Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2014

Το Λαϊκό στην παραλία του Μοσχάτου

Το αυθεντικό λαϊκό μας τραγούδι, εκτός από μέγα ενωτικό στοιχείο όλων των Ελλήνων, έχει γίνει και διδακτορική διατριβή της μόδας! 
Βαγγελίστρα μου δηλαδή τι έχω διαβάσει τώρα τελευταία, εγώ η Μικρασιάτισσα και μεγαλωμένη μέσα στην αγορά του παλιού Πειραιά, που ακόμα στην εφηβεία μου παλλόταν το αυθεντικό λαϊκό ρεμπέτικο τραγούδι και η ατμόσφαιρά του. 

Μπορεί μουσικολογικά και κοινωνιολογικά να εξηγήσεις ένα τραγούδι με τις γνώσεις σου, αλλά το αυθεντικό λαϊκό μας τραγούδι πάνω απ όλα είναι παλμός ψυχής. 
Αυτό το νοιώθεις όταν το τραγουδάς, δονείται ο εσωτερικός σου κόσμος και καθηλώνεσαι όταν βλέπεις έναν άντρα να χορεύει το ζεϊμπέκικο του (όχι οι πολτοποιημένες κλώσες της πίστας) ! 

Αυτόν τον παλμό της ψυχής, την έκσταση, μόνο οι λαϊκοί άνθρωποι στα λιμάνια της Μεσογείου με τα ντέρτια, τους καημούς τους και τους αναστεναγμούς τους μπορούν και προσλαμβάνουν. 
Γιατί εδώ γεννήθηκε, το λαϊκό μας τραγούδι, στα λιμάνια της Μεσογείου. 

Όταν βλέπω κάτι ιστοσελίδες στην Αγγλική γλώσσα με ρεμπετολογική ανάλυση της ανάλυσης (!!!)... πού σαι Νίκο Μάθεση φωνάζω! 
Που τον γνώρισα μέσα στην παλιά αγορά του Πειραιά, φίλος του πατέρα μου και των θείων μου, ένας ιστορικός στιχουργός και αυθεντικός ρεμπέτης. 

Ο Πειραιάς έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο στο ρεμπέτικο τραγούδι αλλά και στο μετέπειτα λαϊκό. 

Ο Ηλίας Πετρόπουλος σπουδαίος μελετητής του ρεμπέτικου, το συγκεντρώνει σε τρεις περιόδους: 
α) 1922 – 1932, με στοιχεία Σμυρνέϊκα, ερωτικά, μάγκικα, της φυλακής και χασικλίδικα 
β) 1932 – 1942, η κλασική περίοδος, και 
γ) 1942 – 1952, η περίοδος της ευρείας διάδοσης και αποδοχής. 

Στη δεκαετία του '20, μάγκες ταλαντούχοι γύρω από το λιμάνι που δούλευαν, μαζευόντουσαν σε διάφορα στέκια με τους μπαγλαμάδες και τα μπουζούκια τους, νταλκαδιασμένοι πάντα από έρωτα και βάσανα, και γύρω από ένα μαγκάλι, κάπνιζαν το ναργιλέ τους (!) και τραγουδούσαν τη μαγκιά τους σε χασάπικο και ζεϊμπέκικο. 
Αυτοί όλοι δεν είχαν ανάγκη από το πλήθος και το τραγούδι αυτό το γουστάριζαν για πάρτι τους μαζί με τους ρεμπέτες υμνητές τους. 
Ανήκαν στο περιθώριο. 

Όταν το '22 πλημμύρισε το Μικρασιατικό στοιχείο τον Πειραιά, έφερε τα ήθη, τα έθιμά του, τους δεξιοτέχνες των μουσικών οργάνων, και η πολιτιστική ποικιλότητα του Ελληνισμού συνδιαμόρφωσε μια νέα κουλτούρα ρεμπέτικου λαϊκού τραγουδιού. 

Στην κλασική περίοδο γράφεται ακόμα μάγκικο τραγούδι, αλλά και σπουδαία ερωτικά τραγούδια, κοινωνικά, τραγούδια για λύπες, καημούς, βάσανα, χαρές, πόθους των ανθρώπων… ολόκληρη η καθημερινότητα. 

Εδώ συνέβαλε καθοριστικά στο λαϊκό μας τραγούδι (και μέχρι τώρα είναι αδιαμφισβήτητο) η γνωστή Τετράς του Πειραιά του 1934, που αρχίζει στη Δραπετσώνα στη μάντρα του Σαραντόπουλου. 
Τα μεγάλα λαϊκά τραγούδια τότε αρχίζουν να γράφονται. Κέντρο του λαϊκού τραγουδιού γίνεται ο Πειραιάς και τα πέριξ ! 
Τότε αρχίζει και η δισκογραφία. 

Η γνωστή Τετράς ήταν: 
ο Μάρκος Βαμβακάρης (1905 – 1972), καταγόμενος από την Σύρα, θεωρείται γενάρχης του ρεμπέτικου λαϊκού τραγουδιού. 
ο Ανέστης Δελιάς (1912 – 1944) δεξιοτέχνης στο μπουζούκι, καταγόμενος από τη Σμύρνη, 
ο Στράτος Παγιουμτζής (1904 – 1917) ερμηνευτής από το Αϊβαλί, και 
ο Γιώργος Μπάτης (μπαγλαμά) καταγόμενος από Μέθενα αλλά από μικρός στον Πειραιά. 
Το 1944 που πεθαίνει ο Ανέστης Δελιάς παίρνει τη θέση του ο Απ. Χατζηχρήστος (1904 – 1959) καταγόμενος από τη Σμύρνη. 

Το 1940 το λαϊκό τραγούδι μεταλλάσσεται και εξελίσσεται. 
Γράφει πια για τη φτώχεια, την πείνα, το ξενιτεμό, την ορφάνια, για τον πόλεμο. 
Υπάρχουν κι άλλοι μεγάλοι δημιουργοί, μαστόρια του λαϊκού τραγουδιού: Γ. Παπαϊωάννου, Μπαγιαντέρας (Δ. Γκόγκος), Δ. Παπάζογλου, Γ. Τσαούς, Γ. Μητσάκης, Γ. Ζαμπέτας, Μαν. Χιώτης, Απ. Καλδάρας και πολλοί άλλοι, οι οποίοι πλούτισαν με αριστουργήματα το λαϊκό μας τραγούδι.

Ο Βασίλης Τσιτσάνης υπήρξε το βαρύ πυροβολικό, που οδήγησε το λαϊκό σε ένα πιο εξευγενισμένο είδος ρεμπέτικου λαϊκού τραγουδιού και πάντρεψε την ανατολίτικη με την δυτικοευρωπαϊκή αρμονία και με στίχο ερωτικό αλλά και βαθειά κοινωνικό. 
Σημαία του το "Συννεφιασμένη Κυριακή". 

Ο Μάνος Χατζηδάκης και Μίκης Θεοδωράκης αργότερα φέρνουν το έντεχνο που είναι ένα διαφορετικό μείγμα λαϊκού τραγουδιού. 

Όλα αυτά τα χρόνια τη λαϊκή μουσική πλαισίωναν και μεγάλες λαϊκές φωνές, οι περισσότεροι αυτοδίδακτοι, γιατί το λαϊκό μέταλλο ή το έχεις ή όχι, όπως και η δεξιοτεχνία στο μπουζούκι, που οι περισσότεροι μεγάλοι δεν παίζουν όργανο, αλλά κάνουν κατάθεση ψυχής. 

Τα χρόνια μετά από τον πόλεμο και στα τέλη του 50 η παραλία του Μοσχάτου και των Τζιτζιφιών στέγασαν τα μεγαλύτερα ονόματα στα πάλκα των μαγαζιών που είχαν ανοίξει εδώ, τόσο από τραγουδιστές και τραγουδίστριες, όσο κι από δεξιοτέχνες του μπουζουκιού. 

Τα χρόνια του 55-65 το ιστορικό κέντρο «Κουλουριώτη» στην παραλία του Μοσχάτου έγραφε την ιστορία του. 
Ήταν στην γωνία Ποσειδώνος με Μακρυγιάννη. 
Εκεί, για χρόνια ο Αρχων της εποχής εκείνης ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης. 
Παρακάτω, στις Τζιτζιφιές, το κέντρο «Φαληρικόν» του Μαργωμένου και απέναντι του, του «Καλαματιανού»! 
Όλα τα μεγάλα ονόματα πέρασαν απ όλα αυτά: Βαμβακάρης, Παπαιωάννου, Τσιτσάνης, Μητσάκης, Ζαμπέτας, Μπέλλου, Μαρινέλα κι όλες οι πρωτιές… 

Τότε πια είχαν γίνει οικογενειακές ταβέρνες, δεν είχαν σχέση με τα παλιά καπηλειά του ρεμπέτικου. Έβλεπες οικογένειες με τα παιδιά τους! 
Ένας θείος μου, αδελφός της μητέρας μου, είχε ανοίξει ένα μικρό καφενεδάκι στο τέρμα της οδού Μακρυγιάννη... 
Ο θείος μου ο Λουκάς. 
Ταλαιπωρημένος από την πολιτική τότε κατάσταση που τους δυσκόλευε για να ζήσουν, βρήκε έναν υποστηρικτή και ύστερα από αφάνταστες ταλαιπωρίες, του έδωσε η αστυνομία μια άδεια για το καφενεδάκι! 

Τότε μπήκε από τους πρώτους πελάτες για καφέ ο Καζαντζίδης! 
Έκτοτε, όλοι, ακόμα και από τις Τζιτζιφιές, περνούσαν από το καφενεδάκι της Μακρυγιάννη καθημερινά, κι από νωρίς! 
Έπαιζαν τάβλι με τις ώρες, έπιναν τα ουζάκια τους, καλαμπούριζαν, μιλούσαν για τις δουλειές τους, έπαιζαν τάβλι και με τους θαμώνες, όπως και με τον πατέρα μου! 
Το βράδυ έφευγαν για το ιερό του πάλκου. 

Πήγαινα και τους χάζευα κλεφτά, γιατί ανδροκρατείτο το καφενεδάκι! 
Τότε δεν ήταν τα καφενεία για δεσποινίδες ! 
Το ζούσες όμως με μια ματιά , ότι αρχηγός των πάντων ήταν ο Στέλιος Καζαντζίδης! 
Τότε βίωνα όλα τούτα και ο σκληρός δίσκος του μυαλού μου κατέγραφε τραγούδια σπουδαία λαϊκά, μιας και πηγαίναμε με τους φίλους και τα γειτονόπουλα μας απέξω στον περίβολο, και εδώ και στις Τζιτζιφιές, και με τις ώρες χαζεύαμε τα Σάββατα όχι μόνο το πρόγραμμα αλλά και την αυθεντικότητα της συμπεριφοράς τους. 

Άνθρωποι πολύ ταλαντούχοι, σοβαροί, που τότε δεν πήραν αυτό τους άξιζε. 
Δυστυχώς τα πήραν όλα άνθρωποι της αμετροέπειας. 
Μη λέμε ονόματα πολύ γνωστά! 

Το λαϊκό τραγούδι πάντα μας ένωνε και μας ενώνει και θα παραμείνει φωτοδότης της ζωής μας. 
Από τα ντέρτια, τους καημούς και τους αναστεναγμούς που γεννήθηκε, δεν έχουμε τελειωμό, γι αυτό κι επιβιώνει ως τις μέρες μας στην ψυχή μας τόσο πανηγυρικά… 
Μ αυτό διασκεδάζουμε και με τα αριστουργήματα του είδους εξιστορούμε τις χαρές, τις λύπες και τους πόθους μας. 
Οι μουσικές πενιές του ακομπανιάρουν γλυκά τη ζωή μας.

Κυριακή, 22 Ιουνίου 2014

450.000 αυγά Τουρκίας

Η νίκη…. Όταν την επιτυγχάνεις σου δίνει χαρά. Αν είσαι γελοίος και δεν την αξίζεις, μετά τη νίκη συμπεριφέρεσαι και γελοία και ανάξια… Αν είσαι σοβαρός την αξιοποιείς για να πας πάρα πέρα. 
Αυτά ως ένα διδακτικό brano…. 

Στην ουσία τώρα. 
Πέρασαν οι εκλογές και ξαναγυρίσαμε στη ρουτίνα. 
Ο Ευθυμίου στο θρόνο του και η ομάδα του στα πόστα διοίκησης. 
Οι δεύτεροι, οι τρίτοι και οι τέταρτοι στην αντιπολίτευση 

Και ευθύς αμέσως προκύπτει το πρώτο «επεισόδιο» ενός έργου που το έχουμε ξαναδεί …και προδιαγράφει σαφέστατα το τι θα ακολουθήσει! 
Η δυσάρεστη πραγματικότητα και το πρόβλημα να εξωραΐζονται, μέσα απο προσπάθεια και μέθοδο που βασίζεται στην ευχέρεια της δυνατότητας μιας μονομερούς ενημέρωσης που παρέχει η εξουσία του Δήμου και τα εξ αυτής προκύπτοντα εργαλεία… 

Πιο συγκεκριμένα κάποια εταιρεία ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ που έχει αναλάβει την επέκταση προς Πειραιά της γραμμής του τραμ, εγκαταστάθηκε στην παραλία, όπου κατασκεύασε ένα υπόστεγο για τις εργασιακές ανάγκες της και ταυτόχρονα άρχισε να γεμίζει με μπάζα και διάφορα άλλα αντικείμενα τον χώρο!!!


Στις 9/6 ο Θανάσης Ντερέκας, πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου, με σειρά από αποκαλυπτικές φωτογραφίες που παρουσίασε στην προσωπική σελίδα του στο facebook, έφερε στην επιφάνεια το θέμα. 
Στις 12/6 και κατά την συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, σε θέμα εκτός ημερήσιας διάταξης, ο Δήμαρχος έφερε προς συζήτηση την υπόθεση της απόρριψης μπαζών, επιβάλλοντας μάλιστα και πρόστιμο 450.000 ευρώ στην εταιρεία ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ… 

Ταυτόχρονα έβγαλε μια ανακοίνωση όπου με το γνωστό του στυλάκι μας μιλάει πως… 
«Είναι αδιανόητο τη στιγμή που η αυτοδιοίκηση, οι φορείς και η Πολιτεία (να και η συμπόρευση με την Πολιτεία!!!) μιλάμε για την πολυπόθητη ανάπλαση του παραλιακού μετώπου του Μοσχάτου, την ίδια στιγμή μπροστά στα μάτια μας με θρασύτητα και ασυδοσία να αφήνονται εκατοντάδες κυβικά μπαζών στο πιο όμορφο σημείο της πόλης μας» και στη συνέχεια με ηρωική κορώνα, πως δεν θα δείξει «καμία ανοχή σε ενέργειες που όχι μόνο δε σέβονται το περιβάλλον, αλλά υποβαθμίζουν την ποιότητα ζωής των κατοίκων μας»!!!!.... 

Τέλεια, θα έλεγε ο κάθε ανημέρωτος δημότης… 
Όμως ο κ. Ευθυμίου, σιωπά στην Ανακοίνωσή του και δεν μιλάει για δύο σημαντικότατα γεγονότα. 

Πρώτον, πως και πότε πήρε άδεια ηλεκτροδότησης η εταιρεία ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ; 

Δεύτερον, πότε πήγε για αυτοψία η αρμόδια υπηρεσία του Δήμου στην Παραλία για να ελέγξει την εκεί απαράδεκτη κατάσταση; 
Πριν ανακινήσει το θέμα ο κ. Ντερέκας με τις φωτογραφίες του (και όχι μόνο) ή μετά; 

Έχει απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα; 
Ο κατά τα άλλα λαλίστατος στις δημόσιες ανακοινώσεις του δήμαρχος, οφείλει να απαντήσει! 
Αναμένουμε…. 

Ξερά και χωρίς περιαυτολογίες, μας δουλεύει. 
Οι 450.000 ευρώ ποινή που έβαλε στην ρυπογόνο και μπαζοεναποθέτουσα εταιρεία ΘΕΜΕΛΗ ΑΕ, δεν είναι παρά το κερασάκι στην τούρτα των εντυπώσεων και στο να μετατρέψει το πολιτικό μειονέκτημα σε πλεονέκτημα (γνωστή και πανάρχαια τακτική)… 
Η εταιρεία, εντάξει κάνει την δουλειά της… 
Ο κύριος δήμαρχος τι; 

Πιστεύει κανείς ότι θα γεμίσουν τα ταμεία του Δήμου Μοσχάτου – Ταύρου με πακτωλό από ευρώ (και καλά θα ήταν μπας δει το μάτι μας και κάνα έργο επιτέλους!); 
Στην Κοραή, το πολύ – πολύ, θα εισρεύσουν 450.000 αυγά Τουρκίας!... 
Και θα ήταν κάτι κι αυτά, προς ενίσχυση του παντοπωλείου της Αποστολής ή για τα συσσίτια του Αγίου Κωνσταντίνου, εδώ που τα λέμε… 
Όμως ούτε ευρώ δεν θα μπει στο δημοτικό ταμείο, ούτε αυγά θα φάνε οι πεινασμένοι!

Εδώ, και πριν κλείσει το άρθρο, είναι ανάγκη να γίνει μια μνεία στην αντιπολίτευση
Είναι απορίας άξιο πως ομοφώνησε σε μια κίνηση εντυπωσιασμού, ενώ γνώριζε πως έχει η κατάσταση. 
Όχι μόνον δεν έπρεπε να ψηφίσει, αλλά αντιθέτως να καταγγείλει ισχυρά και δημόσια τα πραγματικά γεγονότα του μπαζώματος της Παραλίας και της οικολογικής ελεεινότητας που συμβαίνει εκεί… 
Να και γιατί έχασε στις προ ημερών διεξαχθείσες δημοτικές εκλογές!.. 

Το συμπέρασμα από όλα αυτά. 
Έχει γραφτεί κατ επανάληψη διατυπωθεί στο ΜοσχατουΠολις, η πιο σφοδρή κριτική για την αντίληψη και την πρακτική της παρούσας δημοτικής αρχής. 
Νοοτροπία ιδιοποίησης, φαβοριτισμού, παραπληροφόρησης, δημοσιοσχετισμού, κλπ, κλπ… 
Αυτά δεν πρόκειται να αλλάξουν… 
Η δημοτική αρχή είναι προσκολλημένη πάνω σε βράχο που κυλάει σε απότομη πλαγιά. 

Οπότε η μόνη λύση είναι πλέον η οργανωμένη αντιπολίτευση...
Όχι μέσα στους τέσσερεις τοίχους της αίθουσας του δημοτικού συμβουλίου, αλλά έξω στην κοινωνία… και μαζί με την κοινωνία
Αλλιώς σαν Μοσχατιώτες και σαν Ταυριώτες, θα τρώμε συνέχεια στην μούρη, δούλεμα, υποβάθμιση της πόλης, "καλά παιδιά" και ...χιλιάδες αυγά Τουρκίας…