Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Η κακότητα της βλακείας
(από βήματος της Βουλής)

Μία προσέγγιση της τελευταίας βραδιάς για την "ψήφο εμπιστοσύνης" του Αντώνη Σαμαρά στον εαυτό του!!!

Διάβαζα τις προάλλες ένα γνωμικό στον Καρζή (στις πίσω – πίσω σελίδες όπου το ανθολόγιο της βλακείας ως παράγοντα του ανθρώπινου είδους), που λέει: «κάθε ψηλός και βλάκας».
Δεν θα συμφωνήσω απόλυτα σ αυτόν τον υψομετρικό ρατσισμό, αλλά στην περίπτωση μας, ταιριάζει απόλυτα, καθώς τους έχει τους πόντους του.

Τον κοίταζα στο βήμα να κυρτώνει τους ώμους του, στην προσπάθειά του να κρύψει το ένα και ογδοντατόσο ή μπας ενενηντατόσο του ύψους του, αλλά να μην κατορθώνει να καμουφλάρει την κακότητα και την μοχθηρία του, προϊόν της βλακείας… και καταστάλαγμα της εξουσίας που ασκεί πάνω σε βλάκες που τον ψήφισαν ή πλέον τον ανέχονται για να κρύψουν τον φόβο, την απελπισία, την αδυναμία, και την ομοιότητα τους με την δική του βλακεία…

Καταπάτησε μάλιστα ακόμη κι αυτήν την υποκριτική μεν, αλλά γλυκανάλατη και κόσμια ετικέτα που επιτάσσει η θέση του και το σύστημα που υπηρετεί, ώστε να κρύβονται οι ανεπάρκειες και να δοξάζεται το δόγμα της ορθότητας και σιγουριάς της πλειοψηφίας…

Όντας βλάκας, αλλά όχι ηλίθιος (θαρρώ), είναι προφανές ότι διάβασε και παπαγάλισε όσα οι συμβουλάτορες του έγραψαν, παραβιάζοντας τον κανόνα όπου οι βλάκες κυβερνήτες επιλέγουν τουλάχιστον έξυπνα άτομα ως υπηρέτες.
Γιατί αυτός έγινε πρωθυπουργός…
Υλοποίησε έναν στόχο ζωής.
Όμως οι κακοί και μοχθηροί συμβουλάτορες έχουν ανάγκη να μείνουν, να επιβιώσουν, να χορτάσουν τον βιτσιόζικο ρόλο να κουνάνε την μαριονέτα, να κυβερνάνε πίσω από τις κουρτίνες.

Κι έκανε το λάθος να μετατρέψει την συζήτηση σε καφενείο, σε γήπεδο… όπου η μαγκιά, το ψέμα, οι κατηγόριες, τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, η αλαζονεία… κι ένα σωρό άλλες τσουκνίδικες συμπεριφορές γέμισαν την αίθουσα του κοινοβουλίου, αλλά και δια των τηλεοπτικών οθονών κάθε σπίτι της καθ’ ημάς Ιερουσαλήμ…
Τόσο πολύ, σε τέτοιο βαθμό η κακοήθεια και η απρέπεια (μέχρι το Βατικανό και το Αγιονόρος έφτασε, ξεχνώντας το δικό του προσκύνημα στην κατάταλαίπωρη Αμφίπολη), που και τον πιο βλάκα θα έκαναν να σκεφτεί πως ο μάγκας (καθώς έτσι μας προέκυψε) είναι σε πρόβλημα.
Γιατί ένας βλάκας μπορεί να είναι βλάκας, αλλά διαθέτει και τα όπλα του: την πονηριά και την κουτοπονηριά…

Θα ήταν αρκετό να φάνε τις υποσχέσεις του, μιας και αφενός θαυμάζουν πως ένας δικος τους έφτασε εκεί ψηλά, και αφετέρου γιατί αυτό είναι στο οποίο ελπίζουν και προσβλέπουν: να γίνει, ας πούμε, μείωση στο πετρέλαιο 30%, κι άσε να πάει στα τσακίδια η προηγούμενη αύξηση 1400%... (άσχετα αν και με αυτήν την μείωση των φραγκοδίφραγκων πάλι πετρέλαιο γιοκ)

Ούτε καν δεν εκμεταλλεύτηκε την χλιαρή ευγένεια (;) και τις αστοχίες του αντιπάλου του, που κουβέντα δεν έκανε για πράγματα που καίνε και που θα τον καίγανε: χαριστικές τροπολογίες σε καρχαρίες του πλούτου, υποβρύχια, Χριστοφοράτους και Siemens, λίστες Λαγκάρντ, ανθρώπους που φουντάρουν από μπαλκόνια και πεθαίνουν από αναθυμιάσεις μαγκαλιών, διασυνδέσεις με τα φασισταριά, απολύσεις, κλπ, κλπ, κλπ…
Αλλά τι να εκμεταλλευτεί, αφού το σκονάκι με την λασπολογία και την μαγκιά του το είχαν έτοιμο από ημέρες…

Πάλι, υποθέτω πως ακόμη κι αν βλέποντας τον άλλο να πηγαίνει χαλαρά, δεν θα μπορούσε να γράψει στα παλιά του τα παπούτσια την ομιλία που του πασάρανε και να μιλήσει όπως αυτός ξέρει και τα κουτσοκαταφέρνει...
Αλλά τι φοβήθηκε;
… εδώ κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός παρά τη ρητορική του καχεξία…
(ας είναι καλά οι βλάκες και τα χορχολίκια)

Θα τελειώσω όμως με κείνους που ενώ βάζουν νερό στο κρασί τους, έκαναν το λάθος να κομπάσουν (πάνω στο φινάλε του προκριματικού – γιατί περί προκριματικού αγώνα ήταν η ψήφος εμπιστοσύνης) απέναντι στο πολιτικομαθηματικό πρόβλημα των 180 κουκιών που πρέπει να μαζέψει ο βλάκας…
(όχι ότι αυτό ήταν το μείζον)
Νόμιζαν ότι θα παλέψουν με έναν βλάκα, αλλά αγνόησαν τον κακό και τον πονηρό…

Ας διαβάσουν λιγάκι Κλαούζεβιτς (για τακτική του πολέμου)…
ή Θόδωρο Καρζή (για να μάθουν πόση επικινδυνότητα κρύβουν οι βλάκες)

Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2014

Η ιστορική ασυνέπεια (της ηγεσίας) του ΚΚΕ


Πριν 5 μέρες ήταν η επέτειος για τα 73 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, τότε.. στα 1941, στις 27 Σεπτεμβρίου.

Έχουν τόσα πολλά γραφτεί για το ΕΑΜ….
Αμέτρητα κείμενα, μελέτες, ιστορίες, …για το ενδοξότερο πολιτικό, κοινωνικό, πατριωτικό και κυριολεκτικά εθνικό κίνημα που γνώρισε ο τόπος μετά τον αγώνα της παλιγγενεσίας.
Πολλές και οι προσεγγίσεις: η αντίσταση στον κατακτητή, η διάσωση του πληθυσμού από την πείνα, κλπ.

Στο παρόν σύντομο άρθρο θα ήθελα να μιλήσω για την ιστορική ασυνέπεια στην οποία έχει περιπέσει σήμερα το ΚΚΕ. Για την πλήρη αναντιστοιχία της τότε στάσης του και της τωρινής!

Τότε, το 1941, κεντρική δύναμη οργάνωσης και καθοδήγησης του ΕΑΜ υπήρξε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας.
Παρά ταύτα, και παρά τις όποιες καχυποψίες των αστών, μέγα πλήθος συντηρητικών, δημοκρατών, κεντρώων, σοσιαλδημοκρατών, κλπ, κλπ, εντάχθηκε ολόψυχα όχι μόνον στο ΕΑΜ, αλλά και στον ΕΛΑΣ, δίνοντας τη μάχη σε πόλη και σε βουνό.
Γιατί εκείνη τι δεδομένη στιγμή δεν είχε σημασία η ιδεολογική άποψη και οι αντιθέσεις πάνω σε κοινωνικοπολιτικά συστήματα, αλλά η απελευθέρωση

Είχαμε σκληρότατη Γερμανική Κατοχή τότε.
Το ίδιο και σήμερα.
Και οι ομοιότητες είναι μεγάλες.
Η διαφορά ότι η σημερινή Κατοχή δεν προέκυψε από πόλεμο και δεν έχει στοιχεία ένοπλου αγώνα δεν πρέπει να μας ξεγελάει.
Και οι δύο Γερμανικές Κατοχές, και η ναζιστική δια των όπλων, και η νεοφιλελεύθερη δια της οικονομίας και των μνημονίων, είναι το ίδιο φριχτές.
Κι όπως σήμερα μας θυμίζουν ότι μια μεταμνημονιακή κυβέρνηση πρέπει να σεβαστεί τις υπογραφές του Σαμαρά και των υπολοίπων πρωθυπουργίσκων, το ίδιο ισχύει και για τη Γερμανία…
Τι Χίτλερ, τι Μέρκελ…
Και οι δύο εκπροσωπούν την Γερμανία και de jure είναι οι ευθύνες τους έναντι της Ελλάδος…

Τότε λοιπόν όλοι τρέξανε στην ουσία πίσω από το ΚΚΕ.
Σήμερα;
Τι κάνει το Κόμμα, όταν υπάρχουν και πάλι δεδομένα που απαιτούν τα διεξαγωγή εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα;
Γιατί αρνείται να ενώσει τις δυνάμεις του με τις άλλες αντιμνημονιακές δυνάμεις και να υποστηρίξει τις ανάγκες μιας αιμάσουσας κοινωνίας και μιας χώρας που ολοένα και πιο πολύ χάνει την εθνική ανεξαρτησία της;

Ο ισχυρισμός του ΚΚΕ πως έχει όραμα μιαν προωθημένη κομμουνιστική κοινωνία και δεν συνεργάζεται με άλλες δυνάμεις που δρουν στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλευτισμού, της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κατ επέκταση του καπιταλισμού, δεν μπορεί να γίνει ούτε αποδεκτός, ούτε πιστευτός.
Καταρρίπτεται από την παρουσία του στην διαδικασία του ελληνικού κοινοβουλίου και του ευρωκοινοβουλίου, όπου μετέχει με τους βουλευτές του!!!
Κι αν αυτό είναι ένα αναγκαστικό «μεσοδιάστημα» και μια υποχρεωτική τακτική, το ίδιο θα πρέπει να ισχύει και για την επιτακτική ανάγκη να διασωθεί η χώρα και η κοινωνία από την κατοχή και την εξόντωση, πριν περάσει στον μεταβατικό σοσιαλισμό, πριν φτάσει να εφαρμόσει την κομμουνιστική επαναθεμελίωση και την αταξική κοινωνία.

Και σκέφτεται κανείς… αν ζούσαν σήμερα ο Πέτρος Ρούσος, η Χρύσα Χατζηβασιλείου, ο Παντελής Καραγκίτσης, ο Ανδρέας Τσίπας, ο Ανδρέας Τζήμας, ο Κώστας Λαζαρίδης, ο Άρης Βελουχιώτης, και για να φτάσουμε πιο κοντά σε μας, ο Χαρίλαος Φλωράκης... θα μένανε άπραγοι μπροστά στον αφανισμό;

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Ανελεύθερα μυαλά / (Εναν εισαγγελέα για τη Δούρου, παρακαλώ)....

Αυτό είναι που λένε: ξύνεσαι πάνω στην γκλίτσα του τσοπάνου...
Μια γκλίτσα που νωπή είναι ακόμη πάνω της η μελάνη από το προηγούμενο άρθρο μας ("Ανακαλύπτουν την "Αμερική" οι Μνημονιακοί θαλασσοπόροι της τιμιότητας")...

Θα ακούσατε μέσες - άκρες για την "1η Συνδιάσκεψη Φιλελευθερης Νεολαίας"
Σ αυτήν πήγαν και κάποιοι Μοσχατιώτες (πάντα πρωτοπόρο το Μοσχάτο) για να απολαύσουν την νεανική γερμανοελληνική ευωχία και να κοινωνήσουνε των αχράντων μυστηρίων του φιλελευθερισμού (προσωπικά τον αποκαλώ νεοφιλελευθερισμό)...
Στη Θεσσαλονίκη του κ. Μπουτάρη, συνεργάτη του γνωστού Φούχτελ και πρωτομάστορα της συνεργασίας ελληνικών και γερμανικών δήμων...
(εδώ θυμάμαι και παρατηρώ τη χαρά που κάνανε προοδευτικοί και αριστεροί φίλοι μου για την εκλογή Μπουτάρη παλαιότερα --- να τους στείλω τώρα 5 φάσκελα;)... 
Το κατάλληλο μαγαζί λοιπόν το δημαρχείο Θεσσαλονίκης για το «Grassroots movement of liberal-minded youth to meet in Thessaloniki»... 

Το ζήτημα όμως στο παρόν κείμενο δεν είναι οι liberal-minded Μοσχατιώτες 
(α, ρε τι θρέφατε στην τοπική του Μοσχάτου --- (μου ξέφυγε αυτό...))... 
Είναι η αντίληψη κάποιου φίλου των «εις Σαλονίκη εκδραμόντων Μοσχατιωτών»...
(γιατί δεν κρύβω ότι έψαξα λιγάκι την ανθρωπογεωγραφία του πράγματος). 
Αντίληψη που είμαι βέβαιος ότι απηχεί τη νοοτροπία των ομοίων του και την ανάγκη να υπηρετήσουν το Σύστημα, με την ελπίδα ότι αργότερα μπορεί να τους επιβραβεύσει....

Στην facebookική λοιπόν σελίδα του ομοϊδεάτη και φίλου των «φίλων» μας (δεν έχει σημασία το όνομά του), διαβάζω περί Δούρου
«Η κυρία Δούρου (ναι αυτοί που οι πολίτες της Αττικής επέλεξαν ως την νέα τους Περιφερειάρχη) αποφάσισε να μην επιτρέψει τον έλεγχο των συμβάσεων των δημοσίων υπαλλήλων της Περιφέρειας. Αποφάσισε να προστατεύσει όσους αποδειχθεί ότι προσλήφθηκαν με πλαστά πτυχία και "υπεύθυνες δηλώσεις"... Η απάντηση της συντεταγμένης Πολιτείας είναι η διαβίβαση στον Άρειο Πάγο περιστατικών νταήδων τύπου Δούρου που δεν επιτρέπουν την εφαρμογή του νόμου. Επομένως ορθώς έπραξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αν μια κυβερνητική επιλογή είναι ορθή πρέπει να την υπερασπιζόμαστε. Αν συμβαδίζει με την κοινή λογική και το δίκαιο πρέπει να την επικροτούμε. Και να θέτουμε στο περιθώριο αυτούς που κάνουν καριέρα πάνω στον λαικισμό και το ψέμμα. Αν το πρώτο δείγμα γραφής της κυρίας Δούρου είναι αυτή η απόφαση, φανταστείτε το τι θα επακολουθήσει»… 

Μιλάμε για την πλήρη εμπάθεια και διαστρέβλωση της αλήθειας. 
Δεν μπορεί κανείς, αρχικά, να αναρωτιέται ποιός έμπασε τους πλαστογράφους στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα.
Όλοι το ξέρουμε αυτό, και φυσικά οι Liberal-minded...
Όπως γνωρίζουμε ποιοί τους κανάκευαν έμμεσα ή άμεσα.
Μάλιστα ενώ επιχειρούν την γερμανοκίνητη κάθαρση και μεταρρύθμιση στην αυτοδιοίκηση και αλλαχού, οι ίδιοι οι κυβερνητικοί (και όψιμοι σταυροφόροι της τιμιότητας) μπάζουν σε επιφανείς θέσεις της διοίκησης τους άνευ πτυχίων ή επαρκών τίτλων κολλητούς τους («Το ακριβό μου Ντοκτορά»: http://www.iospress.gr/ios2008/ios20080622.htm )
Το ζήτημα είναι οι κάποιοι ολίγοι με πλαστά χαρτιά ή οι 6000 απολύσεις που γυρεύουν οι Γερμανοί που τόσο θαυμάζουν; 
Δήλωσε ή δεν δήλωσε η Δούρου (αλλά και όλοι οι δήμαρχοι) ότι δεν θα υπάρξει έλεος για τους πλαστογράφους;… 

Τελικά η χώρα δεν κινδυνεύει από καμία Δούρου…. 
Ο εχθρός της κοινωνίας και της πατρίδας, είναι οι τέτοιου είδους liberal-minded τύποι, που ενώ είναι χωμένοι σε διάφορα κόμματα και γκρούπες του νεοφιλελεύθερου μπλοκ, παριστάνουν τους κομιστές του νέου...