Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Μιζέρια επιχορηγούμενη

Στις 19 Ιουλίου ε.ε. (sic) γύρισα εκτάκτως στην Αθήνα (για λίγες ώρες) και ευτύχησα να ξανά-επιβεβαιώσω και να ξανά-απολαύσω τη μιζέρια που δέρνει τις συνεδριάσεις του δημοτικού μας συμβούλιου.
Μιζέρια που δεν είχε να κάνει με την αδυναμία ουσιαστικής οικονομικής επιχορήγησης των τοπικών αθλητικών, πολιτιστικών και λοιπών σωματείων (μιας και η 75η θέση από το τέλος στον πίνακα οικονομικής ευμάρειας των ανά την Ελλάδα Δήμων δεν δίνει ελπίδες), αλλά με την αέναη πολιτική στάση ανευθυνότητας και κομπογιαννιτισμού της πλειοψηφίας και της αξιωματικής αντιπολίτευσης.
Μιζέρια, αφού η διοίκηση του Δήμου (δια στόματος του κ. Μπούτση) εκφώνησε εισήγηση με όλα τα γνωστά και τετριμμένα χαρακτηριστικά του κλασσικού παλαιοκομματικού φορμαλισμού, με τα ψιχία να τείνουν να πάρουν τη μορφή μάννα, με τα συνήθη κατά συνθήκη ψεύδη (ότι δήθεν οι περικοπές στο κονδύλι των επιχορηγήσεων είναι -30%, και καλά μου), με αναπάντητα τα ερωτήματα σχετικά με τα κριτήρια του “γιατί τόσα στην Ελευθερία και τόσα στο Φωστήρα”, κ.ο.κ…
(Απορώ πάντως ποιος επέλεξε πάλι να μας στρογγυλοδιορίσει τον κ. Μπούτση ως τον ειδικό υπεύθυνο για τα αθλητικά, πολιτιστικά και …εκκλησιαστικά πράγματα! Από τόσο μεγάλη έλλειψη ικανών στελεχών πάσχει η πλειοψηφία ώστε να καταφύγει στον δημοτικό σύμβουλο που διέλυσε το Πνευματικό Κέντρο Μοσχάτου;)
Μιζέρια, αφού η αξιωματική αντιπολίτευση (δια στόματος του κ. Σπανάκη) έσπευσε  να βγάλει κορώνες κατά του τέως δήμαρχου για τα οικονομικά χάλια του Δήμου και κατά του ΠΑΣΟΚ για την κρίση, εκστομίζοντας μάλιστα την ανοησία ότι σήμερα ο Γιώργος διαχειρίζεται την κληρονομιά που του άφησε ο πατέρας του, ο Ανδρέας.

Την επόμενη γύρισα δρομαίως στην Κέρκυρα και όσες φορές θυμόμουνα τα όσα είπαν οι κ.κ. Μπούτσης και Σπανάκης, πάταγα γκάζι για να απομακρυνθώ όσο πιο πολύ από την Αθήνα και την μιζέρια τους.

(Από την Λευκίμμη της Κέρκυρας)

Παρασκευή, 8 Ιουλίου 2011

Μην πληρώνεις - μην πληρώνεις...

Έκπληξη νοιώθει – λέει – ο κ. Ρακιτζής (ο γνωστός Ελεγκτής της Δημόσιας Διοίκησης) για την μη είσπραξη από τις Εφορίες των χρημάτων που χρωστάνε οι φορολογούμενοι, είτε είναι φυσικά πρόσωπα, είτε επιχειρήσεις.
Αυτό γράφουν και παρουσιάζουν τούτες τις ημέρες οι εφημερίδες και οι τηλεοράσεις.
Αλλά αν τα κρατικά ποσοστά είσπραξης είναι πολύ χαμηλά, τι να πούμε γι’ αυτά που ισχύουν στον Δήμο Μοσχάτου & Ταύρου;
Αν o κ. Ρακιτζής κοπιάσει κατά Μοσχάτο μεριά, η έκπληξη μπορεί να γίνει και αποπληξία.
Εδώ σε μερικές περιπτώσεις δεν εισπράττεται τίποτα!!!
Όπως το ακούτε: ΤΙΠΟΤΑ…
Να ας πάρουμε για παράδειγμα τα τέλη που δικαιούται ο Δήμος από Διαφημίσεις. Από τις 500.000 που έχουν καταλογιστεί σε διάφορους ως βεβαιωθέντα, δεν έχει εισπραχθεί ούτε ένα (αριθμός 1) ευρώ!!!
Από τις πλέον των 400.000 βεβαιομένες παραβάσεις αυθαιρέτων έχουν εισπραχθεί μόνον χίλια πεντακόσια (1.500) ευρώ από έναν και μόνον άνθρωπο, πράγμα που έκανε τον δημοτικό σύμβουλο κ. Θανάση Μελίστα να εκφράσει την επιθυμία συνάντησης και γνωριμίας με αυτό το μοναδικό «κορόϊδο»…
Η σύγκριση δεν έχει να κάνει με τον κ. Ρακιτζή, τις Δ.Ο.Υ. ή τον Δήμο Μοσχάτου – Ταύρου, αλλά με τις θλιβερές διαπιστώσεις στις οποίες καταλήγουμε ως προς την οικονομική κατάσταση και τις αναπτυξιακές δυνατότητες του δήμου μας.
Υπάρχει όμως και κάτι επιπλέον που δεν μπορούμε να το αφήσουμε να περάσει απαρατήρητο.
Είναι η αδιανόητη και η μη αποδεκτή "φιλική" συμπεριφορά σε όσους επί χρόνια χρωστάνε.
Το αξιομνημόνευτο στην καθ' ημάς περίπτωση δεν έχει να κάνει με το κίνημα "δεν πληρώνω - δεν πληρώνω", αλλά με μια εντελώς αντίθετη τακτική (!!!) που φτάνει στα κωμικοτραγικά όρια του "ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ - ΜΗΝ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ"...
Όμως οι επιλεκτικές αντιμετωπίσεις οδηγούν τελικά στην γενικευμένη αδυναμία είσπραξης και αναπόδραστα στην οικονομική δυσπραγία, που στερεί ακόμη και την ευχέρεια να μπουν "δυό" βουρτσιές χρώμα στους τοίχους των άβαφτων επί χρόνια σχολείων ή να τοποθετηθούν "δυό" πλακάκια στην πλατεία δημαρχείου που χάσκει σαν την μαδημένη από τον ήλιο πλάτη καλοκαιρινού κολυμβητη...

Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2011

Απολαυστικές καλαθιές (ή όχι;)

Από μια περίεργη αφίσα του γνωστού blog – τελάλη της Κοραή, αλλά και την προφορική ενημέρωση που είχαμε από μπασκετόφιλους …φίλους, μάθαμε ότι επιτέλους το Unibasket τουρνουά που πραγματοποιήθηκε στο Κλειστό Γυμναστήριο Μοσχάτου (υπό την αιγίδα του Δήμου Μοσχάτου & Ταύρου), έλαβε τέλος.
Η θέση μας για το δήθεν «φοιτητικό» τουρνουά καλαθοσφαίρισης (sic) είναι γνωστή.
Θεωρούσαμε και εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι κοτζάμ Δήμος κατάντησε νεροκουβαλητής διαφημιστικών συνθημάτων και εμπορικών συμφερόντων.

Σήμερα θέλουμε να θέσουμε μια σειρά ερωτημάτων προς τους αρμόδιους του Δήμου και του Οργανισμού Νεολαίας & Άθλησης του Δήμου (ΟΝΑ):
1) Στη βάση ποιας επίσημης συμφωνίας ο Δήμος Μοσχάτου & Ταύρου έθεσε υπό την αιγίδα του το τουρνουά N’ JOY – Unibasket;
2) Με ποιο συμφωνητικό παραχωρήθηκε το Κλειστό Γυμναστήριο Μοσχάτου;
3) Είτε υπήρξε γραπτή, είτε προφορική συμφωνία, με ποιους ακριβώς συμφώνησε ο Δήμος Μοσχατου – Ταύρου; Ποιοι είναι με άλλα λόγια οι διοργανωτές του Unibasket;
4) Ποιά ήταν η χρηματική επιβάρυνση του Κλειστου Γυμναστηρίου εξαιτίας του τουρνουά (φωτισμός, ύδρευση, τυχόν φθορές);
5) Πόσο επηρεάστηκε το πρόγραμμα άθλησης των τοπικών σωματείων εξαιτίας των αγώνων του τουρνουά;
6) Εφόσον ο Δήμος Μοσχάτου έθεσε υπό την αιγίδα του την διοργάνωση, πως στο website του Unibasket / Unileague προβάλεται ο ΟΝΑ του Δήμου Αθηναίων και μάλιστα της περιόδου Κικίλια;
7) Τι κέρδισε – υλικά ή ηθικά – ο Δήμος, οι κάτοικοι και η αθλούμενη νεολαία του Μοσχάτου και του Ταύρου από αυτό το Τουρνουά;

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν...
Θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρον να είχαμε την επίσημη αποτίμηση του γεγονότος από την κ. Καραβία ή όποιον υπεύθυνο από τον Δήμο.

Τρίτη, 5 Ιουλίου 2011

Αγανακτισμένοι και "αγανακτισμένοι"...

Το παρακάτω άρθρο, στάλθηκε στο "ΜοσχατουΠολις" με e-Mail και την υπογραφή pan-pan. Παρά το γεγονός ότι διαφωνούμε σε πολλά, το δημοσιεύουμε αυτούσιο γιατί νομίζουμε έχει ενδιαφέρον και γιατί πηγαίνει κόντρα στο κύμα...

Κάποιοι θα βιαστούν να με χαρακτηρίσουν ως Ηρακλή του στέμματος, λαμόγιο, καλοβολεμένο και πολλά άλλα κοσμητικά επίθετα. Δεν θα μπω στην διαδικασία να τους απαντήσω και αυτό γιατί εδώ και αρκετό καιρό διαβάζω στα blogs της Πόλης μας τα γραφόμενα των «αγανακτισμένων» και των Αγανακτισμένων Πολιτών αυτής της χώρας του ήλιου και της φαιδράς πορτοκαλέας .
Ελπίζω ότι θα επικρατήσει η άποψη της Δημοκρατίας που ναι μεν μπορείς να διαφωνείς αλλά αφήνεις τον άλλο να στοιχειοθετήσει άποψη έστω και αν δεν συμφωνείς μαζί του.
Επί της ουσίας λοιπόν,
Για το κίνημα των Αγανακτισμένων, μερικά αυτονόητα :
Πρώτη φορά μετά την εποχή του Πολυτεχνείου, κάτι τόσο μαζικό ξεπερνά τα κόμματα, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και την νομενκλατούρα τους. Σίγουρα εκφράζει την θέληση του κόσμου να διεκδικεί αιτήματα χωρίς να περιχαρακώνεται στα στενά πλαίσια της κομματικής πειθαρχίας και στην περίφημη ρήση του αείμνηστου Χαρίλαου Φλωράκη την δεκαετία του ’70, «Ο τύπος πρέπει να γράφει την αλήθεια………..όμως το τι είναι Αλήθεια το ξέρει μόνο το κόμμα»!!!!!
Τι σημαίνει ότι ο κόσμος αγανάκτησε; Άραγε αγανάκτησαν όλοι για τον ίδιο λόγο; Μπορεί η αγανάκτηση από μόνη της να αποτελέσει συνεκτικό δεσμό ενός ετερόκλητου πλήθους; Μπορεί ένα αρνητικό συναίσθημα να μετατραπεί σε μια θετική πρόταση; Τι νόημα έχει να βγαίνεις κάθε μέρα σε μια πλατεία και να επαναλαμβάνεις ότι αγανάκτησες;
Υποτίθεται ότι όλοι οι «αγανακτισμένοι» είναι κατά του μνημονίου. Τι σημαίνει όμως αυτό; Είναι υπέρ της χρεοκοπίας; Είναι υπέρ της εξόδου της χώρας από την Ε.Ε.; Μήπως είναι υπέρ του δανεισμού, αλλά με ευνοϊκότερους όρους, δηλαδή υπέρ ενός άλλου μνημονίου; Όταν λένε ότι το πολιτικό σύστημα χρεοκόπησε και χρειάζεται αλλαγή. Τι ακριβώς εννοούν; Αλλαγή Πολιτεύματος; Αλλαγή Κυβέρνησης; Αλλαγή προσώπων;
Φοβάμαι πως θέτοντας αυτές τις ερωτήσεις σε καθέναν από τους «αγανακτισμένους» και τους Αγανακτισμένους, θα παίρναμε χιλιάδες διαφορετικές απαντήσεις. Το πλήθος θα έπαυε να είναι τόσο ομοιογενές όσο φαίνεται τώρα.
Καλώς ή κακώς αυτή είναι η συνέπεια όταν περνάς από την αγανάκτηση στη σκέψη.
Δεν είμαι υπέρ του μνημονίου ή της τρόικας, ούτε μου αρέσει να περικόπτεται ο μισθός μου. Αλλά όταν ρωτάς έναν Έλληνα αν είναι υπέρ ή κατά του μνημονίου, είναι σαν να ρωτάς έναν καρκινοπαθή αν του αρέσει η χημειοθεραπεία.
Είναι προφανές πως η συνταγή που ακολούθησε η χώρα μας και η κυβέρνηση, εδώ και ένα χρόνο, όχι μόνο δεν μας θεράπευσε από την κρίση αλλά μας έβαλε βαθύτερα στην αρρώστια-ύφεση. Το φάρμακο για την κρίση απέτυχε λένε με το δίκιο τους πολλοί, και η κυβέρνηση αυξάνει τη δόση!!!
Αν είναι έτσι, συμφωνώ κι εγώ. Είναι όμως έτσι; Έγιναν αποκρατικοποιήσεις; Έγινε άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων; Έγινε δραστικός περιορισμός του κρατικού τομέα;
Δηλαδή, σίγουρα το πήραμε το φάρμακο, ή σαν παιδάκια το φτύσαμε στο νεροχύτη όταν δεν κοιτούσε η μαμά-τρόικα;

Υπάρχει εναλλακτική πρόταση; Όλοι μα όλοι (δεξιά αντιπολίτευση, αριστερή αντιπολίτευση, Θεοδωράκης, Άνθιμος, Κραουνάκης, Λαζόπουλος, Αγανακτισμένοι και «αγανακτισμένοι» κλπ κλπ) όταν τίθεται το επίμαχο ερώτημα τους πιάνει μια περίεργη εχεμύθεια. Ενώ όταν είναι να καταγγείλουν είναι λαλίστατοι, όταν πρόκειται να προτείνουν κάτι καλύτερο βουβαίνονται!!!
Το εκβιαστικό δίλλημα δεν αποτελεί μικροπολιτικό εύρημα, αλλά μια πραγματικότητα, Μεσοπρόθεσμο ή χρεοκοπία; Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι το μεσοπρόθεσμο και ο εφαρμοστικός νόμος, χαρακτηρίζονται από μια βιασύνη κάτω από το καθεστώς της πίεσης των ευρωπαίων εταίρων.
Απαντώντας στο δίλλημα που τίθεται δεν μπορεί κανείς να παραβλέψει ότι παρ’ολη την προχειρότητα και την μετρίου οικονομίστικη λογική που το διέπει, ήταν η μόνη λύση για να αποφύγουμε την χρεοκοπία σε αυτή τη δύσκολη χρονικά παγκόσμια οικονομική συγκυρία.
Τα επιχειρήματα του δεν συνάδουν με την κοινωνία και τις ανάγκες της, απλά έδωσε σε εμένα και σε πάρα πολλούς ακόμα φτωχούς μνημονιακούς-τροικιστές, την δυνατότητα να κερδίσουμε χρόνο, να πληρωθούμε τον έστω και κουτσουρεμένο μισθό μας και αυτόν τον μήνα και να προσπαθήσουμε από κοινού να βρούμε την βέλτιστη λύση, να γίνουν οι αναγκαίες διορθώσεις ώστε να μην γυρίσουμε πίσω αρκετές δεκαετίες.
Κλείνοντας γιατί αρκετά σας κούρασα με την φλυαρία μου θα έλεγα το εξής:
«Αν ένας συγγενής σας, αργοπέθαινε στο νοσοκομείο, θα του φυτεύατε μια σφαίρα για να μην πεθαίνει λίγο-λίγο κάθε μέρα; Εγώ όχι».

Μια άλλη άποψη…
Ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων για την φιλοξενία

pan-pan

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Η άλλη άποψη

Κύριοι του δήμου η αλήθεια είναι πολύ πικρή.
Εδώ και μερικά χρόνια δυστυχώς το Μοσχάτο μας από μια ήσυχη, όμορφη και φιλόξενη πόλη έχει μετατραπεί σε πόλη με συνεχιζόμενη υποβάθμιση, μετά από διάφορες άστοχες ενέργειες των διοικούντων.
Η επικοινωνία και συγκοινωνία με το Νέο Φάληρο αποκόπηκε σε μεγάλο βαθμό με την κατάργηση της γέφυρας, με άμεσο αποτέλεσμα την οικονομική υποβάθμιση της πόλης.
Όταν μια κοινωνία υποβαθμίζεται οικονομικά και ταυτόχρονα χάνει και το αστυνομικό τμήμα από την περιοχή της, τότε τα δύσκολα διαδέχονται το ένα το άλλο.
Τα ναρκωτικά ανθούν, οι ιερόδουλες βρίσκουν χώρο στην περιοχή μας, η εγκληματικότητα ανθεί (θάνατοι, κλεψιές, ένοπλες ληστείες) και οι όμορφοι χώροι μας καταστρέφονται..
Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τον Ταύρο με όλα του τα προβλήματα, είναι εύκολο να αντιληφθεί κανείς ότι πρέπει όλοι μας να δουλέψουμε και να συνεργαστούμε σοβαρά και με αίσθημα ευθύνης, για να μπορέσουμε να αναβαθμίσουμε τις πόλεις μας και να τις κάνουμε πρότυπο σε όλο το λεκανοπέδιο.
Για να συμβεί όμως αυτό θα πρέπει οι ιθύνοντες του δήμου και ο ίδιος ο δήμαρχος να καταλάβουν ότι πρέπει να αξιοποιήσουν όλες αυτές τις δυνάμεις που επιθυμούν να συνεργαστούν από όποια παράταξη και αν προέρχονται και να πάψουν να επιδίδονται σε πρόχειρες ενέργειες και σε λαϊκισμούς όπως συχνά λέγει και ο Αντώνης, με συγκεντρώσεις που δυστυχώς δεν οδηγούν πουθενά, αλλά αντιθέτως δείχνουν σε όλο το λεκανοπέδιο ότι στο Μοσχάτο υπάρχουν πολλά προβλήματα, με άμεσο αρνητικό αντίκτυπο για την πόλη, μιας και όλα πλέον γίνονται γνωστά μέσω της ηλεκτρονικής και έντυπης δημοσιογραφίας.
Οι όποιες αποφάσεις, στο όποιο προσυμβούλιο δεν θα πρέπει να θεωρούνται αλάνθαστες και να πηγαίνουν στο δημοτικό συμβούλιο σαν προτάσεις και μόνο και όχι σαν αποφάσεις που έχουν παρθεί και δεν αλλάζουν.
Στόχος θα πρέπει να είναι και το άκουσμα της άλλης άποψης που πιθανόν να είναι καλύτερη, και θα χρειαστεί απλώς και μόνο ένα πράγμα για να την αποδεχθούν και να την υλοποιήσουν οι διοικούντες: ΜΕΓΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ.
Στην περίπτωση που η δημοτική αρχή εξακολουθεί να προαποφασίζει και να πραγματοποιεί δημοτικά συμβούλια μόνο και μόνο για να επικυρώνει τα προαποφασισμένα, χωρίς διάθεση να ακούσει κάτι διαφορετικό και πιθανόν να δεχτεί, τότε πολύ φοβάμαι ότι τα πράγματα δεν θα πηγαίνουν καθόλου καλά μιας και είναι ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι ο διοικών που θεωρεί εαυτόν αλάνθαστο, το πιθανότερο είναι να αποτύχει, πράγμα που αντεύχομαι από καρδιάς.

Ο Δάσκαλος

Της πουτάνας ο κάδος

Και φυσικά δεν πήγα.
Ούτε καν με το πρόσχημα ότι για λογαριασμό του ΜοσχατουΠολις θα επιτελούσα θεάρεστο δημοσιογραφικό έργο υπέρ των αναγνωστών του blog (όπως ακριβώς είχε κάνει «κάποιος» κατά την διάρκεια της κατάληψης των γραφείων του ΠΑΣΟΚ, των και «Υπόγα» αποκαλούμενων)
Σιγά που θα πήγαινα σε συγκέντρωση που την «έφτυσε» ο ίδιος ο Δήμαρχος!
Γιατί o κ. Ευθυμίου όντας περισσότερο έξυπνος και πιο εκλεπτυσμένος δεν κοινώνησε των αχράντων μυστηρίων της ηθικίζουσας εντόπιας κοινωνίας.
Άφησε την πλέμπα του συνδυασμού του να συνδιαδηλώσει ενάντια στις ιερόδουλες της παραλίας, σε ένα show αυτόδιαμαρτυρίας, αυτοπροβολής και Σιωκοπροβολής.
Γενικά, κατά την βραδυνή πτήση του, ο Αετιδεύς δήλωσε ότι η συγκέντρωση είναι των κατοικων και όχι του Δήμου, αλλά κεντρικός ομιλητής ήταν η αφεντιά του.
Μάλιστα έκλεισε την ομιλία του εκφράζοντας τον φόβο να μην επεκταθεί το πρόβλημα. Αμέ...
Δεν ξέρω αν οι "ανιχνευτές" του τον είχαν ήδη πληροφορήσει ότι οι ιερόδουλες είχανε πάει 200 μέτρα πιο κάτω, στο 1ο Λύκειο (τόσο πολύ σκιάχτηκαν), όμως πλάκα – πλάκα για σκέψου να δούμε τα κορίτσια να κουνάνε τους γοφούς και να στριφογυρίζουν τα τσαντάκια τους μπροστά στην εκκλησία και την προτομή του εθνάρχη Βενιζέλου ή να πηγαινοέρχονται στο πεζοδρόμιο του έρημου Γραβιά… εκπληρώνοντας τους φόβους του Αετιδέα...
Όμως, πέρα από την επίσημη ομιλία και τις διαβεβεβαιώσεις ότι θα χυθεί άπλετο φως, το κλου της συγκέντρωσης - όπου έγινε «της πουτάνας το κάγκελο» - ήταν το φράξιμο της οδού Καποδιστρίου από έναν κάδο απορριμμάτων.
Κάγκελο χρειαζότανε, αλλά βολικός και ο κάδος για το συμβολικό κλείσιμο του δρόμου που οδηγάει μέσα στο Μοσχάτο.
Δεν θα περάσει η πορνεία στην πόλη μας.
No Pasarán!
Έστριβε δεξιά ο κοσμάκης και στουκάριζε στον κάδο και στην άρνηση του συμβολισμού του.
Κατά τις μιάμισυ πάει να στρίψει δεξιά και μιά κυρία, για να πάει στο σπιτάκι της, και πέφτει πάνω στον κάδο και στην αγωνιστική άρνηση των διαδηλωτών να μπει το «κακό» στην πόλη.
Μα είμαι Μοσχατιώτισσα...
Τίποτα…
Μα δεν είμαι ιερόδουλος...
Τίποτα…
Αγανακτισμένη ξαναμπήκε στο αμάξι της και τράβηξε κατά την Χρυσοστόμου Σμύρνης.
Το τσαντισμένο μαρσάρισμά της, το συνόδεψαν τα παλαμάκια της ηθικίζουσας εντόπιας κοινωνίας που είχε νικήσει.
Της πουτάνας ο κάδος, η συγκέντρωση… δηλαδή...

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

Περί του ρόλου του Δημάρχου, των ομάδων καθεστωτικού τύπου, κλπ

Ο κ. Ναυπλιώτης μας έστειλε την παρακάτω επιστολή, την οποία απευθύνει στον Δήμαρχο και παρουσιάζουμε αυτούσια. Δικές μας μόνον οι υπογραμμίσεις.

Αγαπητέ κύριε Δήμαρχε και οι περί των δημοτικών, νομίζω ότι η Αστυνόμευση ανήκει ακόμα στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, ή όπως αλλιώς το ονομάζουν κατά καιρούς, και παρακαλώ πολύ να μου επιτρέψετε την επισήμανση να προσέξετε τη διαχωριστική γραμμή του θεσμικού σας ρόλου και αυτό του Αστυνομικού Διοικητή και προφανώς αυτά τα προβλήματα πρέπει να λυθούν άμεσα αλλά με άλλον τρόπο και όχι περνώντας ευθύνες άλλων σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, που αναγκαστικά τους χρεώνεστε.

Επειδή στο τελευταίο Δημοτικό Συμβούλιο αναφερθήκατε στην αφίσα με τίτλο εμπρηστής, θέλω να κάνω ξεκάθαρο ότι εγώ προσωπικά αλλά και η Δημοκρατική Αριστερά σε καμιά περίπτωση δεν συμφωνούμε με την λογική του κειμένου τις αφίσας και όχι μόνον. Αλλά θα μας επιτρέψετε να λέμε ότι πρέπει να πιέσετε την αστυνομία (ακόμα και να πάρετε μια απόφαση να τους φτιάξετε τα περιπολικά, έστω με μια διακριτική χορηγία).

Έτσι νομίζω ότι θα αποσυμπιεστεί ο κόσμος από το να αντιδρά σαν όχλος, θα λυθούν τα προβλήματα με την δίκη σας διοικητική παρέμβαση.

Επειδή υπάρχει και το πολιτικό κομμάτι τις ιστορίας θέλω να πω σε ορισμένους ότι στην τοπική κοινωνία εκπροσωπούν τους πολίτες, την καθημερινότητά τους, οι ομάδες καθεστωτικού τύπου είναι ξεπερασμένες και ο κόσμος δεν αποπροσανατολίζεται πιά εύκολα για να συμμετέχει σε αγέλες ανθρωποκυνηγητών (βλέπε σύνταγμα κτλ.)


Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας

Δημήτρης Ναυπλιώτης

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2011

Η φιλόμουση Κοινωνια του πεζοδρομίου

Τα νεύρα μου, ο άνθρωπος.
Πήξαμε από τον λαϊκισμό των τηλεοπτικών παραθυριών και των ταμπλόϊντς.
Τα έχεις - δεν τα έχεις με το μπουλούκι που αυτοαποκαλείται «ελληνική κυβέρνηση» ή συφιλιάζεσαι με όσα ακούς και βλέπεις, φτάνεις στο σημείο να ανακράξεις:
Αρκετά πια με τον αιρετικό λόγο του πεζοδρομίου…

Ρε μάγκες, ακόμα και ο πιο ακραίος αντιπασοκισμός πρέπει να έχει κάποιο μέτρο, γιατί θα καταντήσετε χειρότεροι από τον Κουϊκ, τον Τράγκα και τον Παπαγιάννη.

Κοντά σε αυτά, «τσουπ» σου βγαίνουν η δήθεν χαζοσυναισθηματική κόρη του μακαρίτη του Λοΐζου και κάποιος Ανδριόπουλος για να μας πούνε ότι δεν δίνουν πλέον το ιδεολογικοπολιτικό δικαίωμα στο ΠΑΣΟΚ, κλπ... να νταβαντουριάζεται με τους «ήλιους» και τους «μπαξέδες»…
Ε, και? ...
Σάμπως στο εξής επρόκειτο να «παίξει» τέτοια πράματα το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Π.?

(εδώ μέχρι ο Άκης την πήρε χαμπάρι την δουλειά)

Μ’ αυτά και μ’ αυτά τσιμπάνε και κάποιοι εξυπνάκηδες (από τους «αγανακτισμένους») κι αρχίζουν τις μαλακίες του τύπου: αφού οι ημεδαποί αφαιρούν τα παραδοσιακά μουσικά σήματα του ΠΑΣΟΚ, η Μέρκελ έσπευσε να εκχωρήσει στον Γιώργο Π. το δικαίωμα να παίζει το Ντόϋτσλαντ ούμπερ άλες στις κομματικές του εκδηλώσεις…
Μαλακία ή πουστιά;
(έως ότου ξεκαθαριστεί το ερώτημα, ξεκαθαρίζω κι εγώ από την πλευρά μου ότι το έθεσα πούστικα, δοθέντος ότι τα πνευματικά δικαιώματα του Deutschland über alles, έχουν ήδη αγοραστεί από άλλους).

Κρυπτοχριστιανοί

Πιστεύαμε ότι οι κομμουνιστές είναι άθεοι, είτε ένεκα ιδεολογίας, είτε προς χάριν της ετικέτας της κοσμοθεωρίας τους.
Παρά ταύτα, στο τελευταία δημοτικό συμβούλιο και κατά την συζήτηση όπου εξεταζότανε η περίπτωση ίδρυσης Αρχιεπισκοπικού Παντοπωλείου στο δήμο Μ&Τ, μας εξέπληξαν οι εκπρόσωποί τους.
Ο μεν κ. Κυριαζίδης, του ορθόδοξου ΚΚΕ, μίλησε για τον Γρηγόριο Νύσσης και παρέπεμψε στις διδαχές του όσους θέλουν να διαβάσουν περί ευεργεσίας και φιλανθρωπίας!
Ο δε κ. Σωπάκης, πάλι, της ροζ κομμουνιστικής εκδοχής, σε κάθε αναφορά του στην εκκλησία, την αποκαλούσε «ο οίκος του Θεού».
Και καλά με τον δεύτερο που είναι σαν την καλαμιά στο κάμπο, ως ο μοναδικός εκπρόσωπος του συνδυασμού Δράση Τώρα...
Ο πρώτος, όμως, που έχει δίπλα του την μαχητική κ. Βαλαβάνη, πως και δεν ανακλήθηκε πάραυτα στην τάξη;
Τελικά ο μόνος που έλειπε από την αίθουσα ήταν ο παπα-Νικόλας της Μεταμόρφωσης...