Τρίτη, 9 Ιουνίου 2015

Η Αλήθεια είναι ο μόνος δρόμος

Έχει δίκιο ο Λαφαζάνης. 

Οι ευρωπαίοι δεκάρα δεν δίνουν για την ουσία του οικονομικού μέρους του «ελληνικού ζητήματος», απέναντι στο οποίο εύκολα θα μπορούσαν να βρουν πλήθος μορφών ελαστικής αντιμετώπισής του. 

Απλά «θέλουν την συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ»

Κι αν σήμερα φαίνεται πως αποτυγχάνουν από την άμεση απομάκρυνση του από την διακυβέρνηση (αφού η πλειοψηφία των Ελλήνων εξακολουθούν να υποστηρίζουν τον Τσιπρα), έχουν την δεύτερη επιλογή τους εν εξελίξει και η οποία κατατείνει στην ώθηση του ΣΥΡΙΖΑ προς την σοσιαλδημοκρατία, είτε κατά τους τύπους, είτε κατά την ουσία

Κατά τους Τύπους, σημαίνει την άμεση ή έμμεση αποδοχή των όρων που θέτουν «οι θεσμοί», γεγονός που θα επιφέρει στην κυβέρνηση φθορά από την λαϊκή δυσαρέσκεια και την εσωκομματική ένταση, άρα πιο κοντά στην «Αριστερή Παρένθεση». 

Κατά την Ουσία, η υποχώρηση της κυβέρνησης με την αποδοχή του προγράμματος τυφλής και διηνεκούς λιτότητας, και της υποταγής στον νεοφιλελευθερισμό, θα αποτελεί έναν εκόντα – άκοντα ρεφορμισμό του ΣΥΡΙΖΑ, στρατηγική ήττα της αριστερής ιδεολογίας, κοινωνικού πειθαναγκασμού και τέλος ηθικής ήττας...

Όμως η μετά βεβαιότητας διαπίστωση του Λαφαζάνη, αρκείται δυστυχώς στο φραστικό επίπεδο, μιας και δεν έχει να αντιτάξει τίποτε άλλο (!)… εκτός και πιστεύει πως ο συρρικνωμένος και εξαρθρωμένος Έλληνας μπορεί να προβάλει κάποιου είδους πατριωτική αντίσταση ή μπορεί να «σηκώσει τα μανίκια» ή δεν υπάρχουν βολεμένες, διαβρωμένες και καθαρματοποιημένες ομάδες εντός των τειχών της χώρας. 

Δυστυχώς η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ δεν βασίστηκε σε ένα συνειδητοποιημένο δρών μαζικό λαϊκό κίνημα, αλλά προήλθε από το κλασσικού τύπου, για τα ελληνικά δεδομένα, σάπισμα του διεφθαρμένου δεξιού δικομματισμού

Το ζήτημα είναι «τι γίνεται τώρα»

Μη υπαρχόντων των όρων της επανάστασης και του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, η μόνη σωτηρία είναι, πέρα από την απόδοση των Ευθυνών σε εκείνους που είναι υπεύθυνοι για το Ελληνικό Δράμα, να ειπωθεί η Αλήθεια (!) και να πάψουν οι στρογγυλοποιήσεις και οι πρακτικές ενσωμάτωσης μέσα από διαχειριστικές πρακτικές, ωσάν η Αριστερά να είναι μέρος ή συνέχεια του συστήματος. 

Να ειπωθεί η ΑΛΗΘΕΙΑ, λοιπόν. 

Θα είναι η μοναδική Επαναστατική Πράξη, που θα ικανοποιεί τους Έλληνες και τις Ελληνίδες

Ώστε να εξακολουθούμε να ελπίζουμε και να πιστεύουμε

Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Δομές αλληλεγγύης μπροστά στη νέα πραγματικότητα

Με χαρά φιλοξενούμε το πολύ ουσιαστικό άρθρο του Χρήστου Κορολή που βοηθάει στην αποκατάσταση στρεβλών απόψεων γύρω την δουλεία των δομών αλληλεγγύης (που δεν είναι άμοιρες από πολιτικές μεθοδεύσεις)..... και που θέτει ενδιαφέρουσες προοπτικές και προτάσεις για το μέλλον! --------------------------------------------------------------------

Πάνε πάνω από τρία χρόνια από τότε που οι «ανήσυχοι» και οι «αγανακτισμένοι» της πλατείας Συντάγματος, και όχι μόνο, άρχισαν να δίνουν σάρκα και οστά σε αυτό που συχνά καλούμε «ουτοπία της πράξης»
Καλύπτοντας το κενό μιας πολιτείας που εθελοτυφλεί μπροστά στα προβλήματα και με άξονα τρεις βασικές ανθρώπινες ανάγκες (τροφή-υγεία-παιδεία), τόσο οι συλλογικότητες που ήδη υπήρχαν όσο και οι καινούργιες που στήθηκαν εν τω μεταξύ, κατάφεραν μέσα από πρωτόγνωρες αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες να μετατραπούν από απλές εστίες πολιτικού προβληματισμού σε δομές αλληλεγγύης, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για μια νέου τύπου συμμετοχική κοινωνική πολιτική.
Αξίζει να σημειωθεί, χωρίς καμία διάθεση απλούστευσης ή ωραιοποίησης, ότι η διαδικασία αυτή της γρήγορης ωρίμασης έχει ήδη δώσει καρπούς. 

Επιλέγοντας την άμεση δημοκρατία έναντι της δημοκρατίας της ψήφου, την αλληλεγγύη έναντι της φιλανθρωπίας των χορηγών, την ελεύθερη βούληση και συμμετοχή έναντι της στράτευσης και του καθήκοντος, οι δομές αυτές καλλιέργησαν τη δική τους ηθική και αισθητική και άσκησαν τους ανθρώπους τους μέσα σε συνθήκες ουσιαστικής δημοκρατίας στην πρόταξη του «εμείς» έναντι του «εγώ».
Είναι αλήθεια ότι πολλές από τις προσπάθειες των αλληλέγγυων δομών αντιμετωπίστηκαν και αντιμετωπίζονται ως περιθωριακές όχι μόνο από την κεντρική εξουσία αλλά και από όσους, ανεξάρτητα από τον πολιτικό αυτοπροσδιορισμό τους, θεωρούν αυτά τα εγχειρήματα αποπολιτικοποιημένες προσπάθειες ανακύκλωσης της φτώχειας την εποχή της κρίσης. 

Η πραγματικότητα είναι, ωστόσο, πολύ διαφορετική. 
Οι δομές αλληλεγγύης δίνουν τον αγώνα τους επάνω σε θεμελιώδεις αρχές της αριστεράς, των κινημάτων και του ανθρωπισμού, όπως είναι η ενεργός συμμετοχή των πολιτών, η καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού και η διαρκής πάλη ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία.
 
Άμεσες προτεραιότητες
 

Στη νέα πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα που προβάλλει με την ενδεχόμενη ανάληψη της κυβέρνησης από την αριστερά στη χώρα μας, είναι αυτονόητο ότι οι δομές αλληλεγγύης θα αλλάξουν όχι μόνο ως προς την υπόστασή τους αλλά και μέσα στη συνείδηση της κοινωνίας: Δεδομένου ότι το κοινωνικό κράτος, όπως το είχαμε ορίσει και βιώσει ώς τώρα, δεν θα μπορούσε να επαναδομηθεί στο σύνολό του με τους ίδιους όρους (και αυτό όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης), τα τοπικά κινήματα και οι αλληλέγγυες δομές καλούνται να μαζικοποιήσουν και να ουσιαστικοποιήσουν τα εγχειρήματα τους λειτουργώντας πλέον μέσα σε ένα ευνοϊκότερο περιβάλλον.
Οι νέες, λοιπόν, προκλήσεις αλλά και οι κίνδυνοι που θα πρέπει να υπερβούν οι δομές αλληλεγγύης είναι πολλές και πολύ διαφορετικές από όσες γνωρίζαμε ώς τώρα. 

Ως εκ τούτου, οι άμεσες προτεραιότητες τους στη νέα πραγματικότητα θα μπορούσαν να συνοψιστούν ως εξής:
α) Διαρκής σύμπλευση όλων των δομών/συλλογικοτήτων μέσα από ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και σωστός διαχωρισμός τους ανάλογα με τον τρόπο λειτουργίας τους και τους επιμέρους σκοπούς που η καθεμία από αυτές υπηρετεί.
β) Αναζήτηση και διεκδίκηση ενός θεσμικού πλαισίου που, αφενός δεν θα αφήνει μερικές από αυτές να λειτουργούν ως «ανυπόστατες», αφετέρου δεν θα τις υποχρεώνει να μετασχηματίζονται σε σωματεία ή Μ.Κ.Ο.
γ) Η ποιότητα του ανθρωπιστικού έργου που οι αλληλέγγυες δομές παρέχουν πρέπει να παραμείνει ταυτόσημη με το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο όποιο λειτουργούν, που είναι η αλληλεγγύη για όλους και η άμεση δημοκρατία, μακριά από κομματικές εξαρτήσεις και κάθε λογής «χορηγίες».
 

Είναι σίγουρο ότι στη νέα μέρα που ξημερώνει οι δομές αλληλεγγύης οφείλουν να διεκδικήσουν το ρόλο και το χώρο που τους αξίζει, φροντίζοντας πάντα να μην ταυτιστούν με άλλες μορφές «κοινωνικής προσφοράς» και καθιστώντας σαφές στη συνείδηση όλων ότι το «πώς» είναι εξίσου σημαντικό με το «τι» και το «πότε».

Χρήστος Κορολής,
εκπαιδευτικός

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Εστω και με μία!

Πριν κάποιες μέρες, καθόμουν μέσα στο καταπαγωμένο σπίτι μου και χάζευα από το παράθυρο τον κακό τον ψόφο που επίσης σφυροκοπούσε τους διαβάτες, εκεί έξω… 

Το μυαλό μου σφηνωμένο στις εκλογές που σε λίγες μέρες έρχονται και στις προσμονές μου από αυτές και το αποτέλεσμά τους. 

Τότε αποφάσισα να γράψω κάτι γι αυτές τις προσμονές, που κάποιες πολύ λίγο έμοιαζαν με τα «θέλω» της πεπατημένης, όπου συνήθως κυριαρχεί μια στενή κομματική αντίληψη (ας πούμε αυτοδυναμίας) ή γιατί όχι ακόμη και οπαδικού τύπου συμπεριφορά… 

Πριν να καταλήξω σ αυτές (τις ελπίδες, τις προσδοκίες, τις προσμονές…) σκέφτηκα ότι σε ενίσχυση των απροσδόκητων προσδοκιών που εγκαταστάθηκαν στο νου και την συνείδησή μου, θα έπρεπε να γράψω πολλά και αναλυτικά ώστε να φτάσω φυσιολογικά και συμπερασματικά στο κάπως παράδοξο, ολιγαρκές και ίσως περίεργο φινάλε του άρθρου μου… 

Για το παρόν, με την αβίωτη κατάσταση που βιώνουμε και η οποία ρήμαξε τη ζωή μας, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά… 

Για το πριν, με τους αγώνες και τις θυσίες γενεών για κοινωνική προκοπή, για ισότητα, για πραγματική δημοκρατία, για μια άλλη πατρίδα, μακριά από τη βρωμιά του πολιτικού καταστημένου και οικονομικο-πλουτοκρατικού συστήματος. 

Τελικά προτίμησα να αποφύγω την μεγάλη διήγηση, τα γεμάτα πόνο και συγκίνηση πάθη και συμπεράσματα, και να αρκεστώ στην ουσία αυτού που φαίνεται να έρχεται και το οποίο νομίζω ότι θα καθορίσει το αύριο του καθένα ξεχωριστά, αλλά και της κοινωνικής συλλογικότητας, ως συνείδησης και δικαίωσης. 

Μια νίκη της Αριστεράς, σημαίνει πολλά. 

Αυτό είναι κατανοητό στο επίπεδο της ελπίδας για αλλαγή της καταστροφικής πολιτικής που ασκεί η σημερινή διακυβέρνηση από τα γνωστά συστημικά κόμματα… έστω και στο βαθμό που αυτό, σε πρώτη φάση, μπορεί να σημαίνει μιαν απλή βελτίωση των καθημερινών συνθηκών μέσα στις οποίες ζούμε. 

Πέρα όμως από αυτό, υπάρχουν ζητούμενα που ξεφεύγουν από την συνήθη καθημερινότητα και τα οποία παίρνουν την μορφή σχεδόν μεταφυσικών ικανοποιήσεων και προσδοκιών για αλλαγές που μπορούν να πάνε σε βαθύ ταξίδι προς το μέλλον. 

Μια νίκη της Αριστεράς σήμερα – και κάτω από αντίξοες συνθήκες – θα σημαίνει την ατομική και συλλογική δικαίωση μιας βαθειά κρυμμένης και καταπιεσμένης συνείδησης. 

Αυτής που τσιμεντώθηκε με χίλια – δυό τερτίπια, διώξεις, χειρισμούς και φοβίες που έσπειρε ένα απάνθρωπο πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο. 

Είναι η ώρα δικαίωσης του κοινωνικού δίκιου για μένα που αναγκάστηκα εκών – άκων να καταφύγω σε πολιτικά υποκατάστατα. 

Είναι η στιγμή που δικαιώνονται οι νεκροί της οικογένειάς μου, φίλοι, γείτονες… που η πραγματική θέληση, τα όνειρά τους βιάστηκαν αγριότερα κι από τα δικά μου. 

Γι αυτό λέω πως μια νίκη των δυνάμεων της δημοκρατίας και της Αριστεράς, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΨΗΦΟ ΔΙΑΦΟΡΑ είναι θεμελιώδες ζήτημα. 

Όμως η έστω και με Μία ψήφο διαφορά νίκη πάνω στις δυνάμεις που τρομοκράτησαν μετεμφυλιακά και που διέφθειραν μεταπολιτευτικά, δεν σταματάει εδώ… 

Υπάρχει κάτι άλλο πιο σημαντικό! 

Η νίκη της Αριστεράς και κατ επέκταση των αντισυστημικών και αντιμνημονιακών δυνάμεων θα σημαίνει στη συνείδηση της κοινωνίας ότι το «τέρας» δεν είναι αήττητο, ότι μπορούμε να το ξανανικήσουμε οποτεδήποτε, ότι μπορούμε να χαράξουμε την τύχη της πατρίδας χωρίς «αυτούς»… 

Νίκη στις 25 Ιανουαρίου, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΨΗΦΟ σημαίνει κοινωνική απελευθέρωση, ανοίγει δρόμους συλλογικής αυτοσυνειδησίας…

Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Είναι ώρα πια να αγκαλιάσουμε την Ελπίδα και το Μέλλον

Η 28η Οκτωβρίου του 2011 είναι ένα ορόσημο για το πώς και το γιατί φτάσαμε στη σημερινή κατάσταση.

Τότε στη Θεσσαλονίκη το Σύστημα ένοιωσε φόβο για την ορατή πια ανατροπή του ή εν πάση περιπτώσει την αίσθηση για τον κίνδυνο που διέτρεχε η δυνατότητα να παραμείνουν στη διακυβέρνηση οι εκλεκτοί και υποτακτικοί του….

Κι ο φόβος του τέρατος χτύπησε το κίνημα των αγανακτισμένων, ώστε να αποχωρήσουν από τις πλατείες οι συντηρητικοί, οι πασόκοι και ούτω καθεξής….

Να μπει η πορεία των πραγμάτων στην κονσέρβα και στον στίφτη…

Εκπαραθυρώθηκε ο ΓΑΠ στις Κάννες, τα φτιάξανε ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Λάος και αργότερα ΔΗΜΑΡ, κότσαραν τους Παπαδήμους και τους Πικραμένους, για να έρθει στο φινάλε κερασάκι στην τούρτα ο Σαμαράς….

Και η μηχανή των Μνημονίων ξεκίνησε και φυσικά η διαμόρφωση των τετελεσμένων και της μη δυνατότητας της επερχόμενης Αριστεράς να κυβερνήσει….

Τώρα το φινάλε παίζεται με το πέταμα της Χρυσής Αυγής στο σκουπιδοτενεκέ (αφού πρώτα έπαιξε το αποπροσανατολιστικό παιχνίδι της), με τις κοινοβουλευτικές αποστασίες και με την δημιουργία troll κομματικών μορφωμάτων (όπως το Ποτάμι ή το ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ) και με τον φόβο του "μετά τι?", πασπαλισμένο με ντόπια άχνη και ξενοκίνητη σαντιγί….

Τώρα εφτασε η ώρα της αλήθειας….

Μαζευτήκαμε από τις πλατείες, αλλά η κάλπη μας περιμένει… (χωρίς ΜΑΤ)

Στη βάση της πραγματικότητας που όλοι βιώνουμε, απ εδώ και πέρα η ευθύνη είναι δική μας