φώναξα και άλλους να τον δουν αλλά δυστυχώς εξαφανίστηκε στον πυθμένα.... περίμενα καμία 20αριά λεπτά αλλά δεν ξαναεμφανίστηκε... » 

Θα λέγαμε ότι σε τέτοιους λάκκους ούτε οι κροκόδειλοι δεν είναι δυνατόν να καταφύγουν… 
Φυσικά ούτε η ματιά μας… 

Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Το Λαϊκό στην παραλία του Μοσχάτου

Το αυθεντικό λαϊκό μας τραγούδι, εκτός από μέγα ενωτικό στοιχείο όλων των Ελλήνων, έχει γίνει και διδακτορική διατριβή της μόδας! 
Βαγγελίστρα μου δηλαδή τι έχω διαβάσει τώρα τελευταία, εγώ η Μικρασιάτισσα και μεγαλωμένη μέσα στην αγορά του παλιού Πειραιά, που ακόμα στην εφηβεία μου παλλόταν το αυθεντικό λαϊκό ρεμπέτικο τραγούδι και η ατμόσφαιρά του. 

Μπορεί μουσικολογικά και κοινωνιολογικά να εξηγήσεις ένα τραγούδι με τις γνώσεις σου, αλλά το αυθεντικό λαϊκό μας τραγούδι πάνω απ όλα είναι παλμός ψυχής. 
Αυτό το νοιώθεις όταν το τραγουδάς, δονείται ο εσωτερικός σου κόσμος και καθηλώνεσαι όταν βλέπεις έναν άντρα να χορεύει το ζεϊμπέκικο του (όχι οι πολτοποιημένες κλώσες της πίστας) ! 

Αυτόν τον παλμό της ψυχής, την έκσταση, μόνο οι λαϊκοί άνθρωποι στα λιμάνια της Μεσογείου με τα ντέρτια, τους καημούς τους και τους αναστεναγμούς τους μπορούν και προσλαμβάνουν. 
Γιατί εδώ γεννήθηκε, το λαϊκό μας τραγούδι, στα λιμάνια της Μεσογείου. 

Όταν βλέπω κάτι ιστοσελίδες στην Αγγλική γλώσσα με ρεμπετολογική ανάλυση της ανάλυσης (!!!)... πού σαι Νίκο Μάθεση φωνάζω! 
Που τον γνώρισα μέσα στην παλιά αγορά του Πειραιά, φίλος του πατέρα μου και των θείων μου, ένας ιστορικός στιχουργός και αυθεντικός ρεμπέτης. 

Ο Πειραιάς έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο ρεμπέτικο τραγούδι αλλά και στο μετέπειτα λαϊκό. 

Ο Ηλίας Πετρόπουλος σπουδαίος μελετητής του ρεμπέτικου, το συγκεντρώνει σε τρεις περιόδους: 
α) 1922 – 1932, με στοιχεία Σμυρνέϊκα, ερωτικά, μάγκικα, της φυλακής και χασικλίδικα 
β) 1932 – 1942, η κλασική περίοδος, και 
γ) 1942 – 1952, η περίοδος της ευρείας διάδοσης και αποδοχής. 

Στη δεκαετία του '20, μάγκες ταλαντούχοι γύρω από το λιμάνι που δούλευαν, μαζευόντουσαν σε διάφορα στέκια με τους μπαγλαμάδες και τα μπουζούκια τους, νταλκαδιασμένοι πάντα από έρωτα και βάσανα, και γύρω από ένα μαγκάλι, κάπνιζαν το ναργιλέ τους (!) και τραγουδούσαν τη μαγκιά τους σε χασάπικο και ζεϊμπέκικο. 
Αυτοί όλοι δεν είχαν ανάγκη από το πλήθος και το τραγούδι αυτό το γουστάριζαν για πάρτι τους μαζί με τους ρεμπέτες υμνητές τους. 
Ανήκαν στο περιθώριο. 

Όταν το '22 πλημμύρισε το Μικρασιατικό στοιχείο τον Πειραιά, έφερε τα ήθη, τα έθιμά του, τους δεξιοτέχνες των μουσικών οργάνων, και η πολιτιστική ποικιλότητα του Ελληνισμού συνδιαμόρφωσε μια νέα κουλτούρα ρεμπέτικου λαϊκού τραγουδιού. 

Στην κλασική περίοδο γράφεται ακόμα μάγκικο τραγούδι, αλλά και σπουδαία ερωτικά τραγούδια, κοινωνικά, τραγούδια για λύπες, καημούς, βάσανα, χαρές, πόθους των ανθρώπων… ολόκληρη η καθημερινότητα. 

Εδώ συνέβαλε καθοριστικά στο λαϊκό μας τραγούδι (και μέχρι τώρα είναι αδιαμφισβήτητο) η γνωστή Τετράς του Πειραιά του 1934, που αρχίζει στη Δραπετσώνα στη μάντρα του Σαραντόπουλου. 
Τα μεγάλα λαϊκά τραγούδια τότε αρχίζουν να γράφονται. Κέντρο του λαϊκού τραγουδιού γίνεται ο Πειραιάς και τα πέριξ ! 
Τότε αρχίζει και η δισκογραφία. 

Η γνωστή Τετράς ήταν: 
ο Μάρκος Βαμβακάρης (1905 – 1972), καταγόμενος από την Σύρα, θεωρείται γενάρχης του ρεμπέτικου λαϊκού τραγουδιού. 
ο Ανέστης Δελιάς (1912 – 1944) δεξιοτέχνης στο μπουζούκι, καταγόμενος από τη Σμύρνη, 
ο Στράτος Παγιουμτζής (1904 – 1917) ερμηνευτής από το Αϊβαλί, και 
ο Γιώργος Μπάτης (μπαγλαμά) καταγόμενος από Μέθενα αλλά από μικρός στον Πειραιά. 
Το 1944 που πεθαίνει ο Ανέστης Δελιάς παίρνει τη θέση του ο Απ. Χατζηχρήστος (1904 – 1959) καταγόμενος από τη Σμύρνη. 

Το 1940 το λαϊκό τραγούδι μεταλλάσσεται και εξελίσσεται. 
Γράφει πια για τη φτώχεια, την πείνα, το ξενιτεμό, την ορφάνια, για τον πόλεμο. 
Υπάρχουν κι άλλοι μεγάλοι δημιουργοί, μαστόρια του λαϊκού τραγουδιού: Γ. Παπαϊωάννου, Μπαγιαντέρας (Δ. Γκόγκος), Δ. Παπάζογλου, Γ. Τσαούς, Γ. Μητσάκης, Γ. Ζαμπέτας, Μαν. Χιώτης, Απ. Καλδάρας και πολλοί άλλοι, οι οποίοι πλούτισαν με αριστουργήματα το λαϊκό μας τραγούδι.

Ο Βασίλης Τσιτσάνης υπήρξε το βαρύ πυροβολικό, που οδήγησε το λαϊκό σε ένα πιο εξευγενισμένο είδος ρεμπέτικου λαϊκού τραγουδιού και πάντρεψε την ανατολίτικη με την δυτικοευρωπαϊκή αρμονία και με στίχο ερωτικό αλλά και βαθειά κοινωνικό. 
Σημαία του το "Συννεφιασμένη Κυριακή". 

Ο Μάνος Χατζηδάκης και Μίκης Θεοδωράκης αργότερα φέρνουν το έντεχνο που είναι ένα διαφορετικό μείγμα λαϊκού τραγουδιού. 

Όλα αυτά τα χρόνια τη λαϊκή μουσική πλαισίωναν και μεγάλες λαϊκές φωνές, οι περισσότεροι αυτοδίδακτοι, γιατί το λαϊκό μέταλλο ή το έχεις ή όχι, όπως και η δεξιοτεχνία στο μπουζούκι, που οι περισσότεροι μεγάλοι δεν παίζουν όργανο, αλλά κάνουν κατάθεση ψυχής. 

Τα χρόνια μετά από τον πόλεμο και στα τέλη του 50 η παραλία του Μοσχάτου και των Τζιτζιφιών στέγασαν τα μεγαλύτερα ονόματα στα πάλκα των μαγαζιών που είχαν ανοίξει εδώ, τόσο από τραγουδιστές και τραγουδίστριες, όσο κι από δεξιοτέχνες του μπουζουκιού. 

Τα χρόνια του 55-65 το ιστορικό κέντρο «Κουλουριώτη» στην παραλία του Μοσχάτου έγραφε την ιστορία του. 
Ήταν στην γωνία Ποσειδώνος με Μακρυγιάννη. 
Εκεί, για χρόνια ο Αρχων της εποχής εκείνης ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης. 
Παρακάτω, στις Τζιτζιφιές, το κέντρο «Φαληρικόν» του Μαργωμένου και απέναντι του, του «Καλαματιανού»! 
Όλα τα μεγάλα ονόματα πέρασαν απ όλα αυτά: Βαμβακάρης, Παπαιωάννου, Τσιτσάνης, Μητσάκης, Ζαμπέτας, Μπέλλου, Μαρινέλα κι όλες οι πρωτιές… 

Τότε πια είχαν γίνει οικογενειακές ταβέρνες, δεν είχαν σχέση με τα παλιά καπηλειά του ρεμπέτικου. Έβλεπες οικογένειες με τα παιδιά τους! 
Ένας θείος μου, αδελφός της μητέρας μου, είχε ανοίξει ένα μικρό καφενεδάκι στο τέρμα της οδού Μακρυγιάννη... 
Ο θείος μου ο Λουκάς. 
Ταλαιπωρημένος από την πολιτική τότε κατάσταση που τους δυσκόλευε για να ζήσουν, βρήκε έναν υποστηρικτή και ύστερα από αφάνταστες ταλαιπωρίες, του έδωσε η αστυνομία μια άδεια για το καφενεδάκι! 

Τότε μπήκε από τους πρώτους πελάτες για καφέ ο Καζαντζίδης! 
Έκτοτε, όλοι, ακόμα και από τις Τζιτζιφιές, περνούσαν από το καφενεδάκι της Μακρυγιάννη καθημερινά, κι από νωρίς! 
Έπαιζαν τάβλι με τις ώρες, έπιναν τα ουζάκια τους, καλαμπούριζαν, μιλούσαν για τις δουλειές τους, έπαιζαν τάβλι και με τους θαμώνες, όπως και με τον πατέρα μου! 
Το βράδυ έφευγαν για το ιερό του πάλκου. 

Πήγαινα και τους χάζευα κλεφτά, γιατί ανδροκρατείτο το καφενεδάκι! 
Τότε δεν ήταν τα καφενεία για δεσποινίδες ! 
Το ζούσες όμως με μια ματιά , ότι αρχηγός των πάντων ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης! 
Τότε βίωνα όλα τούτα και ο σκληρός δίσκος του μυαλού μου κατέγραφε τραγούδια σπουδαία λαϊκά, μιας και πηγαίναμε με τους φίλους και τα γειτονόπουλα μας απέξω στον περίβολο, και εδώ και στις Τζιτζιφιές, και με τις ώρες χαζεύαμε τα Σάββατα όχι μόνο το πρόγραμμα αλλά και την αυθεντικότητα της συμπεριφοράς τους. 

Άνθρωποι πολύ ταλαντούχοι, σοβαροί, που τότε δεν πήραν αυτό τους άξιζε. 
Δυστυχώς τα πήραν όλα άνθρωποι της αμετροέπειας. 
Μη λέμε ονόματα πολύ γνωστά! 

Το λαϊκό τραγούδι πάντα μας ένωνε και μας ενώνει και θα παραμείνει φωτοδότης της ζωής μας. 
Από τα ντέρτια, τους καημούς και τους αναστεναγμούς που γεννήθηκε, δεν έχουμε τελειωμό, γι αυτό κι επιβιώνει ως τις μέρες μας στην ψυχή μας τόσο πανηγυρικά… 
Μ αυτό διασκεδάζουμε και με τα αριστουργήματα του είδους εξιστορούμε τις χαρές, τις λύπες και τους πόθους μας. 
Οι μουσικές πενιές του ακομπανιάρουν γλυκά τη ζωή μας.