Δευτέρα, 28 Φεβρουαρίου 2011

Ναι ή Όχι στον Συμπαραστάτη του Δημότη;

Σήμερα στο Δημοτικό Συμβούλιο Μοσχάτου – Ταύρου, μπαίνουν προς υλοποίηση τα προβλεπόμενα του άρθρου 77 του Καλλικράτη με την εκλογή του Συμπαραστάτη του Δημότη (και της επιχείρησης).
Ο Συμπαραστάτης του Δημότη είναι αναμφίβολα θεσμός που διευρύνει την δημοκρατία υπό την έννοια ότι ο κάτοικος του δήμου αποκτά μεγαλύτερη δύναμη απέναντι σε φαινόμενα κακοδιοίκησης, και όχι μόνον.

Η υπόνοια – για να πάμε κατευθείαν στο ζουμί – ότι πιθανόν σήμερα να μην καταστεί δυνατόν να επιλεγεί κάποιος ή κάποια από τους περίπου 30 υποψήφιους, εξαιτίας της αυξημένης πλειοψηφίας των 2/3, θα αποτελεί μια σοβαρά αρνητική εξέλιξη.

Κάνοντας μια παρένθεση, θέλουμε να επισημάνουμε ότι στα όσα προβλέπονται για την εκλογή του Συμπαραστάτη, προκύπτουν ερωτηματικά για τον νομοθέτη που δεν προέβλεψε τι γίνεται μετά από μία δεύτερη άκαρπη ψηφοφορία!!!
Πολλά μπορούμε να εικάσουμε, αλλά το πιο σίγουρο είναι ότι το παράδοξο «κενό» προτρέπει στην ουσία σε πονηριές: είτε εξαιτίας της επιλογής μιας πλειοψηφίας να μην υλοποιήσει έναν θεσμό, είτε στην μη ύπαρξη Συμπαραστάτη σε κάποιον δήμο εξαιτίας της πόλωσης μεταξύ των παρατάξεων με την εμμονή στα πρόσωπα που η κάθε μία υποστηρίζει.
Ήδη στους περισσότερους δήμους της χώρας δεν εκλέχθηκε Συμπαραστάτης.
Η απόρριψη του θεσμού θεωρούμε ότι βαραίνει πολιτικά όλους, μα κυρίως την πλειοψηφία που τον θεωρεί εμπόδιο στην άσκηση της διοίκησης.

Το θέμα τώρα, είναι τι γίνεται στον δικό μας δήμο όπου η σημερινή ψηφοφορία για τον Συμπαραστάτη του Δημότη, θα αποτελέσει για τον Δήμαρχο και την πλειοψηφία του, ένα μεγάλο πολιτικό, ιδεολογικό και θεσμικό crash-test…
Η μετάθεση του ζητήματος της εκλογής στις παρυφές των χρονικών ορίων που θέτει ο Νόμος (και μάλιστα ταυτόχρονα και οι δύο διαδικασίες) μας βάζουν σε υποψία.
Στη συνέχεια, η ανυπαρξία ουσιαστικών συνεννοήσεων με την αντιπολίτευση για την εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης, ενισχύουν τις υποψίες.
Τέλος, η μη ύπαρξη κάποιας κεντρικής γραμμής για το πρόσωπο που επιθυμεί ο Δήμαρχος (έτσι σερβίρεται η στάση της πλειοψηφίας μέχρις αυτήν την στιγμή), κάνει τις υποψίες φόβους, για το τι θα συμβεί.
Γιατί η επιλογή που προωθεί η ομάδα Μπούτση και την οποία μάλλον συνεπικουρεί ο Σπανάκης, η προτίμηση των «λοχαγίνων» του Ευθυμίου, η στάση του Κρεμμύδα, κλπ, είναι επουσιώδη ζητήματα, μπροστά στο καθήκον που έχει προσωπικά ο Δήμαρχος.

Δεν θέλει συνήγορο; Τότε οδηγεί σε ναυάγιο τον θεσμό.


Θέλει έναν δεύτερο Ιζνογκούντ; Μπορεί να τον έχει μέσα από την απαίτηση παραταξιακής πειθαρχίας κατά την ψηφοφορία.


Θέλει Συμπαραστάτη που να λειτουργεί ως συμπλήρωμα τοπικής δημοκρατίας και πρακτικής εγρήγορσης υπέρ της χρηστής διοίκησης και ενάντια σε κακές υπηρεσιακές συμπεριφορές προς τους δημότες; Τότε προχωράει στην επιλογή του πλέον αποδεκτού προσώπου από όλους.


Ας διαλέξει μια από τις παραπάνω τρεις λύσεις.
Το καλό ή το λάθος θα το βρει μπροστά του και θα το εισπράξει αναλόγως.
Αυτό που δεν μπορεί άλλο να κάνει (γιατί δεν υπάρχει χρόνος) είναι να αποκαλεί τον κάθε υποψήφιο για τη θέση του Συμπαραστάτη, ως «την πρώτη προτίμησή του»…

Εμπρησμός στο 1ο Λύκειο

Προβλήματα στο 1ο Λύκειο Μοσχάτου. Άγνωστοι (πως αλλιώς) έβαλαν φωτιά σε αίθουσες της πτέρυγας του Λυκείου με αποτέλεσμα τα μαθήματα να μεταφερθούν σε αίθουσες του πρώτου ορόφου και στην σάλα της αίθουσας πολλαπλών χρήσεων! Το μήνυμα τους, στους τοίχους ήταν "ΚΑΙΜΕ ΤΙΣ ΦΥΛΑΚΕΣ". Ο διευθυντής του Λυκείου προσπάθησε να συνεχίσει τη λειτουργία του σχολείου, αλλά ο Προϊστάμενος έδωσε τελικά εντολή να αποχωρήσουν οι μαθητές.

Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Μαϊμουδιές και άρπα-κόλα

Με κείνα και με τούτα φτάσαμε στο τέλος του μοσχατιώτικου καρναβαλιού.
Οι καρναβαλιστές διατρέξανε την κεντρική λεωφόρο του Μοσχάτου, πέσανε και οι απαραίτητες διπλοπενιές στην πλατεία κι από κει πάνε και οι άλλοι.
Τα κεφάλια μέσα για όλους.
Άντε για να ξεκουραστούν και οι αρχόντοι της οδού Κοραή που μετά τις βασιλόπιτες, αποτελειώσανε τις σόλες τους τρέχοντας από το ένα balle-masque στο άλλο.
Κι άντε να ησυχάσω κι εγώ, κι εσείς, από την ασχήμια του «κεφαλοχωριού» που είχε εγκατασταθεί στην πλατεία Μεταμόρφωσης.
(Ήταν Λιανοκλάδι; Ήταν Λειβαδιά, ΄Ηταν Αράχωβας old version; Δεν μπορώ να αποφασίσω τι ήταν!)
Ρε μια κουβέντα δεν είπε κανείς για το όπως – όπως απλωμένο τραινάκι με την τσουρούτικη όψη ή τους άχρωμους πάγκους των μικροπωλητών με τα λερά σκέπαστρα και παραπετάσματα από τσουβαλονάϋλον;
Είναι δυνατόν τέτοια πράγματα να δώσουν "χρώμα" χαράς και ξεγνοιασιάς;

Φέτος έπεσε πολύ παραμύθι και να με …συχωράτε!
Οι πρώτες αρνήσεις – δεν υπάρχουν λεφτά, σεβασμός στον κόσμο που υποφέρει από τον στενό κορσέ του μνημόνιου, κλπ - δεν ήταν παρά κολπάκια.
Τούτη τη δόση απλά δεν υπήρχε Γρηγόρης Παπαδόπουλος και πολύ περισσότερο κάποιο πλάνο ή κεντρική ίδέα για το καρναβάλι του 2011.
Βλέπεις τα παιδιά κοιτάγανε να εκλεγούνε και όχι να διατηρήσουνε την παράδοση του μοσχατιώτικου καρναβαλιού…
Άλλωστε ουδέποτε υπήρξε Οργανισμός Καρναβαλιού (αλλά τι ζητάω τώρα) που να διαθέτει "εναλλακτικά" σενάρια διάσωσης με χαμηλό budget.
Κι αφού δεν γουστάρανε την παλία χαμηλή ποιότητα του Παπαδόπουλου και τα ξέκωλα τις βραζιλιάνες, ε, ας φέρνανε τίποτα καραγκούνες από την ορεινή Πίνδο...
Μετά, στο κουτοπόνηρο, βρεθήκανε 34 χιλιαρικάκια για να κουτσοβολευτεί το πολιτικό κόστος, έναντι των fans του καρναβαλιού που γουστάρανε ξεφάντωμα και των δημοτών που θα συγκρίνανε το καρναβάλισμα του «επαρχιώτη» Ρέντη με την μαυρίλα του Μοσχάτου.
Βάλανε σαν δημιουργικό τμήμα της διεκπεραίωσης του καρναβαλιού κάτι απίθανους, βαφτίσανε τα πάρτυ των διάφορων μπαρ και καφετεριών εκδηλώσεις του επίσημου προγράμματος του δήμου και κάθε 2-3 ημέρες εφευρίσκανε κάποιες εκδηλώσεις, φτιαγμένες από τα χορευτικά τμήματα του Μοσχάτου και του Ταύρου.
Το γελοιωδέστερο ήταν το έντυπό πρόγραμμα (που κυκλοφόρησε και online) στο οποίο η απουσία ουσιαστικών παρουσιάσεων αναπληρώθηκε: από την αναγραφή ως Quest stars στην παρέλαση των «επιτρόπων του κυνηγιού του χαμένου θησαυρού» και την αναγγελία ότι συμμετέχει και η εταιρεία New Sound – Κιτσόπουλος με τα σχετικά Ηχητικά και Φωτιστικά.
(Δουλειές για να σκας στα γέλια ή να σκας από την τσαντίλα).
Είχα την αίσθηση ότι ο επίσημος δήμος είχε εκχωρήσει τις δικαιοδοσίες του σε ραδιοπειρατές και χορηγούς bloggers...
Για το 'νομα του γιαραμπή!
(Για το Eurovision party, τους χορηγούς και το χτύπημα των νταμς από τον δήμαρχο, καλύτερα να τα ξεχάσω)
Ανευθυνότητα, προχειρότητες, σύστημα άρπα-κόλα και μαϊμουδιές.

Για φέτος γλυτώσαμε και "γλυτώσανε".

Του χρόνου να δούμε τι δικαιολογίες θα βρεθούνε…

Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Ο Γενικός

Ο ρόλος του Γενικού Γραμματέα του Δήμου είναι ζωτικής σημασίας, αν αναλογιστούμε ότι προΐσταται - αμέσως μετά τον δήμαρχο - όλων των υπηρεσιών του Δήμου! Έχει πλήθος διοικητικών, οργανωτικών και εκτελεστικών αρμοδιοτήτων και ως εκ τούτου απαιτείται η επιλογή προσώπου όχι μόνον με επιστημονικό εξοπλισμό, αλλά και ξεχωριστά ανθρώπινα προτερήματα. Στο πρόσωπό του, ακόμη και η αντιπολίτευση πρέπει να προσβλέπει με εμπιστοσύνη και εκτίμηση. Θα είναι τραυματικό λοιπόν να μην υπάρξει μια καθαρή επιλογή από πλευράς δημάρχου, ο οποίος έχει και την αποκλειστική ευθύνη. Τα όσα συνάγουμε από τις πληροφορίες που έχουμε και από τα όσα ιδίοις όμμασι διαπιστώσαμε κατά την τελευταία συνεδρίαση του δημοτικού συμβούλιου, οδηγούν στο πιθανό συμπέρασμα ότι ο κ. Ευθυμίου ετοιμάζεται για επιλογή ρίσκου. Όποιοι κι αν είναι οι λόγοι που τον ωθούν προς την επιλογή στην οποία κλείνει, ας το ξανασκεφτεί. Πάντα η δεύτερη σκέψη είναι καλύτερη από την πρώτη…

Τετάρτη, 23 Φεβρουαρίου 2011

Δεν πάει άλλο...

Ληστεία στο "Βόλο". Μόλις τώρα! Ο φίλος μου έμεινε με τη μπριτζόλα στο στόμα! Σαν κατσίκι μπήκε ο κρεμανταλάς κρατώντας το περίστροφο στο χέρι. Πρόσταξε ουρλιάζοντας να μην κουνηθεί κανείς και ταυτόχρονα πυροβόλησε στον αέρα. (Προφανώς φοβισμένος και επικίνδυνα αγριεμένος). Μετά κινήθηκε προς το καταστηματάρχη και του κάρφωσε το περίστροφο στο κεφάλι. Τσέπωσε 1500 και με τον δίκαιο μισθό, την κοπάνησε μαζί με το φίλο του που τον ανέμενε στη μοτοσικλέτα. Πίσω αφήσανε τους έντρομους θαμώνες και έναν 9άρι κάλυκα.

Στο ΜοσχατουΠολις δεν ειδησεογραφούμε, αλλά ο φίλος που μου τηλεφώνησε από το Delcampo, όπου πλέον πίνει κατατρομαγμένος ένα ουίσκι για να συνέλθει, με παρακάλεσε να γράψω κάτι. Υπόσχομαι ότι θα επανέλθω με σχολιασμό, γιατί όντως πρέπει να υπάρξει αντίδραση από κάθε φορέα που έχει ευθύνη για την ομαλή ζωή της πόλης. Αλλιώς να το κλείσουμε το "μαγαζί"...

Το ψήφισμα

Κάθομαι και κοιτάζω τον εαυτό μου στον «καθρέφτη» του.

(Παρένθεση. Πάντα μου γουστάριζε αυτό! Να κάθομαι και να τσεκάρω μέσα από τον προσωπικό μου «υαλοπίνακα», την αριστερή και δημοκρατική μου αρτιμέλεια. Την κοινωνική μου ευαισθησία… Να ανοίγω συζητήσεις με το «είδωλό» μου. Μετά από τέτοιες «καθρεπτίζομενες» ενδοσκοπήσεις, η μέρα κύλαγε πιο τακτοποιημένη, πιο καλά περιφρουρημένη ιδεολογικά – Κλείνει η παρένθεση).

Σήμερα κάτι δεν πάει καλά, αφού το «είδωλό» μου μορφάζει για την αρνητική στάση που έχω απέναντι στο ψήφισμα που πήρε το Δημοτικό Συμβούλιο Μ&Τ, την ημέρα που η οδός Κοραή έγινε ο ποταμός Κοραής! By the way, διαβάστε το σχετικό κειμενάκι του ελληνοδιδάσκαλου με τίτλο: «Οι λαμπάδες της βροχής»… θα το κατάφχαριστηθείτε…

(Παρένθεση πάλι. Ξεκαθαρίζω ότι το Ψήφισμα ως πρόταση, το έφερε στο Δημοτικό Συμβούλιο Μ&Τ, ο συν. Σωπάκης, τοις κείνων ρήμασι πειθόμενος – και όταν λέω «κείνων», εννοώ το φίρδην μίγδην τσούρμο των «ριζοσπαστών κομμουνιστών» ηγετών σαν τον Τσίπρα, σαν τον Αλαβάνο, σαν τον Στρατούλη, σαν τον Λαφαζάνη ή σαν τον Πέτρο Παπακωνσταντίνου – Κλείνει η παρένθεση)!!!

Στην προσπάθεια μου να αντείπω – μετερχόμενος λογικά επιχειρήματα – το «είδωλό» μου αφήνει τις γκριμάτσες αποδοκιμασίας και πιάνει τις ηχητικές κατηγόριες…
Ότι δεν έχω ίχνος κοινωνικής ευαισθησίας μπροστά στο δράμα 300 απεργών πείνας που λειώνουν στο νεοκλασσικό της Πατησίων... και οι οποίοι πρέπει να νομιμοποιηθούν άνευ όρων!
Ότι δεν διαθέτω ίχνος αριστεροσύνης και πολυπολιτισμικότητας, αφού δεν αποδέχομαι τα λόγια του κυρίου «τάδε», καθηγητή του Πανεπιστήμιου Θεσσαλίας (Τ. Πολίτη, νομίζω τον είπανε στο Alter), ότι οι μαροκινοί απεργοί πείνας πρέπει να γίνουν η σκανδάλη για να πυροδοτηθεί η κοινωνική εξέγερση!
«Της Πλατείας Ταχρίρ να γίνει», που λέει και ο σχιζοφρενής Αλαβάνος.

Τα λογικά επιχειρήματα που ψέλλισα δεν βρήκαν αποτέλεσμα στο κατάφορτο με κοινωνικοϊδεολογικά οιστρογόνα «είδωλό» μου…
Και τι θα γίνει - του είπα - αν 200.000 οικονομικοί μετανάστες το ρίξουν κι αυτοί στην απεργία πείνας;
Εδώ δεν τα καταφέρνουμε με τους κανονικούς Έλληνες – συνέχισα - και θα φορτώσουμε στην καμπούρα μας Σουδανούς, Πακιστανούς, Αφγανούς, Μαροκινούς και ότι άλλο τροπικό;

To «είδωλό» μου …τίποτα! Χαμπάρι!
Παρέμενε απέναντι μου παγιδευμένο στο εμπόριο ευαισθησίας που διακινούν οι μόνιμα ευαίσθητοι.

Τώρα ρε φίλε γιατί με κολλάς στον τοίχο; Αφού ξέρεις τι ψυχούλα είμαι, πόσο λυπησιάρης, του έκανα…

Όλα άλλαξαν όταν μου αντέτεινε (το «είδωλο») ύπουλα και μοχθηρά, ότι εδώ αυτοδιοικητικοί συναγωνιστές από το ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ και κομματικοί σύντροφοι (τρομάρα τους και τρομάρα μου) από την ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΟΛΗ (το είπα καλά;) ψήφισαν το τέχνασμα του Σωπάκη.

Στο άκουσμα των ονομάτων τους μου σηκώθηκε η τρίχα στο κεφάλι για την ελαφρότητά τους, την πολιτικάντικη αποδοχή τους, για την επιτηδευμένη αλληλεγγύη τους…
Στη θύμηση της οργανωμένης μεταφοράς τους από την Κρήτη και του ελεεινού εγκλεισμού τους στη Νομική, ο θυμός ανάβλυσε σαν ιδρώτας κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο.
Όταν δε, έφτασα στο συμπέρασμα ότι το Ψήφισμα δεν είναι τίποτα άλλο παρά μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου (δεν πληρώνω – δεν πληρώνω, δεν φεύγω από το Σύνταγμα στις 23, κοκ)… ε, τότε έγινε το «μπάμ»!

Με μια μανιασμένη κλωτσιά τσάκισα το «είδωλο» μου και όταν άκουσα τα γυάλινα θραύσματα να σκάνε στο πάτωμα, ένοιωσα τόσο καλά γιατί ήξερα ότι είχα πράξει το σωστό.


-----------------------------

Εδώ σας έχω το Ψήφισμα

Εδώ και 24 ημέρες 287 μετανάστες που ζουν και εργάζονται για χρόνια στη χώρα μας ξεκίνησαν απεργία πείνας στην Αθήνα (μέγαρο ΥΠΑΤΙΑ) και στο ΕΚ Θεσσαλονίκης, γιατί στερούνται τα στοιχειώδη νομιμοποιητικά έγγραφα παραμονής τους στη χώρα μας, όχι με δική τους ευθύνη, αλλά λόγω της μεταναστευτικής πολιτικής που ασκούν οι ελληνικές κυβερνήσεις τα τελευταία χρόνια.
Με την υπογραφή μάλιστα της συνθήκης ΔΟΥΒΛΙΝΟ 2 δόθηκε η χαριστική βολή στο δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης των μεταναστών στις χώρες της Ε.Ε. με αποτέλεσμα να εγκλωβιστούν στη χώρα μας – χώρα εισόδου του 90% των μεταναστών στην Ε.Ε.

Οι μετανάστες που ζουν στη χώρα μας αποτέλεσαν και αποτελούν έναν από τους βασικούς πυλώνες στους οποίους στηρίχθηκε η όποια ανάπτυξή της. Ταυτόχρονα, κατά παράβαση κάθε έννοιας εργατικού δικαίου, ήταν και είναι τα πρώτα θύματα της «μαύρης» εργασίας, με αποτέλεσμα να στερούνται τα Ασφαλιστικά Ταμεία μια σοβαρή πηγή εσόδων.

Το Δημοτικό Συμβούλιο Μοσχάτου-Ταύρου εκφράζει την αλληλεγγύη του στον αγώνα των απεργών πείνας. Έναν αγώνα για αξιοπρεπή ζωή και για το αυτονόητο δικαίωμα της ελεύθερης μετακίνησης των ανθρώπων, σε έναν κόσμο που τα κερδοσκοπικά κεφάλαια κινούνται ανεξέλεγκτα με ταχύτητα ηλεκτρικού ρεύματος.

Καλούμε την Κυβέρνηση να ικανοποιήσει τα δίκαια αιτήματα των μεταναστών απεργών πείνας, να προχωρήσει στη νομιμοποίηση αποσυνδέοντας την ανανέωση της άδειας παραμονής, από την ύπαρξη ορισμένου αριθμού ενσήμων, σε συνθήκες μάλιστα καλπάζουσας ανεργίας, ώστε να μην μεταπίπτουν από το καθεστώς της νομιμότητας στο καθεστώς της παρανομίας, εξαιτίας της απροθυμίας των εργοδοτών να καταβάλουν τις προβλεπόμενες από τη νομοθεσία ασφαλιστικές εισφορές.

Δευτέρα, 21 Φεβρουαρίου 2011

Οι λαμπάδες της βροχής

Η Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία μας πληροφορεί ότι σήμερα Δευτέρα 21 Φεβρουαρίου έρχεται κακοκαιρία από τα βορειοδυτικά!
Στην Αττική, μάλιστα, «θα σημειωθούν νεφώσεις και τοπικές βροχές κατά διαστήματα, ενώ το βράδυ οι βροχές θα ενταθούν και τη νύχτα θα εκδηλωθούν και καταιγίδες. Οι άνεμοι θα πνέουν…» κλπ, κλπ.

Η βροχή!
Ευλογία Κυρίου και πηγή ζωής.
Πέφτει και καρπίζει η γή.
Σαν φυσικό φαινόμενο δίνει έμπνευση σε ποιητές (να, σαν την Κική Δημουλά που μας μιλάει για «Τα πάθη της βροχής»), σε τραγουδοποιούς (σαν τον Μιχάλη Γκανά που βάζει τον Νταλάρα να μας ψιθυρίσει ότι «βρέχει στην πόλη από νωρίς και γρήγορα νυχτώνει»), σε σκηνοθέτες (σαν τον Ταρκόφσκυ στη Νοσταλγία ή σαν τον Βούλγαρη με τους αντάρτες μούσκεμα να βαδίζουν στον κακοτράχαλο Γράμμο - Ψυχή βαθιά, συντρόφια), σε ερωτευμένους (με ψιλοβρόχι αυτοί – singing in the rain), κλπ, κλπ.

Όλοι την θέλουν (χωρίς βέβαια της κουφές υπερβολές της), αλλά καθώς στη ζωή υπάρχει και το κρύο χιούμορ της αντίφασης, υπάρχουν και άνθρωποι που σχεδόν την μισούν.
Μην πάει ο νου σας σε καλλιεργητές που θέλουν απλές ποτιστικές βροχούλες.
Υπάρχουν και άνθρωποι σαν τους τοπικούς άρχοντες του Μοσχάτου, της "κάτω χώρας" και της "μεσοποτάμιας" συνοικίας της Αττικής, που έτσι και βάλει ο θεός στόχο αμέτη μουχαμέτη να ρίξει καταιγίδα, οι δρόμοι γίνονται χείμαρροι αδιάβατοι και λίμνες άπατες, που μουσκεύει το prestige και το image τους.
Αυτοί λοιπόν αφού δεν έκαναν τα αντιπλημμυρικά που έπρεπε, όχι μόνον δεν την θέλουν, αλλά και την ξορκίζουν!

Σήμερα έχει δημοτικό συμβούλιο, κι αν η ΕΜΥ βγει αληθινή φέρτε βάρκες να διαβείτε τον Κοραή ποταμό, χώρια την κριτική της αντιπολίτευσης (της "κακόβουλης" - εμ' πως αλλοιώς) που ο γιαραμπής να βάλει το χεράκι του μην τους περιλάβει κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης ή κατά την αποχώρηση από το κτήριο των συνεδριάσεων.
Βάλε από κοντά και τις εντυπώσεις το πολιτών που θα πάνε να τους θαυμάσουν επί τω έργω, και έδεσε το γλυκό.
Επειδή μάλιστα δεν μου φαίνονται προνοητικοί, θρήσκοι ή άνθρωποι της παράδοσης, δεν θα γνωρίζουν από ξόρκια.
Έτσι τους μεταφέρω μήνυμα της μάνας μου, της κυρα-Ευανθίας: Το Πάσχα που έρχεται, ότι απομείνει άκαυτο από τη λαμπάδα της Ανάστασης φυλάξτε το άρχοντες μου! Και κάθε φορά που οι προγνώσεις θα είναι δυσοίωνες ή βλέπετε ότι η βροχή πέφτει τουλούμι, να ανάβετε τις λαμπάδες για να σταματήσει το κακό...

Ως τα τώρα αυτό (δεν το λέω «κόλπο» για να μη βλαστημήσω) λειτουργεί θετικά στην κυρα-Ευανθία. Στα χέρια των αρχόντων της Κοραή δεν γνωρίζω τι θα συμβεί, καθότι μου μυρίζεται πολλαπλή χρήση και ως εκ τούτου, είτε οι λαμπάδες θα καταλυθούν, είτε ο μεγαλοδύναμος θα κουραστεί να συγκατανεύει στην παράκληση της αναστάσιμης λαμπάδας των μη προνοητικών και αδιόρθωτων...

Κυριακή, 20 Φεβρουαρίου 2011

Πολιτιστικά Πάρτυ

Από χθες το βράδυ διάβασα σε διάφορα ιστολόγια και σε χώρους κοινωνικής δικτύωσης ότι πρόκειται να πραγματοποιηθεί εκδήλωση στο πολιτιστικό για την Eurovision στα πλαίσια του καρναβαλιού. Δεν αρνείται κανείς ότι είναι μια καλή ευκαιρία και για να λειτουργήσει το πολιτιστικό, αλλά και για να πέσουν πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, ώστε να γίνει γνωστό σε έναν κύκλο ανθρώπων που ξεπερνάει τα στενά όρια του νέου δήμου μας. Αυτά είναι τα θετικά που προκύπτουν από την πρωτοβουλία των διοργανωτών. Δεν πρέπει να παραβλέψουμε όμως τα αρνητικά αλλά και την προοπτική που μπορεί να έχει στο μέλλον το πολιτιστικό κέντρο. (Παρεμπιπτόντως, και πριν την εκδήλωση θα ήταν καλό, αλλά όχι καίριο χρονικά, είτε να προστεθεί στον τοίχο εκεί που γράφει «Πολιτιστικό Κέντρο Δήμου Μοσχάτου» η λέξη Ταύρου, είτε να αφαιρεθεί η λέξη «Δήμου» ώστε να προσδιορίζεται η λέξη «Μοσχάτου» ως τοπωνύμιο).

Καταρχάς να υπερτονίσω κάτι. Κατά την άποψή μου το πολιτιστικό δεν είναι μαυσωλείο, όπως δεν είναι και κλαμπ. Δεν είναι ασύμβατες με τέτοιους χώρους αντίστοιχες εκδηλώσεις, άλλωστε ακόμα και στο Μέγαρο Μουσικής λαμβάνουν χώρα δρώμενα που εστιάζουν στην ευρεία λαϊκή απαίτηση. Θεωρώ όμως ότι είναι προαπαιτούμενο ο σεβασμός του χώρου. Και αυτή την έννοια δεν την συνδυάζω με το περιεχόμενο των εκδηλώσεων, αφού πιστεύω στην ελεύθερη έκφραση - μακριά από φαινόμενα ελιτισμού, αλλά με το αντικείμενο καθαυτό, την αίθουσα εκδηλώσεων του πολιτιστικού η οποία δεν είναι δυνατόν να διατεθεί για πάρτυ. Είναι αίθουσα εκδηλώσεων όπου οι παριστάμενοι καλό είναι να συνειδητοποιούν ότι παραβρίσκονται για να παρακολουθήσουν τους καλλιτέχνες με τον ανάλογο σεβασμό, για το χώρο και την εκδήλωση. Τι θα γίνει λοιπόν την Τετάρτη; Αν είναι δυνατόν το πάρτυ να γίνει εκτός της αίθουσας και μέσα μόνο η καλλιτεχνική εκδήλωση, έχει καλώς. Χρειάζεται όμως μεγάλη προσπάθεια από ανθρώπους του δήμου να διαφυλάξουν το χώρο από την κοσμοσυρροή. Και αφού ένα πάρτυ προβλέπει εθιμοτυπικά αναψυκτικά και φαγητά, αυτά δεν πρέπει να περάσουν με κανένα τρόπο μέσα στην αίθουσα. Καλύτερο πάλι θα ήταν να προσφερθούν (αν υπάρχει τέτοιος σχεδιασμός) μετά το τέλος της εκδήλωσης, όπως συνηθίζεται σε αντίστοιχες περιπτώσεις. Όταν όμως προσκαλείται ο κόσμος σε πάρτυ, εμφορείται από την ανάλογη προδιάθεση και αυτό είναι κάτι που ο καθένας μας μπορεί να αισθανθεί. Λοιπόν αν τελικά έρθω, θα έχω την προδιάθεση, να χορέψω παντού, όπου βρω, ανάμεσα στα καθίσματα και τους διαδρόμους της αίθουσας. Αυτό δεν σημαίνει πάρτυ; Προς Θεού μην καταλήξουμε εκεί, γιατί προς τα εκεί πηγαίνει.

Η προοπτική του πολιτιστικού κέντρου, εκτιμώ ότι έχει πολύ μεγάλο ενδιαφέρον. Ο δήμος θα πρέπει να το εκμεταλλευτεί πολυεπίπεδα, άλλωστε είναι ένα ακριβό στολίδι για να χρησιμοποιείται μόνο γιατί δεν έχουμε άλλο κλειστό χώρο για εκδηλώσεις. Βέβαια οι πολιτιστικές ομάδες της περιοχής έχουν βρει χώρο έκφρασης, αυτό δεν πρέπει να το παραβλέψουμε, και έχουν ήδη, κάποιες, παρουσιάσει το έργο τους μέσα από το πολιτιστικό στο πρόσφατο παρελθόν, μαζί τους και εγώ. Μιλάω, όμως, κυρίως για το παρόν και το μέλλον. Το πολιτιστικό είναι ένας πολύ ενδιαφέρων χώρος και μπορεί να προσελκύσει καλλιτεχνικές ομάδες από ολόκληρο το λεκανοπέδιο και όχι μόνο στη βάση θεματικών ενοτήτων (τριήμερα εκδηλώσεων κλπ) αλλά με πιο ανοιχτό ορίζοντα και σε πιο μόνιμη βάση, και γιατί όχι, να προσφέρει και στο δημοτικό ταμείο κάποια έσοδα. Αν θέλουμε να προάγουμε τον πολιτισμό στην περιοχή μας, είναι σημαντικό να μπορούμε να φέρουμε σε επαφή τους πολίτες μας με τέτοιες καλλιτεχνικές βραδιές ή ημερίδες. Άλλωστε το επίθετο «πολιτιστικός» εμπεριέχει την έννοια της προσφοράς του πολιτισμού ως πράξη. Απαιτούμενος, βέβαια, ο συνδυασμός με ένα ισχυρό πνευματικό κέντρο, αλλά αυτό είναι θεματολογία μιας άλλης συζήτησης.

Βασίλης Γραβάνης
Καθηγητής Μουσικής

Σάββατο, 19 Φεβρουαρίου 2011

Τα blogs της αβάντας

Δημοσιεύουμε επίκαιρη επιστολή αναγνώστη μας, με μοναδική παρέμβαση σε κάποια ζητήματα στήξης και στον τονισμό (με παχειά γράμματα) κάποιων σημείων από αυτά που γράφει... Ο τίτλος είναι επίσης δικός του, αν και από την πλευρά μας θα προσθέταμε "Τα blogs της αβάντας και η ανεύθυνη στάση του Δήμου". Για το θέμα θα υπάρξει σχολιασμός με σχετικό άρθρο από τους συντάκτες της "ΜοσχατουΠολις"


Η προπαγάνδα και η αβάντα στις μέρες μας φαίνεται ότι είναι το Α και το Ω για να μπορέσει κάποιος να δημιουργήσει ψευδείς εντυπώσεις, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τις προθέσεις του σε πολλά θέματα που υπάρχει ανάγκη αναπλήρωσης του κενού σε επίπεδο δήμου.
Διαβάσαμε τόσο στο Mosxato Live όσο και στο Mosxato Life για τα μαγαζιά που φέτος συμμετέχουν στις εκδηλώσεις καρναβαλιού στο δήμο Μοσχάτου Ταύρου με διάφορες εκδηλώσεις το Σαββατοκύριακο, με την υποσημείωση ότι όσα μαγαζιά θέλουν να συμμετέχουν θα πρέπει να το δηλώνουν κάθε Δευτέρα στον τρίτο όροφο του δήμου, δηλαδή εκεί που εδρεύει ο Δήμαρχος και ο κ. Ιωαννίδης, γενικός διευθυντής του δήμου, μιας και το πρόγραμμα βγαίνει ανά βδομάδα.
Διαβάζοντας λοιπόν όλα αυτά βγάλαμε το συμπέρασμα ότι αφού συμμετέχουν τα μαγαζιά στις εκδηλώσεις του δήμου και μάλιστα με δήλωσή τους κάθε Δευτέρα στον τρίτο όροφο, για να ανακοινώνεται το πρόγραμμα, περιμέναμε κάποια επιχορήγηση του δήμου προς αυτά, με αποτέλεσμα κάποιο δωρεάν ποτό ή χαμηλότερες τιμές, ή την πρωτοβουλία από μεριάς των μαγαζιών για κάτι τέτοιο.
Σε επίσκεψη όμως που κάναμε στα περισσότερα μαγαζιά σαν πελάτες ούτε το ένα ίσχυε ούτε το άλλο.
Οι τιμές ήταν ακριβώς ίδιες και σε ορισμένες περιπτώσεις και λίγο τσιμπημένες.
Επομένως από πού προκύπτει ότι τα μαγαζιά συμμετέχουν στις καρναβαλικές εκδηλώσεις του δήμου;

Όταν κάποιος συμμετέχει σε κάποια κοινωνική εκδήλωση, προσφέρει σε αυτήν και στους πολίτες, είτε λέγεται Δήμος, είτε λέγεται επιχείρηση.

Τώρα πως ο Δήμος δίνει το δικαίωμα σε ορισμένα blogs να χρησιμοποιούν το όνομα του Δήμου και μάλιστα να μιλάνε ρητά για τον «τρίτο όροφο», εκεί δηλαδή που εδρεύει το γραφείο του Δημάρχου και το γραφείο του κ. Ιωαννίδη, αυτός που πρέπει να απαντήσει είναι ο ΔΗΜΟΣ, εκτός και αν αυτό το οποίο έγινε από τα blogs, έγινε με δική τους πρωτοβουλία και εν αγνοία του Δήμου!

Και στις δύο περιπτώσεις πάντως, ο Δήμος οφείλει μια εξήγηση (γιατί εμπλέκεται το όνομα του) και μάλιστα με την συγκεκριμενοποίηση «ο τρίτος όροφος», σε κάτι που καμιά σχέση δεν έχει με το πρόγραμμα του καρναβαλιού και με αυτό που προσφέρει ο Δήμος στους δημότες του!
Τα μαγαζιά του δήμου μας πρέπει να στηριχθούν με πολλούς τρόπους και όταν επικαλούνται κάποια την συμμετοχή τους στο καρναβάλι - σε συνεννόηση μάλιστα με το Δήμο - θα έπρεπε ο Δήμος να τα επιχορηγεί, με αποτέλεσμα τόσο την στήριξή τους όσο και την προσφορά του στους δημότες του.
Αυτό το συγκεκριμένο απλό μα καθοριστικό στοιχείο που θα δικαιολογούσε και την συμμετοχή των μαγαζιών στο καρναβάλι, τα δυο συγκεκριμένα blogs ουδόλως το έλαβαν υπόψη τους, μπρος στην πρεμούρα τους για αβάντα στο Δήμο, παραπληροφορώντας συνειδητά ή ασυνείδητα.
Θέλω να πιστεύω ότι ο Δήμος είναι έξω από όλα αυτά και περιμένω τα αντανακλαστικά του, γιατί αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα και δίνουν στον οποιονδήποτε το δικαίωμα να πράττει αλόγιστα επ’ ονόματι του Δήμου.

Τρίτη, 15 Φεβρουαρίου 2011

Δημοκρατία à la carte

Οι δημόσιες θέσεις και ιδιαίτερα αυτές που στέκουν υψηλά, έχουν την γοητεία τους: παρέχουν την αίσθηση της μεγαλοπρέπειας, την απόλαυση της εξουσίας και μια σειρά από άλλα ωραία πράγματα. Έχουν όμως και τους κινδύνους τους! Ως εκ της θέσεως, τα μάτια πέφτουν πάνω τους. Το πώς κάθεται κάποιος στην καρέκλα του αιρετού άρχοντα και το πως ενεργεί στα πλαίσια του αξιώματός του, γίνονται αντικείμενο συζήτησης. Έτσι είναι το παιχνίδι της δημοκρατίας μας. Σχόλια, κριτική, αντίλογος, αντιπολίτευση, είναι μια ενδεικτική γκάμα του μενού της δημόσιας ζωής και ο άρχοντας οφείλει να τα δέχεται και να αντέχει σε αυτά. Εκτός και – εξαιτίας κακών συνηθειών και αντίληψης – πιστεύει σε μια συφερτική «Δημοκρατία à la carte». Η προσπάθεια να την επιβάλει με την προειδοποίηση νομικών συνεπειών, δεν είναι μόνον αντικειμενικά αναποτελεσματική, αλλά και άκομψη, εφόσον πρόκειται για τον δήμαρχό μιας πόλης. Μια καταφυγή σε σατυρικούς και φιλοσόφους σαν τον Αριστοφάνη, τον Ιμμάνουελ Κάντ, τον Γούντυ Άλεν ή τον Πλάτωνα, θα ήταν ουσιαστικότερη στην αντιμετώπιση της κριτικής που ασκούν Aνώνυμοι μέσα από τα blogs και χρησιμότερη ως εργαλείο που οπλίζει με σθένος έναν δήμαρχο… και για να αφουγκραστεί την ελεύθερη γνώμη, αλλά και για να διασχίσει το δύσκολο ανάγλυφο της τετραετίας (*) που ήδη άρχισε.

--------------------------
(*) στην ουσία 3 1/2 χρόνια

Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Στηλιτεύοντας την αντίφαση και την αφωνία

Ο κοινοτικός σύμβουλος Μοσχάτου, κ. Δημήτρης Ζώταλης με επιστολή του μιλάει για την αντίφαση των πρόσφατων δηλώσεων Σωπάκη για το καρναβάλι και το Πνευματικό Κέντρο με την στάση που τήρησε στο Δημοτικό Συμβούλιο! Ταυτόχρονα στηλιτεύει την γενική αφωνία της αντιπολίτευσης, για τα κακώς κείμενα στο Νομικό Πρόσωπο.

"Τις τελευταίες μέρες γίνεται πολύς λόγος για το καρναβάλι αλλά και γενικότερα για θέματα που αφορούν το Πνευματικό Κέντρο.
Στο πρόσφατο φύλλο της εφημερίδας «Μαχητική», δημοσιεύτηκε ανακοίνωση του κυρίου Σωπάκη, επικεφαλής του συνδυασμού «Δράση Τώρα».
Το θέμα της ανακοίνωσης, ήταν ο τρόπος διεξαγωγής του καρναβαλιού, και διάφορες προτάσεις, που είχαν να κάνουν με αυτό.
Με μεγάλη έκπληξη διαπίστωσα ότι αναφερόταν το θέμα του Πνευματικού Κέντρου με τους απλήρωτους καθηγητές και τα πολλά και ποικίλα προβλήματα του ΩΔΕΙΟΥ.
Σε όλα αυτά τα οποία αναφέρονται και καλώς κάνουν και αναφέρονται, εκφράζω την έκπληξη και την απορία μου για το εξής γεγονός.
Στην προ εικοσαημέρου συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, ο κ. Σωπάκης και όλη η αντιπολίτευση ψήφισε ομόφωνα να παραμείνει το Πνευματικό Κέντρο ανεξάρτητο ΝΠΔΔ, με επιχειρηματολογία που έλεγε ότι το Ωδείο λειτουργεί άριστα, με όλα τα τμήματά του ενεργά!!!
Εκτός αυτού, η εισήγηση της πλειοψηφίας που ψηφίστηκε ομόφωνα, επικαλείτο την ανύπαρκτη Δημοτική Φιλαρμονική, και σαν επιστέγασμα το Καρναβάλι, με την πανελλήνια απήχησή του.
Σε αυτή τη συνεδρίαση, κανείς δημοτικός σύμβουλος δεν έβαλε ούτε ένα ερώτημα, ούτε ένα προβληματισμό, ούτε μια σκέψη για τα πολλά και ποικίλα προβλήματα του Πνευματικού Κέντρου, αλλά και του Ωδείου ειδικότερα.
Όλα αυτά που εκ των υστέρων αναφέρει ο κ. Σωπάκης, τέθηκαν στη συνεδρίαση της Δημοτικής Κοινότητας Μοσχάτου μετά από παρέμβαση μου, αναδεικνύοντας τόσο το πρόβλημα του Ωδείου, όσο και της Φιλαρμονικής, γεγονός που ανάγκασε τον κ. Ευθυμίου να δώσει εξηγήσεις, λέγοντας μάλιστα την χαρακτηριστική φράση ότι υπήρξαν «διοικητικές αστοχίες».
Χωρίς να θέλω να θίξω κανένα πρόσωπο από τους Δημοτικούς Συμβούλους της αντιπολίτευσης, έρχομαι να διατυπώσω ότι ο φυσικός χώρος μέσα στον οποίο αναφέρονται τα προβλήματα, είναι το Δημοτικό Συμβούλιο και στη συνέχεια γίνεται η δημοσιοποίηση τους.
Αυτό δυστυχώς δεν έγινε!
Και όχι μόνο δεν έγινε, αλλά αντιθέτως όλοι οι Δημοτικοί Σύμβουλοι (πλην του κ. Τουφεξίδη που ήταν απών με προβλήματα υγείας), ατυχώς, έπλεξαν το εγκώμιο του Πνευματικού Κέντρου για την άριστη λειτουργία του, ψηφίζοντας ομόφωνα αυτήν την επιχειρηματολογία.
Το Πνευματικό Κέντρο έχει όντως πολλά προβλήματα και αυτά πρέπει πραγματικά να εντοπιστούν και να προβληθούν γιατί μόνο έτσι θα βρουν τη λύση τους.
Τελειώνω με την εξής απορία;
Γιατί ουδείς από τους Δημοτικούς Συμβούλους της αντιπολίτευσης δεν έβαλε τα θέματα αυτά που αναφέρει η «Δράση Τώρα» και ο αυτοαναιρούμενος επικεφαλής της, στην προ εικοσαημέρου συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο";

Δημήτρης Ζώταλης

Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Πολίτες συνεστιαζόμενοι

Μην σπρώχνεστε! Μαθαίνω από τον οικονομικό υπεύθυνο ότι έχουμε sold-out! Δυστυχώς, γιατί δεν θα συμφάγουμε με όσους το επιθυμούν (αφού δεν απόκτησαν το μαγικό χαρτάκι της πρόσκλησης) και δυστυχώς, γιατί δεν θα διευρύνουμε τα έσοδα που τόσο χρειαζόμαστε, μιας και εμείς στηριζόμαστε στον ρεφενέ!

Ο "Γραβιάς"

Έκλεισε και η μοντέρνα του έκδοση.
Οι λόγοι της διακοπής λειτουργίας αφορούν τους επίγονους, την 3η γενιά που διαχειριζόταν την "Ρούμελη" ή καλύτερα το Γαλακτοζαχαροπλαστείον "του Γραβιά".
Εμάς μας αφορά η απώλεια μιας παράδοσης, του αυτονόητου, μιάς σχεδόν αγαπημένης λέξης...
..........

Σαν πιτσιρικάς δεν υπήρχε περίπτωση να μην διαβώ την πόρτα του άπαξ της ημέρας.
Έτρεχα σαν αστραπή, εκτελώντας εντολές των γονιών μου, να αγοράσω το απαραίτητο γάλα, αλλά και κάποια βασικά συμπληρώματα της τότε καθημερινής διατροφής της οικογένειας, όπως γιαούρτι ή ρυζόγαλο (αφράτο, και πασπαλισμένο με αρωματική σκόνη κανέλα).
Όσο ο κυρ Παναγιώτης να ετοιμάσει την παραγγελία, τα παιδικά μάτια πέφτανε αχόρταγα στις βιτρίνες με τα γλυκίσματα: τους φοβερούς μπακλαβάδες και τα κανταΐφια, τα απαράμιλλα αμυγδαλωτά (εργολάβους, τα λέγαμε)...
Αλλά και στις γιορτές, όταν πηγαίναμε επίσκεψη σε φιλικό σπίτι, έπρεπε να μπούμε για να ψωνίσουμε το απαραίτητο δώρο – ένα μπουκάλι βερμούτ, μια κασετίνα μαργαρίτες, ένα μάτσο αρωματικά φοντάν ή ένα κουτί με 5-6 σοκολατίνες ή πάστες αμυγδάλου.
Μπροστά ο μαρμάρινος πάγκος με τους εποχιακούς κουραμπιέδες, τα μελομακάρονα ή τα τσουρέκια (στολισμένα με ένα κατακόκκινο αυγό στο κέντρο).
Εντολές του τύπου «πετάξου μέχρι του Γραβιά» ή σύντομοι διάλογοι «Που πας Χρυσούλα; Μέχρι του Γραβιά για ρυζόγαλο, κυρά Στέλλα» ήταν μέρος της ζωής μας, αρωματισμένο με την οικία ξινίλα του μαγαζιού, που αναδυόταν από τα γαλακτοκομικά προϊόντα και που κυρίως ξεχυνόταν από το εργαστήριο (από την πλευρά της Μεταμορφώσεως – δίπλα στου Πίττα) όπου μεγαλουργούσε ο κυρ Παναγιώτης, επικουρούμενος από τα ανίψια του, τον Αριστείδη, τον Μήτσο, και πιο έπειτα τον Ταξιάρχη…
Οι τελευταίες καλές αναμνήσεις έρχονται όταν πια εγώ, οι φίλοι μου, αλλά και ολάκερη σχεδόν η τότε μοσχατιώτικη νεολαία ξενυχτάγαμε τα καλοκαίρια στου Γραβιά.
Ο γερο-Γραβιάς με τα φοβερά ματογυάλια του και την χαρακτηριστική ρουμελιώτικη προφορά του μας καληνύχτιζε πρώτος, για να ακολουθήσουν τα ανίψια κατά τα μεσάνυχτα.
Κλείδωναν, κατέβαζαν τα ρολά, αλλά πάντα αφήναν για μας ελεύθερες τις καρέκλες και τα τραπεζάκια χύμα στο φαρδύ πεζοδρόμιο ώστε να ρητορεύσουμε και να «τσακωθούμε» για τα ποδοσφαιρικά (την πορεία του Α.Ο. Μοσχάτου, τις προοπτικές τις ομάδας στο νέο πρωτάθλημα, τις κόντρες Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, τις μεταγραφές…).
Κάποτε το μαγαζί πήγε απέναντι και τέλειωσαν όλα.
Ένα κομμάτι της ζωής μας είχε φύγει (από τότε)…


------------------------------
Οι φωτογραφίες είναι από το Αναμνηστικό Λεύκωμα 1920-1960, έκδοσης της Δ.ΕΠ.Ε.Κ.Ε.Π.
Ειδικα για την δεύτερη φωτογραφία θέλω με βεβαιότητα να κάνουμε την εξής διόρθωση:  Οι παρελαύνοντες δεν είναι αθλητές του Πυγμαχικού Συλλόγου. 
Ο σημαιοφόρος είναι ο Δημήτρης Καπίρης και κρατάει την σημαία της Αθλητικής Ένωσης Μοσχάτου...

Παρασκευή, 11 Φεβρουαρίου 2011

Το παράσημο της χάλκινης σκούπας

Α! …όλα κι όλα…
Είμαστε κριτικοί και ορισμένες φορές καυστικοί, αλλά το δίκιο – δίκιο.
Ενώ κάποιοι από την μετα-παπαντωνική βαρονία κάνουν έργο με επιστολές και παρασκηνιακές μανούβρες, ο κ. Δημητρίου το παλεύει.
Η καθαριότητα στους δρόμους του Μοσχάτου είναι ορατή και η σύγκριση με την λίγο προ τις δημοτικές εκλογές κατάσταση είναι σαφώς εις βάρος του τότε αντιδημάρχου και του τότε…δημάρχου.
Μάλιστα, και οι Ταυριώτες (στη διάρκεια πρόσφατης σύσκεψης της Εκτελεστικής Επιτροπής της παράταξης ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ) αναγνωρίζουν την βελτίωση της καθαριότητας στα Σφαγεία.
Προσωπικά νοιώθω να δικαιώνονται οι προβλέψεις μου ως προς τον κ. Δημητρίου, καθώς ξέρω ότι είναι της «εφαρμοσμένης πολιτικής».
Εκεί που δεν δικαιώνεται είναι σε πρακτικές που εφάρμοσε σε άλλο τομέα της κοινωνικοπολιτικής δράσης του, αλλά αυτά είναι άλλου παπά ευαγγέλια που θα διαβαστούν όταν πρέπει.
Προς το παρόν, να του απονείμω το μετάλλιο της "χάλκινης σκούπας", ως απόδειξη αναγνώρισης του έργου του κατά τις 100 πρώτες ημέρες διακυβέρνησης Ευθυμίου!
* Συγχαρητήρια σύντροφε αντιδήμαρχε! *

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Σκέψεις για το Καρναβάλι

Η αλήθεια είναι ότι στο Μοσχάτο δεν είχαμε κάποια ιδιαίτερη παράδοση σε Αποκριάτικες γιορτές και δρώμενα ή σε καρναβαλικές παρελάσεις.
Ό,τι όλος ο κόσμος, το ίδιο κι εμείς, θα μπορούσαμε να πούμε πολύ απλά, μα περιεκτικά.
Γλέντια στα σπίτια με πρόχειρες, αλλά ευρηματικές μεταμφιέσεις, κάποιες μικρογιορτούλες στα σχολεία, περιφερόμενοι τσιγγάνοι με το γαϊτανάκι συνοδεία κλαρίνων, κλπ…

Κανονικά πράγματα, δηλαδή, μέχρις το 1986, τότε που μια ιδέα του Σπύρου Νικολετάτου και η άμεση δράση του δημοτικού σύμβουλου Γρηγόρη Παπαδόπουλου, κουβάλησαν στους δρόμους του Μοσχάτου τους καρναβαλιστές της Πάτρας, οι οποίοι είχαν κατέβει στην Αθήνα για να διαφημίσουν ζωντανά την Πατρινή αποκριάτικη φιέστα!
Από εκεί άρχισαν όλα.

Πολύ σύντομα το Μοσχατιώτικο Καρναβάλι έφτασε να καλύπτεται τηλεοπτικά (και μάλιστα από το κρατικό κανάλι) και να εδραιωθεί σαν ένα από τα καλύτερα και δημοφιλέστερα Ελληνικά καρναβάλια, μαζί με αυτά της Πάτρας, της Ξάνθης και της Θήβας!
Θυμάμαι ότι στην αρχή – ως δημοτικός σύμβουλος – ήμουνα κάθετα αντίθετος στο περιεχόμενο της παρέλασης, ως μίας αντιγραφής χωρίς νόημα και μίας άγαρμπης εισαγωγής σεξιστικών παρουσιάσεων και παρουσιών, κακού γούστου.

Στη συνέχεια, παρέα με τις ποιοτικές, ήρθαν και οι οικονομικού περιεχομένου ενστάσεις.
Μιλώντας την αλήθεια, πρέπει να δεχτούμε ότι είτε έτσι, είτε αλλιώς, το Καρναβάλι έστω λίγο δαπανηρό και έστω μέτριας καλαισθησίας (για το επίπεδο των απαιτητικών) πρόσφερε χαρά και αναψυχή σε μεγάλες λαϊκές μάζες και κυρίως πρόβαλε το Μοσχάτο πανελλήνια, συνδυαστικά μάλιστα και με άλλα πράγματα.
Γιατί μπορεί από το καντράν της τηλεόρασης, η εικόνα της κεντρικής λεωφόρου να μην έδινε (και να μην δίνει) μια εικόνα που θα αντιστοιχούσε στην εντυπωσιακή πρόοδο της πόλης, όμως οι επισκέπτες την ημέρα της κεντρικής παρέλασης εισέπρατταν και αντίστοιχα στην συνέχεια εξέπεμπαν τις θετικές εντυπώσεις από μια νοικοκυρεμένη και γιατί όχι όμορφη συνοικία.

Παρόλα αυτά, το έλλειμμα από όλη την καρναβαλιστική ιστορία του Μοσχάτου, που διασυνδέεται με τις σημερινές δυσκολίες αλλά και καθορίζει την μοίρα του – σήμερα και αύριο – εστιάζεται στην απουσία ενός Οργανισμού για το Καρναβάλι.
Εάν υπήρχε ο Οργανισμός όλα αυτά τα χρόνια, όχι μόνον θα είχε δώσει καλύτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά στην μοσχατιώτικη φιέστα των Αποκριών, αλλά θα είχε ίσως ετοιμάσει και την εναλλακτική λύση για ένα πρόγραμμα που θα εξασφάλιζε τη συνέχιση και ταυτόχρονα τις οικονομικότερες λύσεις, παρά τις δημοτικές εκλογές ή την οικονομική κρίση.

Η δυσκολία χειρισμού της κατάστασης φάνηκε στην σχετική συγκέντρωση που προσωπικά ο ίδιος ο Δήμαρχος χειρίστηκε και ξεχείλισε στην εισήγηση που κατατέθηκε στο Κοινοτικό Συμβούλιο Μοσχάτου!
Αλλά αφού δεν υπάρχει Οργανισμός Καρναβαλιού ή κάποια άλλη σχετική δομή και υπηρεσία, απορώ πως η σημερινή Δημοτική Αρχή αγνόησε την εμπειρία του Γρηγόρη Παπαδόπουλου.
Ο δήμαρχος ή ο αρμόδιος αντιδήμαρχος ζήτησε την αρωγή του, Ναι ή Όχι;

Παρά τις επιφυλάξεις που πάντα διατύπωνα, ειδικά για φέτος πιστεύω ότι η κεντρική παρέλαση δεν έπρεπε να καταργηθεί.
Πρέπει να γίνει κόντρα στην κακομοιριά της λιτότητας και στην κοινωνική κατάθλιψη που δημιουργεί το μνημόνιο.
Με χαμηλό budget, αλλά ενισχυμένη με το πνεύμα και τη θέληση των πολιτών του Ταύρου και του Μοσχάτου...
Η μεγάλη παρέλαση, βασισμένη στην υποστήριξη των δημοτών, οργανωμένη προσεκτικά από αυτούς που έχουν την ευθύνη, το κέφι και την εμπειρία θα έπρεπε να ακολουθήσει τα βήματα διεύρυνσης.
Να ξεκινήσουν οι Ταυριώτες από τον Εσταυρωμένο και οι Μοσχατιώτες από την Παραλία και αφού διασχίσουν τις γειτονιές τους να μπουν στην Πειραιώς, να συναντηθούν στα όρια των παλιών δήμων, κι εκεί να γίνει αποκριάτικο γλέντι...

Μέσα και πάνω στην Οδό Πειραιώς!

Στέφανος Ν. Μπιζάνης

Τετάρτη, 9 Φεβρουαρίου 2011

Η πλατεία Έναντι του ...γηροκομείου!!!

ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΧΩΡΟΣ, ΤΟΠΟΣ!

Χαιρόμαστε που, έστω και κάτω από καθεστώς πίεσης και κριτικής, το Κοινοτικό Συμβούλιο Μοσχάτου (Κ.Σ.Μ.) αποφάσισε να κινήσει το ζήτημα της ξεχαρβαλωμένης πλατείας δημαρχείου – ανατολικό τμήμα.
Το ότι το θέμα συζητήθηκε επίσημα και πάρθηκε η συγκεκριμένη απόφαση, είναι κόλαφος στην δημοτική αρχή Μοσχάτου για την παρακμιακή διετία 2009-10, αλλά και στους υποστηριχτές της, που μάλιστα κατά την προεκλογική περίοδο είχαν το θράσος να καμαρώνουν κι από πάνω!

Όμως η μετα-παπαντωνική πλειοψηφία εξακολουθεί ακόμη και τώρα να βρίσκεται να έχει πρόβλημα πολιτικής τάξης, καθώς η παρέμβαση της στο πρόβλημα, δια του Κοινοτικού Συμβουλίου, έχει τα χαρακτηριστικά μιας «ξεπέτας»… (για να μην πιέζουνε οι κριτικές φωνές).
Η πλατεία – ακόμη και σήμερα – αντιμετωπίζεται άψυχα, ως ένας χώρος που θέλει συμμάζεμα… σαν μια αλάνα χωρίς όνομα!!!
Στην εισήγηση του πρόεδρου του Κ.Σ.Μ. αναφέρεται ως «πλατεία έναντι του γηροκομείου».

Τέτοια κατάντια και ηθική παραμέληση!


Για όσους το αίσθημα της εντοπιότητας μετριέται ως η σχέση του ανθρώπου με τον τόπο – τον τόπο και όχι τον χώρο - η οριστική ικανοποίηση θα έρθει όταν αποκατασταθεί η πλατεία από τεχνική, αρχιτεκτονική και αισθητική άποψη, μα κυρίως όταν θα ενοποιηθεί σε ενιαίο Τόπο, που θα δίνει ψυχαγωγία και ποιότητα ζωής στους κατοίκους της πόλης...

Θα γίνω Μαροκάναααα


Συμπαθητικά άτομα όσοι μαζεύονται στην Μεσοποταμία.
Έχουν και απόψεις και ευαισθησίες αλλά αυτό που περισσεύει στις πράξεις τους είναι μια υπερβολή που μοιραία τους απομονώνει ή τους κάνει αναποτελεσματικούς.

Η υπερβολή – τις πιο πολλές φορές – δεν έρχεται από μόνη της, αλλά από μια συνειδητή επιλογή, κάτι σαν στυλ, για να το πούμε πιο απλοϊκά.

Αυτό έκαναν και τούτη τη φορά με το ψήφισμα υπέρ των 300 μαροκινών (και όχι μόνον) λαθρομεταναστών.

Δεν ξέρω αν την περασμένη Κυριακή που είχαν την μάζωξη τους, κουβαλήσανε κανένα φουκαρά μαροκινό από το νεοκλασικό της Πατησίων, ώστε να επιτευχθεί και το σχετικόν couleur locale, όμως περίσσεψε η ευαισθησία και η διεθνιστική – πολύπολιτισμική αλληλεγγύη με φράσεις και αφορισμούς του τύπου:

«Να σταματήσει η θέσπιση εγκληματικών νόμων»,

«Να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών»,

«Να σταματήσει η ανέγερση του τείχους στον Έβρο»

(αυτό θαρρώ είναι το καλύτερο όλων – εφέντη μ’ Ταγίπ στείλε μας καμιά 50αριά χιλιάδες μέχρι το Πάσχα γιατί τα ντόκια της Πάτρας και οι χαμόδρομοι πέριξ της Ομόνοιας έχουν διαθέσιμα τετραγωνικά, χώρια που χρειάζεται ενίσχυση το μέτωπο «ντοπιων και μεταναστών»!

Κοντά σ’ αυτά βάλτε και ένα μπαράζ λέξεων και ευχών για μια Ελλάδα χωρίς σύνορα, χωρίς χαρτιά, χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς ρατσισμό, χωρίς, χωρίς, χωρίς…
(Απλοχεριά λέμε)

Κι εγώ, κι εσείς, τέκνα Ελλήνων, τι καθόμαστε και κλαίμε από τις φάπες του μνημονίου…

Πιάστε πινέλα και πινελάτσες… βουτήξτε τις μέσα σε χρώματα της όμπρας, της ώχρας και της μαύρης και κακιάς μας ώρας, και βαφτείτε μαροκινοί και αφγανοί μπας και μας λυπηθεί κανείς…


--------------------------

Το Ψήφισμα
Η Γενική Συνέλευση της κίνησης πολιτών «Μεσοποταμία» της Κυριακής 6 Φεβρουαρίου εκφράζει την αμέριστη αλληλεγγύη της στους 300 μετανάστες εργάτες, που βρίσκονται σε απεργία πείνας διεκδικώντας τη νομιμοποίηση όλων των μεταναστών χωρίς προϋποθέσεις. Να σταματήσει η θέσπιση εγκληματικών νόμων εναντίον μεταναστών και προσφύγων και να παύσουν οι αστυνομικές και γραφειοκρατικές διώξεις. Να σταματήσει η ανέγερση του τείχους στον Έβρο. Να κλείσουν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών. Η αλληλεγγύη και οι κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών μπορούν όχι μόνο να στήσουν τα δικά μας τείχη απέναντι στην επίθεση του κεφαλαίου που δεχόμαστε αλλά και να αξιώσουν έναν κόσμο χωρίς φτώχεια, ρατσισμό, εκμετάλλευση, χαρτιά και σύνορα. Ας γκρεμίσουμε τα τείχη του ρατσισμού, ας χτίσουμε δεσμούς αλληλεγγύης και αγώνα.
ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΛΑΘΡΑΙΟΣ
7-2-2011, Η Γραμματεία

Τρίτη, 8 Φεβρουαρίου 2011

Καρναβαλίζουμε μεν, κρατάμε τους τύπους δε...

Δεν γνωρίζουμε αν κάποιες ειδικές συνθήκες επέβαλαν την προσωπική παρουσία του νέου δημάρχου στην μάζωξη για το καρναβάλι. Όποιοι και αν είναι οι λόγοι, ο άμεσος συγχρωτισμός δήμαρχου και εκπροσώπων των διαφόρων φορέων δεν σημαίνει και ισοπέδωση «των τύπων». Μπορεί ο άνθρωπος να μην είναι επιβλητικός και τσεκουράτος σαν τον προκάτοχό του, και μπορεί να χρειάζεται στο ξεκίνημά ένα κάποιο promotion αμεσότητας (τα ίδια έκανε και ο Παπαντώνης στις αρχές – και μετά μην τον είδατε), αλλά οι οικειότητες στον ενικό και τα «Αντρέα μου» εκθέτουν, και μάλιστα όταν προέρχονται από κυρία της οποίας το θάρρος μάλλον δεν δικαιολογείται. Του αρτίστα τέτοιων συγκεντρώσεων, Γρηγόρη Παπαδόπουλου, οριστικά απόντος, αναρωτηθήκαμε που ήταν κρυμμένος ο καθ' ύλην υπεύθυνος του καρναβαλιού και προεδρεύων των πνευματικών και πολιτιστικών ζητημάτων του δήμου...

Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Ο ακόρεστος Αναρριχησίας...

Το 2004 ρητόρευε και ανέλυε ότι η ήττα του κόμματος του ήταν αποτέλεσμα μιας παρακμιακής πολιτικής που υπέθαλπε και προωθούσε τους κομματικούς πολυθεσίτες.
Αυτούς που φρόντιζαν να κατέχουν πάντα κομματικές θέσεις και αξιώματα (σε τοπικές, σε νομαρχιακές, σε τομείς και σε δίκτυα, σε κεντρικό επίπεδο, κοκ)…
Αυτούς που, συνήθως, στη γειτονιά τους είναι δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι ή δημοτικοί σύμβουλοι (γιατί σου «λέει»… το κόμμα από πού θα διαλέξει στελέχη για την αυτοδιοίκηση;)…
Αυτούς που ως κομματικοί ινστρούχτορες και αυτοδιοικητικές προσωπικότητες αναλαμβάνουν τον ρόλο του «Γκρούεζα», ώστε να στηρίξουν την εκλογή υποψήφιων βουλευτών (με το αζημίωτο φυσικά)…
Αυτούς που στην συνέχεια, και μέσα από τα παραπάνω οφίτσια, επιδιώκουν να είναι η μαγιά και το περιεχόμενο της δεξαμενής, για τις θέσεις προέδρων, αντιπροέδρων, διευθυντών και συμβούλων σε δημόσιους οργανισμούς, κλπ.

Όλοι αυτοί δεν είναι παρά οι μεγαλόσχημοι παράγοντες με τα ακριβά κοστούμια ή οι μικροπαράγοντες με τα φτηνιάρικα πρετ-α-ποτρέ κοστουμάκια από το Glou, που σαν στόχο έχουν (οι δεύτεροι) να προβιβαστούν και να ενταχθούν στην ανώτερη κατηγορία!

Είναι όλοι αυτοί που προεκλογικά, το 2009, κατακεραύνωσε ο Αρχηγός τους σαν τους "ανθρώπους με τα μαύρα κοστούμια" και τους έστελνε μαντάτα να τα αφήσουν στις ντουλάπες ή να μην τα παραγγείλουν...αποσταθεροποιόντας για μιά στιγμή τους φουκαράδες...

Όμως, ΚΑΙ η δήλωση του Αρχηγού (στο Εθνικό Συμβούλιο), ΚΑΙ η «Ανοιχτή Διακυβέρνηση» (OpenGov εις την …καθομιλουμένη!!!), είτε έμειναν εξαγγελίες, είτε νοθεύτηκαν στη συνέχεια, για να πάει η καρδιά των κομματικών μεγαλοπαραγόντων και μικροπαραγόντων, στη θέση της.

Στην περίπτωση της δικής μας Ιερουσαλήμ, όλοι οι παρεπιδημούντες αυτήν, γνωρίζουν πιά, που έφτασε (που καλύτερα κατέληξε) ο ιδεολόγος και κομματικός λουθηρανιστής του 2004.
Δεν έχετε παρά να μετρήσετε τα βραβεία – παράσημα που επιδαψίλευσε για τον εαυτούλη του, ώστε να δείτε που πήγαν οι ιδεολογικοί ρομαντισμοί και οι υποκρισίες του 2004.

Τώρα, κατά την εκτίμησή έμπειρων παρατηρητών, βρίσκεται μετεωριζόμενος κάπου μεταξύ των κατηγοριών των μεγαλο- και μικρο- παραγόντων, αλλά δεν προσέχει και ζητάει κεφαλαιοποίηση των κερδισμένων στο άψε – σβήσε!
Ανάσα σε κανέναν!
Ενώ οι στόχοι του είναι προς τα πάνω, ακόμη και την τοπική του κόμματός του θέλει να ελέγξει με βουτιά προς τα κάτω…
Αν δεν πρόκειται για κάποιο είδος βοναπαρτισμού που αναδύεται (εν αγνοία του;) τότε σίγουρα πρόκειται για παθολογικό αριβισμό, που εξειδικεύεται σε ομοειδείς τυχοδιωκτικές ενέργειες (κομματικά καπελώματα σε βοριά και νοτιά, σε Μοσχάτο και Ταύρο, αυτοαναγορεύση σε ανθύπατο της τοπικής Μοσχάτου, κλπ)

Όμως τα όμορφα δάση, όμορφα καίγονται, έχουμε προφητεύσει.
Δεν ξέρουμε αν είναι αργά για τον ημέτερο Αναρριχησία, αλλά ας μελετήσει την περίπτωση του «προεδράρα»!
Κάτι θα βρει εκεί, άξιο προς αποφυγή…
Ίσως υπάρχει κάποιος «καιρός» ακόμα!

Καρμανιόλα

Ένα θέμα λίγο πεζό αλλά τι να γίνει… η ζωή δεν είναι μόνον μεγάλη πολιτική, μεγάλες ιδέες ή μεγάλα λόγια.

..........

Γύριζα από το Κέντρο (για να καταλαβαινόμαστε εννοώ downtown) έξαλλος και τσαντισμένος, γιατί η δουλειά που είχα να κάνω στην Φειδίου δεν έγινε...

Τζάμπα χρόνος (όλο το πρωινό) και τζάμπα χρήμα για το πανάκριβο parking

Γυρίζω, λοιπόν, Μοσχάτο ρίχνοντας το ένα μπινελίκι μετά το άλλο για να ξεθυμάνω…

Κατηφορίζω τη Συγγρού, πιάνω ΣΕΦ και κοκαλώνω μπροστά στην Ποσειδώνος (στο τσάκ και θα είχα περάσει το φανάρι).

Εκεί… στην υπόγεια διάβαση του ΣΚΑΪ, μου την πέφτει ο Πακιστανός για καθάρισμα των τζαμιών.

Καθημερινά σχεδόν του σκάω από ένα 50ράκι έως 1 ολόκληρο ευρώπουλο!

Αυτή τη φορά, ο φουκαράς λακίζει απειλούμενος από την (ένας θεός ξέρει πόσο grotesque) φάτσα μου και από τον βρυχηθμό: Δεν έχω λεφτά …

Ρίχνω και μερικά για απεριτίφ, ξέρετε… @^&%*)^&)-&@$&*… (αλλά αυτά δεν μεταφράζονται)

Του είπα ψέματα.

Τα νομίσματα λαμποκοπούσαν ασημένια στην εσοχή δίπλα στο χειρόφρενο.

Μου γνέφει με το χέρι (πάει να πει, δεν πειράζει!.. αύριο…)

Ανάβει το φανάρι του ΣΚΑΙ και ξεχύνομαι δεξιά, συνεχίζοντας τα μπινελίκια, αλλά νοιώθοντας να εμφιλοχωρούν τύψεις για την ελεεινή συμπεριφορά στον φίλο μου των φαναριών.

Φτάνω στον ισόπεδο κόμβο της Πίνδου – ίσαμε εκεί που τελειώνει η νησίδα – και σταματάω.

Περνάνε μερικά δευτερόλεπτα ελέγχοντας το αντίθετο ρεύμα, μπας και βρω κανένα κενό ανάμεσα στα μποτιλιαρισμένα αμάξια που τραβάνε κατά Πειραιά και τρυπώσω στην Πίνδου… όταν ακούω το εφιαλτικό ουρλιαχτό!

Κοιτάζω πίσω και βλέπω με φρίκη ένα κατακόκκινο βουνό να έρχεται straight πάνω στον κώλο μου.

Τις εξηγήσεις τις έδωσα στον εαυτό μου μετά από 2-3 λεπτά, όσος χρόνος δηλαδή μου χρειάστηκε για να ανακάμψω από την πρόσκαιρη συμφόρεση που έπαθα ο άνθρωπος!

Αφού διαπίστωσα ότι είχα παρκάρει «κακήν κακώς» στο έμπα της οδού Πίνδου και ότι είχε εξαφανιστεί η τσαντίλα μου, γύρισα με τα πόδια στον ισόπεδο κόμβο και στάθηκα πάνω στη νησίδα.

Όλο κι όλο, μια απαγορευτική πινακίδα για την επιτόπου στροφή αριστερά, κι άλλη μία που διαφημίζει τον «Καταρράχτη»!

Τίποτα άλλο, που να προειδοποιεί ρε αδερφέ ότι κάποιοι μπορεί να στρίψουν αριστερά…

Ότι εδώ είναι η μία από τις δύο εισόδους σε μια πόλη που την λένε Μοσχάτο ή αλλιώς σε ένα διευρυμένο Καλλικρατικό δήμο που τον λέμε «Μοσχάτου και Ταύρου»...

Πάνω στην ελεεινή νησίδα, τέλος πάντων, αντιλήφθηκα τι είχε συμβεί, και υπολόγισα πρακτικά ποιο θα μπορούσε να ήταν το αποτέλεσμα...

Έκανα rewind στα γεγονότα που κατέγραψε η μνήμη μου, και είδα εμένα ταραγμένο και με διασπασμένη προσοχή να φτάνω στο άνοιγμα του ισόπεδου κόμβου.

Μπροστά εγώ, και πίσω μου ο Τσερόκης, δηλαδή ένα θηριώδες σε μέγεθος τζίπ Cherokee.

Και οι δύο στη δεξιά λωρίδα, με κατεύθυνση προς Καλλιθέα.

Στην δεξιά λωρίδα και σχεδόν πλάι στο κατακόκκινο τζιπ ένα άλλο αυτοκίνητο.

Σταματάω εγώ… και δεν σταματάει - καλύτερα δεν κόβει ταχύτητα, ο Τσερόκης…

(Ποιος ξέρει μπορεί να μίλαγε στο bluetooth με την γκόμενα του ή για business)…

Όταν πιά φτάσαμε σε απόσταση αναπνοής πατάει φρένο… και ταυτόχρονα κόβει τιμόνι δεξιά και στο χιλιοστό αποφεύγει τον τσαντισμένο κώλο μου… ενώ σε κλάσματα του δευτερόλεπτου με νέο ελιγμό γλυτώνει από την μούρη του άλλου αυτοκινήτου στα δεξιά του.

(Οδηγάρα τελικά ο Τσερόκης)

Αν έπεφτε πάνω μου, ίσως τώρα να μην σας ιστορούσα το γεγονός και ίσως να μην ξανατσαντιζόμουνα ποτέ!

Με εννοείτε, ε;

Διδάγματα:

Πρώτον, στην ζωή υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από μια «σκατένια μέρα», οπότε μην αφήνετε το θυμό και την τσαντίλα σας να διαρκεί επί πολύ, ειδικά όταν οδηγείτε και ειδικότερα όταν στρίβεται να μπείτε στο Μοσχάτο από Πίνδου μεριά.

Δεύτερον, ποτέ μην πείτε όχι, στο μαυριδερό χεράκι που απλώνεται προς το μέρος σας, ζητώντας ένα παλιοκέρμα όλο-κι-όλο, γιατί όχι μόνον δεν θα φτωχύνετε, αλλά θα γίνετε πιο ευλογημένοι, άρα και όχι τσαντισμένοι οδηγοί…

Τρίτον, και πιο σοβαρό, πρέπει πάντα να στέλνεις αναφορές στις αρχές και τις υπηρεσίες του Δήμου, για πράγματα που πρέπει να διορθωθούν.

(Το να διηγηθώ απλά στους φίλους μου το περιστατικό, δεν σώζει τον επόμενο συμπολίτη μας από μια σοβαρή σύγκρουση που μπορεί να συμβεί σε κάθε λεπτό.

Γι’ αυτό την ιστορία μου την στέλνω στον Δήμαρχο της πόλης μου, ζητόντας του κοντά στα άλλα που ζήτησε από το Ρέππα, να προσθέσει και το πρόβλημα της καρμανιόλας στον ισόπεδο κόμβο της Ποσειδώνος & Πίνδου.

Μια μεγάλη ταμπέλα, στο επίμαχο μέρος, που να λέει ΜΟΣΧΑΤΟ: ΕΙΣΟΔΟΣ A (όπως στην Βουλιαγμένης για την Ηλιούπολη) και κυρίως μια εσοχή αναμονής για τα αυτοκίνητα που σκοπεύουν να στρίψουν αρίστερά (όπως στην νησίδα της Χρ. Σμύρνης) θα ήταν μια σημαντική λύση.

Η πόλη πρέπει επιτέλους να έχει μια οδική είσοδο που να της αξίζει (και όχι να νομίζει κανείς πως στρίβοντας αριστερά – έστω μετά φόβου θεού – ότι πηγαίνει να επισκεφθεί κάποιους καταρράχτες)… και πάνω απ’ όλα ασφαλή, κατά το δυνατόν, ισόπεδο κόμβο.

Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

The M&T Show - Ζήτημα πολιτισμού


Tauros Gate

Αισθάνομαι περίπου σαν τους  Γούντγουορντ και Μπερνστάϊν των New York Times που αποκάλυψαν τα στοιχεία του περιβόητου Γουότεργκέητ. Αφού η κοινή γνώμη θέλει αποσαφήνιση της υπόθεσης του Χορευτικού τμήματος του Πνευματικού Κέντρου Ταύρου, σας δίνω ΑΣΧΟΛΙΑΣΤΑ το ντοκουμέντο που κάποιοι ζητάνε να δουν και κάποιοι άλλοι αμφισβητούσανε την ύπαρξη του. Τα περαιτέρω είναι δική σας υπόθεση...


Τετάρτη, 2 Φεβρουαρίου 2011

Ο Ερέτης και η φεργάδα "Υπόγα"

[Πριν αρχίσετε να διαβάζετε την ιστοριούλα μου, σας γνωρίζω ότι στον "πάτο" της σελίδας βρίσκεται ένα ωραίο βιντεοκλιπάκι.
Βάλτε το να παίζει, γιατί ταιριάζει με το κείμενο και επιπλέον του χαρίζει ατμόσφαιρα.
Multimedia καταστάσεις λέμε!
Είναι, εν πάσει περιπτώσει, σαν την ρέγκα που "πάει" με τη φασολάδα.
Άντε, καλή ακρόαση και καλό διάβασμα να ΄χετε.
Α, και που 'στε... μην μεγενθύνετε το φιλμάκι.
Είναι πιό ωραίο μικρό και στενόμακρο.
Απλά πατήστε το βελάκι για να κάνετε start!
]

Καταρχάς ἐρέτης είναι μια πολύ ωραία αρχαία ελληνική λέξη που σημαίνει κωπηλάτης.
Ωραία, αλλά ζόρικη ειδικότητα, καθώς το κουπί θέλει μαστοριά αλλά και τα μπράτσα του Σβαρτσενέγκερ.
Με την ευκαιρία της χρήσης της λέξης ἐρέτης στον τίτλο του ευθυμογραφήματος μου, κάθισα και διάβασα μερικά ιστορήματα για το τι έκαναν και τι τράβηξαν οι ερέτες των τριήρεων στη ναυμαχία της Σαλαμίνας και έπαθα!
Τα γράφω αυτά για να σας μπάσω στα «μέτρα» και τα υποχρεωτικά καθήκοντα του ήρωα της ιστορίας μας, που ξεπήδησε από την έμπνευσή που μου προσέφεραν,
α) το γλαφυρότατο παραπολιτικό κειμενάκι του Astroboy στην στήλη «Καφενειακά (ίσως)»
και β) οι ειδήσεις που μου έφτασαν βραδιάτικα, σχετικά με το ρεσάλτο του ἐρέτου Αντουάν στην θρυλική «Υπόγα»!

Όντως η ιστορία κατά τον Astroboy, ξεκινάει με τον ἐρέτη Αντουάν εντός σακολέβας να παλεύει αγωνιωδώς να προλάβει την απομακρυνόμενη φρεγάδα, με την παράξενη ονομασία «Υπόγα» (άκου υπόγα!).

Γράφει ο Astroboy:
«Ερέτης σήμερα ο Αντουάν.
Τραβάει κουπί να προκάνει την "Υπόγα", την θρυλική φρεγάδα, που τα υπόγεια ρεύματα την τραβάνε στ' ανοιχτά... πέ-ε-ε-ε-ρα στον μακρινό ορίζοντα.
Η πλάκα είναι ότι πάνε να του την φάνε κάτι παρείσακτοι πειρατές και πειρατίνες.
Απορώ κι αναρωτιέμαι: αν τελικά την χάσει την "Υπόγα", το πολυμήχανο ναυτόπουλο πως θα βγει στον πηγαιμό για την Ιθάκη;
Χωρίς δυνατό καράβι πως θα βγει για το μεγάλο ταξίδι που έχει ήδη χαράξει επί χάρτου»;

Η ιστορία συμπληρώνεται τώρα πια από μένα, στη βάση των όσων έμαθα χθες βράδυ. Ο ἐρέτης Αντουάν, προκειμένου να μην «χάσει το καράβι» (την φεργάδα εν προκειμένω) τράβηξε τόσο δυνατό κουπί που ούτε 10 Σβαρτσενέγκερ μαζί δεν θα φτάνανε. Κατά πως υπολογίζω πρέπει να ντερλίκωσε απροσδιόριστες ποσότητες υδατανθράκων, πρωτεϊνών και λίπους, οι οποίες και τον έκαναν πύραυλο!
Παρόλα ταύτα η «Υπόγα» δεν πιανότανε και τότε έβαλε μπροστά τα μεγάλα μέσα…
Γιατί ἐρέτης, ξεερέτης, ο Αντουάν είναι τζιμάνι παλικάρι και βολτάρει το μυαλό του.
Εφάρμοσε το δόγμα: «Έβινρουντ χρήναι πρώτα λιπαίνειν πριν ἐρέτης γενέσθαι»!
Ένα «βρού-ου-ου-μ» ακούστηκε κι ως που να πεις «δέκα» είχε σαλτάρει πάνω στην ταχέως ιστιοδρομούσα πλην ακυβέρνητη φρεγάδα, κι αυτό επειδή οι πειρατές που ήταν πάνω στην "Υπόγα", διχογνωμούσαν ή δίσταζαν για το ποιος θα πιάσει το τιμόνι.
Αυτοπροτάθηκε, πείρε για μία ψήφο την διακυβέρνηση της «Υπόγας» και τώρα η ένδοξη γηραιά φεργάδα αρμενίζει προς την Ιθάκη του Αντουάν.

Όμως το ταξίδι είναι μακρύ και αβέβαιο και προσωπικά παιδάκια μου θα αποφύγω να κλείσω με το κλασσικό αποστροφή των γιαγιάδων μας: «και έζησε αυτός καλά και ‘μεις καλύτερα»
Άλλωστε στα ταξίδια για τις Ιθάκες – είτε καλές, είτε κακές – καραδοκούν έτσι κι αλλιώς, και Λαιστρυγόνες, και Κύκλωπες…
(χώρια οι θυμωμένοι Ποσειδώνες)

~~~~~~

Το τραγουδάκι είναι αφιερωμένο στους παλιούς, τους τωρινούς και τους αυριανούς επιβάτες της "Υπόγας"...

...έτσι βρε, για να φτιάξετε το κέφι σας (μετά απ' όλα αυτά)

Τρίτη, 1 Φεβρουαρίου 2011

Κάϊρο εκεί? Εδώ Αθήνα!

Πρόλογος: Δεν βρισκόμαστε στο Κάιρο.
Στις σύγχρονες δημοκρατίες, ίσως αυτό να είναι και το μόνο που μας συνδέει ως ελληνόφωνους, πρέπει να γνωρίζουμε ότι κανείς δεν είναι ισόβιος άρχοντας, εκτός και αν με δημοκρατικές μεθόδους τον επιλέξει ο λαός.
Στην θεωρία των πολιτικών συστημάτων υπάρχει και το σύστημα της μετάβασης.
Είτε αυτό το σύστημα είναι διπολικό είτε είναι πιο πλουραλιστικό.
Που θέλω να καταλήξω.
Όλοι οι κατέχοντες την τοπική εξουσία πρέπει να καταλάβετε ότι δεν διαμορφώνετε μια νέα κοινωνική τάξη που δρα το απυρόβλητο.
Δεν είστε μια αριστοκρατική, φεουδραχική ή αυτοκρατορική εξουσία.
Πρέπει να ακούτε το λόγο του πολίτη.
Του πολίτη που ασχολείται με τα κοινά αν και αυτό δεν σας συμφέρει.
Και ειδικά αν αυτός ο λόγος δεν είναι κακεντρεχής αλλά καλοπροαίρετος, για να βοηθήσει όχι εσάς κατ ανάγκην αλλά το γενικό σύνολο.
Βέβαια οι φεουδάρχες, οι αριστοκράτες και οι αυτοκράτορες βλέπουν εχθρούς παντού.
Το καλύτερο όμως που θα είχαν να κάνουν θα ήταν να αντιμετωπίσουν ως εχθρούς της ίδιας της ύπαρξής τους, τους ίδιους τους εαυτούς τους.
Ξέρετε ότι αν νιώθεις ότι είσαι ο Σούπερμαν ψάχνεις έναν αντίπαλο κατάλληλο δυναμικό και, ίσως δυνατότερο (θεωρητικά) από εσένα για να τον νικήσεις.
Και θα τον νικήσεις γιατί πρέπει να πουλήσεις το περιοδικό.

[...]νομίζω ότι δεν ξέφυγα πολύ από το θέμα.
Για την ακρίβεια νομίζω, ότι αυτό ακριβώς είναι το θέμα.
Η αξιοπρέπεια και η ηθική αυτών που έχουν αναλάβει να υπηρετούν την λαϊκή εξουσία.

[...] μάλλον τελικά νομίζω ότι έχω γράψει ανέκδοτο.
Κάτι σε σχέση με τον Τοτό.
Μπορούμε μετά από όλα αυτά να ξεκαρδιστούμε μαζί.......


Καιρός γαρ εγγύς


----------------------------------
Το παραπάνω κείμενο γράφτηκε ως σχόλιο στο χρονογράφημα «Με show και με Καλλιστεία», την 1 Φεβρουαρίου 2011 και ώρα 1:23 π.μ., από τον φίλο αναγνώστη "Καιρός γαρ εγγύς". Ο τίτλος δικός μου!

The M&T Show - Συγκρίσεις