Παρασκευή, 31 Μαΐου 2013

Η επιτυχία
είναι πετράδι που λάμπει...

Με καθυστέρηση διάβασα κάποια πράγματα που γράφει στην σελίδα του στο facebook ο Σπύρος Μαριόλης. 
Λέει (καλύτερα εξομολογείται): 
Η απογοήτευση που αισθάνθηκα στη λήξη ήταν απίστευτα μεγάλη... 
Το αυθόρμητο χειροκρότημα από όλο το γήπεδο όταν φεύγαμε και η παραδοχή των αντιπάλων ότι έχουμε την καλύτερη ομάδα που πέρασε από κει (και από τις αθηναϊκές)... ήταν το σημείο που λύγισα .....!!!!! 

Δεν ήμουν στο γήπεδο για να περιδινηθώ στην χαρμολύπη που προκαλεί από την μια η ήττα και από την άλλη τα χειροκροτήματα και τα ευμενή σχόλια των Βυρωνιωτών. 
Ξέρω καλά πως η ομάδα μας είχε τα φόντα να πάει καλύτερα, όπως ξέρω ότι προσωρινά μόνο η αποτυχία ανόδου στην Γ’ Εθνική επισκιάζει τα τρόπαια από την κατάκτηση τόσο του Πρωταθλήματος, όσο και του Κυπέλλου. 
Απλά στο πιο κρίσιμο σημείο των αγώνων μπαράζ, οι απουσίες εξαιτίας τραυματισμών και ο αποσυντονισμός στην σύνθεση της ομάδας, που ήρθε σαν αποτέλεσμα των απουσιών, υπήρξαν οι κυρίως λόγοι που οι νεαροί αθλητές της ομάδας δεν μπόρεσαν να διαχειριστούν το βάρος αυτού του εξοντωτικού μίνι πρωταθλήματος. 
Αλλά ο αθλητισμός όπως και η ζωή είναι μια αέναη προσπάθεια πάνω στα ίδια πράγματα και ως εκ τούτου θεωρείται δεδομένο ότι η ΑΕ Μοσχάτου θα αγωνιστεί και στη νέα σαιζόν για το καλύτερο, έχοντας σύμμαχο μια πολύτιμη εμπειρία από την φετινή Οδύσσεια. 

Για όλα τα παραπάνω ο κυριακάτικος αγώνας με την προβιβαζόμενη Δόξα Βύρωνα πρέπει να έχει εορταστικό χαρακτήρα, έστω και με ένα πολύ ζεστό χειροκρότημα προς τους αθλητές μιας ομάδας που κόπιασε πραγματικά για να κατακτήσει τους ανώτερους δυνατούς τίτλους και κυρίως έπαιξε όμορφο ποδόσφαιρο. 
Προσωπικά αν ήμουν δήμαρχος Μοσχάτου – Ταύρου που νοιάζεται για την ομάδα και δεν πήγαινα στο γήπεδο για τυπικούς λόγους, την Κυριακή θα βράβευα την ομάδα με ένα βαρύτιμο έπαθλο σαν δείγμα αγάπης και αναγνώρισης σε μια ομάδα που και ψυχαγωγεί του Μοσχατιώτες, αλλά που υπήρξε και ένας τέλειος πρεσβευτής της πόλης μας…

Κυριακή, 19 Μαΐου 2013

Gastarbeiters του ονείρου

Στην γειτονιά μου στο Μοσχάτο είχα την ευτυχία να γεννηθώ και να γεράσω με την αισθητική των σπιτιών του, …αυτήν που πρωτοαγάπησα. 
Όλα τα σπίτια ισόγεια και διώροφα και κάνα δύο τριώροφα. 

Γεννήθηκα στις πρώτες μέρες του Γενάρη το 40 και οι πρώτες λέξεις μου, όπως μου έλεγαν, ήταν το 42 με το «Μαμά, πα»! 
Δηλαδή με το άκουσμα των σειρήνων στον καιρό του πολέμου, έλεγα στη μητέρα μου, μαμά πάμε στο καταφύγιο! 
Το καταφύγιο ήταν δίπλα μας, όπου το κατασκεύασαν στην πίσω αυλή τους οι γείτονες μας, παλιοί οικοδόμοι, άνοιξαν ένα μεγάλο λαγούμι μέσα στη γη, το δάπεδο χωμάτινο με κουρελούδες σκεπασμένο και με υποστυλώματα ξύλινης οροφής από ξύλα οικοδομής, παγκάκια πρόχειρα, μια πορτούλα ξύλινη και με την πρώτη σειρήνα που ακούγαμε, ολόκληρη η γειτονιά του τετραγώνου μέσα! 

Υπάρχει ακόμα! 
Πολλές φορές το δείχνω στα παιδιά της γειτονιάς και το έχουν γράψει έκθεση στο Γυμνάσιο! 
Από αυτό το σπίτι ήρθε πριν λίγο καιρό και αγόρασε το πλυσταριό το παλιό, στην ταράτσα του δευτέρου ορόφου μια Γερμανίδα από το Αμβούργο! Με το "Guten Μorgen" της είπα την ιστορία του καταφύγιου ως το ‘45! 
Τώρα ανήκει στον κάτοχο του δευτέρου ορόφου ως αποθήκη...
Εκείνη παρκάρει έξω από το πορτάκι του, το ποδήλατο της! 

Ο ήλιος την έφερε και με το που πάτησε το πόδι της Ελλάδα είπε, δεν ξαναφεύγω! 
Όμορφη κοπέλα, δυναμική, έφερε μπόλικα εργαλεία κι άρχισε σαν μάστορας όλων των ειδικοτήτων να δουλεύει το απόγευμα στη γενική ανακαίνιση του πλυσταριού, και το πρωί βρήκε εργασία σε άνθη και φυτώρια. 
Οι ταράτσες μας συγκοινωνούν, έτσι κάθε μέρα έκανα κοντρόλ πως πάει το έργο! 
Αν ρωτάτε για επίπλωση, ότι πεταμένο και άχρηστο βρίσκει στα σκουπίδια, είναι για κατασκευή έργου τέχνης! 
Πάντα της έλεγα, φέρε έναν άντρα να τα κάνει αυτά! 
Εκείνη γελούσε, σιγά, σιγά, μου έλεγε. 

Μια μέρα έφερε κι έναν άντρα! 
Ναυτικός, είχε ξεμπαρκάρει και πήγαινε επίσκεψη, σ ένα φιλικό του σπίτι στην Καλλιθέα, αγόρασε λουλούδια από το κατάστημα που εργαζόταν εκείνη και της είπε, θα γυρίσω σε μια ώρα αν θέλετε πάμε για ένα drink! 
Μιλούν τα Αγγλικά και οι δύο! εκείνη και Ελληνικά με Γερμανική προφορά, εκείνος «λίγο Ελληνικός»! 
Είναι Σκωτσέζος από την βόρεια Σκωτία! 
Ότι δει το μάτι του, το φτιάχνουν τα χέρια του! 
Σε λίγο καιρό έπρεπε να παντρευτούν, ένα κρεβάτι έπρεπε να πάρουν, το έφτιαξε εκείνος μέσα σ ένα απόγευμα! 
Πήρε παλέτες ξύλινες πεταμένες του δρόμου, τις έβαψε, τους έβαλε καρούλια, το επένδυσε με φελιζόλ, αγόρασε μόνο το στρωματέξ, έφτιαξε φωτάκια με διάφορα χρώματα σαν μπουκέτο για λαμπατέρ και το γαμήλιο δωμάτιο έτοιμο! 
Αφήστε το wc που βλέπει στον μικρό φωταγωγό, έβαλε παραθυράκι από ένα παλιό φινιστρίνι που εξωτερικά με αυτοσχέδια ελαφριά σιδεροκατασκευή κολυμπάει με τον αέρα ένα πλαστικό δελφινάκι! 
Τη χαρά του σπιτιού τους την γεμίζει κ ένα κουτσό σκυλί που μάζεψαν από τον δρόμο! 
Το αφεντικό φεύγει για υπερπόντια ταξίδια έρχεται όμως τακτικά… 
Έκαναν κι ένα κοριτσάκι που στα 6 του χρόνια μιλάει 4 γλώσσες πολύ καλά και χαίρεται όταν πηγαίνει στη γιαγιά της στη Σκωτία και με κοροϊδεύει, εμένα τη γιαγιά, που δεν μπαίνω σ αεροπλάνο! 

Μια μέρα με πήραν να πάμε Αίγινα, που αγόρασαν ένα μικρό κτήμα, μ ένα δωμάτιο μέσα σ αυτό. 
Τρέμετε εργαλεία σκέφθηκα! 
Πράγματι πρώτα είχε πάει η εργαλειοθήκη! 
Εν συνεχεία μου λένε «Νανά έχουμε και κότερο»! 
Νόμιζα ότι άκουγα την παραλλαγή από το έργο του Βουτσά! 
Όχι, το κότερο ήταν αληθινό! 
12μετρο ιστιοφόρο με σημαία Εγγλέζικη. 
Ανοιχτήκαμε στα νερά του Πόρου, κυβερνήτης ο ίδιος. Σ ένα απάγκιο του γαλάζιου σταμάτησαν το σκάφος για μπάνιο! 
Πρώτα πέφτει στο νερό εκείνος, ύστερα το παιδί, έπειτα το κουτσό σκυλάκι και τελευταία εκείνη. 
Ο Tζούλης μαγείρεψε όπως πάντα εξαιρετικά. 
Μοιρασμένες οι δουλειές στο σκάφος. 
Θέλει πολύ συντήρηση και δεν κουράζεσαι να μιλάς μαζί του για φλόκους, για μαΐστρες, για ανέμους, για ιστορίες της θάλασσας, … «στο νου του όλη έκλεισε τη ναυτική επιστήμη», που λέει και ο Ν. Καββαδίας. 
Η ναυτική ορολογία, σαγηνευτική. 

Γιατί σας τα έγραψα αυτά όλα? 

Μ αρέσει το ταξίδι της ζωής, η περιπλάνηση ως τώρα κι αν ήμουν νέα, ένα πλυσταριό θ αγόραζα στο Μοσχάτο, ένα δωμάτιο στην Αίγινα κι ένα σκαφάκι να ξεχνώ τα ντέρτια της ζαλάδας που λέγεται ΔΝΤ και που ρήμαξε τις ζωές μας ..... 

Ο Τζούλης που τώρα ταξιδεύει κάπου στον Ειρηνικό, θα μας διαβάσει στο Ιντερνέτ θα γελάει δυνατά, θα τραγουδάει με τη φωνή του εξαιρετικού μπάσου, κι εγώ του γράφω «neighbour, βάλε πλώρη για τον παράλληλο του Νότου που λέγεται Αιγαίο»! 
Καλά σου ταξίδια.

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Έχουμε Δικτατορία;

Είχανε ΦΟΒΟ
- "λέει" -
ότι ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ
λόγω ...ΠΡΟΑΝΑΓΓΕΛΙΑΣ απεργίας...

Γι αυτό η ΧΟΥΝΤΑ ΤΟΥ ΣΑΜΑΡΑ
χωρίς ακόμη την τυπική και Νόμιμη Απόφαση της ΟΛΜΕ για ΑΠΕΡΓΙΑ
έκανε ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ, ΚΑΤΑΧΡΗΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ
Ε Π Ι Σ Τ Ρ Α Τ Ε Υ Σ Η των εκπαιδευτικών!

Ο χουντικός Παπαδόπουλος
ήταν τουλάχιστον ειλικρινέστερος με τα ΤΑΝΚΣ.

Γιατί δεν μπορεί όλη η Ελλάδα να είναι
υπό καθεστώς ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ...

Ε, τότε
ας ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΣΟΥΝ και τους Βουλευτές
ή καλύτερα ας καταλύσουν το Κοινοβούλιο και τις όποιες Δημοκρατικές διαδικασίες
ΓΙΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ....

ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ
ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΡΙΞΟΥΜΕ.

Σάββατο, 11 Μαΐου 2013

Μιά βαρυσήμαντη αποχώρηση...!!!

Ασυζητητί δεχθήκαμε το αίτημα του κ. Γιώργου Δαμηλάκου, Αντιδήμαρχου Μοσχάτου – Ταύρου να δημοσιεύσουμε κάποιο κείμενο του.
Και το διατυπώνουμε έτσι ("κάποιο κείμενο") γιατί δεν γνωρίζαμε ούτε το περιεχόμενο, ούτε και το θέμα.
Απλά η επιθυμία του δημοσίου ανδρός αποτελούσε για μας αυτονόητη υποχρέωση για δημοσιοποίηση.
Στην συνέχεια, η έκπληξή μας ήταν μεγάλη όταν διαβάζοντάς το, διαπιστώσαμε ότι πρόκειται για μια δημόσια ανακοίνωση αποχώρησής του από τις τάξεις του ΠΑΣΟΚ!
Η ανάρτηση της ανακοίνωσης του κ. Δαμηλάκου θα μείνει ανοιχτή σε σχόλια, τα οποία θα δημοσιοποιούνται εφόσον τηρούν την αρμόζουσα ευπρέπεια και μένουν σε επίπεδα πολιτικού σχολιασμού.
…………………


Φίλες και Φίλοι, 
Εδώ και αρκετό καιρό προσπαθώ να βάλω σε ένα κομμάτι χαρτί τα συναισθήματά μου και να τα μοιραστώ μαζί σας. 
Μαζί με όλους εσάς τους αφανείς και κατά άλλους «αφελείς», που εμπνευστήκαμε από τις αρχές και τα ιδεώδη της διακήρυξης της 3ης του Σεπτέμβρη. 
Μετά από 36 χρόνια στο ΠΑΣΟΚ, οι λέξεις και τα συναισθήματα που προσπαθώ να γράψω μου φαίνονται φτωχά για να περιγράψω την απογοήτευση, την αγανάκτηση, την ντροπή και την λύπη μου. 
Τα τελευταία 3 χρόνια το κίνημα που γαλούχησε με τις αξίες και τις αρχές του εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων, έχασε τον κινηματικό του χαρακτήρα, έχασε κάθε δεσμό που διατηρούσε με την κοινωνία. 
Στο όνομα μιας οικονομικής κρίσης, που δημιούργησε η νεοφιλελεύθερη πολιτική των ισχυρών του βορρά, της ΕΚΤ και των κερδοσκόπων, ξεπεράσαμε ακόμα και τις κόκκινες γραμμές της ιδεολογίας μας. 
Επιλεχθήκαμε ως χώρος δοκιμών κερδοσκοπικών σχεδίων, με απώτερο σκοπό την εξάπλωση αυτού του σχεδίου και σε άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου. 

Αποκομμένοι από την βάση που ήταν και η δύναμη του κινήματος αποδεχθήκαμε μοιρολατρικά της όποιες αποφάσεις του διευθυντηρίου της Ευρώπης και του ΔΝΤ, αποδεχθήκαμε την θεωρία του λιγότερου κακού, αποκομμένοι από τα μαζικά κινήματα και αγκιστρωμένοι σε μια επίπλαστη ανάγκη «σωτηρίας της πατρίδας», απεμπολήσαμε κάθε κοινωνική κατάκτηση που αυτό το κίνημα και ο ιδρυτής του είχαν κατακτήσει με μπροστάρη τον Λαό. 

Εξοργίζομαι όταν το κίνημα που εξέφραζε την μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, έγινε συνιστώσα στο κόμμα που προκάλεσε τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της Χώρας. 
Θυμώνω με όλους αυτούς τους μανδαρίνους της Τρόικας, που μας κατέστησαν πειραματόζωα και οδηγούν τους Λαούς του Νότου της Ευρώπης, στην εξαθλίωση επιβάλλοντας τους μια συνταγή, η οποία αποδεδειγμένα και με παραδοχή από τους ίδιους έχει αποτύχει. 
Λυπάμαι που πείστηκα ότι όλα αυτά τα επώδυνα και σκληρά μέτρα που πάρθηκαν εις βάρος των ίδιων και των ίδιων, ήταν μέτρα που θα μας οδηγούσαν στην ανάπτυξη, την ευημερία και το νοικοκύρεμα του σπάταλου κράτους, την πολυπόθητη έξοδο από την ύφεση και την κρίση. 
Ντρέπομαι να βλέπω το ΠΑΣΟΚ αποκομμένο από τις ρίζες του και από τον λόγο για τον οποίο ιδρύθηκε, αποξενωμένο από εκείνες τις δυνάμεις που το κατέστησαν πρωταγωνιστή της μεταπολίτευσης και που πίστεψαν στο τρίπτυχο για ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΛΑΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ, να έχει γίνει ένα «άδειο πουκάμισο»
Θλίβομαι για την εγκατάλειψη του κοινωνικού κράτους απέναντι σε μεγάλες ομάδες πληθυσμού που οδηγούνται στην εξαθλίωση και την φτωχοποίηση. 
Φοβάμαι να κοιτάξω στα μάτια την νέα γενιά, τους νέους άνεργους επιστήμονες, γιατί αδυνατώ να δώσω απαντήσεις στα ερωτήματα τους για το πώς φτάσαμε ως εδώ. 
Αγανακτώ με τον υφέρποντα κρετινισμό και τους τακτικισμούς αξιωματούχων που αποσκοπούν στο να οικειοποιηθούν το «άδειο πουκάμισο», τακτικισμούς που μόνο σκοπό έχουν να κεφαλαιοποιήσουν την μωροφιλόδοξη ματαιοδοξία τους και την αλαζονεία τους. 
Αναρωτιέμαι αν αυτή η παρελκυστική πολιτική, αποτελεί αντικείμενο επαναδιαπραγμάτευσης και βελτίωσης ενός ευνομούμενου κράτους ή είναι μέρος ενός σχεδίου της αστικής τάξης με διάφορους επώνυμους Ηρακλειδείς, που εσχάτως εμφανίζονται ως σωτήρες των εργατικών κεκτημένων. 
Διαπιστώνω ότι αυτές οι πολιτικές δεν επαναδιαπραγματεύονται, αλλά ΑΝΑΤΡΕΠΟΝΤΑΙ από αυτούς είδαν να γκρεμίζονται ιδέες, όνειρα, αξίες και αρχές. 

Ενδεχομένως αγαπητοί φίλες και φίλοι που θα διαβάσετε αυτό το κείμενο, κάποιοι από εσάς να βιαστούν να με χαρακτηρίσουν φυγόπονο και ρίψασπι. 

Αρνούμαι να δικαιολογήσω περαιτέρω τις πολιτικές που στο παρελθόν πείστηκα παρόλο που δυσπιστούσα για την εγκυρότητα τους, να συνεχίζω να υποστηρίζω. 
Αρνούμαι πλέον να συμβιβάζομαι και να κάνω εκπτώσεις σε θέματα αρχών, αξιών και συνείδησης, θέσεις με τις οποίες μεγάλωσα, ανδρώθηκα και πορεύτηκα 36 ολόκληρα χρόνια σε αυτόν τον χώρο. 
Αρνούμαι να παραμείνω συμμέτοχος έστω και κατ’ ιδέα στην αποδόμηση και του τελευταίου ψήγματος κοινωνικού κράτους. 
Αρνούμαι να συμμετέχω περαιτέρω στην εμμονή και στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζονται από την νομενκλατούρα της ηγεσίας του Κινήματος. 

Κλείνοντας, να δηλώσω ότι η μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ σε ένα μόρφωμα αστικού νεοφιλελεύθερου κόμματος δεν με εκφράζει και γι αυτό δηλώνω την αποχώρηση μου από αυτόν τον πολιτικό χώρο. 

Για όλους τους παραπάνω πολιτικούς λόγους και αρνήσεις και μη έχοντας άλλο τρόπο να υποβάλλω την παραίτηση μου στα αρμόδια όργανα του κινήματος σε τοπικό αλλά και νομαρχιακό επίπεδο, αποφάσισα να δημοσιοποιήσω την απόφαση αποχώρησης μου από το ΠΑΣΟΚ, εφόσον δεν υπάρχουν πλέον Τ.Ο. οργανώσεις και Σ.Ε. που η ηθική και η δεοντολογία μου θα μου υπέβαλαν να καταθέσω. 

Επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω όλους εκείνους τους συντρόφους των 36 χρόνων που μαζί πορευτήκαμε σε καλές αλλά και δύσκολες στιγμές, η μακροχρόνια ενασχόληση μου με τα κοινά αλλά και η αξιοπρέπεια μου, μου επιβάλλει να καταθέσω δημόσια τις απόψεις μου χωρίς φοβικά σύνδρομα και ιδεοληψίες. 

Είναι προφανές ότι δεν «θα κάτσω σπίτι», ούτε θα μείνω απαθής και αμέτοχος στις όποιες πολιτικές διεργασίες συντελούνται, είμαι βέβαιος ότι με πολλούς φίλους και φίλες, συντρόφους και συντρόφισσες σύντομα θα ανταμώσουμε και θα παλέψουμε για την ανατροπή αυτής της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που ισοπεδώνει την κοινωνία. 

Με εκτίμηση 
Γιώργος Δαμηλάκος

Τρίτη, 7 Μαΐου 2013

Λόγια ενός "άσχετου" για την οικονομία

Η παραμύθα του Πρωτογενούς πλεονάσματος 
***
Δεν είμαι κανένα αστέρι στα οικονομικά αλλά σκέφτομαι την αυτάρεσκη παπαριά που τσαμπουνάνε τελευταία οι προδοτικοί πολιτικοί της τρικομματικής, οι μίσθαρνοι δημοσιογράφοι και παρουσιαστές της τι-βι, αλλά και ένιοι των οικονομικών επιστημόνων… ότι σύντομα θα έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα (και θα ευτυχίσουμε - και θα πάνε όλα καλά). 
Εγώ, το πιάνω ως εξής… 
Έχει ας πούμε κάποιος ένα μισθό 800 ευρώ. 
Πλακώνεται στην δίαιτα με μισές μερίδες φαγητού και κάνοντας το κρέας τηγανητό αυγό και το ψάρι μακαρόνι, τουρτουρίζει από το κρύο για να μην καταναλώσει πετρέλαιο ή βογκάει από τον καύσωνα για να μην βάλει μπροστά το κλιματιστικό, πάει Χαλκίδα με το τραίνο και Ταύρο με τα πόδια, κόβει το χαρτζιλίκι των παιδιών κατά 70%, αντί για ένα καινούργιο ζευγάρι παπούτσια τρέχει στον τσαγκάρη, κλπ, κλπ... και καταφέρνει έτσι να ξοδέψει 795… 
Έχει τότε περίσσευμα 5 ευρώ. 
Είναι το περιβόητο Πρωτογενές. 
Και μπαίνει στο δωμάτιο που η οικογένεια βλέπει «τούρκικα» και δείχνει θριαμβευτικά το χαρτί με τις αφαιρέσεις που οδήγησαν στο περιβόητο οικογενειακό Πρωτογενές Πλεόνασμα, για να τον ξαποστείλει η συμβία του προς την κουζίνα, λέγοντας: 
«Αγάπη… κοίτα στο ψυγείο κάτω από τα μαγνητάκια. Ήρθανε οι δόσεις για το στεγαστικό και για το δάνειο αγοράς του αυτοκινήτου». 
Πάει, τα κοιτάει και πέφτει ράκος στην καρέκλα, άφωνος, εξασφαλίζοντας στην γυναίκα του την απαραίτητη ησυχία για να απολαύσει τις ίντριγκες του χαρεμιού του Σουλεϊμάν και στον εαυτό του μία παρακαταθήκη από μπινελίκια για τις ειδήσεις που θα ακολουθήσουν... 
Έκτοτε έχει μια βεβαιότητα και μία απορία. 
Έχει την απόλυτη πεποίθηση ότι ο όρος Πρωτογενές Πλεόνασμα δεν είναι παρά μία μπούρδα, ένα τέχνασμα για να κοροϊδεύουν τον κοσμάκη τύποι σαν τον Στουρνάρα, τον Χατζηδάκη και τον Σαμαρά, ένα ξαδελφάκι του γιωργοπαπανδρεϊκού «Λεφτά υπάρχουν»
Έχει την επιθανάτια αγωνία της πληρωμής και τακτοποίησης των Δανείων του προς τις τράπεζες, τα οποία η επιστήμη και η πολιτική παλιανθρωπιά δεν τα υπολογίζει στο πλεόνασμα που πρέπει να έχει σαν οικογενειάρχης...


Από την Αθήνα στο Χαρτούμ με απευθείας πτήση της θεσμικής τοκογλυφίας.
***
Δεν κατέχω και πολλά από οικονομικά, το ξαναλέω (πάντα τα απέφευγα εξαιτίας της απειλητικότητας και του απωθητικού ολοκληρωτισμού τους). 
Παρόλα αυτά θα γράψω ακόμη 2-3 οικονομικού χαρακτήρα χαζομάρες, αν και δεν ταιριάζουν με όσα συμβαίνουν γύρω μου - όταν δηλαδή οργιάζει η άνοιξη, και ορμητικά εισβάλει το καλοκαίρι… 
Βασικά πρόκειται για μιαν απορία!

Μιλάνε για το Ελληνικό Χρέος όπου τοκογλύφοι και ευρωπαίοι εταίροι απαιτούν συνέπεια και πλήρη αποπληρωμή του και όπου οι εγχώριες μαριονέτες (Σαμαράς - Κουβέλης - Βενιζέλος) το αποδέχονται και το αναγνωρίζουν πλήρως. 
Και Έλληνες είμαστε...
Και Σύμμαχοι είμαστε (Εταίροι αρέσκονται να το αποκαλούν)...
Και αλλοίμονο με τέτοιο χαρακτήρα που διαθέτουμε να μην γυρίσουμε πίσω τα ευρώπουλα. 
Είμαστε εντάξει παιδιά και όχι μπαταξήδες… 
Αργούσαμε, αλλά πάντα πληρώναμε και ξεχρεώναμε! 
Αλλά σκέφτομαι πως όταν επί χρόοοοονια πολλά (και πολύ πριν ξεσπάσει η Κρίση) μας δανείζανε με 6 και με 7 τοις εκατό (την εποχή δηλαδή που «δεν έτρεχε τίποτα») και οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες δανειζόντουσαν με 2 τοις εκατό, ποια διαφορά και ποια επιβάρυνση έχει προκύψει για την χώρα μας; 
Πόσα δις είναι το καπέλο
Φαντάζομαι πως κάποιοι έχουν κάνει αναγωγή αυτού του επιπλέον 4 με 5%... 
Ας τραβήξουμε την γραμμή για να γίνει η σούμα, λοιπόν…. 
Γιατί φαντάζει πολύ ύποπτο και απαράδεκτο μια χώρα που τέλος πάντων τα κουτσοβόλευε, και στο φινάλε δεν έσκασε επάνω της κάποια ατομική βόμβα, να φτάσει να γίνει μέσα σε 3 χρόνια χειρότερη κι από το Σουδάν… 
Εκτός και πρόκειται για ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΚ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΣ 
(αφού οι Γερμανοί γνώριζαν εκ των προτέρων ότι η είσοδός μας στο Γιούρογκρουπ ισοδυναμούσε με ελληνική καταστροφή)… 
Είναι ώρα λοιπόν να καταργηθούν τα Μνημόνια και να ξεκινήσει μια επαναδιαπραγμάτευση από το σημείο των πραγματικών οφειλών της Ελλάδας, συνυπολογιζομένου του Κατοχικού χρέους της Γερμανίας και τις απαλοιφής των χρημάτων που πρόεκυψαν από το επαχθές χρέος και τα κερδοσκοπικά επιτόκια των Ευρωπαίων συμμάχων ή εταίρων μας…

Κυριακή, 5 Μαΐου 2013

Από υαλί χρωματιστό

Γλυκοπωλείον "το Μοσχάτο μας"...
Ήταν το μόνο ανοιχτό μαγαζί. 
Ήπια δυο campari. 
Κουβεντιάσαμε την επικαιρότητα (βιαστικά – με προσποιητά κέφια (μου φαίνεται)). 
11:20.. πέρασε η ώρα. 
Έκανα ένα τηλεφώνημα για χρόνια πολλά (γιατί άραγε;) 
Ακούγεται χριστός ανέστη από παντού: από την τηλεόραση που αναμεταδίδει, από την γειτονική πλατεία της Μεταμόρφωσης όπου ο θεατράλε παπα-Νικόλας γκαζώνει με τις καμπάνες… 
Κι εγώ διαβάζω Καβάφη και σκέφτομαι τον δήμαρχο (έτσι ξεκάρφωτα) που λίγο πριν τον είδα να κατηφορίζει προς τον Άγιο Κωνσταντίνο (ε, βλέπεις χθες είχε κάνει επιτάφιο στην Μεταμόρφωση, οπότε συμφωνείς ότι όλα έχουν την σειρά τους και την ανειλικρίνεια τους, κι αν όχι αυτήν, έχουν την σκοπιμότητα τους). 
Λειώνει το στήθος καθώς ψελλίζω τις πρώτες γραμμές: 

Πολύ με συγκινεί μια λεπτομέρεια 
στην στέψιν, εν Βλαχέρναις, του Ιωάννη Καντακουζηνού 
και της Ειρήνης Aνδρονίκου Aσάν. 

Τα γλέντια μας λείπανε τώρα φουκαρά κυρ Γιάννη Καντακουζηνέ. 
Άδεια τα θησαυροφυλάκια σου, όπως άδειες είναι και οι τσέπες εμάς των "απογόνων" σου που αμφισβητούμε την ελληνικότητα της κληρονομηθείσας (αλήθεια από ποιους) ιστορίας της αυτοκρατορίας σου. 

Όπως δεν είχαν παρά λίγους πολυτίμους λίθους 
(του ταλαιπώρου κράτους μας ήταν μεγάλ’ η πτώχεια) 
φόρεσαν τεχνητούς. Ένα σωρό κομμάτια από υαλί, 
κόκκινα, πράσινα ή γαλάζια. Τίποτε 
το ταπεινόν ή το αναξιοπρεπές 
δεν έχουν κατ’ εμέ τα κομματάκια αυτά 
από υαλί χρωματιστό. Μοιάζουνε τουναντίον 
σαν μια διαμαρτυρία θλιβερή 
κατά της άδικης κακομοιριάς των στεφομένων. 

Δεν αντέχω άλλο… 
Ούτε τα «χρόνια πολλά» της ανέλπιδης ελπίδας, ούτε τον έρωτα που χορεύει τις ανοιξιάτικες μουσικές του Αντόνιο Βιβάλντι μέσα στην φτώχεια, ούτε τα faux bijoux με τα οποία ο κυρ Γιάννης Καντακουζηνός στόλισε μια κοτζάμ Ειρήνη Ανδρονίκου Ασάν… 
Διάβασα βιαστικά το τέλος, σχεδόν με λυγμούς: 

Είναι τα σύμβολα του τι ήρμοζε να έχουν, 
του τι εξ άπαντος ήταν ορθόν να έχουν 
στην στέψι των ένας Κυρ Ιωάννης Καντακουζηνός, 
μια Κυρία Ειρήνη Aνδρονίκου Aσάν. 

Tι ήρμοζε να έχουν..!!!
Έκλεισα βιαστικά τον Καβάφη και πήδηξα στο κρεβάτι μου με εντολή στον "βραδινό εαυτό μου" να μην δω το παραμικρό όνειρο...

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013

Αναζητώντας την Ανάσταση










Τραβάμε την ανηφόρα
Όχι κουβαλώντας το Σταυρό,
Αλλά κυριολεκτικά Σταυρωμένοι,
Τα κορμιά μας ένα με το Σταυρό,
Με παλάμες γλιτσιασμένες
Από το αίμα της καρφωμένης πληγής.
Πότε θα έρθει η Ανάσταση, ρε σεις?

Τετάρτη, 1 Μαΐου 2013

Πρωτομαγιά του 13 : Δυστυχώς χάνουμε...

Πέρασα την Πρωτομαγιά τόσο πολύ ...ηττημένος, κάνοντας μυστικά όνειρα για μιάν …Επανάσταση (μην γελάτε) που τελικά θα ξέσκιζε τις τρικομματικές μαριονέτες και κυρίως που θα λιάνιζε την αστυνομική τρομοκρατία...

Γιατί προηγούμενα Ένοιωσα ηττημένος βλέποντας όλην αυτήν την κοινωνική γελοιογραφία των καταναλωτών και των φοβισμένων συναλλασσομένων που κάνανε ουρές στις τράπεζες ΤΕΤΟΙΑ μέρα.
Γιατί προηγούμενα Ένοιωσα μανία για τους ξευτίλες που θέλοντας να μας κάνουν κι εμάς ξεφτηλες σαν τις μούρες τους μετέτρεψαν την 1η Μάη (με κείνα και με τούτα) σε μιά μέρα πιο καθημερημή κι από τις καθημερινές...
Γιατί προηγούμενα Ένοιωσα άφατο μίσος για των ΜΑΤατζή που καύλωνε κάτω από τη σκιά της νερατζιάς σιμά στον Άγνωστο και που πρόσφατα δια των εκπροσώπων του (Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αττικής) δήλωνε ότι δεν γουστάρει να τον φωτογραφίζουν άνευ αδείας ή ότι οι φωτογράφοι των ΜΜΕ είναι ίσοι με τους άλλους έλληνες και θα τρώνε βρωμόξυλο όπως όλοι οι άλλοι – δημοκρατία έχουμε…

Αυτά… 

Ζήτω η ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ