Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Ιστοριούλες:
Η Χορηγία / Ο Γάτος

Μαύρες μέρες περνάμε και χειρότερες έρχονται.
Μαύρισε η ψυχούλα μας και θόλωσε το μυαλό μας από όσο ακούμε, βλέπουμε και βιώνουμε.
Κουράστηκα λοιπόν να γράφω και να ξαναγράφω για την κακιά «Τρόϊκα εξωτερικού», για την προδοτική Τρόϊκα εσωτερικού» και για την ανεπαρκή διοίκηση του Δήμου μας.
Σήμερα έχουμε cease-fire
Απλά δύο εικόνες και λίγες λεξούλες για κάθε μια απ αυτές…

Η Χορηγία

Πριν μέρες, διαβάζω σε τοπικό "κοινωνικό μέσον" τίτλο ανάρτησης και …μένω κάγκελο!
"Μεγάλη συνεργασία του (...τάδε website) με τις Ακαδημίες του Φωστήρα"!
Ξεκαγκελόνομαι στη συνέχεια και με χαμόγελο πια σκέφτομαι ότι ένας απλούστερος και ταπεινότερος τίτλος, ας πούμε «Συνεργασία με το Φωστήρα για προβολή των Ακαδημιών του», θα αρκούσε.
Κατανοητός ίσως ο καημός του website να μεγαλοπιαστεί και να κάνει βουτιά σε αφρόλουτρο δημοσιογραφικού γκλάμουρ, όμως…
για τσικό πρόκειται, ρε παιδιά…
(για προσθαλασσωθείτε!)



Ο Γάτος



Ότι το έχει το χούϊ, το έχει…

Μιλάει κάποιος της αντιπολίτευσης κριτικά;
Τότε κι αυτός θυμώνει, τσαντίζεται, μπλαβιάζει, κάνει δηλώσεις…
Όπως στο τελευταίο συμβούλιο, όπου στα περίτεχνα του Σωπάκη αυτός αντέδρασε με ένα με σαρδόνιο χαμόγελο, δηλώνοντας:
«Πέσατε σε Γάτο»!!!
(υπονοόντας με νέου τύπου δήλωση και νέα ιδιότητα ότι δεν μασάει)
Γάτος!
(Το σκέφτομαι το θέμα.
Λες; Δεν είμαι σίγουρος...
Πάντως μου θύμισε τα παιδικά μου χρόνια στην Ρόδου ή την Δερβενακίων που σε κάθε πίεση δηλώναμε ...μάγκες)
Εγώ πάντως, άμα τη δηλώσει, ένα κόσμιο και χαμηλόφωνο «μιάου» το αμόλησα…
(καλού – κακού)
Γιατί με την ευκολία που αυτοπροσδιορίστηκε μπορεί όλους τους υπόλοιπους να μας πέρασε για σκιτσάκια στην εφημερίδα του Δελατόλα...

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2012

Κατώτεροι των περιστάσεων!!!

Αφιερωμένο στον Χρήστο Ρέσσο...
τον ιδεολογικό σύντροφο και φίλο, 
που έφυγε την ώρα που έγραφα
τούτες τις απαισιόδοξες γραμμές

Είναι στιγμές στην ατομική και την συλλογική ζωή που χρειάζεται να παρθούν σημαντικές αποφάσεις έως να γίνουν ζωτικής σημασίας αλλαγές και επιλογές.

Μια τέτοια στιγμή ήταν χθες, όπου το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Μοσχάτου – Ταύρου υποτίθεται ότι θα έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα:
α) σε μία πτωχευμένη πρόταση διοίκησης της πόλης που μέσα από τις οικονομικές περικοπές του σερβίρει η ελληνική τρόϊκα, και
β) σε μια αυτοδιοίκηση που ενεργεί αναπτυξιακά και υπέρ του κοινωνικού συνόλου και του δήμου (ως πόλης, ως δημόσιου χώρου, ως θεσμού και ως λειτουργιών).

Ο δήμαρχος κ. Ευθυμιου και η ομάδα του διαλέξανε την πεπατημένη.

[Διαδικαστικά μάλιστα (για να κρύψουνε τον ενδοτισμό τους στο Μνημόνιο και την υποστήριξη τους προς την τρικομματική κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου - Κουβέλη) ανακατέψανε το στρατηγικής σημασίας θέμα της υποχρηματοδότησης των ΟΤΑ με θέμα που αφορούσε ενημέρωση για τους …Παιδικούς Σταθμούς!!!]

Ακολουθήσανε λοιπόν οι διοικούντες τον Δήμο, τον εύκολο διαχειριστικό δρόμο και μιλήσανε σύμφωνα με τις ντιρεκτίβες των κομματικά ομογάλακτων Σαράντη και Ασκούνη (προέδρων της ΠΕΔΑ και της ΚΕΔΕ αντιστοίχως), δηλαδή εκλιπαρώντας να τους δωθούν κάποια χρήματα παραπάνω από αυτά τα λίγα που αφήνει η ξένη Τρόϊκα να κυλήσουν από την κάνουλα του άπατου βαρελιού της ελληνικής αθλιότητας και δυστυχίας.
Για να συνεχίσουν (λέει) να επιτελούν την κοινωνική δράση τους…

Ζητάνε όμως χρήματα για να τα χάσει από την τσέπη του ποιός;
Για να απολυθεί (δια της εφεδρείας) ποιά;

Με αυτά τα πικρά και επιγραμματικά παραδείγματα θέλω να πω ότι η πίττα είναι μία και κάθε μεγαλύτερο κομμάτι για κάποιους, σημαίνει αυτόματα μικρότερο κομμάτι για άλλους.

Ξέρουν (αλλά σιωπούν) ότι το ζητούμενο είναι η αλλαγή πολιτικής, είτε με την άμεση και ουσιαστική επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου, είτε με την κατάργησή του!

Μάλιστα σιώπησαν τόσο πολύ, ώστε στην εισήγηση του δήμαρχου, αλλά και στις προφορικές τοποθετήσεις των συμβούλων του δεν υπήρξε ούτε για δείγμα αναφορά στην κυβέρνηση, την τρόϊκα και τα μνημόνια!!!

Ο δήμαρχος και η διοικούσα τον δήμο ομάδα του, προτίμησαν να κάνουν αντίσταση (!) με διήμερο κλείσιμο του δημαρχείου μέσα στα όρια του Συστήματος και κάτω από τους όρους του Μνημονίου.

Στην από τα αριστερά κριτική που δέχθηκε ο κ. Ευθυμίου, αρκέστηκε απολογητικά να πει ότι αυτός και η παράταξή του διατύπωσαν στο προεκλογικό Πρόγραμμά τους την αντίθεση τους στο μνημόνιο και τσαντισμένα να δηλώσει ότι δεν μασάει την κριτική που του γίνεται: «πέσατε σε …γάτο» (!) ήταν η κορώνα που εκτόξευσε!!!

Αλλά αφού ο "Γάτος δήμαρχος" και οι συν αυτώ είναι αντίθετοι στο εθνοκτόνο μνημόνιο, που ήσαν και τι πράξανε υπέρ της πόλης και των κατοίκων της όταν μέσα στην Βουλή πέρναγαν τα κατάπτυστα μέτρα και προγράμματα;
Πως οργανώσανε την λαϊκή αντίσταση στους απαράδεκτους όρους που έθετε η Μέρκελ και το ΔΝΤ;

Ο δήμαρχος είχε μιαν ευκαιρία χθες.
Την έπνιξε μέσα στην καθοδηγημένη γραμμή και δράση που δρομολογούν οι πρόεδροι της ΠΕΔΑ και της ΚΕΔΕ.

Όμως ευθύνες έχει και η Αντιπολίτευση.
Η αριστερή, εννοώ, αυτή από την οποία έχουμε απαιτήσεις και στηρίζουμε τις ελπίδες μας.

Καλά ειπωμένα κ. Κρεμμύδα (παρόλο που η τεχνοκρατικού ύφους τοποθέτηση σου ξεστράτιζε από τον στόχο και το ζητούμενο), καλά ειπωμένα κ. Σωπάκη, και καλά ειπωμένα κ. Κυριαζίδη (με κείνο το απίθανα ωραίο και επιτυχημένο: «εδώ ο λαός μας έκανε Έξοδο στο Μεσολόγγι και τώρα θα κάτσουμε στην στρούγκα του ΔΝΤ»;), όμως δεν μπορεί να μην εγκαλείται τον δήμαρχο να μετακινηθεί από την απαράδεκτη εισήγησή του...

Δεν είναι αποδεκτό ιδεολογικά, πολιτικά, κοινωνικά, αλλά και αυτοδιοικητικά (ως δημοτικοί σύμβουλοι και επικεφαλής παρατάξεων) να μην απαιτείτε ανάμεσα στα άλλα ωραία που λέει η τελική Απόφαση που ομόφωνα ψηφίστηκε, να προστεθούν και λίγα (μα ξεκάθαρα) λόγια και απαιτήσεις, όσον αφορά στο Μνημόνιο, τα ψεύδη Σαμαρά - Βενιζέλου - Κουβέλη περί επαναδιαπραγμάτευσης, την επαναφορά της Απαίτησης για επαναδιαπραγμάτευση, την καταδίκη της οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής της τρικομματικής κυβέρνησης, κλπ, κλπ.

Φαίνεται τελικά ότι έχουμε και βιώνουμε ό,τι μας αξίζει. Θερίζουμε από το χωράφι της κακιάς σποράς, αφού ρίχναμε ξανά και ξανά τα ίδια υλικά, ανακυκλώνοντας τον ίδιο σπόρο, προσδοκώντας (ω, εμείς οι μοιραίοι) αποτέλεσμα.

Άνθρωποι και Πόλη σε πτώχευση λοιπόν!

..................................................................
 
ΣΧΕΤΙΚΟ: Το παραπάνω άρθρο γράφτηκε σαν συνέχεια του χθεσινού "Δήμαρχε, alea jacta est" (διαβάστε το)

Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Δήμαρχε, alea jacta est!

ΩΡΑ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ - ΕΝΑΣ ΔΗΜΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΣΧΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ ή ΑΠΛΟΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗΣ ΜΙΖΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΝΤΟΛΩΝ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑ;


Δυσκολεύεσαι μωρό μου να διαβείς τον Ρουβίκωνα;
Και να που έφτασε ο κόμπος στο χτένι.

Οι καταστροφικές συνέπειες του Μνημονίου διαβήκανε τις πόρτες των Δημαρχείων.
Ξεσηκώνονται η Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδος (ΚΕΔΕ) και η Περιφερειακή Ένωση Δήμων Αττικής (ΠΕΔΑ) και ετοιμάζουν κινητοποιήσεις γιατί εξαιτίας των κλιμακούμενων περικοπών στην οικονομική χρηματοδότηση της τοπικής αυτοδιοίκησης, από την κυβέρνηση Σαμαρά, οι Δήμοι φτάνουν πλέον στο σημείο να μην μπορούν να λειτουργήσουν!

Σήμερα (27-8-12), συγκαλείται γι αυτόν τον λόγο το Δημοτικό Συμβούλιο Μοσχάτου – Ταύρου στη βάση μίας εισήγησης του Δήμαρχου με την οποία ζητάει την έγκριση συμμετοχής στο διήμερο κλείσιμο των Δήμων της περιφέρειας Αττικής.

Παρά ταύτα, η δια της εισηγήσεως τοποθέτηση του κ. Ευθυμίου (όπως άλλωστε και των προέδρων της ΚΕΔΕ και της ΠΕΔΑ) βρίσκεται μακράν των απαιτήσεων του κοινωνικού συνόλου και ιδιαίτερα όσων πλήττονται βαριά από τα ελεεινά μέτρα της ξένης και της εγχώριας Τρόϊκα. (διαβάστε την εδώ)

Καμιά κουβέντα για την γενεσιουργό αιτία που κατέστησε ανίκανο τον Δήμο να βάλει έστω ένα τούβλο ως έργο και τώρα τον οδηγάει σε διοικητική υπολειτουργία και ίσως (αργότερα) σε λουκέτο.

Μια εισήγηση χωρίς ψυχή: τεχνοκρατική, γραφειοκρατική που ελπίζει σε μια δια της επιφοιτήσεως αλλαγή τακτικής της κυβέρνησης, λες και ο τρόπος επίλυσης του προβλήματος είναι η μετακίνηση κάποιων κονδυλίων από τον τάδε κωδικό, στον δείνα κωδικό, κλπ.

Αυτό που απουσιάζει από τις θέσεις του κ. Ευθυμίου είναι η ουσιαστική πολιτική τοποθέτηση και κυρίως η σαφής αντιμνημονιακή στάση του.
Όπως και οι άλλοι δήμαρχοι, όταν έπρεπε δεν έκανε το καθήκον του καλώντας τους κατοίκους του Μοσχάτου και του Ταύρου σε παλλαϊκό ξεσηκωμό, τις εθνικά κρίσιμες στιγμές που περνούσαν τα Μνημόνια και το Μεσοπρόθεσμο…

Δυστυχώς ο κ. Ευθυμίου (όπως άλλωστε και οι άλλοι «σύντροφοί» του δήμαρχοι: Ασκούνης, Σαράντης, κλπ) έμεινε προσκολλημένος στην σχέση του με το κόμμα και αγνόησε την ουσία του προβλήματος.

Κάποιες δηλώσεις και λίγα ψηφίσματα δεν είναι παρά στάχτη στα μάτια.

Σαν ΜοσχατουΠολις τα λέγαμε και καμιά φορά τα παραφωνάζαμε, αλλά φωνή βοώντων στην ερημιά.
Στις 11 Νοεμβρίου 2011 (για παράδειγμα) και στο άρθρο μας με τίτλο ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ... ΤΩΡΑ!, γράφαμε:
«Το τσουνάμι πλησιάζει και πρέπει να είμαστε όσο το δυνατόν έτοιμοι. Ώρα να αναδειχτεί η δημοτική αρχή ο πραγματικός στυλοβάτης της τοπικής κοινωνίας απέναντι στις μνημονιακές επιπτώσεις, στην θέση μιας κεντρικής κυβέρνησης που απέτυχε, είτε από αμέλεια, είτε από δόλο»

Καλούσαμε δηλαδή τον Δήμαρχο να αντιληφθεί την κολοσσιαία σημασία της Αυτοδιοίκησης, ως δύναμη αντίστασης στο ΔΝΤ και στην ΕΕ, αλλά και στήριξης υπέρ των πληττομένων και ειδικά υπέρ των μη προνομιούχων μικροσυνταξιούχων και ανέργων.

Ακόμα και τώρα υπάρχουν περιθώρια αλλαγής πλεύσης.

Τώρα που (κατά το πρόσφατο ταξίδι του στην Εσπερία) ο Σαμαράς προσκύνησε οριστικά την Μέρκελ και απροκάλυπτα εγκατάλειψε την «επαναδιαπραγμάτευση», 
Τώρα που έρχεται καταπάνω μας το τελικό τσουνάμι της εξόντωσης της κοινωνίας με απολύσεις και απάνθρωπες περικοπές μισθών και συντάξεων, 
είναι ευκαιρία για τον δήμαρχο να σταθεί δίπλα στους δημότες και να υποστηρίξει την ουσία του Δήμου ως θεσμού δημοκρατίας και ανάπτυξης.

Ας το πράξει ΤΩΡΑ!
Να βάλει στην πάντα τα κομματικά νταλαβέρια, τις πολιτικές σχέσεις, τους βαρόνους της παράταξής του και τις κάθε είδους σκοπιμότητες

Η κοινωνία παρακολουθεί!

Τότε στις πλατείες ήταν αγανακτισμένη και μόνη της.
Στο Αυριο των αγώνων που έρχονται χρειάζεται δίπλα της τον Δήμαρχο και το Δημοτικό Συμβούλιο…

Alea jacta est…

Σάββατο, 25 Αυγούστου 2012

Δρόμοι στο όνειρο
Moscow - Vladivostok

Σαββατοκύριακο με τις αναμνήσεις της Νανάς Ιωαννίδου. Για να πάρουμε μια γλυκιά ανάσα από την δυσοσμία των βλακωδών σχολίων που δηλητηρίασαν και ξεστράτισαν τα τελευταία αρθράκια μας (κι ήταν τόσο πετυχημένα ρε γαμώτο). Διαβάστε την παρότρυνση της Νανάς, μιάς γυναίκας με τόσο περίσσευμα τσαγανού, για ένα ταξίδι στο όνειρο έστω και με το τραινάκι για τη Χαλκίδα. Δεν μας παίρνει για υπερσιβηρικούς και Orient-Express, αλλά δεν  πρόκειται να μας γονατίσουνε οι μπινέδες οι Τροϊκανοί, εξωτερικού τε και εσωτερικού. Υπάρχει το Ναύπλιο και η Χαλκίδα! Υπάρχει το σακίδιο στον ώμο και το ωτοστόπ (που ξέρεις μπορεί να ξανάρθει στην μόδα, αν βέβαια ξαναγίνουμε Άνθρωποι)… // stefanos
...............................................................................

Virtual Journey: Moscow – Vladivostok!

γράφει η Νανά Ιωαννίδου


Αυτές τις ημέρες αναπόλησα στον υπολογιστή μου το ταξίδι Μόσχα - Βλαδιβοστόκ με τον υπερσιβηρικό που πολύ το διαφημίζουν όλα τα μέσα ενημέρωσης σ όλο τον κόσμο.
Ο φόβος μου μέχρι τώρα για ν ανέβω στο  αεροπλάνο, μ έχει κάνει από 18 χρονών να λατρέψω για μεγάλες αποστάσεις το τραίνο.
Ευτύχησα στα χρόνια ‘60 – ‘80, στις εποχές νεανικών περιηγήσεων, να κάνω μεγάλες χιλιομετρικές αποστάσεις με τραίνα, απανταχού της Ευρώπης, και της Ρωσίας συμπεριλαμβανομένης.
Σ αυτό στάθηκε αρωγός ο «αυτοκράτωρ» το δολάριο, όπου σαν  νέοι το αλλάζαμε στις χώρες του Ανατολικού μπλοκ 1 προς 10! 
Έτσι την αγοραστική του δύναμη την καταναλώναμε σε χιλιομετρικές αποστάσεις!

Το βράδυ ταξιδεύαμε ξαπλώνοντας στα αναπαυτικά συρταρωτά καθίσματα μας και το πρωί περνάγαμε σε περιήγηση πόλεων και …χωρών!
Δεν είμαι εναντίον ενός virtual ταξιδιού, για μια σχετική πληροφόρηση, αλλά το υπερσιβηρικό ταξίδι on Google! το θεωρώ αποτυχία.
Πληκτικό, βαρετό, και δεν έχει προκύψει η διαφορά η μεγάλη, από το πέρασμα του Ατλαντικού στο πέρασμα του Ειρηνικού! 
Ένας μονότονος ήχος του τραίνου και  ένα τοπίο ισοπεδωτικό όπως παντού σ όλες τις χώρες και οι εξερευνήσεις του κατά  διαστήματα πολύ φτωχές, εδώ θα έλεγα φταίει όχι το virtual αλλά το ταλέντο του opérateur!
Ο Αντρέϊ Ταρκόφσκι ίσως να τους έλεγε (!) πως θα μπορούσαν να απεικονίσουν τη διαφορά, για να μπορεί ο θεατής να εμβυθιστεί σ αυτή (!) αλλά δυστυχώς έφυγε νωρίς...
Από την εμπειρία μου θα έλεγα του λείπει όπως σε κάθε virtual κατάσταση, η ουσία!
Το  πρώτο πράγμα που αισθανόμαστε τότε (στα τραίνα των Ανατολικών χωρών) ήταν, ότι δεν είχαμε άμεση επικοινωνία ούτε με 2 - 3 λέξεις διεθνείς.
Δε μιλούσαν εκτός της Ρωσικής, αυτοί οι λαοί, καμιά άλλη γλώσσα.
Ωστόσο εμείς μόλις τους λέγαμε στη γλώσσα τους ότι είμαστε από Ελλάδα, όλοι μας έδειχναν το σεβασμό τους και μας φίλευαν ότι κι αν είχαν, ειδικά οι Ρώσοι!
Από τις πέντε αισθήσεις στο τραίνο, ισοβαθμούν η όραση, η ακοή, και η όσφρηση.
Στα Ρωσικά τραίνα τότε, η όσφρηση του αλκοόλ και μέχρι σήμερα (νομίζω), είναι αξεπέραστη!
Μια άλλη ωστόσο τραγική κατάσταση, στα απανταχού τραίνα της Ευρώπης και στα Ρωσικά, ήταν η ανύπαρκτη καθαριότητα (!) που συνυπήρχε μαζί με το χτυποκάρδι να είναι γεμάτο το παγούρι μας με νερό! 
Άντε ψάξε να βρεις βρύση σ έναν αχανή σταθμό της Ρωσίας, να βρεις τουαλέτα και  να μη σου φύγει και το τραίνο!!!  

Πως διάολο τα  καταφέρναμε όλα τούτα?
Τι εμπειρίες, τι τρεχαλητό, τι λόγια, τι στρες, αλλά όταν ξανακαθόσουν στο αναπαυτικό κουπέ σου, τι πληρότητα μαγείας (!), τι γέλια!
Με δύο λέξεις: νιάτα ρε γαμώτο!
Τότε σ αυτά τα ταξίδια πιάναμε και φιλίες, που μερικές έχουν μείνει και ως τώρα.
Ήταν φιλίες των φανατικών του είδους, συνοδοιπόρων ταξιδιωτικών εμπειριών, όπου ήταν και οι μόνες ζωντανές πληροφορίες, το τότε δικό μας Ιντερνετ!  
Άλλοι που είχαν πάει σε μια χώρα, σου έδιναν όλες τις σχετικές ντιρεκτίβες για το επόμενο ταξίδι σου!
Ταξίδια τέτοιας εποχής, δεν γίνονται πιά, παρά μόνο από «εραστές» του είδους, πολύ κατατοπισμένους και βέβαια νέους.  
Τώρα το ταξίδι αυτό του υπερσιβηρικού το  κάνει και ταξιδιωτικό γραφείο των Αθηνών με την πενιχρή αμοιβή των 3.500 ευρώ!
Άλλο πράγμα όμως αυτή η κονσέρβα σε πακέτο.
Δεν έχει καμιά σχέση με την περιήγηση ενός νέου για το ταξίδι  της ζωής του!
Περνώντας της ζωής μου το τραίνο (!), τώρα ξέρω ότι αξία έχει αυτό που είπε ο ποιητής... σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη

να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος 
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώση...

Από αυτή την άποψη, για ένα νέο ζευγάρι και όχι μόνο, ένα αληθινό μικρό ταξίδι με τη σημερινή αφραγκία, μέχρι τη Χαλκίδα (με τα χαριτωμένα καινούργια τραινάκια) ή μέχρι το Ναύπλιο για έναν καφέ, θα είναι ο δικός τους υπερσιβηρικός, γεμάτος από χαρά ζωής κι όχι ζωής virtual environment!  
Αυτό είναι - όπως αποδεικνύεται - ένα  πασαπόρτι του υπολογιστή μας για να μας ανοίγει δρόμους στο όνειρο!

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Ας φωτίσουμε το σκοτάδι

Αφιερωμένο
στον Δένδια,
τον Ρουπακιώτη
και κατ' επέκταση
στην Τριανδρία
της Ελληνικής παρακμής

Παρά είναι βολικό
(να εμφανίζονται ως αγέλες των 5,
συνήθως των 10
και κάποιες φορές των περισσότερων ατόμων),
να απειλούν, να εκφοβίζουν,
να χτυπάνε ή και να δολοφονούν
και μετά ποιος τους είδε – ποιος τους άκουσε
τους Κίτσους τους ληστές και τους λεβέντες.

Το φαινόμενο όλο και θεριεύει,
ποσοτικά και ποιοτικά

Για κάνε το ίδιο με τους φίλους σου,
ως άσκηση προσομοίωσης (λέμε τώρα...),
και μέτρα τον χρόνο
για το πόσο σύντομα θα σε (και σας) έχουν μπουζουριάσει.

Οπότε;…

Σκέφτομαι (βέβαια)
ότι μπορεί να είναι και ζήτημα χρώματος!

Μέσα στη νύχτα
και στις σκοτεινές διαδρομές
το μαύρο μπλουζάκι γίνεται αόρατο.

Πρόταση λογική:
Ας φωτίσουμε τότε τους δρόμους...

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

Φιλομεταναστευτική αντίληψη;
Είναι η ανθρωπιά, ρε φίλε!

Κάποιοι, τεχνηέντως κατηγορούν κάποιους άλλους ότι έχουν φιλομεταναστευτική αντίληψη.

Τίποτα τέτοιο δεν υπάρχει.
Απλά υφίσταται η απαιτούμενη ανθρωπιά που σε κάνει ανεκτικό και ευαίσθητο, και ο πολιτισμός που σε οδηγεί να φερθείς αξιοπρεπώς απέναντι σε ξεριζωμένους και δυστυχισμένους ανθρώπους.

Όλοι αυτοί που συνωστίζονται στην Αθήνα ή περιφέρονται στην επαρχία ή μετατρέπονται σε κωμικοτραγικά κινητά μίνι-μάρκετ στις τουριστικές πλάζ και τις παραλίες δεν ήρθαν στην Ελλάδα για πλάκα.
Η φτώχεια, η πείνα, ο πόλεμος, οι εμφύλιοι σπαραγμοί και οι εθνοκαθάρσεις τους έσπρωξαν στις ακτές της χώρας του Ξένιου Δία.

Προφανώς αγαπάνε την πατρίδα τους όσο κι εμείς.

Την αγαπάνε την πατρίδα τους το ίδιο πολύ με τον βλάχο που στενάζει στα Πετράλωνα και λαχταράει την ώρα να φύγει για Περτούλι και να ακούσει τα κλαρίνα στην γιορτή της Παναγίας (κι άμα συνταξιοδοτηθεί να μείνει μόνιμα εκεί).
Την θέλουν την πατρίδα τους (και ελπίζουν σε ένα δικό τους «νόστο»), όπως ακριβώς και οι Έλληνες των τότε κάτεργων της Γερμανίας, που τα τραγούδησε ανεπανάληπτα ο Καζαντζίδης.

Αυτό όμως που λείπει από το πάζλ και καθόλου δεν το θέτουμε, είναι η ανάγκη να απαντήσουμε στο ερώτημα: γιατί στις πατρίδες τους – στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν, στον Νίγηρα, στην Σομαλία, αλλά και στην Αλβανία ή στην Γεωργία (βλέπετε  η μετανάστευση δεν περιορίζεται στο μαύρο) – δεν υπάρχει ευημερία ή ειρήνη, ή και τα δύο μαζί;

Θα περίμενε κανείς την οργανωμένη δράση του ΟΗΕ, των παγκόσμιων οργανισμών και των μεγάλων κρατών για την αντιμετώπιση (αν όχι επίλυση) του προβλήματος.

Είναι προφανές, βέβαια, ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει, γιατί όλοι αυτοί οι υποκριτές είναι οι κρυφές και φανερές αιτίες του δράματος!
Τους ενδιαφέρει η πολιτική των σκοπιμοτήτων και των γεωπολιτικών συμφερόντων…
Οι πηγές και τα κοιτάσματα πετρελαίου, φυσικού αερίου, πολύτιμων ορυκτών και δε συμμαζεύεται.
Το παγκόσμιο χρήμα και ειδικά το περίσσευμα του (sic) έχουν άλλους προορισμούς.

Σκέψου φίλε όλα αυτά, και όσα εσύ θα θέσεις ως μέρος του προβληματισμού σου, πριν προχωρήσεις στην άκριτη ξενοφοβία και στον ρατσισμό που παλεύουν να σου εμφυτεύσουν.

Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2012

Η ΔΗΜΑΡ,
ο μαντρότοιχος και η μεσοτοιχία...

Η γνωστή εβδομαδιαία εφημερίδα «Το Ποντίκι» έχει στο φύλλο της 9ης Αυγούστου μιαν ωραία φωτογραφία, με κολλημένα τα γνωστά συννεφάκια, όπου ο καθισμένος σε καναπέ Κουβέλης λέει: 
«ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΝΑ ΒΛΕΠΩ ΤΟΝ ΛΑΟ ΝΑ ΥΠΟΦΕΡΕΙ» 
και ο συγκαθήμενος Σαμαράς (καναπεδάτος κι αυτός) να τον προτρέπει: 
«ΜΗΝ ΚΟΙΤΑΣ, ΓΥΡΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΜΕΡΙΑ»

(βλέπετε ο κυρ-Φώτης είναι αριστερός άνθρωπος και όσο να ‘ναι ένας δημοκράτης αριστερός έχει τις ευαισθησίες του, ενώ ο άλλος ντουβάρι και μάλιστα μεσοτοιχία με την Τρόϊκα, με την Μέρκελ, με το ΔΝΤ και με όλον τον οχετό του τραπεζοπιστωτικού συστήματος)

Η εικόνα με τα συννεφάκια δεν δίνει ψευδές μήνυμα.
Περιγράφει την αλήθεια, που είναι σμιλεμένη με την ιδεολογική προδοσία και με τις πολιτικές παλινωδίες του Κουβέλη και της ΔΗΜΑΡ…

Γιατί πέρα από αυτά καθαυτά τα ακραιφνώς οικονομικά ζητούμενα (που λες: χαλάλι σου κυρ-Φώτη, αυτά στα χαρίζω) υπάρχουν και τα άλλα, τα συμπαρομαρτούντα της ενασχόλησης με την διακυβέρνηση της χώρας, όπως η ανοχή στις ντροπιαστικές επιχειρήσεις τύπου «Ξένιος Δίας» (τσουβάλιασμα και μάντρωμα των μεταναστών σε στρατόπεδα), στην φασιστικού τύπου παρέμβαση των ΜΑΤ (της νέας πλέον ΕΣΑ) υπέρ των καναδών και λοιπών χρυσωρύχων στο Δάσος Σκουριών (ξύλο και πλαστικές σφαίρες) και στην Ιερισσό (βομβαρδισμός της πόλης με χημικά)...
Πλέον δεν χρειάζονται υποκρισίες

Κάποια νιαουρίσματα του Κουβέλη στην Κ.Ο. της ΔΗΜΑΡ, ότι δηλαδή διαλέγει τον δύσκολο δρόμο που είναι η υπέρβαση των διαφωνιών με σκοπό τις λύσεις και όχι την εύκολη επιλογή «του καταγγελτικού λόγου σε όλα εκείνα για τα οποία δεν έχουμε απόλυτη ταύτιση» με την κυβέρνηση, δεν τα μασάει ούτε ο χειρότερος φοιτητής των πολιτικών επιστημών του Πάντειου.   

Γνωρίζοντας τον περίτεχνο λόγο του κυρ-Φώτη, τον λειασμένο από κάθε γωνία (τόσο μάλιστα που να απουσιάζει και το αλάτι και το πιπέρι) καταλαβαίνεις αμέσως το «δούλεμα» και την ανάγκη του να ισορροπήσει στην ευαίσθητη κλωστή του μικρότερου κακού για την κοινωνία.

Μια τέτοια θέση και τακτική δεν είναι παρά μια ρέπλικα.
Μια απομίμηση των όσων υποδύθηκε το ΠΑΣΟΚ του εκσυγχρονισμού και της μνημονιακής υποταγής, που όχι μόνον παγίδευσε και αδρανοποίησε μεγάλες (αριθμητικά) και δημιουργικές (ποιοτικά) κοινωνικές δυνάμεις μέσα σε ένα κουκούλι στείρας κομματικής υποταγής (πατριωτισμού, αν θέτε) αλλά που ταυτόχρονα τις έσπρωξε προς την συντήρηση και προς τα δεξιά…
Άδειασαν οι πλατείες (προσωρινά πιστεύω) από τους αγανακτισμένους, τους πονεμένους και τους μη προνομιούχους, όμως και η ΔΗΜΑΡ πήδηξε την μάντρα της μεσοτοιχίας και βρέθηκε από την άλλη μεριά.

Τα ισοδύναμα βρίσκονται προ των πυλών!
Ώρα οι ξεγελασμένοι και οι φοβισμένοι ψηφοφόροι να κάνουν τις δικές τους επιλογές…

Η Αντίσταση είναι Κοινωνικό και Εθνικό καθήκον!

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

Της Παναγιάς στην Σκυροπούλα

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ : Ο ΜΗΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η μεγαλύτερη Θεομητορική γιορτή είναι για τον Ορθόδοξο κόσμο, η Κοίμηση  της Θεοτόκου.
Παντού σ όλη την Ελλάδα και την απανταχού Ορθοδοξία γιορτάζεται μεγαλόπρεπα η ημέρα που τελείωσε ο γήινος δρόμος της Παρθένου Μαρίας και σύμφωνα με την παράδοση άρχισε η μετάβαση σε μια άλλη διάσταση της αιώνιας ζωής....
Δεν υπάρχει γωνιά της Ελληνικής γης, είτε στην ηπειρωτική Ελλάδα  είτε στα νησιά που τον Δεκαπενταύγουστο να μην έχει γιορτή μια εκκλησιά με τα όνομα της Παναγιάς.
Γιορτές που όποιος έχει την τύχη να  ζήσει, ειδικά σε νησιά η ξωκλήσια, του μένουν χαραγμένα για  πάντα στο νου.
Μια τέτοια ανεπανάληπτη γιορτή της Παναγιάς έχω ζήσει σε μια βραχονησίδα.
Το 1965 ταξιδέψαμε με το σύζυγο μου, 25χρονα παιδιά τότε στην Σκύρο.
Η αγάπη μας για τα Σκυριανά σαλόνια, τα ξυλόγλυπτα της παράδοσης μας πήγαν εκεί!
Τα θαυμάζαμε, όπως κάθε παραδοσιακό, κι έτσι αποφασίσαμε να πάμε να  τα περιεργαστούμε κι από κοντά!
Τότε ο κόσμος έκανε μεγάλες διακοπές (ένα μήνα) και η οικογένεια με παιδιά περισσότερο.
Με εφόδια τα εργαλεία ψαρικής μας κι ένα 5χρόνο παιδί, ξεκινήσαμε και  μετά από ένα αρκετά κοπιαστικό ταξίδι φθάσαμε στο νησάκι της Σκύρου.
Ασφαλώς καμιά σχέση δεν έχει με το σημερινό νησί.
Φθάσαμε στο μικρό λιμανάκι Λιναριά κι από εκεί ένα μικρό παλιό λεωφορείο μας ανέβασε στη Σκύρο, την πρωτεύουσα.
Ένα ξενοδοχείο υπήρχε, αλλά εμείς προτιμήσαμε το σαλόνι ενός σπιτιού παλιού, όπου κρεβάτια μας θα ήταν 2 καναπέδες κι ένα ράντζο φορητό, για το παιδί!
Αρχοντικά πράγματα.
Ήταν στο  κέντρο της παραλίας.
Η σημερινή ανάπτυξη δεν υπήρχε, …μετά από τον δρόμο τον κεντρικό, μόνο απέραντα χωράφια.
Τώρα βλέπω πως όλη  η  περιοχή είναι πυκνοκατοικημένη.
Ο  μανάβης μ ένα γαϊδουράκο με την πραμάτεια του έφερνε και διαλαλούσε τα καλούδια του κάθε πρωί.
Στη γωνιά του δρόμου μας ένα μικρό μπακάλικο της εποχής με τα πάντα μέσα.
Ένα παραθαλάσσιο καφενεδάκι  π  αγνάντευε το  Αιγαίο, με λουκούμι και καφέ, αλλά και τάβλι για τους πιστούς, κ ι ένα μακρινό ταβερνάκι στην παραλία, της Κοκαλένιας το λέγανε, μέσα στη θάλασσα, πηγαίναμε ξυπόλυτοι περπατώντας μέσα στην άμμο!
Τ’ απόγευμα θαυμάζαμε τα ξυλόγλυπτα αλλά και τα παλιά σπίτια.
Σκέτα καλλιτεχνήματα μέσα στην πόλη.
Αίφνης  ακούμε ένα απόγευμα τον Ντελάλη με μια κουδούνα να βροντοφωνάζει: Αύριο της Παναγιάς, όσοι θέλετε δωρεάν χαράματα θα φύγει το ψαροκάικο του κυρ Παντελή για Σκυροπούλα, φαγητό, ναύλα, δωρεάν, επιστροφή το βραδάκι…
Χωρίς χάσιμο, αμέσως δηλώσαμε σχετικά, κανονίσαμε ποιός θα έρθει να μας πάρει (μια  παλιά μοτοσυκλέτα)!
Ρωτήσαμε σχετικά τους  ντόπιους αν είναι κοντά το εκκλησάκι της Παναγιάς, …μας είπαν «ναί, εδώ πα»!!!
Πρωί -  πρωί με τη δροσούλα ξεκινήσαμε, εμείς, ο ιερέας, 5 άνθρωποι της εποπτείας της εκκλησούλας και ένα  ζευγάρι νέων Άγγλων.
Το  πλεούμενο ψαροκάικο έμοιαζε με ένα αυγό τεράστιο.
Ένα μονόχωρο πελώριο αμπάρι με μεγάλη καταπακτή, όπου στο κατάστρωμα μόνο καθιστός  μπορούσες να κάτσεις κάτω στα σανίδια!
Το χέρι σου απλώνοντας ακουμπούσε τη θάλασσα!
Σκυροπούλα λοιπόν!  
Μια βραχονησίδα άδενδρη με μόνο θάμνους, 4 μίλια δυτικά της Σκύρου και το έδαφος όλο σχιστόλιθους… η πρόσβαση δύσκολη…
Έμοιαζε με το κέλυφος μιας χελώνας που έπρεπε να φθάσουμε στην κορυφή, στο εκκλησάκι.
Περπατώντας με τα  τέσσερα (!) - κι ο ιερέας μαζί μας – σε μια ώρα και μισή, φθάσαμε την κορυφή, αφού από το σχιστόλιθο είχαν φύγει οι πατούσες από τις κάλτσες του ανδρός μου κι εμένα ένας σχιστόλιθος μου έκοψε τη  φούστα στα δύο κι έμεινα μ ένα κουρέλι (ευτυχώς την κατάσταση έσωσε το μαγιό μου!
Σ αυτές τις στιγμές τα νιάτα δεν στέκονται σε τέτοιες λεπτομέρειες!
Φθάνοντας στο ταπεινό ξωκλήσι, στο κέντρο του πουθενά, μια καμπανούλα απέριττη μας καλωσόριζε!
Με παγωμένο νεράκι να  πλυθούμε από το πηγάδι του, μας περίμεναν από βραδύς και άλλοι της εποπτείας!
Ετοίμαζαν φαγητό.
Αφού συνήλθαμε κι αγναντεύαμε την απεραντοσύνη του γαλάζιου, μπήκε ο ιερέας ν αρχίσει η λειτουργία....
Ευλογητός...
Αγνάντευες από το μικρό παραθυράκι του το  γαλάζιο τα’ ουρανού και της θάλασσας και μαζί με την ευωδία από το μοσχολίβανο, ακούγοντας τα θεϊκά λόγια, κατανοούσες την αισθητική αντίληψη της Ορθοδοξίας και τη μοναδικότητα της.
Μεγάλη κατάνυξη αλλά και μεγάλη ευλάβεια αισθάνονται όλοι οι Έλληνες για την Παναγιά τους.
Στα δύσκολα εκεί καταφεύγει ο νους τους.
«Πανάγια Θεοτόκε, βοήθει ημίν»…
Ένα πλούσιο γεύμα με πιλάφι κι αγριοκάτσικο μας περίμενε, και τυρί ντόπιο, το κρασί ήταν προσφορά του καπετάν Παντελή.
Η  παραδοσιακή αρτοκλασία εσυνοδεύετο από ένα τεράστιο κομμάτι πεντανόστιμου ψωμιού με μπόλικο καφέ!
Δροσίζοντας η ημέρα πήραμε σιγά - σιγά την κατηφόρα ακόμα πιο πολύ προσέχοντας.
Δεν είχε μόλο… κατευθείαν από το σχιστόλιθο στο ψαροκάικο!  
Ωστόσο όλοι βουτήξαμε όπως είμαστε στα γαλάζια νερά, δροσιστήκαμε για τα καλά και όταν φθάσαμε στο λιμανάκι της Σκύρου, ένα φεγγάρι που έμοιαζε ήλιος μας φώτιζε, όπως είχε φωτίσει και τις ψυχές μας η γιορτή αυτή, κι έμεινε στη μνήμη μας χαραγμένη ως τώρα, με τον λόγο του ιερέα ν  αντηχεί ακόμα...
Παναγιά των θλιβομένων, η χαρά, το φως της οικουμένης, Χριστιανών η δύναμις, Ελπίς απελπισμένων.

Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2012

Ιστορίες αυθεραισίας και προχειρότητας

Δεν έχουμε πρόθεση για πολλές κουβέντες και αναλύσεις, μιάς και οι δύο ιστοριούλες που αμέσως θα παραθέσουμε μιλάνε από μόνες τους. 
Άλλωστε τι να πεις για την διακυβέρνηση Ευθυμίου; 

Μία ιστορία αυθαιρεσίας 
1 Αυγούστου ενεστώτος έτους (sic)… 
Συνεδριάζει η Οικονομική Επιτροπή του Δήμου στην οποία καλά που συμμετέχει ο αντιπολιτευόμενος δημοτικός σύμβουλος κ. Χάρης Τουφεξίδης, που πήρε χαμπάρι τα όσα παράνομα θα διαβάσετε πιο κάτω, μιάς και όλοι οι άλλοι παρίστανται «τύποις» απ’ ότι φαίνεται ή είναι κουφοί και κυρίως αόμματοι. 
Πάει η Επιτροπή να επικυρώσει απόφαση του Δήμαρχου σύμφωνα με την οποία κάποιος που συμμετείχε σε διαγωνισμό για την Απεντόμωση και την Μυοκτονία, παρότι έδωσε την καλύτερη προσφορά, θα έπρεπε να ακυρωθεί γιατί η εγγυητική επιστολή που είχε καταθέσει δεν πληρούσε τους όρους της διακήρυξης του διαγωνισμού. 
Και να τι διαπιστώνει ο καλός δημοτικός σύμβουλος της αντιπολίτευσης (παράταξη «ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ») 
Η απόφαση ακύρωσης πάρθηκε στις 13/7, για τον λόγο που προαναφέραμε. 
Στις 17/7 ο ακυρωθείς διαγωνιζόμενος κατέθεσε Ένσταση σύμφωνα με την οποία το Παρακαταθηκών & Δανείων βεβαίωνε ότι η εγγυητική επιταγή πληρούσε τους νόμιμους όρους!!! 
Το ωραίο έρχεται τώρα… 
Μια εβδομάδα μετά την ένσταση, στις 24/7, ο δήμαρχος Μοσχάτου – Ταύρου κ. Ευθυμίου, με απόφασή του, κατακύρωσε τον διαγωνισμό σε άλλον ενδιαφερόμενο!!!!!! 
Και αναρωτιέται κανείς με ποιο θάρρος και με ποιό περισσό θράσος έφερε σαν θέμα στις 1/8 την κατακύρωση του διαγωνισμού για την Απεντόμωση & την Μυοκτονία, στην ήδη ληφθείσα από τον ίδιο απόφαση!!! 

Μία ιστορία προχειρότητας 
Την ίδια μέρα (1 Αυγούστου ε.ε.) ο κ. Δήμαρχος φέρνει στην Οικονομική Επιτροπή ως έκτακτο θέμα τους όρους διακήρυξης σχετικά με τα «οικολογικά» ποδήλατα που θα αναπτυχθούν έξω από ηλεκτρικό σταθμό. 
Ο εκπρόσωπος της παράταξης «ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ», κ. Χάρης Τουφεξίδης ερωτά αν οι όροι είναι εντάξει και αν θα τους ενέκρινε η Νομική Υπηρεσία του Δήμου. 
Ο παριστάμενος νομικός σύμβουλος του Δήμου, κ. Άρης Τριγώνης ζήτησε να τους μελετήσει για λίγο. 
Γυρνώντας πίσω στην συνεδριάζουσα Επιτροπή μετά 30 λεπτά δήλωσε ότι οι όροι δεν είναι εντάξει και χρήζουν διόρθωσης. 

Αυτές ήταν οι ιστοριούλες μας από την βαρονία της Κοραή. 
Θα μας πείτε: έλα μωρέ υπάρχουν και χειρότερα… 
Συμφωνούμε απόλυτα. 
Δεν κομίζουμε τίποτα νέο, καθώς είναι γνωστή και η πρακτική που χαρακτηρίζει σύμπασα την δημοτική αρχή, αλλά και η νοοτροπία που επί χρόνια χτίστηκε στο μυαλό των παπαντωνικών επιγόνων. 
Απλά τις θέτουμε ως προβληματισμό στους εισέτι θαυμαστές του έργου που επιτελεί (;) o κ. Ευθυμίου και ως προετοιμασία τους στον δημόσιο διάλογο που θα ανοίξει σύντομα για τα 2χρονα της δημοτικής πλειοψηφίας.

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2012

Πολιτισμένοι και απολίτιστοι

Μεγάλη υπόθεση ο πολιτισμός.
Και δεν μιλάμε για τον μεγάλο Πολιτισμό (ξέρετε εκείνον που έχει σχέση με τις Τέχνες, τις Επιστήμες και τα μεγάλα επιτεύγματα του Ανθρώπου που από τα σπήλαια τον εξακόντισαν στον Παρθενώνα, στην Αναγέννηση και στον λεγόμενο Δυτικό Πολιτισμό)…
Όχι!
Αναφερόμαστε στον μικρό και ατομικό πολιτισμό, που διέπει τις καθημερινές πράξεις και συμπεριφορές μας εντός του κοινωνικού συνόλου που είμαστε ενταγμένοι.
Αυτόν, που με απλοϊκό τρόπο (αλλά ως καταστάλαγμα και απαύγασμα κοινωνικής εμπειρίας και κοινής αποδοχής) εννοούσαν οι γονείς μας όταν παραβαίναμε κατά κάποιο τρόπο τους κανόνες σωστής συμπεριφοράς (και όχι μόνον)…
Να, σαν την περίπτωση που δεν χαιρετούσαμε κάποιον γείτονα που συνομιλούσε με την μητέρα μας ή δεν σηκωνόμασταν στο τραίνο ή στο λεωφορείο για να δώσουμε την θέση μας σε κάποιον υπερήλικα!
«Στέφανε (ας πούμε), που είναι ο πολιτισμός σου;» μας σφύριζαν στο αυτί.
Όμως περισσότερο από την παραπάνω ειδική περιπτωσιολογία, ο προσωπικός πολιτισμός του καθένα μας (νέου ή ενήλικα), έμπαινε κάτω από την βάσανο της γενικευμένης και καθημερινής κριτικής τόσο στον τρόπο της προφορικής ομιλίας μας (π.χ. με την υποχρεωτική χρήση του πληθυντικού ευγενείας) όσο και της «ομιλίας» του σώματος («μην περπατάς μάγκικα»).
Η κακή φήμη που σου πρόσθετε το στερητικό «α» στην λέξη πολιτισμένος, ένεκα της «κακιάς γλώσσας» και γενικότερα της κακής ή και «αλήτικης» συμπεριφοράς, διαμορφωνότανε σιγά αλλά σταθερά.
Από στόμα σε στόμα, από διαπίστωση σε διαπίστωση, από γειτονιά σε γειτονιά του Μοσχάτου.
(βλέπεις τότε δεν υπήρχαν ασύρματα και δια-δικτυακά κοινωνικά μέσα).
Σήμερα, παρά τις όποιες αλλαγές που επέφερε η τεχνολογία, η ευζωία και η πρόσκαιρη (όπως αποδεικνύεται) οικονομική ευμάρεια, δεν έχουν αλλάξει και πολύ τα πράγματα.
Η κοινή γνώμη μένει σταθερή σε κάποιους απαραβίαστους κοινωνικούς κώδικες και κανόνες που μένουν αθάνατοι ως ένα αναλλοίωτο ελληνικό DNA.
Απλά η ταχύτητα είναι διαφορετική και τον απολίτιστο άνθρωπο τον εκθέτει άμεσα.
Τα τοπικά μέσα πληροφόρησης και γνώμης φροντίζουν γι αυτό, ακόμη και αν είναι «φιλικά» (γιατί scripta manent)
Και φυσικά στον στερούμενο πολιτισμού, η ζημιά γίνεται ταχύτερη και ουσιαστικότερη όταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αναμιγνύεται στα κοινά ή όταν θέλει να παραστήσει τον παράγοντα που μπορεί να καθορίζει τις τύχες των ανθρώπων, ή να τους επιτίθεται με φραστική βιαιότητα…
Το δυστύχημα για τέτοιες περιπτώσεις έγκειται στο γεγονός ότι δεν υπάρχουν γονείς που ενώ σε κριτικάρουν ταυτόχρονα σε αγαπούν γιατί είσαι παιδί τους.
«Στέφανε (ας πούμε) που είναι ο πολιτισμός σου;» δεν θα ακουστεί.
Η κοινωνία αντιδρά με λιγότερη κατανόηση, ειδικά όταν οι συμπεριφορές των απολίτιστων ξεπερνούν τα όρια ακόμα και αυτής της ιώβειας υπομονής και της ανεκτικότητας των πολιτισμένων.

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012

Ένα ρητορικό ερώτημα

Η Χρύσα μιλάει γιά πανάρχαιες αξίες: τη Δικαιοσύνη, τη Δημοκρατία, το Νόμο, κλπ. Και τις παραλληλίζει με όσα θλιβερά και θανατηφόρα συμβαίνουν σήμερα για να καταλήξει σε αφορισμούς και σε μιά βασανιστική ερώτηση που χρειάζεται απάντηση: Τι σόϊ πολίτες είμαστε, τελικά, που ανεχόμαστε όλα όσα μονομερώς και αδίκως μας επιβάλουν;

Καταφεύγοντας στην πρώτη πηγή γνώσης και σοφίας, που είναι η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία, και ειδικότερα στον Πλάτωνα, μαθαίνουμε ότι οι αρετές στον άνθρωπο είναι τρείς. 
Η σοφία, αρετή του λογιστικού μέρους της ψυχής, 
η ανδρεία, αρετή του θυμοειδούς 
και η σωφροσύνη του επιθυμητικού μέρους.
Πάνω απ’αυτές τις αρετές υπάρχει η ύψιστη αρετή η δικαιοσύνη που ενοποιεί και εναρμονίζει τις άλλες.
Έτσι ο άνθρωπος που κατανοεί και ζει το δίκαιο αναγκαστικώς καθίσταται δίκαιος γιατί η ύπαρξή του ταυτίζεται με τη Δικαιοσύνη.
Το ίδιο ισχύει και για την πολιτεία.
Η άριστη πολιτεία στηρίζεται στη Δικαιοσύνη.
Απαιτείται όλοι οι πολίτες της να είναι δίκαιοι.
Άδικοι δεν συγκροτούν άρτια πολιτεία.
Δικαιοσύνη είναι η αρχή που ρυθμίζει τις αρμονικές σχέσεις των πολιτών μεταξύ τους και συγκρατεί αδιάσπαστη την ενότητα και αλώβητη την ουσία της πολιτείας.
 Όπως ακριβώς κάνει και η αρετή της δικαιοσύνης για την ουσία της ψυχής.

Εδώ στηρίζεται και η έννοια της Δημοκρατίας.
Είναι το πολίτευμα όπου όλες οι τάξεις μιας κοινωνίας, άρχοντες, φύλακες ,δημιουργοί (έμποροι,γεωργοί,βιοτέχνες) είναι δίκαιοι και πράττουν ο καθένας το έργο του για την ευημερία όλης της κοινωνίας.
Όταν όμως υπάρχει πολιτική παρακμή και η Δημοκρατία ως πολίτευμα εκπέσει, όπως το βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες, τότε η περιγραφή του Πλάτωνα 2500 χρόνια πίσω είναι ακριβέστατη.
« Περνά την καθημερινή του ζωή ο πολίτης άλλοτε μεθυσμένος και παραδομένος στους ήχους των αυλών, άλλοτε πίνει μόνο νερό και κάνει δίαιτα απισχνάσεως, άλλοτε γυμνάζεται και άλλοτε χασομεράει και παραμελεί τα πάντα και άλλοτε επιδίδεται στην φιλοσοφία.
Συχνά το ρίχνει στην πολιτική και πηδών στο βήμα λέγει και πράττει ό,τι τύχει.
Και αν κάποτε ζηλέψει τους πολεμικούς άνδρες, στρέφεται προς τα εκεί, προς τα πολεμικά, όπως και προς τον χρηματισμό, αν ζηλέψει τους ανθρώπους του χρήματος.
Δεν υπάρχει στην ζωή του ούτε τάξις, ούτε πειθαρχία, αλλά μέχρι θανάτου του, ακολουθεί την ίδια αυτή ζωή, την οποία ονομάζει γλυκιά, ελεύθερη και μακάρια».

Σε αυτό το μοντέλο ζωής μας εκπαίδευσε η σύγχρονη Δημοκρατία (democracy) και αυτό θεωρούμε ευημερία.
Το ποιοι είναι οι άρχοντές μας το ξέρουμε και τους κρίνουμε.
Το πως εκπαιδεύτηκαν αυτοί  και ποιούς εξυπηρετούν, το μαθαίνουμε κάθε μέρα .
Το ποιοί έχουμε εκπαιδευτεί να είμαστε, εμείς οι νεοέλληνες, πρέπει να ψάξουμε και να αμφισβητήσουμε.

«Παιδεία είναι η ανατροφή που κατευθύνει τον άνθρωπο από τα παιδικά του χρόνια προς την αρετή, η αγωγή η οποία του εμβάλλει την επιθυμία και τον έρωτα να γίνει τέλειος πολίτης γνωρίζων να άρχει και να άρχεται σύμφωνα με το δίκαιον».
Αυτή η παιδεία μας λείπει και πρέπει να την αναζητήσουμε.
Ο δίκαιος πολίτης δεν μένει θεατής όταν γίνονται αδικίες και δεν επιτρέπει σε κανένα να βάζει σε κίνδυνο την ενότητα και τη συνοχή της κοινωνίας της οποίας είναι μέλος.
Απαιτεί νόμους που εγγυώνται την ευδαιμονία όλων των πολιτών με την πρόσβαση στα βασικά αγαθά και όχι μερικών.
Όταν το δίκαιο ταυτίζεται με το συμφέρον του ισχυρότερου, το κάνουν νόμιμο και το βαφτίζουν ηθικό, τότε ο δίκαιος πολίτης αντιστέκεται και δεν υπακούει.
Ο πολίτης που πιστεύει στη Δημοκρατία δεν θεωρεί τον εαυτό του οπαδό κανενός κόμματος που χωρίζει και κομματιάζει την κοινωνία όπως ακριβώς σημαίνει και η λέξη .(κόμμα από το ρ. κόπτω) Θεωρεί ότι είναι αναπόσπαστο μέρος ολότητας που τρέφεται και αναπτύσσεται όταν το όλον είναι υγιές.
«Ο πολίτης που δέχεται να άρχεται από διεφθαρμένους άρχοντες που ασκούν άδικη εξουσία γίνεται ανελεύθερος και δουλικός γεμάτος φόβους και πόνο».

Το συμπέρασμα του Πλάτωνα ότι αιτία της πολιτικής κακοδαιμονίας είναι η έλλειψη νου, λόγου και μέτρου στη νομοθεσία είναι ακριβέστατο και διαχρονικό.
«Οι νόμοι που θεσπίζονται πρέπει να καθιστούν την πόλη ελεύθερη και έμφρονα και φίλη προς εαυτήν» δηλαδή οι πολίτες της να είναι φίλοι  προς αλλήλους και προς την πόλη τους.
Σε μια κοινωνία όπου τα μέλη της δέχτηκαν να τους χωρίζουν σε δήθεν αντίπαλες ομάδες, δημοσίους υπαλλήλους ιδιωτικούς, προνομιούχους σε ΔΕΚΟ , συνδικαλιστές ,…. όπου η μια ομάδα θεωρεί αιτία του κακού την άλλη και όλες μαζί έχουν κοινό εχθρό την πολιτεία δεν είναι ευνομούμενη κοινωνία.

«Νόμος είναι η διανομή του νου, ο λογισμός που έχει καταστεί κοινόν δόγμα της πόλεως  και επιτυγχάνει την συνοχή της».
Νόμος δεν είναι τα χαράτσια και τα ληστρικά φορολογικά μέτρα.
Δεν είναι «νους» να πρέπει να αποδείξουν μετά οι πολίτες σε διαγωνισμό φτώχειας και εξαθλίωσης  ποιοί μπορούν να εξαιρεθούν απ’αυτούς τους νόμους.

Δημοκρατική είναι η πολιτεία που εξασφαλίζει  ισονομία, φιλία και  ελευθερία στους πολίτες της.
Η πολιτεία που στοχεύει στον εκβιασμό, στον φόβο και στην υποδούλωση των πολιτών λέγεται Τυραννία.

Ο πολίτης που δεν υπερασπίζεται την δικαιοσύνη είναι διεφθαρμένος.
Ο πολίτης που δεν υπερασπίζεται την ομόνοια και ενότητα είναι ιδιοτελής.
Ο πολίτης που δεν υπερασπίζεται την ελευθερία είναι εθελόδουλος.
Ο πολίτης που ανέχεται να άρχεται τυραννικώς  δεν είναι πολίτης είναι υπήκοος.
Ο πολίτης που δεν υπερασπίζεται την Δημοκρατία και το Σύνταγμα είναι προδότης.

Τέτοιοι πολίτες είμαστε;