Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

Τα τραπεζάκια έξω

Ειλικρινά επιδοκιμάζουμε Συσκέψεις που αναζητούν λύσεις για την ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας στην πόλη και για την εξ αυτής παράλληλη δημιουργία συνθηκών εξυπηρέτησης ή αναψυχής των δημοτών.
Μια τέτοια Σύσκεψη έγινε πριν λίγες ημέρες με πρωτοβουλία του Δήμαρχου με επίκεντρο και συνομιλητές τους καταστηματάρχες εστίασης που δραστηριοποιούνται πέριξ της πλατείας και της εκκλησίας της Μεταμόρφωσης.

Η σημασία της πλατείας από την άποψη της ζωογόνησης της κοινωνικής και εμπορικής ζωής του κέντρου του Μοσχάτου, η κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα, οι χρήσεις, κλπ, μας έκαναν να σταθούμε λίγο περισσότερο στο θέμα και να κάνουμε σκέψεις σχετικά με την Σύσκεψη, την σύνθεση των συσκεπτόμενων και τον τρόπο που συγκλήθηκε.

Δεν θα κρύψουμε ότι μας γεννήθηκαν δύο σημαντικές (θεωρούμε) απορίες.
1. γιατί δεν προσκλήθηκαν και άρα δεν παραβρεθήκανε οι επικεφαλείς ή οι εκπρόσωποι των δημοτικών παρατάξεων, και
2. γιατί το ζήτημα δεν προωθήθηκε στην Δημοτική Επιτροπή Διαβούλευσης, όντας αναπτυξιακό και σημαντικού κοινωνικού ενδιαφέροντος για την πόλη, ώστε να παρουσιαστούν, τόσο οι ιδέες του επίσημου Δήμου (δηλαδή πως επιθυμεί την εικόνα και την λειτουργία του χώρου), όσο και τα «θέλω» από πλευράς καταστηματαρχών…

Ταυτόχρονα αναφύονται και μια σειρά απλά ερωτήματα σχετικά: με την αναγκαιότητα της σύσκεψης, τους λόγους που την προκάλεσαν, την πλατφόρμα των θέσεων από πλευράς Δημάρχου, τα αιτήματα των καταστηματαρχών, την παρουσία ή όχι του συλλόγου Επαγγελματιών, τα εξαχθέντα αποτελέσματα, κλπ, κλπ,…

Νομίζουμε ότι χρειάζονται εξηγήσεις και μάλιστα επίσημες.
Είτε για όσα είναι ορατά (θεαθήναι – επιθυμίες τινών εκ των καταστηματαρχών, κλπ), είτε για όσα είναι λιγότερο ορατά (αντίληψη περί του τρόπου διοίκησης του δήμου, κλπ).

Εντέλει, όπως είπε και κάποιος φίλος, συζητώντας το θέμα σε διευρυμένη παρέα: «για όλα υπάρχουν όροι και όρια»…

.........................................

ΕΝΘΕΤΟ




Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

Πολιτικός λόγος και ευπρέπεια
ή Τσιπρολασπολογία;

Έμαθα ότι η Υπόγα ξανάνοιξε.
Καμιά 10αριά ή 15αριά «πατριώτες» Πασόκοι μαζεύτηκαν στα θρυλικά γραφεία της οδού Ομήρου, αλλά είναι συγκεχυμένος ο λόγος επιστροφής στην κομματική Χαναάν…
Πρόκειται για μια γενική και ως έχει προσπάθεια ανοικοδόμησης της Τοπικής οργάνωσης; 
Συσπειρώνονται οι εναπομείναντες για μια ευπρεπέστερη κομματική παρουσία στις εκλογές της 17ης Ιουνίου;
Αυτό δεν το γνωρίζω.

Το σίγουρο είναι πως δεν πρόκειται για μια προσπάθεια ανταπόκρισης σε μια κεντρικά σχεδιασμένη οργανωτική πολιτική, εφόσον δεν υπάρχουν συλλογικά όργανα λήψης αποφάσεων.
Σήμερα στο σινέ-ΠΑΣΟΚ παίζεται το «Ο Βαγγέλης μόνος στο σπίτι».
Το έργο (μάλιστα) που παίζει το σοσιαλιστικό σινεμά, κάνει φανατικούς Πασόκους bloggers να κατηγορούν τον «πρόεδρο» για ηθελημένη τακτική αγρανάπαυσης και αμοιβαδοποίησης.

Γράφει για παράδειγμα ο alzap (http://alekos.blogspot.com/2012/05/blog-post_20.html):
«Όλα τα κόμματα που συμμετείχαν στην εκλογική αναμέτρηση της 6ης Μαΐου ανασυντάσσονται, κάνουν προσαρμογές στην εκλογική τους τακτική, αναδιατάσσουν τις δυνάμεις τους, αναζητούν συμμάχους, κάνουν πολιτικές συμμαχίες, συσπειρώνουν τους οπαδούς και τα στελέχη τους και προσπαθούν να επαναφέρουν όσες ψήφους διέρρευσαν αλλού. ΌΛΑ. Εκτός από ένα (……) Το ΠΑΣΟΚ του Βαγγέλη που βλέπει τηλεόραση, τρώει πίτσες και σχολιάζει βρίζοντας . Όχι τους πολιτικούς αντιπάλους αλλά το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Σχολιάζει τους ψηφοφόρους του που ψήφισαν άλλο κόμμα στις 6 Μαΐου και τους αποκαλεί λαμόγια και συμφεροντολόγους. Ισχυρίζεται ότι δεν τους χρειάζεται (…...) Τρεις εβδομάδες έμειναν και η παρέα που εγκαταστάθηκε στην Ιπποκράτους αποκαλύπτεται σε όλη της τη γύμνια. Δεν είναι μόνο ανίκανοι να χαράξουν και να υλοποιήσουν μια στοιχειώδη προεκλογική εκστρατεία. Είναι σε πλήρη αδυναμία να διαχειριστούν την καθημερινότητα, να απαντήσουν στις κινήσεις των άλλων κομμάτων. Σε ένα είναι ικανοί. Στο να βρίζουν και να λασπολογούν και να υπονομεύουν το ίδιο το ΠΑΣΟΚ. Αυτό έκαναν τόσα χρόνια, αυτό έμαθαν καλά, σε αυτό επιδίδονται……»

Κι έτσι, φευ…, το ΠΑΣΟΚ επιδίδεται αποκλειστικά και μόνο στην λασπολογία κατά του Τσίπρα: Ο Τσίπρας εκείνο, ο ΣΥΡΙΖΑ το άλλο. 
Για όλα φταίει ο Αλέξης.
Αλλά είναι τόσο φανερά σαθρή ακόμα και αυτή η επιχειρούμενη λασπολογία, που αν τύχαινε ο φορέας της αντιμνημονιακής αγανάκτησης να είναι η ΔΗΜΑΡ, τότε κατ’ απόλυτο τρόπο ο στόχος της λάσπης, των ύβρεων και των εκβιασμών θα ήταν ο Φώτης Κουβέλης, 1000%...

Δεν με νοιάζει τι είπανε οι πατριώτες Πασόκοι στην Υπόγα.
Ούτε με καίνε τα «μοτίβα» του (ή των) επικεφαλής αυτής της απονενοημένης μάζωξης.
Σημασία έχει μερικοί παγιδευμένοι να μην γίνουν παίγνιο και όπλο στις επιδιώξεις κάποιων και αντί να προτάσσουν τον πολιτικό λόγο, να εκτοξεύουν ρύπους.
Ας μην νομίζουν ότι η κοινωνία δεν βλέπει!
Αυτό που μετράει δεν είναι ο θυμός, η πώρωση και η κατ’ ανάγκην υποστήριξη μιας κομματικής ηγεσίας που προέκυψε τυχαία και εκ των πραγμάτων…

Κάπου σε κάποιο συρτάρι υπάρχει ένα βιβλιαράκι με τα καθήκοντα και την συμπεριφορά των μελών του ΠΑΣΟΚ.
Κάπου σε κάποιο ντουλάπι στέκει σκονισμένο το βιβλιαράκι με την Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη.
(Ξεχασμένα πράγματα, ε;)

Σε αυτά δεν ξέρω αν θα βρούν την δύναμη για να αλλάξουν την πλεύση του κόμματος ή το κουράγιο να εγκαταλείψουν το σαπιοκάραβο.
Σίγουρα όμως μπορούν να καταλάβουν με ποιόν τρόπο πρέπει να εκφέρουν τον δημόσιο λόγο, τουλάχιστον μέχρι τις 17 Ιουνίου, γιατί τότε τελείωνει και η πρώτη δόση της αντιαεριστερής αγωγής.

ΥΓ
Τα παραπάνω ασφαλώς και ισχύουν για τους έτερους Καππαδόκες, αλλά στην Συγγρού δεν γνωρίζω αν υπάρχουν ανάλογα βιβλιαράκια και με ανάλογες παρακαταθήκες.

Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Weekend

Όταν κάποιοι σαν την Νανά Ιωαννίδου δεν κάθονται ήσυχα το weekend, τότε προκύπτουν brainstormings και οδοιπορίες σαν και αυτήν που ακολουθεί...


Αυτό το Σαββατοκύριακο ξεσκόνισα όλα τα social media! 
Έμαθα ότι δεν έμαθα όλα μου τα χρόνια.
Έστειλα πάνω από 50 e-mails σε Γάλλους γνωστούς, άγνωστους, κυβερνητικούς (!) και καμιά 10άρια στην Mme Christine Lagarde! και πάντα στο φίλο μου Guido Wester! 
Σ όλα τα blogs και τι δεν είχε ο μπαξές. 
Προσπαθούσαν να τρομοκρατήσουν, άλλοτε μ έναν κραυγαλέο τρόπο Γκαιμπελίστικης προπαγάνδας, άλλοτε οι οικονομολόγοι σε αντιπαραθέσεις ο καθένας κι η εκδοχή του… 
O κ. Βαρουφάκης να γράφει «Δεν έχεις χρόνο François, VITE (γρήγορα)» - εξαιρετικό άρθρο. 
Μπαμ έκαναν τα τσιράκια της κάθε Goldman να αποπροσανατολίζουν με το «έρχονται τα Σοβιέτ!» 
Η Bilderberg με τα 100νταετή πλάνα της σε αγωνία! 
Ο Νίκος Κοτζιάς να λέει «μιλούν Πασοκ, ΝΔ σα να μη κυβέρνησαν τη χώρα 38 ολόκληρα χρόνια! σα να μην υπέγραψαν τίποτα». 
Μέσα σ όλα, ένα ταξίδι του ΓΑΠ στο συνέδριο της Μασονίας για να προσευχηθεί με τον Κλίντον (!) τον πάπα—πίπα! 
Φωτογραφίες πρακτόρων! 
Ποιοι διοικούσαν την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια! 
Πολλά ιστορικά για να μας εξηγήσουν το σήμερα από το 1909 στη Γερμανία, αλλά και τα τρομακτικά που γράφουν, πάμε σε μια νέου τύπου επιβολή της παγκόσμιας δικτατορίας και μετατροπής όλων των λαών σε σκλάβους! 
Στον αποτεφρωτήρα κατόπιν σχεδίου, εκπονημένου με τη σφραγίδα των δικών μας! 
Το σχέδιο εκτός της ηλεκτρονικής παρακολούθησης των πάντων στη ζωή μας θα έχει και πείραμα επάνω στις τροφές και στα φάρμακα! 
Όσα μπορείς συγκρατείς, αυτά που σε στενοχωρούν τα πετάς σε μια αποθήκη του μυαλού σου και δε θέλεις να τα θυμάσαι.. 
Από κοντά η ατραξιόν, τύπου Αντώνη και Ντόρας, του «ολίγου» και της μεγάλης πολιτικής εμπάθειας --- στο σχέδιο «Φεδώρα» ο Μητσοτάκης γράφει, δεν ήθελε να τον ενημερώσει σαν υπουργό του, γιατί δεν του είχε καμία εμπιστοσύνη (!) - αεί, χαμουρέσιον! 
Βουβωνοκήλες μαζί και ιαχωβάδες Τζήμεροι. 
Δε θα ήθελα να σας στενοχωρήσω για το Πασοκ, αλλά θεωρώ ότι είναι υπεύθυνο, όχι μόνο για τα ανομήματα της λεηλασίας και κακοδιαχείρισης και (καμιά κριτική για τον ΓΑΠ), αλλά και για την κουλτούρα που καλλιέργησαν: μιάς καθεστηκυίας τάξης, στρατευμένων και πωρωμένων οπαδών, κατοικούντων στη Μπουργκάτα! 
Ο δε κ. Βενιζέλος, χαμένος στο ναρκισσισμό του (επειδή είχα την τύχη να γνωρίσω στα πρώτα χρόνια τον Ανδρέα που ολόκληρος μύριζε πολιτική), δεν παράγει πολιτική αλλά απέδειξε και σαν διαχειριστής ότι είναι κουμπούρας! 
Στα 18 μου χρόνια, το 1958, ένας πολιτικός καταδότης (γείτονας του κ. Σ. Μπιζάνη) μου έκανε φάκελο (!), δηλαδή για το ‘58 τελείωνε και η ζωή! 
Μάρτη του 1959, 19 ετών, έγινα «Δηλωσίας» στην Ασφάλεια Πειραιά! χωρίς να το πω στους δικούς μου, και πήρα διαβατήριο, …ασφυκτιούσα! 
Η πολιτική είναι αυτό που φαίνεται και είναι πολύ δύσκολο να μαντέψεις αυτό που δε φαίνεται και το οποίο μετά από χρόνια αποκαλύπτεται. 
Τους έχω ψηφίσει όλους κατά καιρούς… 
Έχω στανιάρει από ηλίθιους πολιτικούς παρτάκηδες. 
Σ αυτή τη φάση δεν γνωρίζω καθόλου τις συνιστώσες (!), τις συνισταμένες (!), και τις παρατρεχάμενες (!), ούτε φαντάζομαι και ο πολύς κόσμος. 
Ακούω τον κάθε ντοπαρισμένο τι λέει, και έπειτα ψάχνω γιατί το λέει. 
Όμως βλέπω εδώ - στα social media - ν αλαφιάζεται πολύ το Σύστημα! 
Ε , τώρα θα ήθελα έναν Αλέξη 38άρη (κι όπως έγραψαν τα blogs) να αναστατώνει με το γραψαρχίδικο στυλάκι του! 
Να ταρακουνάει την Αυλή της Τρόικας, να κάνει τσατάλια τα νεύρα των ΜΜΕ τους, τη διαπλοκή να χάνει τη ψυχραιμία της, να κλωτσάει τα κλεφτρόνια (!), να τρέμουν οι ξενέρωτοι μη χάσουν καμιά δεκαρούλα - οι Muppets show! 
Δεν γουστάρω άλλους μαλακοπίτουρες, με τα χάπια στην τσέπη. 
Ρε παιδιά, δε μας φτάνει ως εδώ? 
Βέβαια, οι λουλουδούδες δύσκολα θα τα παρατήσουν - το πικρό ποτήρι ετοιμάζεται και θα είναι πραγματικό κώνειο! 
Νομίζω ότι πρέπει ν ανακατέψουμε την τράπουλα με νέα πολιτική λογική και νέους, για να ζηλέψουν κι όλοι οι σιτεμένοι σακάτηδες και οφθαλμοπόρνοι ανώμαλοι της Ευρώπης που μας πίνουν το αίμα άδικα και χαίρομαι που μου γράφει στο μέϊλ μια βετεράνισσα του Mάη του ’68 από το μακρινό Aurillac της Γαλλίας: 
«nana , j aime Alexis»! --- 
Βέβαια άλλο το «j aime» κι άλλο «έλα αύριο να πληρώσεις 1800 ευρώ χαράτσια! 
Ε , εστείλαμε τους γνωστούς και μη εξαιρετέους και είδαμε το όνειρο… 
Αν τους ξαναστείλουμε, ελάτε να τραγουδήσουμε όλοι μαζί το τραγούδι του Σ. Μπικάκη, που λέει: 
Θεέ μου κι ας ήξερα ποιά μέρα θα πεθάνω 
και του θανάτου μου γενέθλια, θα κάνω!!! 

Νανά Ιωαννίδου

Σάββατο, 26 Μαΐου 2012

Γηπεδικές ελλείψεις,
αθλητικά ασυμβίβαστα
και υπευθύνων ανεπάρκεια.


Ε, δεν μπορεί να υπάρχει ας πούμε μια βλάβη σε καζανάκι στο 1ο Δημοτικό σχολείο ή να μην ανάβει μια λάμπα επί μέρες στην οδό Κορυτσάς και να τρέχει ο δήμαρχος (πιεσμένος από τις κριτικές και την γκρίνια) για να διαπιστώσει τα πρόβληματα και για να δώσει εντολές για την επίλυση τους…

Δεν επιτρέπεται να γίνονται έτσι τα πράγματα, όταν υπάρχουν αιρετές στελεχάρες (αμειβόμενες μάλιστα) οι οποίες θα έπρεπε να μεριμνούν για τους τομείς που τους έχουν ανατεθεί.

 Γιατί τα λέμε αυτά;
Tην Τετάρτη 23/5 γράψαμε για την ζημιά που κινδυνεύει να πάθει το ξύλινο δάπεδο στην κεντρική σάλα του Κλειστού Γυμναστήριου από τα τακούνια των κυριών που χορεύουν πάνω του latin χορούς!!!
(«Τάκα τάκα τα τακουνάκια... Αγωνιούμε (παρά την μελλοντική προγραμματική σύμβαση) για το ποδοσφαιρικό γήπεδο αν τελικά βρεθούνε τα λεφτά και επιτέλους αντικατασταθεί ο πλαστικός χλοοτάπητας από έναν νέο. Ίσως όμως σε λίγο αγωνιούμε και για το τερέν του γηπέδου μπάσκετ (στο Κλειστό Γυμναστήριο)!!! Εκεί το παρκέ κινδυνεύει από τα τακούνια των κυριών που κρατώντας ομπρέλες χορεύουν πάνω του singing in the rain (!!!) στα πλαίσια δημοτικού προγράμματος (ή μήπως της Base Training;) Οι υπεύθυνοι των αθλητικών πραγμάτων του Δήμου, του ΟΝΑ και του κλειστού γηπέδου να ελέγξουν άμεσα και να πάρουν μέτρα. Εκτός και αν θέλουνε να τρέχουμε ξανά να παρακαλάνε τον Περιφερειάρχη»)…

Προς τιμή του ο δήμαρχος έσπευσε πρωί – πρωί την επόμενη ημέρα στο Κλειστό, δίνοντας εντολή να απαγορευτεί κάθε είδους δραστηριότητα πάνω στο παρκέ με παπούτσια που μπορούν να το καταστρέψουν.

Από το συμβάν, όμως, προκύπτουν κάποια εύλογα ερωτήματα...
• Ποιος είναι έφορος του γηπέδου, που εκτός των άλλων καθημερινά ελέγχει τους τρόπους χρήσης του τερέν;
• Αυτός ή αυτοί που διοικούν το Κλειστό Γυμναστήριο έχουν ιδέα από τις απαιτήσεις τέτοιων χώρων, κι αν ναι, έχουν θέσει λεπτομερείς κανόνες λειτουργίας, χρήσης και ασφάλειας των εγκαταστάσεων;
• Ενώ ο δήμαρχος ευαισθητοποιήθηκε, τι έκανε ο υπεύθυνος Αθλητικών Υποθέσεων του Δήμου μας;

Θα ευχόμασταν το ζήτημα της επάρκειας αυτών που ορίστηκαν ως υπεύθυνοι Αθλητικών Υποθέσεων του Δήμου μας να έκλεινε εδώ, στο Κλειστό Γυμναστήριο του Μοσχάτου, αλλά δεν χρειάζεται να κάνει κανείς τόποτα περισσότερο από πενήντα – εκατό βήματα πιο περά για να διαπιστώσει το μέγεθος του προβλήματος και της ευκαιριακής στάσης που τους διακρίνει.

Μιλάμε για το Ποδοσφαιρικό γήπεδο, όπου στο κτηριακό συγκρότημα με τα αποδυτήρια των ποδοσφαιρικών ομάδων, δίπλα – δίπλα, κολλητά θα λέγαμε, αθλούνται (στην «μεγάλη» αίθουσα) μικρά κοριτσάκια του γυμναστικού συλλόγου «Σφιγμός»!
Δεν θα επεκταθούμε (τουλάχιστον σε αυτό το δημοσίευμα) στην εικόνα που καθημερινά παρουσιάζεται και με δυσφορία βλέπει κανείς. (και δεν είναι μόνον εκ του ασυμβίβαστου ή της αισθητικής, αλλά και θεμάτων υγιεινής, κλπ)

Απλά αναρωτιόμαστε:
• αν έστω και προσωρινά είναι τόσο δύσκολο να κλειδωθεί η νότια πόρτα και η πρόσβαση στην «αίθουσα γυμναστικής» να γίνεται από την κεντρική πόρτα της Μιαούλη,
 • αν θα πρέπει να επανασχεδιαστούν οι χρήσεις των αθλητικών χώρων με βάση τις νέες ανάγκες,
 • αν θα πρέπει να αποκτηθούν νέες αίθουσες, νοικιάζοντας βιοτεχνικούς χώρους ή επεκτείνοντας τα ήδη υπάρχοντα αποδυτήρια προς δυσμάς,
• κλπ, κλπ, κλπ.

Και φυσικά να θέσουμε ξανά την απορία : Μήπως πρέπει και γι αυτά να τρέξει ο δήμαρχος;

Ο εντεταλμένος υπεύθυνος και οι περί τον ΟΝΑ περιφερόμενοι κι χαριεντιζόμενοι οφείλουν ή να επιτελέσουν με σοβαρότητα την αποστολή τους ή να ζητήσουν από τον κ. Ευθυμίου να τους αλλάξει.

Γιατί δεν μπορεί από την μια να χορηγούν τις Αθλοδιακοπές σε ιδιώτες επειδή δεν θέλουν να μπουν στα δύσκολα ή να ονειρεύονται να κόψουν την κορδέλα των εγκαινίων του νέου χλοοτάπητα, επειδή είναι οι ταγοί του τοπικού αθλητισμού και από την άλλη στα σοβαρά ζητήματα να λουφάζουν και να τα αναγάγουν σε ζητηματα που μόνον ο δήμαρχος μπορεί να τα αντιμετωπίσει και διεκπεραιώσει…

Αρκετά πιά!

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

Επιχείρηση:
"Τρομοκρατήστε τους Έλληνες"

Γιατί σκούζει η Ευρώπη των σκληρών νεοφιλελευθέρων, των light σοσιαλδημακρατών, των τραπεζιτών, των τζογαδόρων του χρήματος και της κάθε σάρας και μάρας;

Γιατί απειλούν την Ελλάδα με έξοδο από το Ευρώ και το Γιούρογκρουπ αν δεν προκύψει θετικό γι αυτούς αποτέλεσμα στις εκλογές της 17ης Ιουνίου;

Γιατί τους φοβίζει το εκλογικό αποτέλεσμα και η στάση των Ελλήνων;

Προφανέστατα γνωρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί με την ΔΗΜΑΡ δεν μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση.
Ξέρουν ότι η ΔΗΜΑΡ και οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δηλώνουν έστω και αόριστα ότι δεν θα υπάρξει τρίτη εκλογική αναμέτρηση.
Γνωρίζουν επίσης πολύ καλά ότι το κλειδί των μετεκλογικών συνεργασιών για το σχηματισμό κυβέρνησης περνάει από το ΠΑΣΟΚ που το έχουνε ποικιλοτρόπως στο τσεπάκι…

Άρα;

Κατηγορηματικά λοιπόν δεν ανησυχούν για το ποιος θα εγκατασταθεί στο μέγαρο Μαξίμου.
Ξέρουν ότι η κεντροδεξιά, κουτσά – στραβά, θα αναλάβει την φιλομνημονιάκη διαχείριση των Ελληνικών θεμάτων που αφορούν στην υλοποίηση των όσων υπογραφήκανε.

Άρα (και πάλι);

Λοιπόν ακούστε...
Πιστεύω ότι φοβούνται δύο πράγματα...

Πρώτον, να μην τολμήσει κάποιος (και στην προκείμενη περίπτωση η Ελλάδα) να αμφισβητήσει το Σύστημα, το Ευρωπαϊκό οικοδόμημα που στήσανε Γερμανοί & Σια και αποτελείται από νόμους, οικονομικούς μηχανισμούς, συμφωνίες, θεσμούς, νόμισμα, αποφάσεις, οργανωτική δομή, και ούτω καθ’ εξής…

Δεύτερον, να μην σηκώσει κεφάλι η Αριστερά και να μην ισχυροποιηθεί η Αντίσταση στον ευρωπαϊκό νεοφιλελευθερισμό.
Τα «πρόβατα» πρέπει να γυρίσουν στο μαντρί της Νέας Δημοκρατίας και του ΠΑΣΟΚ.

Για αυτό πέρα από κάποιες άκομψες αποστασίες (βλέπε Βορίδης, Πλεύρης, κλπ), καταναγκαστικούς γάμους (βλέπε Μπακογιάννη) και συνενώσεις (Μάνος, Τζήμερος) ώστε αυτό το συντηρητικό παπλωματάκι να μπει στη Βουλή και στην συνέχεια να βάλει το χεράκι του στην «συνεργασία», θα βιώσουμε αγριότητες στην ασκούμενη εκστρατεία κατά του ΣΥΡΙΖΑ.
Ίσως ακόμα και για κάποιο «θερμότερο» οικονομικό συμβάν.

Το ζήτημα είναι αν θα αντέξει ή όχι η Ελληνική κοινωνία.

Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

Παίζοντας κόντρα στον "Πράσινο Ήλιο"

Έχει γοητεία και ελκτική δύναμη το παλιό, η παλιά σχέση, η συνήθεια.
Έχει όμως και απρόοπτα πολύ πιό διαφορετικά από το happy end του Γιώργου (και όχι Βασίλη) Κωνσταντίνου και της Μάρω Κοντού την ώρα που έπεφταν τα μπάζα από τον κασμά του καρα-Βάγγου...

Συγκινήθηκα που θα έπαιζα κόντρα στην παλιά μου ομάδα αλλά μέσα στον αγωνιστικό χώρο έκανα το καθήκον μου.
Δεν σκίστηκα για να αποδείξω κάτι.
Απλά έπαιξα όπως έπρεπε.
Ούτε πολύ, ούτε λίγο, απέναντι στην παλιά αγαπημένη, που στους κόλπους της ανδρώθηκα ποδοσφαιρικά, ξεκινώντας από τα τσικό για να φθάσω στους μεγάλους…

Έβαλα στην πάντα λοιπόν την συγκίνηση (από την συνάντηση με 2-3 παλιούς συμπαίκτες και από την ταχυπαλμία που μου προκαλούσε η θερμή ατμόσφαιρα του γηπέδου στο οποίο είχα ιδρώσει, αγαπηθεί και επευφημηθεί), και έκανα αυτό που απαιτούσε τώρα πιά η πραγματικότητα.

Εδώ και καιρό είχα φύγει από τον «Πράσινο Ήλιο», λόγω διαφωνίας μου με αυτούς που κουμαντάριζαν την ομάδα, και είχα φορέσει τη φανέλα του «Αριστερού Αστέρα».

Στις 6 Μαϊου είχε ένα ηλιόλουστο απόγευμα που το δρόσιζε ένα απαλό αεράκι… δηλαδή οι συνθήκες που πάντα με φτιάχνανε ποδοσφαιρικά.
Έπαιξα την μπάλα που ήξερα και πέτυχα ένα οδυνηρό hat-trick σε βάρος του «Πράσινου Ήλιου» και μάλιστα μέσα στην έδρα του.
Δεν πολύπανηγύρισα τα τρία γκολ που πέτυχα, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για να ανακουφίσει τον πόνο και την οργή των παλιών μου οπαδών, παραγόντων και συμπαικτών.

Βαδίζοντας πάνω στο φθαρμένο πλαστικό γκαζόν και πηγαίνοντας προς τα αποδυτήρια ένοιωσα ένα πέτρινο χέρι να με γραπώνει από την λαιμόκοψη της ιδρωμένης κόκκινης φανέλας μου και μια σβησμένη από το μίσος φωνή να με ρωτάει:
«Γιατί ρε έχωσες 3 γκολ στην παλιά σου ομάδα; Δεν ντρέπεσαι;»
Ήταν ένας παλιός συμπαίκτης, το τσεκούρι του «Πράσινου Ήλιου» που ακόμα βολοδερνότανε με την ομάδα στην πορεία της προς την παρακμή.
Βαμμένος πράσινος, λέμε!
Οι οπαδοί των αποκαλούσαν «ψυχή της ομάδας» από τα πολλά χρόνια που είχε χαλάσει στο γήπεδο της Ιπποκράτους, ίσως επειδή όντας μέτριων τεχνικών προσόντων και μη ελπίζοντας σε κάτι καλύτερο, δέθηκε παράφορα με την ομάδα.

Πρόφερα το όνομά του, και του έκανα έκπληκτος:
«Γιατί φωνάζεις; Έπαιξα χαλαρά και το ξέρεις, αλλά η νέα σύνθεση της ομάδας δεν έχει σχέση με το τόπι!»
Έκανε μεταβολή και έφυγε θλιμμένος – ίσως και συντετριμμένος γιατί ήξερε ότι είχα δίκιο.

Δεν γλύτωσα όμως από τους υπόλοιπους: παίχτες, προπονητή, παράγοντες και κάποιους φιλάθλους που είχανε πηδήξει στον αγωνιστικό χώρο.
Στην απειλητική στάση των σωμάτων και στην φλόγα των λόγων τους, θυμάμαι να πρόφερα πράγματα που από τους ίδιους είχα μάθει και πιστέψει εκεί μέσα στο γήπεδο της Ιπποκράτους…

«Ακούστε! Κάποτε φόρεσα κι εγώ την πράσινη φανέλα με τον λευκό ήλιο στο στήθος (που ήταν πράσινος όταν βάζαμε άσπρες φανέλες) αλλά τώρα είμαι σε άλλη ομάδα. Η διοίκησή που εξακολουθείτε να έχετε, με τα λάθη της με έσπρωξε στην φυγή. Όπως φύγανε τόσοι και τόσοι καλοί παίκτες. Όμως εδώ μέσα, εκτός από το να παίζω καλή μπάλα, έμαθα το «fair-play» προς τους αντιπάλους και κυρίως να παίζω έναν αγώνα στα ίσια, έντιμα, straight που λένε. Αυτό έκανα σήμερα και λυπάμαι αν πικραθήκατε. Απλά έκανα αυτό που με μάθατε, και σας είμαι ευγνώμων! Μήπως τώρα πιστεύετε άλλα;»

Κάποιοι (κυρίως οι φίλαθλοι που πριν ένα χρόνο με αποθέωναν) κάνανε στο πλάϊ…
Μερικοί παράγοντες με τους μπράβους της ομάδας εξακολουθούσαν να μου κλείνουν το δρόμο προς τα αποδυτήρια.

Εκείνη τη στιγμή έφτασε τρέχοντας ο διαιτητής του αγώνα που έσωσε την κατάσταση με τα κοφτά λόγια παρηγοριάς που ξεστόμισε…
«Ήρεμα παιδιά. Αν νοιώθετε αδικημένοι από την μπάλα προσπαθήστε καλύτερα στην μεταξύ σας ρεβάνς στις 17 Ιούνη. Προετοιμαστείτε και προσπαθήστε για το καλύτερο. Η μπάλα είναι στρογγυλή»!!!

Ανοίξανε διάδρομο.
Προχώρησα απευθύνοντας ένα «γειά» και ξέροντας ότι ο «Πράσινος Ήλιος» χρειαζότανε πολύ περισσότερα από ένα μήνα προετοιμασία.
Εγώ πια ήμουν υποχρεωμένος να συνεχίζω να υποστηρίζω τον «Αριστερό Αστέρα» στον δύσκολο δρόμο προς την κατάκτηση του πρωταθλήματος.

Δευτέρα, 21 Μαΐου 2012

Η ξαφνική τους "αγάπη"
για τον Αντώνη Κοτσακά

Παρόλο που έχω πλήθος τοπικών θεμάτων στα οποία θέλω και πρέπει να αναφερθώ (γενική εγκατάλειψη δεσμευμένων οικοπέδων, παραχώρηση του προγράμματος των αθλοδιακοπών σε ιδιώτες, την υπόγεια τρικυμία που τρώει τα θεμέλια της πλειοψηφίας, τα σχετικά με τον πλαστικό χλοοτάπητα του γηπέδου, την πλατεία δημαρχείου, κλπ, κλπ) θα προτιμήσω σήμερα να μιλήσω έστω και συνοπτικά για την τακτική κάποιων να λασπολογούν πρώην εν ΠΑΣΟΚ συντρόφους τους.

Πιο συγκεκριμένα θέλω να σταθώ στην περίπτωση του Αντώνη Κοτσακά (πρώην γραμματέα της Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Μοσχάτου, μέλους των κάθε είδους κεντρικών και πιο κορυφαίων οργάνων του ΠΑΣΟΚ και υπουργού Αιγαίου), ο οποίος μοίρασε και μοιράζει την ζωή του ανάμεσα στην διαδρομή Χίος – Μοσχάτο – Χίος.

Σε πολλούς δεν είναι γνωστός, γιατί παρ’ ότι υπήρξε (και είναι) μια ουσιαστική από πολιτική και ιδεολογική άποψη παρουσία, ποτέ δεν επιδίωξε τα φώτα της ράμπας, εξαιτίας του δωρικού ρυθμού του χαρακτήρα του (αυτή είναι η εικόνα που έχω από τον Αντώνη – με τον οποίο είχα την τύχη να συνομιλώ και να είμαστε φίλοι).

Σήμερα, μαζί με κάποια άλλα μεσαίου ή μεγαλύτερου βεληνεκούς στελέχη του Κινήματος που αποβιβαστήκανε από το «σάπιο καράβι» του ΠΑΣΟΚ, δέχεται όχι απλά τις οργανωμένες κατηγορίες σε κεντρικό επίπεδο (πολιτικό και δημοσιογραφικό) αλλά και τις επιθέσεις κάποιων σε τοπικό επίπεδο.

Στο Μοσχάτο η επίθεση γίνεται όχι μόνον μέσα από το γνωστό τροπάριο των αχάριστων ευνοημένων, των προδοτών, των υστερόβουλων που πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ για να τα «κονομήσουν» (!) πολιτικά ή «αλλιώς», αλλά και με χτυπήματα κάτω από την ζώνη που στοχεύουν στην ηθική υπονόμευση του …στόχου τους!

Λένε, λοιπόν, ή αναδημοσιεύουν στις προσωπικές σελίδες που έχουν ανοίξει σε κοινωνικά δίκτυα του internet ότι:
«Παλιοί συνεργάτες του Ακη Τσοχατζόπουλου και πρώην πολιτικοί φίλοι του Γιώργου Παπανδρέου φέρεται να έχουν συμβάλει στην οργανωτική ανασύνταξη και την εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ»,
«Αντώνης Κοτσακάς. Ο οργανωτικός νους του νέου Σύριζα. Στενός συνεργάτης του Ακη Τσοχατζόπουλου»…

Δικαίωμα στους τοπικούς «αναμεταδότες» (αφού το ΠΑΣΟΚ πια δεν έχει πολιτικά και ιδεολογικά προτάγματα) να κάνουν copy-paste καθετί που είναι αντιαριστερό, αντιΣΥΡΙΖΑϊκο ή εναντίον των πρώην συντρόφων τους.
Δεν έχουν όμως κανένα δικαίωμα να λασπολογούν και να θέτουν υπονοούμενα που να συνδέουν μια πολιτική σχέση με τα όσα καταλογίζονται στον Άκη Τσοχατζόπουλο.
Δηλαδή λαμόγιο ή έκθετος ο Άκης, το ίδιο ή πιθανόν το ίδιο και ο Κοτσακάς.

Και δεν είναι μόνον αυτό που στοχεύει η γκεμπελίστικη τακτική τους.
Θέλει να ενσπείρει προβληματισμό στις τάξεις των μελών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ.

Προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι πρόκειται για την εξειδίκευση κατά τόπους και χώρους μιάς επιχείρησης που ξεκινάει από την Ιπποκράτους ή από κάποιον «κύκλο» του κεντρικού ΠΑΣΟΚ.

Δεν γνωρίζω αν θα σταματήσει όλη αυτή η χυδαιολογία.
Αυτό όμως που ζητάω και εύχομαι είναι να σταματήσουν τέτοια φαινόμενα στην γειτονιά μας.

Κι ένα τελευταίο…
Όταν ο Αντώνης Κοτσακάς αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ (την επιστολή της παραίτησής του από Μέλος του Κινήματος θα την βρείτε αμέσως κάτω από το χρονογράφημα μου), αυτοί που σήμερα τον αποκαλούν «πολιτικά ορφανό» ή φτάνουν να κάνουν τους «πονηρούς» παραλληλισμούς για την παλιά πολιτική σχέση του με τον Άκη Τσοχατζόπουλο, δεν τους άκουσα να λένε κάτι.
Δεκάρα δεν δίνανε για τον Κοτσακά και την πριν ένα χρόνο φυγή του…
Τον θεωρούσανε έναν ξοφλημένο πολιτικό και ένα «τελειωμένο» κομματικό στέλεχος που πια κάνει τον γεωργό και τον ψαρά, κάπου στην Χίο.

Αυτά για την αποκατάσταση, αν όχι της τάξης, τουλάχιστον της ευπρέπειας.

 

………………………………………………………………

Η επιστολή παραίτησης του Αντώνη Κοτσακά

Προς: Τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ 
Και τον Γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου 
Κοινοποίηση: μέλη Πολιτικού Συμβουλίου 

Με αίσθημα ευθύνης και μετά από περίσκεψη, υποβάλλω την παραίτησή μου, από μέλος του Εθνικού Συμβουλίου, του τέως ΠΑΣΟΚ. Θέλω εξαρχής να διευκρινίσω, ότι δεν φεύγω εγώ από το κίνημα, αλλά το ΠΑΣΟΚ έφυγε από το ΠΑΣΟΚ. Ο Πρωθυπουργός σε κάθε ευκαιρία, τονίζει ότι «θα προχωρήσει με αυτούς, που θέλουν να αλλάξει η Ελλάδα». Ανήκω και εγώ σε αυτούς, που υποστηρίζουν μεγάλες αλλαγές, για να αντιμετωπίσουμε το αύριο. Όμως ο κ. Παπανδρέου δεν διευκρινίζει την κατεύθυνση και τον στόχο και τα συμπεράσματα από τα δείγματα γραφής δεν με βρίσκουν σύμφωνο. Θέλω λοιπόν να παραμείνω συνεπής σε αρχές και αξίες, που υπηρέτησα στην πολιτική μου διαδρομή. Θεωρώ χρήσιμο να καταθέσω όσο το δυνατόν σύντομα, ορισμένες απόψεις μου. Η συντηρητική μετατόπιση της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας που την μετέτρεψε σε συστημική δύναμη και η κατάρρευση του Ανατολικού Συνασπισμού, επηρέασαν καθοριστικά το Κίνημα, που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση...
και η μετάβαση από τον εμπράγματο στον άϋλο καπιταλισμό, αντί για λύσεις δημιούργησε μεγαλύτερα προβλήματα σε πλανητικό επίπεδο. Σήμερα έχουμε τον καπιταλισμό σε κρίση και την παγκόσμια αριστερά σε αμηχανία, χωρίς ουσιαστική εναλλακτική πρόταση. Το διπολικό σύστημα του 20ού αιώνα (ΝΑΤΟ-Σύμφωνο Βαρσοβίας) έγινε μονοπολικό την τελευταία εικοσαετία, αλλά σύντομα θα μετατραπεί σε πολυπολικό με την Κίνα, τις Ινδίες, τη Βραζιλία και την Ρωσία. Το μεγάλο ερωτηματικό αφορά την Ευρώπη. Αν δηλαδή θα μπορέσει στο σύνολό της, να αποτελέσει μία από τις μεγάλες δυνάμεις ή αν θα υποβαθμιστεί. Η αποδυνάμωση των Εθνικών κρατών και η μεταφορά εξουσιών σε υπερεθνικούς οργανισμούς βρίσκεται σε εξέλιξη και θα ενταθεί. Οι οικονομικές δομές με ελάχιστες εξαιρέσεις είναι βαθιά καπιταλιστικές. Έχουμε κατά συνέπεια τάξεις και στρώματα, πλούσιους και φτωχούς, ισχυρούς και αδύναμους και την διαμόρφωση μιας υπερεθνικής οικονομικής ελίτ. Το πολιτικό προσωπικό με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα ΜΜΕ αλλά και η πλειοψηφία της διανόησης, συμπεριφέρονται ως να μην υπάρχουν οι παραπάνω διαχωρισμοί. Η πολιτική, οι έννοιες δεξιά-αριστερά, πρόοδος και συντήρηση, πέρα από την φιλοσοφική διάσταση, απαιτούν και προϋποθέτουν αντιστοίχηση των πολιτικών φορέων με κοινωνικές δυνάμεις. Απαιτούν απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα, με πια στρώματα συμμαχείς και ποιών τάξεων τα συμφέροντα προωθείς, δεδομένου ότι δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα και με τον βιομήχανο και με τον εργάτη γιατί έτσι καταργείται η πολιτική. Σε αυτό το πλαίσιο, η οικονομία και η αγορά έχουν υπερκεράσει την πολιτική. Οι πολιτικοί ασκούν απλή διαχείριση στο πλαίσιο που καθορίζουν οι Τράπεζες, οι μεγάλες εταιρείες και οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι. Σε πλανητικό επίπεδο δεν υπάρχει πολιτικός οργανισμός ή θεσμός, που θα μπορούσε να θέσει πλαίσιο κανόνων στην αχαλίνωτη αγορά. Την ίδια ώρα όμως η κυριαρχία του λευκού ανθρώπου, φαίνεται να τελειώνει και ο οικονομικός, στρατιωτικός και κυρίως πολιτιστικός ιμπεριαλισμός της Δύσης σε όλο τον πλανήτη έφθασε σε αδιέξοδο, μαζί με την εξάντληση των φυσικών πόρων της γης. Η χώρα μας παράγει το 3% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ και το συνολικό χρέος της είναι μόλις το 1,5% του αντίστοιχου Ευρωπαϊκού. Το πρόβλημα είναι πολιτικό και δεν αντιμετωπίζεται με δημοσιονομική διαχείριση, όπως λαθεμένα προσπαθεί η Κυβέρνηση, αλλά με πολιτικές επιλογές γεωπολιτικού χαρακτήρα και στρατηγικής σημασίας. Η υπογραφή του μνημονίου συνοδεύτηκε από την υπογραφή δανειακής σύμβασης. Η σύμβαση αυτή σύμφωνα με το Σύνταγμα έπρεπε να κυρωθεί από την Βουλή και αυτό δεν έγινε για ευνόητους λόγους. Με την υπογραφή της δανειακής σύμβασης, η χώρα παραιτήθηκε από το δικαίωμα κρατικής ασυλίας, ανοίγοντας το δρόμο για υποθήκευση ακινήτων του δημοσίου. Ταυτόχρονα παραιτήθηκε από το δικαίωμα δανεισμού από άλλες χώρες π.χ. Ρωσία, Κίνα κ.λ.π. Η κρίση χρέους της Ευρωζώνης είναι συνολική και σύντομα θα αφορά άμεσα και άλλες χώρες. Το ενιαίο νόμισμα χωρίς ενιαία δημοσιονομική πολιτική, δημιούργησε αδιέξοδα, που αποδεικνύουν τις δομικές αδυναμίες της Ένωσης. Η υποτιθέμενη βοήθεια προς την χώρα μας, με τοκογλυφικούς όρους και με αποκλειστική χρήση των δανείων, στην αποπληρωμή προηγούμενων χρεών, θα μας βυθίζει όλο και πιο βαθιά στην κρίση χρέους, όπως αποδεικνύεται με το μνημόνιο 2 Όλα αυτά μαζί με τόσα άλλα δεν οδηγούν μόνο σε περιορισμένη Εθνική κυριαρχία, όπως δημόσια δήλωσε ο Πρωθυπουργός, αλλά και αυτό είναι το σημαντικό, αλυσοδένουν τη χώρα για πολλές δεκαετίες στο άρμα του Ατλαντισμού σε μια εποχή, που διεθνείς ανακατατάξεις επιβάλλουν ευελιξία στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Έτσι αντί για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, θα έχουμε μονοσήμαντη εξάρτηση. Η συντηρητική μετατόπιση του τέως σοσιαλιστικού κινήματος ιδεολογικά, πολιτικά, προγραμματικά ακόμα και οργανωτικά, προς μια ασαφή νεοτερικότητα με νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά, δημιουργεί τεράστιο κενό στα αριστερά του. Το κενό αυτό φαίνεται να μην μπορούν να καλύψουν τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς. Όταν όμως κοινωνικές δυνάμεις δεν έχουν πολιτική έκφραση στο εποικοδόμημα, τότε ή την δημιουργούν ή μετατοπίζονται εκλογικά στα άκρα του πολιτικού φάσματος. Είναι νομίζω φανερό ότι η αντίληψή μου για τον κόσμο και την πολιτική δεν συνάδει με εκείνη της ηγετικής ομάδας. Ως Έλληνας πολίτης, αδυνατώ να υποστηρίξω μια τέτοια πολιτική. Υποβάλλω την παραίτησή μου έχοντας επίγνωση και των προσωπικών μου ευθυνών, τουλάχιστον μέχρι το 1996. Από τότε και μετά βρίσκομαι σε διαρκή διαφωνία και αντιπαράθεση, χωρίς αποτέλεσμα, με την ηγετική ομάδα του κόμματος, τόσο επί πρωθυπουργίας του κ. Σημίτη, όσο και επί ηγεσίας του κ. Γ. Παπανδρέου. Μια τέτοια απόφαση είναι επώδυνη για μένα μετά από 37 χρόνια. Λυπάμαι ειλικρινά , που δεν έχω άλλη επιλογή αλλά η συνείδησή μου, το επιβάλλει. Θα παραμείνω ανένταχτος στον ιδεολογικό μου χώρο αγωνιζόμενος για τις αρχές και τις αξίες, που υπηρέτησα από το 1974. Ζητώ την κατανόηση των χιλιάδων συντρόφων μου που επί δεκαετίες μέσα από τα συνέδρια με εξέλεγαν στην Κ.Ε. Ζητώ επίσης την κατανόηση των συμπατριωτών μου, οι οποίοι επί 12 χρόνια με εξέλεγαν βουλευτή και θέλω να τους διαβεβαιώσω, ότι θα είμαι πάντα δίπλα τους στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Αντώνης Κοτσακάς

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

Γράμμα στον Μίμη

Ο  Μίμης Ανδρουλάκης ορκίσθηκε ιδιαιτέρως (!) για να διαμαρτυρηθεί για την  είσοδο στη Βουλή των Ελλήνων, της Χρυσής Αυγής .

Μίμη, δεν σε άκουσα τόσα χρόνια να διαμαρτύρεσαι για τα νομικά φιρμάνια περί  ευθύνης υπουργών, που βγάζατε λάδι όλους και απαλλάσσατε τους εκάστοτε ληστές μας…

Δεν σε άκουσα σαν μαθηματικό να μιλάς για το πραγματικό έλλειμμα, έστω για   το «κράτα γερά Γιώργο και διαπραγματεύσου».
Άκουσα ότι δεν μπορούσατε.
Γιατί?

Εσύ, όπως και οι περισσότεροι από εμάς, γνωρίζαμε, ύστερα από το όργιο διασπάθισης του χρήματος και που όλοι συζητούσαν για τεράστιες μίζες ένεκα των Ολυμπιακών, ότι βαδίζαμε στην ολική καταστροφή.
Όλοι βλέπαμε ότι ζούσαμε με δανεικά, αλλά δεν σε άκουσα στις εκπομπές σου να λες: ρε άνθρωποι σας φωτίζω ! μην παίρνετε δάνεια.

Δεν σε άκουσα (να μιλάς) γι αυτόν το λαό, που λήστεψαν τις αποταμιεύσεις του,
που δέσμευσαν τα σπίτια του, που ξεπουλάνε τη χώρα, που κάναμε ξανά τα  παιδιά  μας και εγγόνια μας μετανάστες για ένα κομμάτι ψωμί, άχνα δεν άκουσα για τα εκατομμύρια ανέργων.

Ένα λόγο είπες στο ραδιοφωνικό – στον σταθμό «Φλας» - και τον άκουγα και  δεν το πίστευα ότι ο Βενιζέλος στα επομενα 10 χρόνια θα βγάλει 100.000  θέσεις ανώτατου επιπέδου!
Τώρα μπορούμε άνετα να πεθάνουμε! και σείς να ζείτε πλουσιοπάροχα μιάς και  ο μισθός σας είναι αστρονομικός κι ο Βενιζέλος Βασιλιάς Ήλιος, ισόβιος!

Ούτε για τις δυνάμεις κατοχής (Reichenbach και Σια) άκουσα κάτι.

Το παρελθόν σου γνωστό.
Πέρασες απ όλα τα  Αριστερά κόμματα, κι από πόστα μεγάλα.
Είσαι από τους ελάχιστους που γνωρίζεις ιστορία και ξέρεις πολύ καλά ότι αυτά  που βλέπουμε σήμερα είναι αστεία μπροστά στο έργο που θα δούμε προσεχώς. 

Από ανικανότητα αφήσατε το κέντρο της Αθήνας σάπιο και κέντησε ο δικομματισμός τον καμβά της νεοφιλελεύθερης στρατηγικής των συγκρούσεων μεταξύ εργαζομένων και εξαθλιωμένων.
Τίποτα τυχαίο, ως εδώ που φθάσαμε.

Δεν ξέρω αγαπητέ Μίμη …τα 2 σχεδόν εκατομμύρια ανεργων ποιές στρατιές
ταγμάτων Ασφαλείας θα επανδρώσουν, τι λέει η ιστορία σ’ αυτή τη δύσκολη στιγμή που χάνεται η πατρίδα και  οι Έλληνες μαζί , που τα δυσβάστακτα χαράτσια μας οδηγούν όχι μόνο στην εξαθλίωση  αλλά και σ όλες τις παρανομίες?

Απαιτούμε όμως πριν την οριστική λαίλαπα (ακούω ότι το Μνημόνιο θα περαστεί  κι από το Σύνταγμα μας για την οριστική λεηλασία του ορυκτού πλούτου) να βοηθήσεις μ’ όλη τη δύναμη σου τις υγιείς δυνάμεις (όχι φελλούς), σε μια αλλαγή τρόπου σκέψης και μια ορθολογική μεταρρύθμιση των  απαράδεκτων και καταπιεστικών συνθηκών που μας εξαθλιώνουν   

Μ’ ένα ευρύ μπλόκ προοδευτικών δυνάμεων να βοηθήσεις για την έξοδο από  την κρίση.
Η συγκυρία το επιτρέπει.

Ορισμένες «δυνάμεις» μέσα στο Πασοκ, στα γνωστά Ευρωπαικά και
Αμερικάνικα «groups» και στη Δεξιά, καιροφυλακτούν για να κατασπαράξουν  έναν ολόκληρο λαό.   
Διαβάζεις τα όνειρα του Μάνου !
Όλοι εναντίον Ενός !!!

Αν γέρασες, Παραιτήσου!
Γιατί η σύγκρουση της Πείνας με τον Νεοφιλελευθερισμό, θα είναι σφοδρή.

Νανά Ιωαννίδου


ΥΓ
Αυτή θα είναι και η απάντηση μας στις σβούρες, του Αντώνη περί Σοβιέτ (!) και της κ. Τζαβέλα στον «Φλας» ότι,  Αντώνης,  Λάος και Ντόρα, Ενιαίοι Δυνατοί! 
Άντε, πρωί - πρωί  …κι έχω πίεση!

Σάββατο, 19 Μαΐου 2012

Μπεεεεεεεεέεεε…

Κάποτε στην αρχαία Σπάρτη μαζευτήκανε σε συνέλευση στην Απέλλα οι Σπαρτιάτες πολίτες για να πάρουνε απόφαση πάνω σε κάποιο ζήτημα. 
Ένας από αυτούς, ο οποίος δεν έχαιρε ιδιαίτερης συμπάθειας στην Σπάρτη, πήρε το λόγο και ανέπτυξε με σωστό τρόπο την πρότασή του, η οποία ήταν πέρα για πέρα σωστή. 
Όταν ήρθε η ώρα της ψηφοφορίας όλοι οι άλλοι απορρίψανε την πρότασή του.

Καθώς το ζήτημα που εξετάζανε έμεινε χωρίς λύση, επανήλθαν στην Απέλλα μετά λίγες ημέρες για να ξανασυζητήσουν. 
Τότε ένας από εκείνους που είχαν αρνηθεί την εισήγηση του αντιπαθητικού βγήκε και πρότεινε όσα ο αντιπαθής είχε υποδείξει. 
Η πρόταση του έγινε παμψηφεί δεκτή!

Αυτή η ιστορία μου θυμίζει τα όσα τραγελαφικά συμβαίνουν στην σύγχρονη Ελλάδα και την μεθοδευμένη άρνηση στις προτάσεις του Αλέξη Τσίπρα, από τα κόμματα του κατεστημένου, τα ΜΜΕ, κλπ.
Πρότεινε ο Τσίπρας, να γίνει ένα 3ετές μορατόριουμ αναστολής των πληρωμών που προκύπτουν από το Μνημόνιο ώστε να μπορέσει η Ελλάδα να ανακάμψει μέσα από επενδύσεις υπέρ της Ανάπτυξης.

Πέσανε σαν τα κακά σκυλιά να τον φάνε!
Αυτά είναι άσχετα, 
δεν γίνονται, 
θα μας διώξουν από το Eurogroup και το ευρώ, 
και πάει λέγοντας.

Ακούστε τώρα και κρατηθείτε.
(Το άκουσα στην εκπομπή Λαβύρινθος του Τριανταφυλλίδη, όπου έσπευσα μετά από έκκληση σχολιαστή του ΜοσχατουΠολις, όπου έφαγε την γλώσσα του ο Μυταράκης της ΝΔ που λοιδορούσε τον Τσίπρα και τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ)
Βγήκε λοιπόν χθες ο Μάριο Μόντι - πρωθυπουργός της Ιταλίας και τραπεζίτης παρακαλώ - και ζήτησε ο άνθρωπος 3ετή εξαίρεση των δημόσιων δαπανών της χώρας του από το μνημόνιο.

Ξέρετε πως χαρακτηρίστηκε η πρότασή του, ανάμεσα στα άλλα καλά λόγια;
"Λυτρωτική πράξη υπέρβασης της κρίσης".
Αμέ…

Ψττττ...
Ελληναραδες, ψευταράδες, θύματα, μόγγολα, fashion victims, πρόθυμοι και φοβιτσιάρηδες...
Μπεεεεεεεεέεεε…

Ρε, Μπεεεεεεεεέεεε…

Πέμπτη, 17 Μαΐου 2012

Χρήσιμα σπαράγματα προς "παγιδευμένους"...

Οδεύοντας εκ νέου προς τις κάλπες θα ήθελα να παραθέσω ορισμένα σπαράγματα.
Όχι από αρχαία κείμενα ή θέσεις σύγχρονων πολιτικών φιλοσόφων, αλλά από τα αδυσώπητα …τρέχοντα, ισχύοντα και αληθινά (…παρακαλώ)!
Τα απευθύνω προς κάθε παγιδευμένο που από πολίτης και μέλος κάποιου κόμματος έχει μετατραπει σε κακέπτυπο οπαδού που μανιακά και τυφλά υποστηρίζει τα κόμματα του Μαύρου Μετώπου.
Μιλάω σ' αυτούς, που περίπου 2350 έτη μετά τον Αριστοτέλη,  400 έτη μετά τον Ζαν-Ζακ Ρουσσώ, 220 έτη μετά την Γαλλική Επανάσταση και 150 έτη μετά τον Μάρξ, εξακολουθούν να είναι ειδωλολάτρες στα πολιτικά πράγματα όπως οι Κουμπού της Σουματρας, παραδοσιακοί ως υπέργηροι από την Κιργισία, γραφικοί «κάποιοι» στο χωριό του Μοσχάτου, αφού είναι στελέχη του δείνα κόμματος ή πρόσωπα που κατέχουν δημόσιες και αιρετές θέσεις μέσω του άλλου κόμματος.
  • Αντί ο επικίνδυνα ανεπαρκής κ. Σαμαράς να λέει στην κοινοβουλευτική του ομάδα (με στόχο όσους σπεύδουν προς την …Ελπίδα) ότι αν βγούμε από την Ευρωζώνη αυτό θα σημαίνει εκτόξευση του χρέους, απώλειες των καταθέσεων, και λοιπά νοικοκυρέϊκα, όφειλε να σχηματίσει κυβέρνηση και να αναλάβει τις ευθύνες του. Ως γνωστόν παρότι πρώτος παρέδωσε την «εντολή» εντός λίγων ωρών, γιατί στο αμετανόητο μυαλό του δεν χώραγε το 18% που πήρε. Από το πρώτο δευτερόλεπτο τον ένοιαζε το «plan B’» για την μεγάλη κεντροδεξιά, αντί να αναλάβει τις ευθύνες του απέναντι στην χώρα και τους Έλληνες! Απλά το παιδί θέλει να γίνει πρωθυπουργός με κάθε τίμημα... (ακόμα και ασπαζόμενος το Μητσοτακέϊκο)
  • Μπαίνοντας στην Ευρωζώνη, η πατρίδα μας φτώχυνε! …δεν πλούτισε. Το λένε οι αριθμοί και η σημερινή κατάσταση. Οπότε να αφήσουν κάποιοι την ευρωλαγνεία και τις λοιπές αυνανιστικές ανοησίες. Σε αυτό βέβαια δεν φταίει η Ευρώπη, η ΕΕ και η Ευρωζώνη (παρά τις σκοπιμότητες και τους κρυφούς υπολογισμούς που είχαν), αλλά η κυβερνητική πρακτική του Κώστα Σημίτη, του Κώστα Καραμανλή και του Γιώργου Παπ.
  • Μας βάλανε στην Ευρωζώνη. Τώρα είμαστε μέσα στο αεροπλάνο της και η κοινή λογική λέει ότι δεν μπορούμε να ανοίξουμε την πόρτα κινδύνου και πηδήξουμε στο κενό. Φροντίσαμε – βλέπεις – να μπούμε χωρίς να φορέσουμε αλεξίπτωτο. Στην Ευρώπη έπρεπε να διεκδικήσουμε μια θέση με μέλλον και όχι έναν τάφο στο κοιμητήριο των Βρυξελών.
  • Για τον Τσίπρα ψευδώς λέγεται ότι θέλει να οδηγήσει την Ελλάδα σε μονομερή αποχώρηση από την Ευρωζώνη. Αυτό το διατείνονται κατά προβοκατόρικο τρόπο τα «…-ειδή» τύπου Μιχελάκη ή Μωραϊτη και κάποιες ασήμαντες συνιστώσες του …ΣΥΡΙΖΑ!!! Είναι φανερή η επίσημη γραμμή και η τακτική που στοχεύει τους Ευρωπαίους νεοφιλελεύθερους: «η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση». Βέβαια ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να επαναδιατυπώσει την φρασεολογία του στο ζήτημα και στην ορολογία της διαπραγμάτευσης με την Τρόϊκα. Για να πάψει και η σπέκουλα των νεοδημοκρατοειδών και των πασοκοειδών στα διάφορα πάνελς. Κοιτάξτε την διατύπωση της ΔΗΜΑΡ: απαγκίστρωση λέει, με σοφία, σοβαρότητα και επίγνωση της κατάστασης μέσα στην οποία μας ρίξανε οι «προσκυνημένοι».
  • Η Ευρωζώνη λόγω των ευκολιών που παρείχε, οδήγησε τους άφρονες Έλληνες πρωθυπουργούς να δανείζονται εύκολα και συνεχώς. Ο χωριάτης ανέβηκε στο κρεβάτι. Μόνο που η καλλονή που ήταν ξαπλωμένη πάνω σ’ αυτό με την μορφή της ευμάρειας, των κομματικών οφελών, τους καλούς μισθούς, τα απλόχερα τραπεζικά δάνεια, κοκ, κόλλησε στον βλάχο τον Έλληνα τον Human Immunodeficiency Virus και έριξε την χώρα στα νύχια μίας άλλης «καλλονής»: την Τρόϊκα.
  • Υπάρχει ένα ερώτημα σχετικά με την Μέρκελ, τον Σαρκοζί, το Γιούρογκρουπ, και δεν συμμαζεύεται… Γνώριζαν ότι δανείζοντας την Ελλάδα, δεν υπήρχαν εκείνες οι συνθήκες που θα εξασφάλιζαν την αποπληρωμή των δανείων; Η απάντηση είναι: ΝΑΙ… ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΝΑΙ. Γιατί να μην δίνουν στους άφρονες και στους «πονηρούς» (βλέπε Άκης Τσοχατζόπουλος, κλπ), όταν δίνοντας 1 ευρώ, την στιγμή που αυτό έφτανε στην Αθήνα μέσα στο πρώτο δευτερόλεπτο έπρεπε να δώσουμε πίσω τα 0,70 λεπτά του;
  • Από το 2000 έως το 2008 είναι αδιαμφισβήτητο ότι αυξηθήκανε τα εισοδήματα μας, αλλά με δανεισμό. Αυτό οδηγούσε σε αύξηση της κατανάλωσης, αλλά δεν σήμαινε και πολύ περισσότερο δεν προερχόταν από την Ανάπτυξη της Ελληνικής οικονομίας.
  • Ο δικομματισμός είπε ψέματα. Συνειδητά! Τέτοια η τακτική των ελληνόφωνων πολιτικών ολετήρων. Τέτοια και τα αποτελέσματα.
  • Σιγόντο στην καταστροφική πολιτική των Καρανανλή – Σαμαρά – Μπακογιάννη και των Γιώργου Παπ. – Βενιζέλου, τα αιχμάλωτα συνδικάτα. Την στιγμή που όταν ξέσπασε η κρίση στην Ιρλανδία, το εκεί Συνδικάτο Δημόσιων Υπαλλήλων αποφάσισε μονομερώς μείωση αποδοχών 16%...!!!
  • Και μια ακόμη αλήθεια (που μετράει)… Πτώχευση της Ελλάδας σημαίνει την ΑΜΕΣΗ, την ΕΠΙΤΟΠΟΥ απώλεια 600 δις για την Γερμανία μόνον.
Προς όσους έχουν παγιδευτεί στους χουλιγκανίζοντες που κραυγάζουν κατά της Αριστεράς γενικά και των αχάριστων «τέως συντρόφων»,
(όπως ακριβώς σκλήριζε η τότε Συντήρηση μπροστά στον ερχομό του Αντρέα Παπανδρέου και της Αλλαγής), τους θυμίζω:
«Θέλει Αρετή και Τόλμη η Ελευθερία»…
Προσπαθήστε!

Αυτά για τώρα…

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

Τα «Ντόμπερμαν»
της «ενημέρωσης»

Το έργο το έχουμε ξαναδεί πολλές φορές. 
Κατά την διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής, ο τύπος ήταν πολλές φορές αμφίπλευρος. 
Η ναυαρχίδα της ενημέρωσης όμως ήταν κάργα φιλογερμανική, με άρθρα και θέσεις υπέρ των «φίλων» Γερμανών και αυτά ήταν τα «Αθηναϊκά Νέα» 1931- 44. 
Όταν είδαν ότι η πλάστιγγα έγερνε υπέρ της Εγγλέζικης κυριαρχίας, τότε άλλαξαν τον τίτλο και έγιναν απλώς «Τα Νέα» και προσχώρησαν μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας στο δρόμο των πολιτικών που χάραξε, με πολύ μαεστρία (να το παραδεχτούμε) ο Τσόρτσιλ! 
Έπειτα παραδόθηκαν δημοκρατικά (!) στον Ανδρέα με τη νέα σκυτάλη της Αμερικάνικης κυριαρχίας. 
(Αυτά για θυμηθούμε λίγο ιστορία). 

Όπως όλοι καταλαβαίνουμε χωρίς να είμαστε ειδικοί, αλλά σαν απλοί πολίτες, που τα έχουμε ζήσει όλα στο πετσί μας, τώρα διακυβεύονται τεράστια συμφέροντα και όχι Μόνο οικονομικά. 
Το «όλον» σύστημα μην αντέχοντας να χάσει τα προνόμια του αλλά και θέλοντας να εδραιώσει την παγκοσμιοποίηση του, έχει εξαπολύσει όλα τα «Ντόμπερμαν» για να τρομοκρατήσουν και να εκβιάσουν το λαό. 
Ακόμα και σκίτσα έκαναν χθες στον τύπο και απεικονίζουν ένα ματωμένο χάρτη της Ελλάδας, για το τι μας περιμένει, που δεν υπακούσαμε στα παραγγέλματα! 
Σου, ρε Λάκηδες! 
Λακέδες! 
Δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα... 
Απεναντίας θα κερδίσουμε την Αξιοπρέπεια μας και την Ελπίδα. 
Basta. 

Παρακολουθώντας τον τοπικό μας τύπο, καταλαβαίνω μερικούς ως στρατιώτες πιστούς στο Πασοκ.
Πιστεύω ασφαλώς ότι αυτοί δεν είναι επιδοτούμενοι, αλλά είναι ιδεολόγοι, πιστεύουν σε μιαν ιδέα.
Όμως Παίδες, ας είμαστε ρεαλιστές.
Εσείς γράφετε και ξέρετε πολύ καλυτέρα από εμένα τα ανομήματα του Πασοκ.
Χρειάζεται νέο κόσμο για να επανδρώσει τα επιτελεία του, η λέξη «σάπιο» που είπε ο κ. Βενιζέλος, τα λέει όλα.

Δεν αναφέρομαι στη ΝΔ γιατί το garantie της σταθερότητας (!) ο κ. Σαμαράς, έχει προ πολλού ναυαγήσει από χρόνια αλλά δεν το ξέρει!
Αν πούμε ότι θα μπει κι ο Μάνος με τη Ντόρα μέσα, που είναι οι κορωνίδες του δόγματος του ΣΟΚ, τότε δε χωράει άλλους ο φιόγκος εκεί.

Έχουμε ν’ ακούσουμε και να διαβάσουμε πολλά μέχρι τις εκλογές.
Σας διαβεβαιώ ότι πολλοί, θα δώσουμε τη ψήφο μας με μεγάλη σκέψη και με γνώμονα τι συμφέρει το λαό κι όχι το γιγαντωμένο και διεφθαρμένο σύστημα.
Την ημέρα των εκλογών θα εφαρμόσουμε κατά γράμμα, αυτό που βλέπω γραμμένο κατά χιλιάδες να κατακλύζουν τα Αμερικάνικα sites τα Σαββατοκύριακα σ’ όλες τις πόλεις και γελάω:
“My husband is out of town”!! (ο άνδρας μου είναι εκτός πόλεως)

Την καθορισμένη Κυριακή rendez vous (!) όλοι μαζί στην Town, για να τους δώσουμε να καταλάβουν (!!!) ότι δεν μπορούν άλλο να μας κοροϊδεύουν και εν πάση περιπτώσει, οι ανθρώπινες συνθήκες του σήμερα δεν αγοράζονται με 300 ευρώ το μήνα και με λαοθάλασσες ανέργων και σ’ όλα τα Βαλκάνια στρατιές Μαφίας, δημιουργήματα τους.
Πειραματόζωα ΣΤΟΠ. 
Ας χάσουν κι αυτοί. 

Νανά Ιωαννίδου

Τρίτη, 15 Μαΐου 2012

Γιατρέ μου τρέξε!
H Ελλάδα έπαιξε "Εκλογές" και πεθαίνει












Μέχρι και τις εκλογές της 6ης Μαΐου 
κανείς δεν κραύγαζε και καμιά δεν ολοφυρόταν. 

Σε κακιά, μεν, κατάσταση η ασθενής Ελλάδα, 
αλλά σταθεροποιημένη, όπως μας δήλωναν οι στενοί συγγενείς 
που παραστέκονταν στο προσκεφάλι της: 
ο Παπαδήμος, ο Βενιζέλος κι ο μοιραίος Σαμαράς. 
Μάλιστα ο τελευταίος εξ αυτών, 
έπεισε τον γιατρό που κουράριζε την Ελλαδίτσα 
ότι θα μπορούσε να πάει σπίτι του 
γιατί η ασθενής ήταν τόσο πολύ καλύτερα 
που θα την έβαζαν να παίξει μαζί τους 
το επιτραπέζιο παιχνίδι των Εκλογών. 

Έφυγε ο γιατρός, 
παίχτηκε το επιτραπέζιο των Εκλογών 
(που τόσο γουστάριζε να παίξει ο παιχνιδιάρης Αντωνάκης Σαμαράς) 
και τώρα οι συγγενείς τρέχουν στους διαδρόμους της κλινικής, 
ουρλιάζοντας να τρέξει κάποιος γιατρός 
γιατί η Ελλαδίτσα εκπνέει. 

Το συρτάρι με τις βασικές λειτουργίες της 
χάσκει άδειο από αίμα, οξυγόνο και ευρώ… 

Και αναρωτιέμαι: 
Πότε ρε παιδιά πρόλαβε να κακοφορμίσει η μεγάλη ασθενής; 

Αλλά και γιατί αφού βλέπατε 
ότι δεν θα αντέξει τις συγκινήσεις του παιχνιδιού των Εκλογών, 
εσείς αμέτι - μουχαμέτι 
την βάλατε να ρίχνει τις ζαριές των ψήφων 
και να εκτίθεται στην ένταση 
της παρακολούθησης της κατάρρευσης των ποσοστών σας; 

Ερωτώ, 
όσους θέλουν ακόμη να το παίζουνε έκπληκτοι μαλάκες: 
Πως μπορεί αμέσως μετά το πρώτο δευτερόλεπτο 
που διαμορφωθήκανε τα επίσημα αποτελέσματα των Εκλογών, 
να είναι λογικό να πιστέψουμε 
ότι καταρρεύσανε τα οικονομικά της χώρας, 
αλλά και να αδειάσει το ταμείο της ασθενούς; 

Πως μπορεί ως αντίλαλος του συστήματος 
 να κάνει αφορισμούς ο πρόεδρος Παπούλιας 
και αναρωτιέται αν μέχρι να τελειώσουν οι διεργασίες 
για την πολυπόθητη συμφωνία των κομμάτων 
ή τον διορισμό τεχνοκρατών αλά Μόντι 
(επππ, φτάσαμε στο ζουμί) 
θα υπάρχει το ελληνικό κράτος; 

Όταν αποφασίστηκε να πάμε σε εκλογές 
μέσα από την αντικειμενική πίεση των γεγονότων, 
από την ογκούμενη κοινωνική αγανάκτηση, 
από τα αδιέξοδα αποτελέσματα εφαρμογής του μνημονίου 
και την ανικανότητα του συστήματος, 
τότε ως υπεύθυνος πολιτειακός θεματοφύλακας 
δεν τα έβλεπε αυτά; 

Από ότι ακούω, 
αμέσως μετά τις Εκλογές, και εξαιτίας τους, 
οι «νοικοκυραίοι» φυγαδεύσανε στην Ελβετία και αλλαχού 
μόνο 1 δις … 
Ε, αυτό δεν είναι ικανό από την χαλαρότητα της 5ης Μαϊου
να κατρακυλήσουμε στα ζόρια της 7ης του ίδιου μήνα.
Κάνω λάθος;

Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι η φασαρία ξέσπασε 
όταν ο κ. Τσίπρας αρνήθηκε να μπει συνεταιράκι 
στην κυβέρνηση σωτηρίας που σερβίρισε ο δικομματισμός 
ως κρύο πιάτο συγκάλυψης και συνενοχής. 

Όπως και να χει, 
και όποια ιστορία και αν διηγούνται οι «συγγενείς» 
(συγγενείς πολιτικά και σε συνευθύνη στην καταστροφή) 
και όποια επιτραπέζια κι αν παίζουν, 
σημασία έχει η πορεία προς την απελευθέρωση. 

Η κοινωνική και πολιτική χειραφέτηση των Ελλήνων έχει αρχίσει… 
και είναι η μόνη μας Ελπίδα.