Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2011

ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΤΕ ΕΤΣΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΡΕ;

Τα χτεσινά γεγονότα (λόγω ψήφισης του Μεσοπρόθεσμου) ξεπέρασαν τα όρια.
Τούτη τη φορά δεν θα μετέλθω κανενός είδους λογοτεχνικό ύφος ή εργαλείο του γραπτού λόγου.
Δεν με νοιάζουν αυτά, ούτε πρόκειται να θέσουν καλύτερα ή ουσιαστικότερα το ερώτημα μου:
ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΤΕ ΕΤΣΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΡΕ;

Αυτό το ερώτημα απευθύνεται ευθέως στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και σε όσους υποστηρίζουν ένα κόμμα αρχηγικό, με ευνουχισμένη εσωτερική λειτουργία, δεξιάς νοοτροπίας διακυβέρνηση και μακριά από την λαϊκή θέληση.


Όλα αυτά οδηγούν δίκαιους και άδικους, να δαιμονοποιούν και να υβρίζουν το Κίνημα και την Παράταξή μου.

Να γρυλίζουν «Ρε Πασοκτζή» και να ακούγεται χειρότερα από το «ταγματασφαλίτη», από το «ΕΡΕτζή» ή από το «Χρυσαυγίτη».
Γιατί η χώρα και η κοινωνία, αργά ή γρήγορα θα συνέλθουν και θα ανακάμψουν, όμως θα έχει πληγεί και θα έχει διαλυθεί ένας πολιτικός χώρος που αντιπροσώπευσε τα οράματα του μεγαλύτερου μέρους των Ελλήνων.

ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΤΕ ΕΤΣΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΡΕ, ώστε το δηλητήριο της ύβρης για το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ να φτάνει μέχρι το 1974, το 1981 και ίσαμε το μεδούλι μου;

Να κάνει το κάθε αληταριό και τον κάθε αγανακτισμένο, να ορμάει εν είδη «ντου» στα γραφεία του ΠΑΣΟΚ στο Ηράκλειο και τα Χανιά και να μην κουνιέται φύλλο.
Όχι γιατί οι Κρητικοί Πασόκοι είναι κότες, αλλά γιατί δεν έχουν το σθένος, και το "δίκιο" ώστε να υπερασπιστούν το "τσίρκο" στο οποίο μετέτρεψε το ΠΑΣΟΚ η τωρινή ηγεσία...

Το ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΤΕ ΕΤΣΙ, επειδή μέσα από τα τερτίπια του ΓΑΠ και μιας ελιτ που καμιά σχέση δεν έχει με την ιδεολογία του ΠΑΣΟΚ, έχασε την διασύνδεσή του με τον λαό και απώλεσε την ιδεολογική του υπεροχή.

Και σήμερα στηρίζεται στον αστυφύλαξ, στον χωροφύλαξ και στα επεισόδια του παρακράτους.
Να ψηφίζεις Νόμους εν έτη 2011 και να χρειάζεσαι φρουρά για να πάρεις απόφαση μέσα στην αίθουσα της Βουλής και να διώχνεις τους διαδηλωτές του Συντάγματος με σπασμένα κεφάλια από τα γκλοπς!

Επειδή το ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΤΕ ΕΤΣΙ, για τούτο πριν κάποιες ημέρες, εγώ και άλλοι σύντροφοι και φίλοι, κάναμε συμβολική κατάληψη της «Υπόγας» (όπου για τους μη μυημένους, με το «υπόγα» εννοούμε τα γραφεία του τοπικού ΠΑΣΟΚ στο Μοσχάτο).

Γιατί ξέραμε τι θα συμβεί και πόσο κοντά ήταν η καρκινική μετάσταση.
Γιατί θέλαμε να γλυτώσουμε την τιμή του Πραγματικού ΠΑΣΟΚ.
Γιατί επιθυμούσαμε να διαχωρίσουμε τη θέση μας.

Ρωτάω και πάλι δυνατά (και είμαι σίγουρος ότι και άλλοι σύντροφοι ρωτάνε το ίδιο):

ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΤΕ ΕΤΣΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΡΕ;
Κύριοι της «Υπόγας», που φτάσατε μέχρις του σημείου να ανοίξετε τα αραχνιασμένα γραφεία μόνον και μόνον για να «ασχοληθείτε» με τους ρομαντικούς και αστείους Καταληψίες, τι έχετε να απαντήσετε τώρα;

Ξαναρωτάμε:

ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΤΕ ΕΤΣΙ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΡΕ;
Απάντηση θέλουμε, και όχι ξεσκισμένα χαρτοπανό!
Εκτός πιά και δεν σας εκφράζει ένα ΠΑΣΟΚ Αριστερό, Δημοκρατικό, Φιλολαϊκό και Πατριωτικό.

Στέφανος Ν. Μπιζάνης

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

Special Olympics: Ναι μεν, αλλά...

Το Σάββατο που μας πέρασε έγινε στο Παναθηναικό στάδιο η εκδήλωση έναρξης των αγώνων Special Olympics.

H υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο.


Οι αγώνες αυτοί που πραγματικά είναι δείγμα πολιτισμού και μεγαλείου πρέπει να γίνονται και να τυγχάνουν της παγκόσμιας προβολής γιατί όλοι μας, μα όλοι μας, έχουμε ίσα δικαιώματα στη ζωή.


Δυστυχώς όμως στη χώρα μας δαπανούνται τέτοια ποσά, για τέτοιες εκδηλώσεις, που δεν συμβαδίζουν καθόλου με την πικρή πραγματικότητα που υπάρχει στη χώρα μας, όσον αφορά την εκπαίδευση αυτών των παιδιών.


Την ίδια στιγμή που δαπανούμε τα ποσά αυτά, η επαγγελματική σχολή Καμινίων βρίσκεται σε κατάληψη από γονείς και παιδιά, ζητώντας νέο σχολείο, γιατί το υπάρχον αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις ανάγκες των παιδιών.


Αν αναλογιστούμε από τη μία τα 200.000 περίπου παιδιά με σωματικές και διανοητικές ιδιαιτερότητες και από την άλλη τον ανεπαρκή αριθμό σχολείων που υπάρχουν, είναι πανεύκολο να κατανοήσουμε ότι αδυνατούμε σαν χώρα ή δεν θέλουμε να βρούμε τις λύσεις εκείνες που θα έδιναν την ευκαιρία σε όλα αυτά τα παιδιά να εκπαιδευτούν σωστά και με την απαραίτητη ευαισθησία.


Κάποια στιγμή οι αρμόδιοι πρέπει να καταλάβουν ότι καλές είναι οι εκδηλώσεις, αλλά σαν χώρα θα πρέπει να σκύψουμε στα προβλήματα αυτών των παιδιών και όχι να τα καλύπτουμε κάτω από υποκριτικές εκδηλώσεις και δαπάνες.


Κύριοι αρμόδιοι, οι 200.000 χιλιάδες των παιδιών αυτών και οι οικογένειες τους απαιτούν λύση στα προβλήματά τους που είναι ζωτικά και ταυτόχρονα και όλες αυτές τις φιέστες που προβάλλουν τα επιτεύγματα αυτών των παιδιών και τη δίψα για ζωή που έχουν.


Τρανό παράδειγμα αποτελεί και το ΚΔΑΠ της πόλης μας, το λεγόμενο "Πέτρινο", που ελλείψει προσωπικού, αναγκάστηκε να στραφεί προς εθελοντές, για να μπορέσει να σταθεί τους καλοκαιρινούς μήνες, μιας και μετακινήθηκε προσωρινά προσωπικό προς τον ΟΝΑ (γιατί εκεί ανήκε υπηρεσιακά, όπως διαβεβαίωσε η υπεύθυνη του ΚΔΑΠ κυρία Λουκάκη).


Βλέπουμε λοιπόν ότι το κράτος δεν μεριμνά, μιας και δεν επιτρέπει προσλήψεις για τη λειτουργία ούτε καν των ΚΔΑΠ έστω και αν δε δαπανά για τα κτήρια.


Η κατάσταση στη χώρα μας στον τομέα της εκπαίδευσης αυτών των παιδιών είναι τραγική, γιατί με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν ένας μεγάλος αριθμός αυτών των παιδιών μένουν στα σπίτια τους όχι γιατί δεν επιδιώκουν την εκπαίδευσή τους, αλλά γιατί εμείς σαν κράτος δεν τους δίνουμε την ευκαιρία.


Καλές λοιπόν οι εκδήλώσεις για τα Special Olympics, αλλά προτιμότερο οι δαπάνες για τέτοιες διοργανώσεις να πήγαιναν για την μέριμνα και την εκπαίδευση των 200.000 παιδιών με ιδιαιτερότητες.


Ο ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2011

Θυσία

Τα πολύ παλιά χρόνια, οι θυσίες σήμαιναν την θανάτωση ανθρώπων προς εξευμενισμό των θεών.
Εκείνες μάλιστα τις σκοτεινές περιόδους της ιστορίας του Ανθρώπου, η ανθρωποθυσία σε κάποιες περιπτώσεις σήμαινε πολλά περισσότερα από μια απλή θρησκευτική ή δεισιδαιμονική προσφορά.
Ήταν και ένα φόβητρο στα χέρια του τότε συστήματος εξουσίας: των βασιλιάδων, των φυλάρχων, των μάγων, των ιερέων και των αρχόντων. Προοδευτικά το μενού των θυσιών περιορίστηκε στα φουκαριάρικα τα ζώα έως ότου – με την άνθηση του ελληνικού πολιτισμού και την επικράτηση του χριστιανισμού – εξαφανίστηκε πίσω από προσφορές τροφίμων, αρωμάτων, κλπ.
Η θυσία, από αιματηρή πράξη θανάτου μετασχηματίστηκε σε έννοια συνειδητής στέρησης από ορισμένα αγαθά ή μετατράπηκε σε ενέργεια υπέρ κάποιου σκοπού, κάποιας ιδέας ή κάποιου ανθρώπου.
Κι αν η απώλεια της ζωής εξακολουθούσε να φλερτάρει με την θυσία ως πράξη και αποτέλεσμα, είχε τη μορφή της προσωπικής επιλογής κάποιου ανθρώπου και όχι τον καταναγκασμό.
Όταν ο φοιτητής Κώστας Γεωργάκης, αυτοπυρπολήθηκε δημόσια το 1970 στην Τζένοβα της Ιταλίας, διαμαρτυρόμενος κατά της χούντας, θυσίασε την ζωή του για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην πατρίδα μας.
Σήμερα ο πρωθυπουργός μας μιλάει για την ανάγκη και νέου Μνημονίου, για να μην πάνε χαμένες οι έως τώρα θυσίες του Ελληνικού λαού.
Προσωπικά δεν νοιώθω να έχω κάνει καμία θυσία.
Δεν νοιώθω καθόλου σαν Γεωργάκης!
Ούτε καν σαν Ιφιγένεια, που αφού κατάλαβε το αναπόδραστο τέλος, το γύρισε στο «καλαματιανό» και συμφώνησε στην θυσία της…
Η συρρίκνωση των αποδοχών μου είναι ένα μονομερές πετσόκομμα, ενταγμένο σε μια πολιτική ξένη προς τις επιλογές μου που ψευδεπίγραφα αναφέρεται στην σωτηρία της χώρας.
Βιασμός είναι.
Με το μαχαίρι στο λαιμό…
Ο Παπανδρέου λειτουργεί σαν ένας σύγχρονος Αζτέκος βασιλιάς, που εξοντώνει χιλιάδες στο όνομα του συστήματος και της προστασίας του.
Κι όταν από το χαζοκούτι τον ακούω να με κολακεύει ως παράδειγμα αυτοθυσίας, πραγματικά θέλω να του κάτσω μια ξεγυρισμένη σφαλιάρα στην όλο και περισσότερο εξαπλούμενη καράφλα του (…τα βάσανα, βλέπεις)
Το πόσο μαϊμού είναι η θυσία μου, επιβεβαιώνεται από την αποστροφή του Βενιζέλου, όταν τελειώνοντας προ 2-3 ημερών την ακατάσχετη πάρλα του (συνέντευξη υποτίθεται) με τον Χατζηνικολάου στο Mega, είπε: «ο Θεός των Ελλήνων να βάλει το χέρι του»!!!
Αλλά ενώ για τις θυσίες έχω σαν επιθυμητή αντίδραση την σφαλιάρα, στην απελπισμένη ευχή του Βενιζέλου, φρικιώ και απλά σταυροκοπιέμαι.

Σάββατο, 25 Ιουνίου 2011

Τα γελάκια του σ. Γερουλάνου

Ο ανασχηματισμός μπορεί πια να αποτελεί μπαγιάτικη είδηση, όμως σαν θέμα μετράει.

Η σύνθεση της νέας κυβέρνησης του ΓΑΠ αποτελεί την επιβεβαίωση στην πράξη του λαϊκού ρητού: «άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς».

Όσο κι αν η «τσαροποίηση» του Βενιζέλου έδωσε κάποιο πρόσκαιρο χρώμα στην κυβέρνηση Παπανδρέου, οι επανα-υπουργοποιήσεις κάποιων «απόλυτων μηδενικών» δείχνει την νοοτροπία και τις προθέσεις του Παπανδρέου και της «αυλής» του.

(φυσικά και του «τι μέλλει γενέσθαι»)

Ειδικά η περίπτωση Γερουλάνου, δίνει λαβή για το απόλυτο ξεφώνημα, εκτός και αν ο Πολιτισμός, ο Τουρισμός και ο …Αθλητισμός άνθησαν επί των ημερών του ή εκτός και αν τα Ελγίνεια κοσμούν πια το νέο Μουσείο Ακροπόλεως, κι εγώ – κι εσείς – κι οι άλλοι – δεν πήραμε χαμπάρι…

Αυτό όμως που πήραμε είδηση είναι η διαγωγή του trendy και κοσμοπολίτη κολλητού του Παπανδρέου στην πρώτη εωθινή συνεδρίαση του νέου Υπουργικού Συμβούλιου.

Ολόγυρα στο οβαλ τραπέζι κάτι υπουργικές μουράκλες «Νάααααααα» με το συμπάθειο, που λες και μετείχαν σε μνημόσυνο ή σε «τραπέζι» μετά από κηδεία.. Ανάμεσα όμως στα βλοσυρά πρόσωπα των υπουργοποιημένων, υπήρχε μια χαμογελαστή εξαίρεση: αυτή του σύντροφου Παύλου Γερουλάνου που χαριεντιζόταν με το παραπλεύρως καθήμενο σύντροφο Σαχινίδη.

Το κέφι του ίσως σηματοδοτούσε την δασκαλεμένη προσπάθεια να διαχυθεί κάποια ελπίδα για μια επιτυχημένη νέα εξόρμηση της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Ίσως, πάλι, να αποτελούσε δείγμα αυθόρμητης χαράς για την πολιτική του επιβίωση ή επιτηδευμένης προβολή της ισχύος του μέσα στους κύκλους του Καστριού και του Μαξιμού.

Στα σίγουρα όμως αποτελούσε μια ευθεία πρόκληση προς τον χειμαζόμενο λαό που με μισή ψυχή παρακολουθούσε το δράμα από τις οθόνες των τηλεοράσεων.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

Οι Απόντες μακελάρηδες

Στο βήμα ο ρήτορας.
Στα έδρανα δύο (2) μόλις βουλευτάδες του ΠΑΣΟΚ από τους εξήντα (60) που πρότειναν συζήτηση και διερεύνηση της υπόθεσης των Ομολόγων!
Αυτοί - οι απαράδεκτοι Απόντες - είναι εκείνοι που θα μας βάλουν στη μέγγενη του Μεσοπρόθεσμου Προγράμματος.
Κι αυτό γιατί από εκπρόσωποι του Λαού έγιναν πραιτοριανοί των «κάπων» και των φεουδαρχών του συστήματος.
Υπακούουν στον Παπανδρέου που αυτάρεσκα δηλώνει πως έχει την λύση, μα κυρίως την εθνική ευθύνη, ενώ η πλέμπα των πολιτών και ψηφοφόρων αποτελείται είτε από ανεύθυνους, είτε από μόγγολα...
Και θα τολμήσουν τις επόμενες ημέρες αυτοί "οι Απόντες" (που πέρα των άλλων αχρηστιών, μπορούν να είναι και γιαννάκια της πρώτης 4ετίας) να απολύσουν Παρόντες με προϋπηρεσία 25 και 30 χρόνων, επειδή «λέει» οι οργανισμοί τους είναι ζημιογόνοι…
(έτσι σήμερα αποκαλούνται όσοι φορείς παρέχουν κοινωνικό έργο – προφανώς το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ ανακάλυψε τον παράδεισο του σοσιαλνεοφιλελευθερισμού και εναγκαλίστηκε τα κυνικά έως χοντρόπετσα ένστικτα του Θόδωρου)
Και θα τολμήσουν ξανά να πετσοκόψουν τις αποδοχές Παρόντων εργαζομένων που μοχθούν για να τα βγάλει πέρα η οικογένεια τους.
(αλήθεια, πόσα επί τοις εκατό χρήματα περικόπηκαν από τους Απόντες βουλευτάδες ή το πρωθυπουργικό αφεντικό τους, έναντι των -20%, -30% έως και -40% που κόπηκαν από τους μισθωτούς;)
Απόντες και ανέγγιχτοι είναι...
Απόντες και μακελάρηδες...
Και θα πληρώσουν τη νύφη οι Παρόντες, ως άφωνες Ιφιγένειες που δίνονται πεσκέσια στην ομερτά του δικομματισμού.
Και οι πραγματικοί ένοχοι θα σιωπούν, κρυμμένοι σε κάποια απόμερη παραλία της Ραφήνας ή της Σίφνου.

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

Ώρα αποφάσεων και μεγάλων "Όχι"

Όταν ΚΑΙ ο γιαλός, ΚΑΙ το καράβι έχουν τα προβλήματά τους, τότε τα πράγματα είναι σκούρα.
Όταν όμως ο καπετάνιος είναι ανεπαρκής τότε ο κίνδυνος καταστροφής είναι ορατός.
Τα μέλη και οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ αρχικά και ο ελληνικός λαός στη συνέχεια επέλεξαν τον Γιώργο Παπανδρέου ως πρόεδρο του Κινήματος και ως πρωθυπουργό της χώρας στη βάση συγκεκριμένων δεσμεύσεων.
Καμία από αυτές δεν ίσχυσαν.
Παροπλισμός των κάθε είδους κομματικών οργανώσεων και θεσμών του ΠΑΣΟΚ, και Μνημόνιο αντί Αναδιανομής.
Το σοβαρότερο είναι ότι ουδέποτε προσέφυγε στα Μέλη του ΠΑΣΟΚ και τους Έλληνες ψηφοφόρους ώστε να πάρει την έγκριση τους για έκτακτα μέτρα και συμβάσεις με τους τροϊκάνους, τους τοκογλύφους και τους γαλλογερμανούς τραπεζίτες.
Δεν είδαμε σταγόνα αίμα από το περιβόητο «θα ματώσουμε» και κανέναν ένοχο σε αντιστοίχηση με την υπεσχημένη Κάθαρση.
Σήμερα έχουμε πτωχευμένη χώρα, χωρίς υπεύθυνους για την Καταστροφή.
Αμνησία!
Σιγή!
Είναι ολοφάνερο πιά ότι ο Γιώργος Παπανδρέου είναι πολιτικά, κοινωνικά, συνταγματικά, ιδεολογικά και πατριωτικά έκθετος.

Παρασκευή, 17 Ιουνίου 2011

ΕΣΕΙΣ μόνο τα λέτε. ΕΜΕΙΣ όμως και τα λέμε και τα πιστεύουμε

Κείμενα από την επίσημη σελίδα του ΠΑΣΟΚ στο διαδίκτυο αναρτημένα στις 27-1-2009

Το Όραμα μας
"Αγωνιζόμαστε για μια Ελλάδα, όπου οι αποφάσεις θα παίρνονται από τον ίδιο το Λαό της χωρίς ξένες εξαρτήσεις, επιρροές και επεμβάσεις για μια κοινωνία δίκαιη, όπου θα σταματήσει η εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο και η αποξένωσή του από το προϊόν του μόχθου του· για έναν άνθρωπο, που θα ολοκληρώνεται πνευματικά και πολιτιστικά και θα αναπτύσσει δημιουργικά τις πρωτοβουλίες του σε μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία δίχως άγχος, χωρίς καταπίεση.
Το όραμα αυτό αλλά και η πορεία για την εκπλήρωσή του προσδιορίζουν την ιδεολογία και τη φυσιογνωμία του ΠA.ΣO.K."
(1981: Συμβόλαιο με το Λαό)

Οι Αξίες μας
Οδηγός μας είναι οι αξίες μας.
Αυτές καθορίζουν τους στόχους μας, τα θέλω και το κίνητρο των πράξεών μας.
Αυτές ορίζουν το ήθος της πολιτικής μας και τα μέσα της δράσης μας.
Είναι η βάση της ενότητάς μας.
Ερμηνεύουν την ιστορία μας.
Φωτίζουν τη διαδρομή μας.
Μέσα από το πρίσμα των αξιών μας, κρινόμαστε.
Και με τη δύναμη των αξιών μας, πετυχαίνουμε.

Δημοκρατία.
Δημοκρατία δεν σημαίνει υποσχέσεις, μικροεξυπηρετήσεις και ρουσφέτια.
Δημοκρατία δεν σημαίνει ο καθένας για την πάρτη του.
Δημοκρατία υπάρχει μόνον εκεί όπου ξεπερνάμε ως πολίτες τον μικρόκοσμο των προσωπικών μας συμφερόντων και φιλοδοξιών.
Εκεί όπου γινόμαστε ένα στην πορεία για την επίτευξη των κοινών μας στόχων.
Δημοκρατία σημαίνει διαδικασίες, όπου όλοι έχουν λόγο, όλοι έχουν πρόσβαση, ευκαιρία και υποχρέωση συμμετοχής, δυνατότητα συνδιαμόρφωσης μιας νέας πραγματικότητας.
Δημοκρατία σημαίνει διαφάνεια, διαβούλευση, αξιολόγηση, έλεγχο της εξουσίας.
Είναι η δημοκρατική λειτουργία των θεσμών, από τον τοπικό σύλλογο, στην Αυτοδιοίκηση, στην Δικαιοσύνη, μέχρι και το Κοινοβούλιο.
Για μας, η δημοκρατία είναι στάση ζωής.
Το ήθος και το ύφος των σχέσεών μας.
Ο σεβασμός στον πολίτη και η αξιοπρέπειά του.
Η δημοκρατία δεν χαρίζεται.
Κατακτιέται με συνεχείς αγώνες, με καθημερινούς αγώνες.
Αγώνες παντού.
Από τη γειτονιά μέχρι και το Κοινοβούλιο.

Δυό λόγια από μένα
ΓΙΑ ΑΥΤΑ (που αναφέρονται παραπάνω) ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ,
ΕΜΑΘΑ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑ.ΣΟ.Κ. και αυτό θα εξακολουθώ να κάνω, χωρίς να καταθέτω καμμιά κομματική ταυτότητα, όπως λίγοι θεωρούν ότι πρέπει να κάνουν, όσοι ανήρτησαν το "πανώ" της συμβολικής κατάληψης των γραφείων του ΠΑΣΟΚ στο Μοσχάτο.
Άλλωστε οι δυο γραμματείς των τοπικών του Μοσχάτου έχουν το δρόμο της πρότασης διαγραφής μας.
Όσα όμως διασυντονιστικά και αν συγκαλέσουν για αυτό το θέμα, εκείνο που θα τους ρωτήσω είναι ένα:
ΠΟΥ ΔΙΑΦΩΝΕΙΤΕ;
ΣΤΗ ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΩΝ ΓΡΑΦΕΙΩΝ Ή ΣΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΜΑΤΩΝ ΤΟΥ "ΠΑΝΩ";

Δημήτρης Ζώταλης

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

Για 10 ευρώ είσαστε, ρε

ΑΡΟΥΡΑΙΟΣ, ΝΥΚΤΩΡ ΚΑΙ ΣΤΗ ΖΟΥΛΑ ΑΠΟΞΗΛΩΣΕ ΤΟ ΧΑΡΤΟΠΑΝΟ ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΗΨΗΣ ΣΤΗΝ "ΥΠΟΓΑ"

Τούτη τη στιγμή το ΠΑΣΟΚ περνάει κρίσιμες στιγμές.
Αυτό οφείλεται στην ανεπάρκεια διακυβέρνησης της χώρας από την κυβέρνηση που υποτίθεται ότι προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ, αλλά και στον παντελή παροπλισμό του ΠΑΣΟΚ ως κόμματος.
Ήδη οι ανεξαρτητοποιήσεις και παραιτήσεις βουλευτών και στελεχών καταδεικνύει ένα μέρος του προβλήματος, που όμως έχει σχέση με την κυβέρνηση και την ελίτ του κόμματος.
Όμως, όσο και αν τα κυβερνητικά στελέχη, οι βουλευτές και οι βολικοί δημοσιογράφοι το αποσιωπούν, ΠΑΣΟΚ είναι και τα χιλιάδες μέλη και φίλοι σε ολόκληρη την χώρα αλλά και στην διασπορά (για να μην πω ότι αυτοί είναι η ψυχή του Κινήματος)
Η ανάγκη να μιλήσουν ΟΛΟΙ και για ΟΛΑ, είναι αδήριτη.
Χρειάζεται διάλογος ανοιχτός, ειλικρινής και πάνω από όλα πολιτικός.
Στο επίπεδο του Μοσχάτου, ένας πρώτος μικρός πυρήνας συγκροτήθηκε και «μίλησε» με τον τρόπο του.
Έβγαλε ένα κείμενο με τις απόψεις του για το σήμερα και το αύριο, τόσο του κομματικού χώρου, όσο και της χειμαζόμενης κοινωνίας.
Λόγια απλά και λίγα, ικανά όμως για την έναρξη διαλόγου.
Αυτή η Πρωτοβουλία προχώρησε ταυτόχρονα και στην συμβολική Κατάληψη των γραφείων της Τοπικής Οργάνωσης ΠΑΣΟΚ Μοσχάτου θέλοντας, πρώτον, να στείλει ένα πολιτικό μήνυμα για επαναφορά στα παραδοσιακά αριστερά και δημοκρατικά χαρακτηριστικά του ΠΑΣΟΚ και δεύτερον, να διατυπώσει φωνή αντίστασης στο ελεεινό Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα.
Καταλαμβάνοντας την Τοπική Οργάνωση φανερά και μέρα μεσημέρι, έχοντας μάλιστα φροντίσει να διαρρεύσει το εγχείρημα, κατασκεύασε ένα χαρτοπανό που έλεγε: «ΚΑΤΑΛΗΨΗ! - ΓΙΑ ΠΑΣΟΚ ΠΙΣΤΟ ΣΤΗΝ 3η ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ - ΑΡΙΣΤΕΡΟ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ, ΦΙΛΟΛΑΪΚΟ»
Ενώ αυτοί μίλησαν, οι υπεύθυνοι του τοπικού ΠΑΣΟΚ άφαντοι.
Κανείς δεν φάνηκε στα γραφεία της τοπικής να εμποδίσει τους «συμβολικούς καταληψίες», να μιλήσει μαζί τους, να επιχειρήσει να τους αλλάξει γνώμη, να τους επαναφέρει στην κομματική νομιμότητα, κλπ, κλπ.
Απλά σε τηλεφωνικές επικοινωνίες με άλλα μέλη του ΠΑΣΟΚ Μοσχάτου έστελναν μηνύματα, πως όποιοι διαφωνούν με την ηγεσία «να παραδώσουν τις κομματικές ταυτότητες»
Αντίθετα στα μαύρα σκοτάδια της νύχτας ή νωρίς – νωρίς το ξημέρωμα μπας και δεν τους πάρει κανείς χαμπάρι επήγανε και κατέβασαν το χαρτοπανό με τα συνθήματα της Κατάληψης, ως ελεεινοί μπράβοι και παρακρατικοί αποξηλωτές.
Με αυτό τον τρόπο συνέβαλαν στον κομματικό διάλογο.
Με αποξήλωση.
Νύχτα…
Τοίχο-τοίχο…
Ναζιστικά. Δειλά. Ελεεινά…
Αλλά αν δεν αντέχουν τον διάλογο (μιας και στο ΠΑΣΟΚ όλα βαίνουν καλώς) τουλάχιστον ας πληρώσουν τα επίχειρα της πράξης τους.
Κύριοι, 10 ευρώ είναι όλα κι όλα
Τόσο στοίχησε ένα πινέλο 1 ½ ίντσας, 1 κιλό πράσινο πλαστικό χρώμα και ½ κιλό κόκκινο.

Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2011

ΚΑΤΑΛΗΨΗ (Για ένα πραγματικό ΠΑΣΟΚ)



ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ
των γραφείων της Τοπικής Οργάνωσης ΠΑΣΟΚ Μοσχάτου
--------------------------------------------

Η πατρίδα μας βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο μιας νέας Ξενοκρατίας σαν αποτέλεσμα των επαχθών όρων του Μνημονίου-2 που ετοιμάζεται να ψηφίσει η Κυβέρνηση.
Ταυτόχρονα ο Ελληνικός Λαός είναι στα πρόθυρα της πιο επώδυνης φτώχιας και κοινωνικού ξεπεσμού.
Κι όλα αυτά πρόκειται να συμβούν γιατί η Κυβέρνηση:
- απέτυχε να εφαρμόσει το Μνημόνιο-1,
- κωλυσιέργησε με τις αναγκαίες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις,
- δεν προχώρησε σε Κάθαρση,
- συμπεριφέρεται σαν όλα να ξεκίνησαν μετά την διαπίστωση της οικονομικής κατάρρευσης και ότι κανείς δεν φταίει,
- αναζήτησε χρήματα και επέβαλε θυσίες μόνον στους μισθωτούς και στους συνταξιούχους,
- πολιτεύτηκε μακριά από την ιδεολογική και πολιτική του κομματικού φορέα από τον οποίο προήλθε, και
- αγνόησε την μεγάλη κοινωνική βάση του Κινήματος και την λαϊκή ετυμηγορία του Οκτώβρη του 2009.
Σαν Μέλη και Φίλοι του ΠΑΣΟΚ λέμε πως οι χειρισμοί της Κυβέρνησης όχι μόνον δεν έχουν σχέση με την ιδεολογία μας, αλλά πραγματοποιούνται χωρίς καμιά κομματική νομιμοποίηση.
Καμία συζήτηση.
Καμία απόφαση που θα βασιζόταν στο καταστατικό και τις λειτουργίες του Κινήματος.

Μετά από αυτά και όντας αταλάντευτα πιστοί στις κοινωνικές και στις πατριωτικές παρακαταθήκες του Κινήματος, δηλώνουμε ότι θα υπερασπιστούμε τις ιδεολογικές αρχές μας και την όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρη Διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη
- Εθνική Ανεξαρτησία,
- Λαϊκή Κυριαρχία,
- Κοινωνική Απελευθέρωση και Δικαιοσύνη,
- Δημοκρατικές διαδικασίες.

Για το λόγο αυτό προχωράμε στην φάση τούτη, στην ΣΥΜΒΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΛΗΨΗ των γραφείων της Τοπικής Οργάνωσης ΠΑΣΟΚ Μοσχάτου με σκοπό να δηλώσουμε:
- την αντίθεση μας με τις κυβερνητικές επιλογές
- την απαίτηση για άμεσες ολομέλειες στην κατεύθυνση σύγκλισης έκτακτου συνέδριου με σκοπό τον επανακαθορισμό της ιδεολογικής και πολιτικής γραμμής του Κινήματος.

Το ΠΑΣΟΚ είναι κόμμα αριστερό, δημοκρατικό, πατριωτικό και φιλολαϊκό.
Επειδή η υπεράσπιση του κόμματος και του πολιτικού χώρου του Κινήματος εναπόκειται πλέον στα Μέλη και τους Φίλους του ΠΑΣΟΚ καλούμε όλους τους συντρόφους στο Μοσχάτο να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να πυκνώσουν τις γραμμές της πρωτοβουλίας μας.

Η Συντονιστική Επιτροπή
της Πρωτοβουλίας για την Κατάληψη Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011


Εκλογές, Συμμαχίες και Τεχνοκράτες

Λάβαμε ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ" ΜΟΣΧΑΤΟΥ, την οποία και δημοσιεύουμε αυτούσια και ασχολίαστη

Για το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών
Η χώρα έχει πρωτίστως ανάγκη αλλαγής της πολιτικής. Δεν αναφέρομαι μόνο στα δημοσκοπικά ευρήματα, τα οποία καταγράφουν την ανάγκη αλλαγής αυτής της πολιτικής, που έχει οδηγήσει σε αδιέξοδα. Οι εκλογές, όσο και αν τις απορρίπτει η κυβέρνηση, όσο και αν δεν τις θέλει η κοινωνία, κάποια στιγμή θα προβάλουν ως η αναγκαστική λύση διεξόδου, με το δεδομένο ότι η πίεση της κοινωνίας είναι τεράστια, η δυσαρέσκεια κάθε μέρα και δυναμώνει και η αγανάκτηση πολλαπλασιάζεται.

Για τη δημιουργία «αντιμνημονιακών συμμαχιών»
Δεν αθροίζονται οι δυνάμεις της αριστεράς, δεδομένων και των διαφορών που υπάρχουν σε κρίσιμα ζητήματα, όπως για παράδειγμα ότι η αντιμετώπιση της κρίσης πρέπει να γίνεται και στο επίπεδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Εμείς έχουμε καταψηφίσει το μνημόνιο και τους εν συνεχεία νόμους, ταυτόχρονα, όμως, καταθέτουμε εναλλακτικές προτάσεις. Δεν προσερχόμαστε σε πολιτικά ετερόκλητες συσπειρώσεις, δήθεν αντιμνημονιακού χαρακτήρα, σαν και αυτές που αναδεικνύονται και από τα δεξιά και από τα αριστερά σε ένα κοινό τόπο, ο οποίος δεν είναι καθόλου κοινός, αλλά είναι εξαιρετικά εύθραυστος σε ότι αφορά στην αντοχή του για να πείσει.

Για κυβέρνηση τεχνοκρατών
Κανένας ανασχηματισμός με την παρουσία προσώπων από τον εξωκοινοβουλευτικό χώρο δεν μπορεί να δώσει απάντηση στα προβλήματα της χώρας. Εκείνο που επείγει είναι η αλλαγή του περιεχομένου της πολιτικής και όχι ο εξωραϊσμός της κυβέρνησης, η οποία έως τώρα λειτουργεί αποσπασματικά, αναποτελεσματικά , χωρίς την αναγκαία συνοχή. Αυτό συνιστά πρόβλημα , που δεν μπορεί να αντιμετωπίσει με την παρουσία τεχνοκρατών ή άλλων προσώπων που δεν προέρχονται από το χώρο της πολιτικής.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

Το ΠΑΣΟΚ έφυγε από το ΠΑΣΟΚ

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΚΟΤΣΑΚΑΣ (ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΑ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ, ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ Κ.Ε. ΚΑΙ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ ΤΗΣ Τ.Ο. ΜΟΣΧΑΤΟΥ) ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚ

Προς: Τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και τον Γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου
Κοινοποίηση: μέλη Πολιτικού Συμβουλίου

Με αίσθημα ευθύνης και μετά από περίσκεψη, υποβάλλω την παραίτησή μου, από μέλος του Εθνικού Συμβουλίου, του τέως ΠΑΣΟΚ.
Θέλω εξαρχής να διευκρινίσω, ότι δεν φεύγω εγώ από το κίνημα, αλλά το ΠΑΣΟΚ έφυγε από το ΠΑΣΟΚ.
Ο Πρωθυπουργός σε κάθε ευκαιρία, τονίζει ότι «θα προχωρήσει με αυτούς, που θέλουν να αλλάξει η Ελλάδα».
Ανήκω και εγώ σε αυτούς, που υποστηρίζουν μεγάλες αλλαγές, για να αντιμετωπίσουμε το αύριο.
Όμως ο κ. Παπανδρέου δεν διευκρινίζει την κατεύθυνση και τον στόχο και τα συμπεράσματα από τα δείγματα γραφής δεν με βρίσκουν σύμφωνο.
Θέλω λοιπόν να παραμείνω συνεπής σε αρχές και αξίες, που υπηρέτησα στην πολιτική μου διαδρομή.

Θεωρώ χρήσιμο να καταθέσω όσο το δυνατόν σύντομα, ορισμένες απόψεις μου.

Η συντηρητική μετατόπιση της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας που την μετέτρεψε σε συστημική δύναμη και η κατάρρευση του Ανατολικού Συνασπισμού, επηρέασαν καθοριστικά το Κίνημα, που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου.
Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση και η μετάβαση από τον εμπράγματο στον άϋλο καπιταλισμό, αντί για λύσεις δημιούργησε μεγαλύτερα προβλήματα σε πλανητικό επίπεδο.
Σήμερα έχουμε τον καπιταλισμό σε κρίση και την παγκόσμια αριστερά σε αμηχανία, χωρίς ουσιαστική εναλλακτική πρόταση.

Το διπολικό σύστημα του 20ού αιώνα (ΝΑΤΟ-Σύμφωνο Βαρσοβίας) έγινε μονοπολικό την τελευταία εικοσαετία, αλλά σύντομα θα μετατραπεί σε πολυπολικό με την Κίνα, τις Ινδίες, τη Βραζιλία και την Ρωσία.
Το μεγάλο ερωτηματικό αφορά την Ευρώπη.
Αν δηλαδή θα μπορέσει στο σύνολό της, να αποτελέσει μία από τις μεγάλες δυνάμεις ή αν θα υποβαθμιστεί.

Η αποδυνάμωση των Εθνικών κρατών και η μεταφορά εξουσιών σε υπερεθνικούς οργανισμούς βρίσκεται σε εξέλιξη και θα ενταθεί.
Οι οικονομικές δομές με ελάχιστες εξαιρέσεις είναι βαθιά καπιταλιστικές.
Έχουμε κατά συνέπεια τάξεις και στρώματα, πλούσιους και φτωχούς, ισχυρούς και αδύναμους και την διαμόρφωση μιας υπερεθνικής οικονομικής ελίτ.

Το πολιτικό προσωπικό με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα ΜΜΕ αλλά και η πλειοψηφία της διανόησης, συμπεριφέρονται ως να μην υπάρχουν οι παραπάνω διαχωρισμοί.
Η πολιτική, οι έννοιες δεξιά-αριστερά, πρόοδος και συντήρηση, πέρα από την φιλοσοφική διάσταση, απαιτούν και προϋποθέτουν αντιστοίχηση των πολιτικών φορέων με κοινωνικές δυνάμεις.

Απαιτούν απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα, με πια στρώματα συμμαχείς και ποιών τάξεων τα συμφέροντα προωθείς, δεδομένου ότι δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα και με τον βιομήχανο και με τον εργάτη γιατί έτσι καταργείται η πολιτική.

Σε αυτό το πλαίσιο, η οικονομία και η αγορά έχουν υπερκεράσει την πολιτική.

Οι πολιτικοί ασκούν απλή διαχείριση στο πλαίσιο που καθορίζουν οι Τράπεζες, οι μεγάλες εταιρείες και οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι.
Σε πλανητικό επίπεδο δεν υπάρχει πολιτικός οργανισμός ή θεσμός, που θα μπορούσε να θέσει πλαίσιο κανόνων στην αχαλίνωτη αγορά.
Την ίδια ώρα όμως η κυριαρχία του λευκού ανθρώπου, φαίνεται να τελειώνει και ο οικονομικός, στρατιωτικός και κυρίως πολιτιστικός ιμπεριαλισμός της Δύσης σε όλο τον πλανήτη έφθασε σε αδιέξοδο, μαζί με την εξάντληση των φυσικών πόρων της γης.

Η χώρα μας παράγει το 3% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ και το συνολικό χρέος της είναι μόλις το 1,5% του αντίστοιχου Ευρωπαϊκού.
Το πρόβλημα είναι πολιτικό και δεν αντιμετωπίζεται με δημοσιονομική διαχείριση, όπως λαθεμένα προσπαθεί η Κυβέρνηση, αλλά με πολιτικές επιλογές γεωπολιτικού χαρακτήρα και στρατηγικής σημασίας.

Η υπογραφή του μνημονίου συνοδεύτηκε από την υπογραφή δανειακής σύμβασης.
Η σύμβαση αυτή σύμφωνα με το Σύνταγμα έπρεπε να κυρωθεί από την Βουλή και αυτό δεν έγινε για ευνόητους λόγους.
Με την υπογραφή της δανειακής σύμβασης, η χώρα παραιτήθηκε από το δικαίωμα κρατικής ασυλίας, ανοίγοντας το δρόμο για υποθήκευση ακινήτων του δημοσίου.
Ταυτόχρονα παραιτήθηκε από το δικαίωμα δανεισμού από άλλες χώρες π.χ. Ρωσία, Κίνα κ.λ.π.
Η κρίση χρέους της Ευρωζώνης είναι συνολική και σύντομα θα αφορά άμεσα και άλλες χώρες.
Το ενιαίο νόμισμα χωρίς ενιαία δημοσιονομική πολιτική, δημιούργησε αδιέξοδα, που αποδεικνύουν τις δομικές αδυναμίες της Ένωσης.
Η υποτιθέμενη βοήθεια προς την χώρα μας, με τοκογλυφικούς όρους και με αποκλειστική χρήση των δανείων, στην αποπληρωμή προηγούμενων χρεών, θα μας βυθίζει όλο και πιο βαθιά στην κρίση χρέους, όπως αποδεικνύεται με το μνημόνιο 2

Όλα αυτά μαζί με τόσα άλλα δεν οδηγούν μόνο σε περιορισμένη Εθνική κυριαρχία, όπως δημόσια δήλωσε ο Πρωθυπουργός, αλλά και αυτό είναι το σημαντικό, αλυσοδένουν τη χώρα για πολλές δεκαετίες στο άρμα του Ατλαντισμού σε μια εποχή, που διεθνείς ανακατατάξεις επιβάλλουν ευελιξία στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής.
Έτσι αντί για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, θα έχουμε μονοσήμαντη εξάρτηση.

Η συντηρητική μετατόπιση του τέως σοσιαλιστικού κινήματος ιδεολογικά, πολιτικά, προγραμματικά ακόμα και οργανωτικά, προς μια ασαφή νεοτερικότητα με νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά, δημιουργεί τεράστιο κενό στα αριστερά του.
Το κενό αυτό φαίνεται να μην μπορούν να καλύψουν τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς.
Όταν όμως κοινωνικές δυνάμεις δεν έχουν πολιτική έκφραση στο εποικοδόμημα, τότε ή την δημιουργούν ή μετατοπίζονται εκλογικά στα άκρα του πολιτικού φάσματος.
Είναι νομίζω φανερό ότι η αντίληψή μου για τον κόσμο και την πολιτική δεν συνάδει με εκείνη της ηγετικής ομάδας.

Ως Έλληνας πολίτης, αδυνατώ να υποστηρίξω μια τέτοια πολιτική.
Υποβάλλω την παραίτησή μου έχοντας επίγνωση και των προσωπικών μου ευθυνών, τουλάχιστον μέχρι το 1996.
Από τότε και μετά βρίσκομαι σε διαρκή διαφωνία και αντιπαράθεση, χωρίς αποτέλεσμα, με την ηγετική ομάδα του κόμματος, τόσο επί πρωθυπουργίας του κ. Σημίτη, όσο και επί ηγεσίας του κ. Γ. Παπανδρέου.

Μια τέτοια απόφαση είναι επώδυνη για μένα μετά από 37 χρόνια.
Λυπάμαι ειλικρινά , που δεν έχω άλλη επιλογή αλλά η συνείδησή μου, το επιβάλλει.
Θα παραμείνω ανένταχτος στον ιδεολογικό μου χώρο αγωνιζόμενος για τις αρχές και τις αξίες, που υπηρέτησα από το 1974.
Ζητώ την κατανόηση των χιλιάδων συντρόφων μου που επί δεκαετίες μέσα από τα συνέδρια με εξέλεγαν στην Κ.Ε.
Ζητώ επίσης την κατανόηση των συμπατριωτών μου, οι οποίοι επί 12 χρόνια με εξέλεγαν βουλευτή και θέλω να τους διαβεβαιώσω, ότι θα είμαι πάντα δίπλα τους στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Αντώνης Κοτσακάς

Ρε άϊ σιχτίρ (που δεν μας χωρίζει τίποτα)

ΜEGA ώρα 9 το πρωϊ.
Στα παραθύρια ο Χρήστος Πρωτόπαπας και ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο καλός Πασόκος ευρισκόμενος μέσα στην δίνη της γνωστής κυβερνητικής απελπισίας και εξωτερικεύοντας την περί συναινέσεως και εθνικής συνευθύνης άποψη του Πρωθυπουργού, και απευθυνόμενος προς τον Κυριακούλη τον ευαίσθητο, αναφωνεί:
Μα τι μας χωρίζει τελικά;
Τι μας χωρίζει εκτός της διαφοράς στο φορολογικό;
Ακούστε ξεφτίλα και κατάντια: "μα τι μας χωρίζει".
Ο πρώην τραπεζοϋπάλληλος και τώρα εκ του προχείρου ποιητής της "σοσιαλιστικής" πολιτικής της κυβέρνησης Παπανδρέου μας λέει ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ είναι τα ίδια πράγματα.
Ε, τότε γιατί αυτός και οι όμοιοι του δεν τσακίζονται να φύγουν από το Κίνημα και να πάνε να εγκατασταθούν στην πολυκατοικία;
Ρε άϊ σιχτίρ πολιτικά σιχάματα και μαϊμούδες σοσιαλιστές...

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Δεξί "κροσέ" - Αριστερό "άπερκατ"

Ζόρικο άθλημα η πυγμαχία…
Είναι κάτι χτυπήματα που ακούγονται με τρομερό τρόπο καθώς σκάνε στη μούρη του πυγμάχου εκείνου που ανόητα εκτίθεται στον αντίπαλο…
Δεξιό «κροσέ» του Τσίπρα κατά Παπανδρέου στη Βουλή…
Αριστερό «άπερκατ» του Μπιλίνη κατά Δαμηλάκου και Δημητρίου με eMail…
Και τα δύο με πασοκικό επίχρισμα!!!

Το πρώτο χτύπημα έπεσε την ώρα που παρακολουθούσα live από τη Βουλή, την ερώτηση του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ προς τον Παπανδρέου σχετικά με το «Μεσοπρόθεσμο».
Σε κάποια δόση η κουβέντα στράφηκε στα περι των αποκρατικοποιήσεων και ο Τσίπρας σβούριξε ένα ξεγυρισμένο «κροσέ» στον Παπανδρέου που με έκανε να πεταχτώ από τον καναπέ.
Κάποτε ήσασταν πραγματικό ΠΑΣΟΚ” και λέγατε διαφορετικά πράγματα από αυτά που λέτε σήμερα…

(Φάτηνε Γιωργάκη)


Το δεύτερο χτύπημα ήρθε προς το μεσημέρι, όταν επισκέφθηκα το blog ΠολιςΟραμα (Μοσχάτο – Ταύρος Μαζί) και διάβασα ένα κείμενο του συμπολίτη και φίλου Μπάμπη Μπιλίνη.
Ήταν μια απάντηση στα όσα είχαν πει οι αντιδήμαρχοι Μοσχάτου - Ταύρου κ. Δημητρίου και Δαμηλάκος, κατά την εκδήλωση για τον Λογιστικό Έλεγχο του Χρέους που είχαν πραγματοποιήσει την προηγούμενη ημέρα οι δημοτικές παρατάξεις ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ και ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ.
Μια απάντηση με ερανισμό τσιτάτου του Ανδρέα Παπανδρέου από το 1975, ισοδύναμη με αριστερό «άπερκατ» 10 μεγατόνων:
«Ο τεχνοκράτης δεν έχει συνείδηση, δεν έχει τοποθέτηση μέσα στην κοινωνική δομή. Είναι πληρωμένο χέρι. Είναι όπως πληρώνεις κάποιον για να κάνει μια δολοφονία, πληρώνεις τον τεχνοκράτη να σου βγάλει τη δουλειά. Λοιπόν τεχνοκράτης δεν είναι ουδέτερη λέξη»

(Φάτηνε Πετράκη)

Γροθιές στο σημείο που πάσχει ο ακάλυπτος πυγμάχος και για το οποίο υποφέρουν οι οπαδοί του...
Υποφέρουν γιατί αδρανούν μυξοκλαίγοντας!
Ας ξυπνήσουν, για να μην τους πονάνε τα σπεκουλαδόρικα χτυπήματα άλλων σε κάτι που θεωρούνε «δικό τους»
Το τελικό ντιρέκτ χτύπημα στον πυγμάχο που τους πρόδωσε ας το δώσουν αυτοί.
Το «νοκ-άουτ» το οφείλουν στους εαυτούς τους...

Σ.Ν.Μ.

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

Ένα δάκρυ για τον μπάρμπα Τζίμη......

«Μπαρμπα – Τζίμη, το ξέρεις πως ακόμα δε μας είπες την ιστορία, πώς τα πήρες τα γαλόνια και τα παράσημα, τότε που λαβώθηκες στη Γαλλία, στη Φλάντρα;
Νιώθω τέτοια περηφάνια για σένα, μια τέτοια περηφάνια!...».
Με κάρφωσε με τη ματιά του.

«Νίτσα, παιδί μου, εγώ δεν είμαι της ηλικίας σου και δε νιώθω περηφάνια.
Γιατί κατάλαβα πως ο πόλεμος δε λύνει κανένα πρόβλημα, και σαν τελειώνει, μαζί με τη φοβερή καταστροφή και την ορφάνια, αφήνει και το σπόρο για νέο πόλεμο, μεγαλύτερο από τον προηγούμενο.
Ναι, δε νιώθω και τόση περηφάνια για κείνα τα παράσημά μου, μα έκαμα κι εγώ κάτι στη ζωή μου...».

Και νομίσαμε πως θα ήταν καμιά ιστορία ηρωική για παλέματα με μπούφαλους και φίδια δέκα πήχες, εκεί στα δάση του Όρεγκον που έκοβε ξυλεία τα πρώτα χρόνια που ήρθε στην Αμερική, είτε με φάλαινες και μέδουσες στους πάγους της Αλάσκας, όπου δούλεψε ένα χρόνο με τα ψαράδικα ο μπάρμπα – Τζίμης.

«Πες μας, μπαρμπα – Τζίμη, πες μας αυτή την ιστορία σου!...»

«Ήταν μετά που γυρίσαμε απ’ τον πόλεμο.
Η κατάσταση άσκημη, όπως πάντα μετά από κάθε πόλεμο.
Έπιασα δουλειά δεύτερος μάγειρας.
Την εποχή εκείνη στα ρεστοράν και τα ξενοδοχεία δουλεύαμε δώδεκα ώρες την ημέρα, κι εφτά μέρες την εβδομάδα.
Αν δε δούλεψες στην Αμερική, μέσα σε κουζίνα, δώδεκα ώρες την ημέρα κι εφτά μέρες τη βδομάδα, τότε τι θα πει κόλαση δεν έχεις ιδέα.
Φεύγει πάνωθέ σου κάθε ζωή και νιώθεις φορτίο το κορμί σου.
Και σαν σκολάσεις, πού να κοιμηθείς απ’τα ταραγμένα νεύρα.
Ακούς ακόμα το σερβιτόρο να ξεφωνίζει τις παραγγελίες, μαλώνεις με τον πιατά, το σαλατά, τον παραμάγερα!
Οι πελάτες στέλνουν πίσω τις παραγγελίες – πολύ ωμή η μπριζόλα, πολύ ξεροψημένο το μπιφτέκι!- και, προτού ξεκουραστείς, στριγγλίζει το ξυπνητήρι!

Όταν κάποιος δικός μας, που δούλευε αυτός σε αμερικάνικο ρέστοραν μονάχα οχτώ ώρες την ημέρα κι έξι μέρες τη βδομάδα κι έπαιρνε μισθό μεγαλύτερο από το δικό μας, σκορπάει ένα ευαγγέλιο!
- Δε μας τα δώσανε, παλέψαμε και τα πήραμε!
Να οργανωθείτε κι εσείς στα γρεκικά μαγαζιά και να απαιτήσετε να δουλεύετε σαν άνθρωποι!
Τότες εγώ – αρχές του '20 – δούλευα σε εκείνο το μεγάλο ρεστοράν, αντίκρυ στο δημαρχείο, που το ‘χε ένας συγχωριανός μου.
Δε δέχτηκε μήτε να το ακούσει.
- Είστε στα καλά σας;
Οχτάωρο κι έξι μέρες τη βδομάδα και μισθό μεγαλύτερο!...
Μα δε θα ‘στε καλά!
Αποφασίσαμε να απεργήσουμε.
Μεσημέρι αρχίσαμε.
Και πάνω στη μεγάλη φούρια, που πέφτανε από το δημαρχείο οι υπάλληλοι κι ήταν κάργα το μαγαζί – δώδεκα και τέταρτο ακριβώς – μαγέροι, πιατάδες, σερβιτόροι, σαλατάδες, τηγανάδες, πετάμε όλοι τις ποδιές!
- Αμάν, βρε παιδιά!... να με καταστρέψετε γυρεύετε, εμένα, το συμπατριώτη σας, που σας έδωσα δουλειά να ζήσετε;
Βρε Δημήτρη, καίγονται τα κρέατα!
Αμαρτία μεγάλη, Δημήτρη!...
- Κι εγώ που καίγομαι πάνω από τις σκάρες και τα τηγάνια, δώδεκα ώρες την ημέρα, δεν είναι αμαρτία, αφεντικό;

Υπόγραψε αμέσως.
Μια ώρα μόνο βάσταξε η απεργία στο μαγαζί αυτό.
Και γίναμε φίλοι ύστερα και μας έλεγε πως τα κέρδη του δεν πέσανε κι ας δουλεύαμε λιγότερες ώρες κι ας πλήρωνε και μεγαλύτερα μισθά τώρα, κι απορούσε.
Μα βέβαια.
Τώρα αναπαυόντανε τα κορμιά μας και δουλεύαμε και με κέφι, με καρδιά, και βγάζαμε περσότερη και καλύτερη δουλειά.

Όμως ήταν και μαγαζιά που δε δεχτήκαν τα αιτήματα και βάσταξε σε μερικά εφτά μήνες η απεργία!
Να βρίσκεσαι σε απεργία εφτά μήνες δεν είναι εύκολο!...
Όσοι δουλεύαμε σε μαγαζιά που υπόγραψαν, συντηρούσαμε τους απεργούς κι είχαμε και περισσευάμενη ώρα να ‘ μαστε δίπλα τους να τους δίνουμε θάρρος, μα είχαν χάσει πια το ηθικό τους και ήταν έτοιμοι να υποταχτούν, όταν σκεφτήκαμε να αποταθούμε στην πελατεία και σοφιστήκαμε να πάρουμε ένα πουλάρι, να το φορτώσουμε δυο πελώριες ταμπέλες με γράμματα ένα μπόι μεγάλα, αγγλικά, που έλεγαν:
Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕΙ 8 ΩΡΕΣ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ. ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΦΙΛΟΙ ΤΩΝ ΖΩΩΝ». ΜΑ ΣΤΟ ΜΑΓΑΖΙ ΑΥΤΟ ΑΝΑΓΚΑΖΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝ 12.
Το πήραμε από το καπίστρι και πήγαμε μπρος σε κείνο το μεγάλο, το αριστοκρατικό ρέστοραν, στο Μάρκετ Στρητ, και κόβαμε βόλτες μπρος στην πόρτα.
Αν υπόγραφε αυτό, τότε θα υπογράφανε και τα άλλα μαγαζιά, τα μικρά και θα κερδιζόταν η απεργία.

Ήταν το πιο κεντρικό σημείο της πόλης!
Σε λίγο μαζεύτηκε μεγάλο πλήθος.
Πελάτης δεν μπαίνει στο μαγαζί.
Κι ο ρεστοραντιέρης βλέπει από μέσα κατατρομαγμένος και καταλαβαίνει πως για να διαλυθεί το πλήθος πρέπει να υπογράψει!

Υπόγραψε κι ακολούθησαν και τα μικρά αμέσως και γιορτάστηκε η νίκη μας μεγαλόπρεπα, μα γω δεν πήρα μέρος, γιατί βρισκόμουν στο νοσοκομείο.
Με παραφύλαξαν και με σακάτεψαν στο ξύλο, επειδή εγώ μίλησα και κατάφερα τον σέριφ να δώσει άδεια να περιφέρουμε το πουλάρι στο Μάρκετ στρητ, και ξεκούμπωσε το πουκάμισό του και μας έδειξε ο μπαρμπα – Τζίμης μια ουλή στο σβέρκο του με περηφάνια!
«Να, τότε πήρα κι αυτό εδώ» και θαρρείς πως μας έδειχνε κάνα παράσημο!

«Νίτσα, παιδί μου, νιώθω περηφάνια γιατί, όταν το κάλεσε η στιγμή, έκανα το χρέος μου απέναντι στους συναδέλφους μου και βοήθησα να γίνει ευκολότερη και καλύτερη η ζωή μας, κι αυτό είναι σα να ‘βαλα κι εγώ ένα λιθαράκι στο χτίσιμο καλύτερης κοινωνίας!...
Αν χάναμε τότε εκείνη την απεργία, ποιος ξέρει πόσα χρόνια θα περνούσαν όσο να ξαναβρούμε κουράγιο να ξαναπολεμήσουμε για τα δίκια μας!
Και γίναμε και παράδειγμα!
Αμέσως σηκώθηκαν και απαιτούσαν οχτάωρο και στα άλλα μέρη της Αμερικής οι γρεκοί μαγεροσερβιτόροι!
Στο Λος Άντζελες, στο Σικάγο, στη Νέα Υόρκη!...

Κι έτσι τώρα έχουμε καιρό να λιαστούμε και μεις μια φορά τη βδομάδα και να δούμε και τις ομορφιές και της φύσης.
Έχουμε κι ώρα, και το έξοδο, για ένα κονσέρτο , ένα θέατρο, κι ένα βιβλίο, ένα περιοδικό!...
Κι όλα αυτά δίνουν χαρά στον άνθρωπο, και τον κάνουν και καλύτερο, και καλυτερεύει η κοινωνία, καλυτερεύει η ζωή!....
Έχουμε τώρα και μια πεντάρα παραπάνου να στείλουμε στους δικούς μας, κι έχουμε και περισσότερη ώρα για ένα γράμμα στη μάνα μας που το καρτερεί να χαρεί κι αυτή!....
Και ωφελήθηκες και συ, Νίτσα!
Πού θα βρίσκαμε καιρό να πηγαίναμε να δεις του κάμπους και τα ακρογιάλια της Καλιφόρνιας άμα δουλεύαμε ακόμα όπως εκείνο τον καιρό...
Κατάλαβες, Νίτσα, γιατί νιώθω περηφάνια για ό,τι έκαμα τότε;..»

Κατάλαβα, κατάλαβα, είπα, αλλά μέσα μου έλεγα, «κοτζάμ αξιωματικός κι έκατσε και τονε δείρανε και το λέει και δίχως ντροπή!».
Μα να τον αντάμωνα σήμερα θα του ‘λεγα:
«Ναι μπαρμπα – Τζίμη, καταλαβαίνω τώρα, καταλαβαίνω, και είμαι πολύ υπερήφανη που κάποτε σε γνώρισα», ...έτσι θα του λεγα!

Μα μπορεί και να μη ζει τώρα, μπορεί να κλεισε τα μάτια του τα θλιμμένα!...
Και θα τονε βάλανε στης ξένης γης την αγκαλιά, άκλαυτο κι αμοιρολόγητο, όπως τόσους άκλαυτους κι αμοιρολόγητους σκέπασε τούτο το χώμα της ξενιτιάς!...

Θεανώ Παπάζογλου

---------------

Το παραπάνω κείμενο της κ. Παπάζογλου ήταν στο βιβλίο της 5ης δημοτικού στη Γλώσσα μέχρι πρότινος και ήταν ένα από αυτά που λάτρεψαν οι μαθητές.
Σήμερα δυστυχώς έχει αφαιρεθεί για ευνόητους λόγους.
Και τι με αυτό;

Εγώ το δίδασκα και θα το διδάσκω.
Με αυτό το κείμενο απαντω σε όλους αυτούς που λένε ότι μοιράζαμε επιστολές με τα μισθολογικά μας αιτήματα στους μαθητές.

---------------

Για την αποκατάσταση της αλήθειας.

Οι δάσκαλοι τα τελευταία 10 χρόνια μια φορά έστειλαν επιστολή στους γονείς για την μεγάλη απεργία τους με δεκάδες αιτήματα που αφορούσαν το μαθητή και το σχολείο και σαφώς εκτός από αυτά ήταν και το μισθολογικό.
Στη συνέχεια καλέσαμε για ενημέρωση τους γονείς σε όσα σχολεία προλάβαμε τις απογευματινές ώρες.
Εγώ ο ίδιος παρευρέθηκα σε δυο συγκεντρώσεις στο 1ο και 3ο δημοτικό Μοσχάτου.


Ζώταλης Δημήτρης
Δάσκαλος.

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Παίρνω αμπάριζα και καταγγέλω......

Διάβασα την επιστολή- ενημέρωση -καταγγελία του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων του 6ου δημοτικού σχολείου Μοσχάτου και πραγματικά έμεινα άφωνος με την ελαφρότητα της καταγγελίας προς το σύλλογο διδασκόντων, μόνο και μόνο επειδή δεν μοίρασαν επιστολή κατ εντολή του κ.Σάββα, προέδρου του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και δημοτικού συμβούλου παρακαλώ,με θέμα τον ξενώνα μεταναστών.
Εμείς οι δάσκαλοι όταν περνούμε το κατώφλι του σχολείου το μόνο που έχουμε στο μυαλό μας, είναι να προσφέρουμε, αυτά που είμαστε ταγμένοι να προσφέρουμε σε όλα τα παιδιά, ανεξαιρέτως εθνικότητας και προσπαθούμε καθημερινά για τη δημιουργία κλίματος συνεργασίας μεταξύ όλων των μαθητών, που διαβαίνουν την πόρτα του σχολείου.
Μια τέτοια ανακοίνωση που μιλά για μετανάστες και ξενώνες φιλοξενίας μεταναστών, που δεν επιθυμεί ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του 6ου δημοτικού σχολείου, είναι θέμα δικό τους και σε καμμιά περίπτωση δεν έπρεπε να πέσει στα χέρια των παιδιών.
Μια τέτοια ανακοίνωση, την οποία πρώτοι θα διάβαζαν οι μαθητές του σχολείου, είναι άκρως επικίνδυνη για το λόγο ότι στα σχολεία μας σήμερα, βρίσκονται είτε το θέλουμε είτε όχι, πολλοί μετανάστες μαθητές. Μια τέτοια ανακοίνωση που τα μικρά παιδιά δεν θα ήταν σε θέση να αναλύσουν και να βγάλουν σωστά συμπεράσματα, το πιθανότερο ήταν να δηλητηριάσουν την ψιχούλα των μικρών αυτών αλλοδαπών μαθητών, που είχαν την τύχη ή την ατυχία να βρεθούν στη χώρα μας.
Μια τέτοια ανακοίνωση εμπεριέχει τον κίνδυνο να φέρει έριδες και προβλήματα μεταξύ των Ελλήνων και αλλοδαπών μαθητών, μια και οι ηλικίες αυτές δεν μπορούν να κατανοήσουν τον τρόπο της σκέψης των μεγάλων.
Όταν μάλιστα μέσα στην ανακοίνωση τίθεται θέμα ασφάλειας των παιδιών μας,τότε χωρίς να το καταλαβαίνουμε δημιουργούμε πολλά ερωτηματικά στα παιδιά αυτών των ηλικιών με πιθανά ολέθρια αποτελέσματα.
Τέτοιου είδους ανακοινώσεις που πέφτουν στα χέρια 9χρονων 10χρονων και 11χρονων μαθητών, είναι πιθανόν να δημιουργήσουν σύνδρομα τέτοια που θα διαταράξουν τον ψυχολογικό κόσμο και τις αγνές αυτές ψυχούλες και θα δηλητηριάσουν τις σχέσεις μέσα σε ένα σχολείο.
Αυτού του είδους οι ανακοινώσεις δεν πρέπει με κανένα τρόπο να πέφτουν σε χέρια μαθητών γιατί απλά προορίζονται για τους μεγάλους.
Οι δάσκαλοι λοιπόν του σχολείου έπραξαν άριστα που δεν μοίρασαν μια τέτοια επιστολή αναλογιζόμενοι όλα αυτά που δυστυχώς δεν αναλογίστηκαν τα μέλη του Δ.Σ του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων.
Όσον αφορά την καταγγελία προς το σύλλογο διδασκόντων εκείνο το οποίο έχω να πω, είναι, ότι τέτοιου είδους καταγγελίες, αποτελούν τιμή για τους δασκάλους, γιατί δείχνουμε, ότι όταν πρόκειται για το συμφέρον των μαθητών, δεν υποκείπτουμε σε κανέναν είτε αυτός είναι δημοτικός σύμβουλος είτε είναι πρωθυπουργός.
Μπράβο στους συναδέλφους μου που έπραξαν έτσι.

Ζώταλης Δημήτρης
Δάσκαλος.

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Αγανακτισμένοι Κοτζαμάνηδες

Δεν πρόκειται να μακρηγορήσω περί Δημοκρατίας και του αυτονόητου δικαιώματος κάθε πολιτικής ομάδας ή κόμματος εις το συνέρχεσθαι, και τα λοιπά ωραία που ξέρουμε να λέμε εμείς οι μπασταρδοαπόγονοι του Ισοκράτη ή του Περίανδρου.
Αντίθετα θα κατηγορήσω ευθέως τους «Αγανακτισμένους πολίτες" της Αργυρούπολης, του Ζωγράφου, της Χίου, κλπ, που αυθορμήτως αντισυγκεντρώνονται στις κομματικές συνελεύσεις και ομιλίες του ΠΑΣΟΚ, και θα τους αποκαλέσω αλήτες και αποβράσματα που επιδίδονται σε κοινωνικό κανιβαλισμό και πολιτικό χουλιγκανισμό.
Επειδή αυτές οι συνιστώσες των οχλοκρατών και των τραμπούκων δεν αξίζουν και πολλών ηθικοπλαστικών αναλύσεων και διδαχών, τους θυμίζω μόνον τούτο…
Τα καμώματα τους δεν απέχουν και πολύ από αυτά των αντισυγκεντρωμένων στην Θεσσαλονίκη το βράδυ της 22ας Μαΐου του 1963.
Τότε, που το δεξιό παρακράτος δολοφόνησε τον Γρηγόρη Λαμπράκη, γιατί τόλμησε να μιλήσει σε συγκέντρωση για την Ειρήνη.
Τότε ήταν το τρίκυκλο και το λοστάρι των Εμμανουηλίδη - Κοτζαμάνη που συνέτριψε το κεφάλι του ιδεολόγου αγωνιστή και πρωταθλητή.
Αν τώρα εκείνη η πέτρα που εξακόντισε στου Ζωγράφου, ο αγανακτισμένος τύπος με το μούσι και την αλογοουρά, εύρισκε το μηλίγγι της κυρίας Νταλάρα και την ξάπλωνε νεκρή;
Αν; (λέω)

ΥΓ (Προς Μαξίμου και Ιπποκράτους)
Ε, εσείς εκεί πέρα... υπάρχετε;
Έχετε καθόλου τσίπα επάνω σας ώστε να κάνετε αυτό που πρέπει ή θα ξανακούσουμε πάλι κανένα θλιβερό: «ποιος κυβερνάει αυτήν την χώρα»;

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

Η Κυβέρνηση είναι εκτος ΠΑΣΟΚ και Κινήματος

Όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο
προαναγγέλει στα πλαίσια του Μνημονίου-2 απολύσεις εργαζομένων,
τότε η κυβέρνηση του δεν έχει καμιά σχέση με το ΠΑΣΟΚ.
Η τήρηση της διακήρυξης της 3ης Σεπτέμβρη για Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία,
Κοινωνική Απελευθέρωση και Δικαιοσύνη,
καθώς και η υπεράσπιση του κόμματος και του πολιτικού χώρου του Κινήματος
εναπόκειται πλέον στα Μέλη και τους Φίλους του ΠΑΣΟΚ.

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

Διάψευση των μουφαδόρων

Σήμερα, κατά απόλυτα επίσημο τρόπο ο κ. Παπουτσής διέψευσε τους ισχυρισμούς όσων μίλησαν ότι υπήρξε κυβερνητικός σχεδιασμός δημιουργίας ξενώνα ή κέντρου κράτησης λαθρομεταναστών στο Μοσχάτο.
Αυτό προκύπτει από απάντηση που έδωσε στον βουλευτή της ΝΔ, κ. Βαρβιτσιώτη, ο οποίος τον ερώτησε μεν για τις εγκαταστάσεις παλαιού αεροδρομίου του Ελληνικού, αλλά αναφέρθηκε στην αναταραχή των κοινωνιών Αγ. Βαρβάρας, Μοσχάτου, κλπ. από τον δήθεν σχεδιασμό διασποράς του προβλήματος στην περιφέρεια.
Ο κ. Παπουτσής είπε ότι:
«Αυτό το οποίο ανακοινώθηκε εκείνη την ημέρα, την οποία βεβαίως σκοπίμως και με πολύ έξυπνο τρόπο η Νέα Δημοκρατία, κυρίως, αλλά και τα άλλα κόμματα επιχείρησαν να δημιουργήσουν αναστάτωση σε ολόκληρη τη χώρα, τι ήταν. Ήταν ότι τα υπάρχοντα κέντρα, συν όποια άλλα πρόκειται να δημιουργηθούν σε ολόκληρη τη χώρα, περιέρχονται στην ευθύνη της νέας Υπηρεσίας Πρώτης Υποδοχής που δημιουργήθηκε σύμφωνα με το νόμο που ψήφισε η Ελληνική Βουλή. Δεν υπάρχει κάτι καινούριο. Επιπλέον, εκείνο το οποίο θέλω επίσης να σημειώσω είναι ότι ακριβώς, η πρότασή μας δεν είναι να μεταφέρουμε μετανάστες από τη μια πλευρά στην άλλη, αλλά να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα της παράνομης μετανάστευσης στη χώρα μας που είναι πρόβλημα σοβαρότατο για ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Δεν είναι για την Α’ Αθήνας, τη Β’ Αθήνας, τον Έβρο ή την Ηγουμενίτσα. Είναι για ολόκληρη τη χώρα.
Για να το λύσουμε όμως το θέμα αυτό, δεν αρκεί μόνο να αποτρέψουμε εκείνους, οι οποίοι θέλουν να έρθουν στο μέλλον. Αυτό το κάνουμε με συγκεκριμένη πολιτική, με ένα καθαρό μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν προσφέρεται ούτε ως Γη της Επαγγελίας, ούτε ως χώρος ασφαλούς διελεύσεως για την Ευρώπη.»

Τώρα τι σχέση έχει ανύπαρκτος κυβερνητικός σχεδιασμός για δημιουργία Κέντρων Πρώτης Υποδοχής, με το μεμονομένο πλάνο μιας ΜΚΟ, που θέλησε να αναπτύξει επιχειρηματική δραστηριότητα πάνω σε νόμιμα προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τους μετανάστες, είναι ένα θέμα που πρέπει να το απαντήσουν αυτοί που το «σήκωσαν».

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

Χαρακίρι

Η εικόνα του Κοινοβουλίου, με τους 300 μέσα (που δεν φαίνονται) και η εικόνα της πλατείας Συντάγματος με κάμποσες χιλιάδες διαδηλωτές (που φαίνονται), δεν είναι τίποτα άλλο παρά το φωτογραφικό πανόραμα της κατάντιας μας.
Η επιτομή του απόλυτου τέλματος που έχει βυθιστεί μέσα του η Ελλάδα.
Μέσα στο κτήριο της Βουλής πέντε κόμματα, που εξαιτίας της ανυπαρξίας, του μικροκομματισμού και της παθογένεια τους, αντί για τα πολιτικοποιημένα μέλη και φίλους τους, κουβάλησαν έξω από τη Βουλή, στο κέντρο της Αθήνας, τους απολύτως απολίτικους.
Αυτούς που ελλείψει ιδεολογικοπολιτικού έρματος, αυτοαποκαλέστηκαν «Αγανακτισμένοι».
Ψώνια και αργόσχολοι του facebook, η κυρία Λουκά, δεξιοί νοικοκυραίοι με τις κατσαρόλες, κλπ, κλπ.
(και κάμποσοι πονηροί και προβοκάτορες να περιφέρονται ανάμεσα τους για την δημιουργία κλίματος και «κύματος» εφόσον παραστεί ανάγκη)

Έχουμε να περιμένουμε τίποτα από τους 300 βουλευτάδες;
Έχουμε να περιμένουμε τίποτα από τους χιλιάδες Αγανακτισμένους;
Η απάντηση είναι ένα απερίφραστο ΟΧΙ…
(με ότι αυτό σημαίνει)
Και το κακό είναι πως δεν έχω να σας προτείνω τίποτα.
Απλά μια ευπρέπεια την ώρα του «χαρακίρι»...
δεν θα ήταν άσχημα!
(ίσως μάλιστα να εκτιμηθεί από τους ιστορικούς του μέλλοντος)