Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

Τα ιστορικά μας τραγούδια λένε ψέματα

















Η Αθήνα τώρα έχει αλλάξει 
με των πραγμάτων τη νέα τάξη 
μα όχι ευτυχώς εκείνη 
που ήθελε ο Μουσολίνι 

Την Παναγιώτα αν συναντήσεις 
δε λέει φιλιά μα many kisses 
και ο τσολιάς σ’ επιστολή του 
sweet heart καλεί την εκλεκτή του 

Με τους Βρετανούς εμείς 
εχουμε κοινά σημεία 
το συναίσθημα τιμής 
και ψυχή στην τρικυμία 

Σκώτο αυτοί, εμείς τσολιά 
ένα σκοπό τη λευτεριά 
Γιώργο οι δυο μας Βασιλιά 
ζήτω το ουίσκι κι η ρετσίνα 

Έστω και δίχως να μιλήσεις 
έρχεσαι εις συνεννοήσεις 
γιατί τα χείλη αν σιωπούνε 
τα μάτια κι οι καρδιές μιλούνε 

Βλέπεις να λέει το μοδιστράκι 
how do you do στ’ αεροποράκι 
κι ο Μενιδιάτης πλέον ξέρει 
να τραγουδά το "Tipperary" 

Με τους Βρετανούς εμείς 
έχουμε κοινά σημεία 
το συναίσθημα τιμής 
και ψυχή στην τρικυμία 

Σκώτο αυτοί, εμείς τσολιά 
ένα σκοπό τη λευτεριά 
Γιώργο οι δυο μας Βασιλιά 
ζήτω το ουίσκι κι η ρετσίνα 

Η νέα τάξις δε θα ήτο 
αν δεν υπήρχε ο Benitto 
αυτός με μια του κουτουράδα 
Αγγλία ένωσε κι Ελλάδα 

Ενώ αγωνίζεται με θάρρος 
I love you γράφει ο φαντάρος 
και darling απαντάει εκείνη 
κορόιδο που `σαι Μουσολίνι 

Με τους Βρετανούς εμείς 
έχουμε κοινά σημεία 
το συναίσθημα τιμής 
και ψυχή στην τρικυμία 

Σκώτο αυτοί, εμείς τσολιά 
ένα σκοπό τη λευτεριά 
Γιώργο οι δυο μας Βασιλιά 
ζήτω το ουίσκι κι η ρετσίνα 

Το μεγάλο εμβατήριο σουξέ της Βέμπο, ακριβώς μετά τον πόλεμο δεν μας τα λέει καλά! 
Τι στιχάκι είναι αυτό? 

Με τους Βρετανούς εμείς έχουμε κοινά σημεία το συναίσθημα τιμής και ψυχή στην τρικυμία? 
Καμία αλήθεια δε λέει... 
Τι σόϊ κοινά σημεία, όταν έχουμε ξέχωρη τσέπη! 
Ούτε μας λέει ακριβώς γιατί εκείνες τις ημέρες έκαναν τον βομβαρδισμό του Πειραιά οι συμμαχοί μας με 5.500 χιλιάδες νεκρούς, που μέχρι σήμερα όλοι κάνουν μούγκα στη στρούγκα! 
Βέβαια η ιστορία έχει καταγράψει το γιατί. 
Ο τότε πρωθυπουργός Iωάννης Ράλλης (για φαντάσου) έκανε έντονο διάβημα στην Αγγλία και η κυβέρνηση του Καϊρου τον καθαίρεσε! 
Ανά τους αιώνες ο Πειραιάς ήταν λαϊκή σφηκοφωλιά κι έπρεπε να τιμωρηθεί! 
Έπρεπε να έλθει το σωτήριο έτος επί Τρόϊκας για να ξαναδιαβάσουμε τα τραγούδια με μια εμβάθυνση ιδεολογική. 
Γιατί όλα αυτά τα τραγούδια ήταν παραγγελιές! 
Όλα έχουν απομυθοποιηθεί πια! 
Ποτέ δεν κατάλαβα : οι Άγγλοι νίκησαν τους Ιταλούς στην Αλβανία , οι Έλληνες γιορτάζουν! 
Ο Μεταξάς είπε «όχι» στους Άγγλους και το «όχι» το γιορτάζουμε στα σχολεία για τους Ιταλούς! 
Πάντα μετά το "21" χώρα πιόνι, δωσίλογων και εξαγορασμένων. 
Ρόλους καθ υπαγόρευσιν! 
Τίποτα με κατ ιδίαν πρωτοβουλία! 
Τι στεφάνια νίκης! 
Τι εθνικοθρησκευτικές γιορτές! 
Τι στρατιώτες βορά προς κατανάλωση πρώτης γραμμής, γυμνούς και πεινασμένους και νικητές χωρίς όπλα όπως ο πατέρας μου. 
Ζήσαμε και ζούμε μέσα σ ένα ιδεολογικό κομφούζιο μέχρι τώρα. 
Μη συνεχίσω για ένα άλλο τραγούδι της Βέμπο, που στον εμφύλιο ανακάτεψε τον Κολοκοτρώνη! 
Δεν πρόλαβε όμως να γίνει μεγάλο σουξέ, γιατί ο Κολοκοτρώνης δεν είχε πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων! 
Έτσι, μέσα σ αυτό το ιδεολογικό και ανιστόρητο τουρλουμπούκι, φθάσανε τα μεταπολεμικά κατακάθια να κυβερνούν μέχρι σήμερα....... 
Βοήθειά μας !!!.. 

-------------------------- 


* Tίτλος τραγουδιού: "Αγγλοελληνική συμμαχία" ή «Ζήτω το ουίσκι κι η ρετσίνα» σε στίχους του Πωλ Μενεστρέλ

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

Τράπουλα χωρίς μπαλαντέρ η κεντροαριστερά του Συστήματος

Ο Βενιζέλος στα φανερά ως αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, από τη μια υπηρετεί πιστά τους πάτρωνές του και από την άλλη παλεύει να διασωθεί πολιτικά, επιχειρώντας να παραστήσει την Κιβωτό του Νώε ή το στρουμπουλό υποβρύχιο Κουρσκ .

Ευρύχωρο και αρκετά άδειο το κήτος του για να χωρέσει τους «58» και την κίνησή τους και κατ ανάγκη ανθεκτικό για να αντέξει το κάθε καρυδιάς καρύδι από τους παλιούς Πασόκους που τους ανασύρονται από την πολιτική ναφθαλίνη στο όνομα της νέας Κεντροαριστεράς (πες φράγμα απέναντι στον επερχόμενο ΣΥΡΙΖΑ), όπως μια νοικοκυρά ανασύρει κατά τα μέσα Δεκέμβρη τις παλιές συστοιχίες με τα χριστουγεννιάτικα φωτάκια που στην πλειοψηφία τους δεν ανάβουν.

Μέχρι το όνομα του Σουλαδάκη άκουσα την ώρα που οδηγούσα και πήγε να μου φύγει το τιμόνι.

Πολλοί μιλάνε για ξαναζεσταμένη σούπα που όμως ακόμα και οι πεινασμένοι δεν την ακουμπάνε, και κάποιοι άλλοι θυμίζουν το βιβλίο του Heinrich Winkler, «Βαϊμάρη: Η ανάπηρη δημοκρατία», όπου περιγράφεται η προσπάθεια της τότε σοσιαλδημοκρατίας του Φρίντριχ Έμπερτ να κουκουλώσει της αμαρτίες της, πράγμα που οδήγησε στο ναζισμό και στα ερείπια του Β' Παγκόσμιου πολέμου.

Προσωπικά, ονόματα σαν του ΓΑΠ, του Σημίτη, του Ρέππα, του Παπαδόπουλου ή του …Σουλαδάκη (μα που στο διάολο τον βρήκαν μέσα στο σεντούκι;) μου θυμίζουν τραπουλόχαρτα πεταμένα στο τραπέζι μετά από μια τρελή παρτίδα κουμ-κάν όπου οι παίχτες ανακάλυψαν ότι η τράπουλα είναι λειψή!!!


Όσο προσεκτικά, λοιπόν, κι αν την μαζέψουν από την πράσινη τσόχα, όσα καλά κι αν την τακτοποιήσουν και ανακατέψουν, κι όπου κι αν την «κόψουν» πάντα θα βρίσκεις ντάμα μπαστούνι τον Σημίτη ή βαλέ καρό τον Σκανδαλίδη…

Πότε όμως δεν θα βρεθεί ο μπαλαντέρ….

Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

Παιχνίδια πολιτικής παραπλάνησης και ωφελιμισμού

Στο παρελθόν πολλές φορές γράψαμε για το πώς πρέπει να ασκείται η πολιτική και για το πώς πρέπει να συμπεριφέρονται τα πρόσωπα που υπηρετούν ή αντιπροσωπεύουν Θεσμούς. 

Πιο συγκεκριμένα, μιλήσαμε με πολύ σαφήνεια για μεθόδους που χρησιμοποιεί η Δημοτική αρχή στο επίπεδο χειρισμού των δημοτών μέσα από προπαγανδιστικούς εντυπωσιασμούς και δημοσιοσχεσίτικες πρακτικές. 

Σήμερα επανερχόμαστε εξ αφορμής της σημερινής συγκέντρωσης που πραγματοποιεί ο κ. Ευθυμίου στο Ίδρυμα Κακογιάννη στον Ταύρο. 

Καλεί λοιπόν τον κόσμο (χρησιμοποιώντας κάθε μέσον και τρόπο) να πάει το απόγευμα στην συγκέντρωσή του: 
α) γιατί αυτός και οι δικοί του είναι όλο αυτιά στα αιτήματα της τοπικής κοινωνίας («Ακούμε τους πολίτες» λέει το σύνθημα στην αφίσα) και 
β) γιατί ο ίδιος και οι συνεργάτες του δεν κάνουν τίποτα αν δεν το σχεδιάσουν και δεν το πάνε χέρι – χέρι με τους Μοσχατιώτες και τους Ταυριώτες («Συναποφασίζουμε για το μέλλον της πόλης μας» λέει ξανά η αφίσα)… 

Το τι έκανε τρία και χρόνια στον δημαρχιακό θρόνο δεν μας αφορά προς το παρόν, αν και έχουμε τεράστια περιέργεια να δούμε αν θα βρει έστω κι ένα έργο τη προκοπής για να αναφέρει και επιδείξει προς τους πιστούς του, αλλά και τους ανυποψίαστους που θα προσέλθουν στο Ίδρυμα της οδού Πειραιώς, δίπλα στο σουβλατζίδικο… 

Αυτό που σήμερα θέλουμε να διαρωτηθούμε και φυσικά να απαντήσουμε είναι: ποιος διοργανώνει την διαλογική φιέστα? 

Ο κ. Ευθυμίου θεσμικά ως Δήμαρχος, ή ο κ. Ευθυμίου ως επικεφαλής ενός δημοτικού συνδυασμού που αποτολμά νωρίς - νωρίς να μας πει ότι θα είναι παρόν στην διεκδίκηση μίας νέας τετραετίας? 

Σαν δήμαρχος δεν φαίνεται να το διοργανώνει, γιατί ούτε ανέβασε την καμπάνια του στην επίσημη διαδικτυακή σελίδα του Δήμου Μοσχάτου – Ταύρου, ούτε προσκάλεσε ως θα όφειλε σε τέτοια περίπτωση να τις δημοτικές ομάδες των παρατάξεων της αντιπολίτευσης, κλπ, κλπ 

Άρα το κάνει ως δημοτική παράταξη και ως αρχηγός αυτής, πράγμα που τελικά ομολόγησαν κάποιοι από τα πρωτοπαλίκαρά του. 

Γιατί όμως, εφόσον πρόκειται για έναρξη του προεκλογικού αγώνα και ψηφοθηρική εκδήλωση, δεν χρησιμοποίησε τον τίτλο του συνδυασμού του? 

Από πού αντλεί την δύναμη να χρησιμοποιεί τον θεσμικό του ρόλο κατά παράβαση των κανόνων σωστής πολιτικής συμπεριφοράς? 

Πως είναι δυνατόν να επιχειρείται τέτοια πολιτική παραπλάνηση των Ταυριωτών? 

Αλλά και ένα ακόμη ερώτημα: Το Ίδρυμα Κακογιάννη σε ποιόν παραχωρεί (και πως) την αίθουσά του? …στον δήμαρχο ή στον υποψήφιο δήμαρχο της προσεχούς τετραετίας?

Κυριακή, 13 Οκτωβρίου 2013

Οι δρόμοι της "κεχριμπαρένιας"

Μεγάλωσα μέσα σε γιορτές του Σεπτέμβρη, όταν ήταν η εποχή του τρύγου και του μούστου.

Στο Μοσχάτο κοσμοχαλασιά στα χρόνια του 50 - 60.
Δεκάδες οι ταβέρνες, τα κρασοπουλιά, τα καρβουνιάρικα, τα μαγειρεία, οι μπακαλοταβέρνες.
Το μήνα Σεπτέμβρη όλοι έβγαζαν τα βαρέλια στο δρόμο ή στις μεγάλες αυλές τους, για να τα πλύνουν, να τα τρίψουν με τις βούρτσες να φύγει όλη η γλίνα, να τα καλαφατίσουν ειδικοί άνθρωποι και να κάνουν αποστείρωση του ξύλου από τους μικροοργανισμούς.
Όλη η οικογένεια επί ποδός πολέμου.
Μία από αυτές τις οικογένειες που είχε ταβέρνα, ήταν του παππού μου του Νικόλα.
Τα μικρά παιδιά της οικογένειας και τα μεγαλύτερα άλλο που δεν ήθελαν, όπως όλοι ήταν απασχολημένοι, εύρισκαν την ευκαιρία να τσαλαβουτούν, να παίζουν με τα νερά, μάζευαν και τα γειτονόπουλα για παιχνίδι ως το βράδυ.

Ο παππούς μου εδώ στο Μοσχάτο, είχε θεόρατα βαρέλια οκτακοσάρια (οκαδες) και χιλιάρια.
Είχε όμως και θεόρατο υπόστεγο μ ένα στρέμμα αυλή.
Όταν έβγαζε τα βαρέλια για πλύσιμο, έξω στην αυλή, ασβέστωνε όλο το χώρο για καθαριότητα.
Μας έλεγε «το καλό κρασί θέλει καθαρό χώρο».
Το άσπριζε 3 φορές με ασβέστη για να στεγνώσει και να είναι έτοιμο να φέρει τα καθαρά βαρέλια για να υποδεχθούν το μούστο και να ετοιμάσουν τη ξανθιά ρετσίνα.
Χρόνια έπαιρνε μούστο από τον ίδιο καλλιεργητή από τα Μεσόγεια.
Περιμέναμε πως και πως εμείς τα παιδιά, γιατί πάντα κανόνιζε και έπαιρνε η μητέρα μου μούστο για μουσταλευριά που μας άρεσε, πασπαλισμένη με μπόλικο καρύδι και κανέλλα, αλλά και φτιάχνοντας πετιμέζι.
Σαν παραμύθι θυμάμαι 2 φορές που παραβρεθήκαμε και στο πατητήρι του τρύγου στα Μεσόγεια.
Θα ήταν το 53 και 54…
Άλλη εκεί κοσμοχαλασιά.
Όλοι στον αγώνα, να έρχονται τα σταφύλια από τον τρύγο, να τα ρίχνουν στο πατητήρι, να τα πατούν ολόκληρη η οικογένεια, άλλοι ξυπόλυτοι, άλλοι με μπότες.
Να προσέχουν την καθαριότητα σχολαστικά… επίπονη εργασία.
Να πέφτει ο μούστος από το μικρό ρείθρο σ ένα κοφίνι και από κει στην δεξαμενή, ώρες ολόκληρες.
Να έχουν και το νου τους στα γράδα!
Κατά τις 3 τα ξημερώματα όλοι ήταν εξαντλημένοι από τον ολοήμερο κάματο με την υπερένταση ζωγραφισμένη, όμως το έθιμο δεν άλλαζε ποτέ:
Όλοι στο τραπέζι για κρασάτο κόκορα κοκκινιστό με μακαρονάδα στις 3 το πρωί!
Ο μόχθος της ζωής ήθελε τη χαρά της μέθεξης!
Φεύγαμε ξημερώματα με του 38 το Opel Kadett που είχε ο πατέρας μου!

Ζούσαμε στους χρωματισμούς fortissimo, του: τρύγος – μούστος - ρετσίνα.
Ο μούστος όταν ερχόταν είχε τις δικές του μετρήσεις.
Ο παππούς αγόραζε με τα κάρα, όπως έλεγαν εκείνη την εποχή.
Οι οικογένειες μετά τον πόλεμο ήταν αλληλέγγυες, όλοι βοηθούσαν.
Ο μούστος πληρωνόταν με δόσεις.
Μετά το τέλειωμα όλων των εργασιών (ύστερα από 30-40 μέρες) ερχόταν η ανυπομονησία του Αγίου Δημητρίου για να ακούσει ο παππούς τον θόρυβο της ντούγας να μπει η κάνουλα.
Με το πρώτο σφυροκόπημα ο παππούς ήξερε τι κρασί είναι.
Όλοι, και τα μικρά, μαζευόμαστε να δοκιμάσουμε το Πρώτο!
Σαμπάνια ήταν!

Δεν θυμάμαι ποτέ ο παππούς να μην είχε εκλεκτό κρασί.
Εξ άλλου πολλοί επώνυμοι της εποχής ερχόντουσαν για το κρασί του.
Τα σημερινά επώνυμα κρασιά, καμία σχέση με το τότε.
Όπως ακριβώς και η εποχή μας.
Μόλις άνοιγε το καινούργιο, μαζευόντουσαν οι γλεντζέδες…
Ο παππούς καμάρωνε κορδωτός και σαν γνήσιος γλεντζές κι αυτός έπαιρνε την κιθάρα για να υμνήσει την ξανθια του…
Σα να τον ακούω ακόμα με την κόντρα τενόρο φωνή του:
"Ρετσίνα μου αγνή,
αγάπη μου ξανθιά κεχριμπαρένια,
σκοτώνεις όλους τους καημούς
 και σβήνεις πάντα κάθε έγνοια...

Γι αυτό κι εγώ δεν θα τ απαρνηθώ 
το ρετσινάτο χρώμα
και θέλω να με θάψουνε, λόγω τιμής, 
με κάνουλα στο στόμα"!

Παίδες Εβίβα, καλό Πρώτο!