Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2013

Shoot them all...
εξάλλου τι Κακοποιός, τι Αριστερός

Προσέξτε τι λένε, ο πρωθυπουργεύων Σαμαράς, η πονηρή λογική των pizza delivery boys, του υπόκοσμου της "Αλήθειας" και των νέων συνιστουσών της Δεξιάς: 
Αφού στην δια ελικοπτέρου απόπειρα απόδρασης του Βλαστού, η Αριστερά έχει επιφυλάξεις ή δεν καταδικάζει τους τυφλούς πυροβολισμούς που ριχτήκανε, τότε είναι περίπου σύμφωνη με τις αποδράσεις κακοποιών και άρα υπέρ της ανομίας. 

Αυτά είπε ο πρωθυπουργεύων Σαμαράς μη σκεπτόμενος ούτε για ένα δευτερόλεπτο ότι πιλότος και μηχανικός του ελικοπτέρου ήταν όπως αποδείχθηκε όμηροι της συμμορίας που επιχειρούσε να πάρει τον Βλαστό από τις φυλακές Τρικάλων. 
Ούτε ένα δέκατο του δευτερολέπτου δεν έβαλε στο μυαλό του τις ζωές των αθώων ανθρώπων. 
Χέστηκε στην κυριολεξία αν στο μπαράζ από τα αυτόματα των φυλάκων θα χάνονταν αθώοι, που κάτω από σωστούς χειρισμούς τουλάχιστον θα κινδύνευαν λιγότερο. 

Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς που θα μπορούσε να κρυφτεί ένα ελικόπτερο στο θεσσαλικό κάμπο αν το παρακολουθούσε η αστυνομία ή το καταδιώκανε ελικόπτερα της αστυνομίας ή του στρατού. 
Αυτό που μετράει για τον πρωθυπουργεύοντα Σαμαρά είναι το «φαίνεσθαι» (έκανα επιτυχία – απόφυγα αποτυχία) και το μήνυμα της αστυνομοκρατίας, της πυγμής και του φόβου. 

Κουνιέσαι; Πυροβολείσαι… 

Διαδηλώνεις; Χτυπιέσαι με γκλόπς και ασφυξιογόνα αέρια. 

Τελικά, όπως η Ιστορία διδάσκει, πάντα οι ντόπιοι τοποτηρητές σε περιόδους εθνικής υποδούλωσης υπήρξαν σκληρότεροι και βιαιότεροι των πραγματικών δυνάμεων κατοχής. 
Όμως ιστορικά πάντα ο Λαός (αργά ή γρήγορα) ρίχνει την τυραννία κι αυτούς που φοβούνται την Κοινωνία.

Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Θαύμα παιδί μου Θαύμα!!!
Την γλυτώσαμε απ' την πλημμύρα

Γράψαμε στη σελίδα μας στο facebook ότι το Μοσχάτο σώθηκε από τις λαμπάδες της Ανάστασης που τρέξανε να ανάψουνε οι παλιές μοσχατιώτισσες, οι οποίες όταν τις ανάβουμε γίνονται παράκληση προς το σωτήρα Χριστό. 
Δεν ξέρουμε αν το αποδεχόσαστε (εμείς το πιστεύουμε, αφού το έχουμε βιώσει), αλλά πάντως η πόλη δεν σώθηκε από την δημοτική αρχή και τις ενέργειές της. 

Κι αν δεν πρόκειται για κάποια θεϊκή παρέμβαση, τότε έχουμε να κάνουμε με κάποιο χαμόγελο της Τύχης. 
Νομίζουμε πως αυτό δεν είναι και πολύ ενθαρρυντικό ή ελπιδοφόρο. 

Αλλά ας σοβαρευτούμε. 
Η πόλη όντας ένας «μεσοποτάμιος» τόπος, χρειάζεται άμεσα εξειδικευμένο Αντιπλημμυρικό Σχέδιο που θα προστατεύσει το Μοσχάτο, από τα δύο ποτάμια του. 
Ένα σχέδιο που θα περιέχει όλα τα σενάρια, θα περιγράφει τις συνθήκες και τους βαθμούς ετοιμότητας όταν προαναγγέλλονται καιρικά φαινόμενα και φυσικά τις φάσεις υλοποίησης του σχεδιασμού. 

Τώρα, αυτό δεν υπάρχει. 
Κανείς δεν είδε για παράδειγμα ενίσχυση της όχθης του Ιλισού στα νοτιότερα τμήματα της ή στο σημείο εκβολής. 
Το να τρέχει πέρα-δώθε ο δήμαρχος, τα στελέχη του και κάποιοι τεχνικοί ή εργάτες δεν λέει τίποτα και καμιά προστασία δεν δίνει κάτι τέτοιο. 
Ούτε μετράει να γίνουν κάποια τηλεφωνήματα ή email για το κλείσιμο των σχολείων, ούτε αρκεί βέβαια να καθόμαστε να κοιτάμε τα μανιασμένα νερά του Ιλισού να χτυπάνε πάνω στην πέτρινη γέφυρα της παραλίας. 

Αν το νερό έφευγε προς τα δυτικά και έμπαινε στο Μοσχάτο τι θα είχε συμβεί; 

Η φύση έδειξε τελικά ότι έχει τεράστια δύναμη και αυτό πρέπει να μας οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι χρειαζόμαστε Σχεδιασμό και Μέτρα τόσο για τον Ιλισό, όσο και για τον Κηφισό, του οποίου ο εγκιβωτισμός δεν αποτρέπει 100% την πιθανότητα πλημμύρας στο μέλλον. 

Φυσικά πριν από οτιδήποτε χρειάζεται να ασκηθεί ο διοικητικός έλεγχος και η πολιτική κριτική στον κ. Ευθυμίου και την δημοτική αρχή του. 
Το Δελτίο τύπου που έβγαλε το γραφείο της προπαγάνδας του, για κάποιες ασήμαντες ή κατόπιν εορτής ενέργειες, δεν αποτελεί αρκετή εξήγηση και δικαιολογία.

Παρασκευή, 22 Φεβρουαρίου 2013

Ντίλιντζερ

Είναι γνωστή στην ιστορία η αναφορά του χοντρού Γκέρινγκ για τον λιμό της Kατοχής στην Ελλάδα:
«Καρφί δεν μου καίγεται όταν μου λέτε ότι οι άνθρωποι της ζώνης ευθύνης σας πεθαίνουν από πείνα. Αφήστε τους να πεθάνουν, εφ όσον δεν λιμοκτονεί κανένας Γερμανός»!

Βέβαια ακόμα ήταν μακριά το ανέκδοτο με τον Τοτό της διαδόχου του, της Μέρκελ, όπου στο 3ο Μνημόνιο (δηλ. στο μνήμα μας) γράφει ρητά και κατηγορηματικά ότι ΔΕΝ θα υπάρχει πρόσβαση από Όλους στο νερό, στο ηλεκτρικό, σε συντάξεις, σε υγεία, σε παιδεία, γενικά σε υποδομές…
Αν αυτό ΔΕΝ έρχεται σε συμφωνία με την εθνική πολιτική!

Ενδεχόμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, που τότε ήταν πολύ πιθανή, θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στον διοικητικό - οικονομικό μηχανισμό της Ναζιστικής Γερμανίας και στην ασφάλεια των στρατευμάτων της στην Ελλάδα.

Με αυτό το κίνητρο και όχι λόγω της καθαυτής επιβίωσης του ελληνικού πληθυσμού, καθώς και εν όψει του διαφαινόμενου κινδύνου χρεοκοπίας, ο ίδιος ο Χίτλερ διόρισε ως εντεταλμένο για οικονομικά θέματα στην Ελλάδα των πρώην δήμαρχο Βιέννης, Χέρμαν Νόϊμπαχερ.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Νόϊμπαχερ, για την επίτευξη αυτού του σκοπού και πιστός στο πνεύμα της πλήρους οικειοποίησης των τοπικών πόρων και της λεηλασίας των κατοίκων της χώρας, δεν δίστασε να προβεί στην πώληση περίπου ενός εκατομμυρίου χρυσών λιρών μέσω της Τράπεζας της Ελλάδας.

Το ποσό αυτό προερχόταν από την καταλήστευση της Εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης!

Αυτά για hors d'œuvre, γιατί έπειτα άρχισε πιο χοντρή μάζωξη!
Συνολικό χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα 540 δις ευρώ!

Η πολιτική ανθελληνική Μαφία υπέγραψε στο άρθρο 7 (1) του μνημονίου: «Απαγόρευση συμψηφισμού ή υποβολής ανταπαίτησης»!

Ο Τζών Ντίλιγκερ είναι μωρά παρθένα μπροστά τους!

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Από το συρτάκι του Ζορμπά στην Αποκάλυψη. Σήμερα τι;

πήγανε οι αστοί νεολαίοι να ακούσουν Θεοδωράκη για να χορέψουνε συρτάκι και βρεθήκανε μπροστά στην "Ρωμιοσύνη" και τότε άλλαξαν όλα. Σήμερα σε τι είδους αποκάλυψη και από που προερχόμενη μπορούμε να ελπίζουμε;
Σ.Μ.

............. 

Ο Πειραιάς είναι δεμένος με τον μέγιστο Μίκη Θεοδωράκη. 
Το 1964 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής ΕΔΑ στη β! περιφέρεια Πειραιά. 
Το 1966 ίδρυσε τον Μουσικό Οργανισμό Πειραιά και τη Συμφωνική Ορχήστρα Πειραιά. 
Το 1966, επίσης, πρωτοτραγούδησε ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά τη Ρωμιοσύνη! 
Ήμουν εκεί! Στις 28/2/66. 

Ως νεολαία του 60, στα αστικά κέντρα είχαμε ζήσει τραγουδώντας τα τραγούδια του Έλβις κι όλων των μεγάλων Αμερικάνικων αστεριών και αργότερα των Μπήτλς. 
Τα ρεμπέτικα, τη νεολαία δεν την άγγιζαν τότε. 
Ούτε το ελαφρό τραγούδι, αλλά πηγαίναμε στις μπουάτ στην Πλάκα και τραγουδούσαμε το τραγούδι του «νέου κύματος». 
Ήταν ένα τραγούδι ερωτικό, τρυφερό και πολλές φορές με αιχμές πολιτικές. 
Μέσα σε πολύ μικρούς χώρους, παρεΐστικα, μ ένα ποτό στο χέρι και κατάχαμα τις περισσότερες φορές σε κάτι φλοκάτες (όταν ήταν γεμάτα τα σκαμνάκια), με απαγγελία ποίησης, αλλά και με έξυπνα ανέκδοτα. 
Το ιστορικό «Τετράδιο» στην Πλάκα, αλλά και όλα τα άλλα: «Απανεμιά», κτλ, ασφυκτικά γεμάτα κάθε Σαββάτο κι ο αγαπημένος μας Γιώργος Ζωγράφος, ο τραγουδιστής, μ ένα ποτό στο χέρι, χωρίς μικρόφωνο να μας λέει το τραγούδι … «ο Πήτερ, ο Γιόχαν κι ο Φράντς, που δούλευαν στην φάμπρικα, φτιάχνοντας τανκς»!.. (των Λοΐζου - Νεγρεπόντη). 
Αυτά γύρω στο 63 – 65… 

Το 64 είχε γνωρίσει η νεολαία τον Μίκη Θεοδωράκη από το συρτάκι στο φίλμ «Ζορμπάς». 
Ήταν πάντα αγαπητός και ξαφνικά μαθαίνουμε για το δέσιμο του με τον Πειραιά και τη συναυλία του στο Δημοτικό Θέατρο. 
Πανζουρλισμός τότε για ένα εισιτήριο στο Δημοτικό : o λόγος… για να χορέψουμε συρτάκι! 
Έτσι νομίζαμε μ όλη την παρέα μου! 

Οπότε ξαφνικά…… ακούμε Ρωμιοσύνη! 
Μελοποιημένη ποίηση Γιάννη Ρίτσου, μας είπαν… 
Μαζί του σ εκείνη τη συναυλία κι ο Χρήστος Λεοντής, ο Μπάμπης Τσετίνης, η Μαρία Φαραντούρη κι ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης. 
Καταλαβαίνετε τώρα… 
Να νομίζεις ότι θα χορέψεις και να σου τραγουδάνε… «Είσαι ο στεναγμός της Κοκκινιάς, είμαι ο σπαραγμός της Δραπετσώνας»
Η μπαλάντα του Μαουτχάουζεν! 
Ανάσταση Ονείρων!.. 
Και τέλος… «Η Ρωμιοσύνη» με έναν άκρως δωρικό Γρήγορη Μπιθικώτση. 

Ναι… Όλα είχαν αλλάξει!!! 
Τα χρόνια της αθωότητας είχαν τελειώσει… 
Ήταν 28/2/66. 
Ήδη στο τότε πρόγραμμα που έχω και που σας παραθέτω φωτογραφικά δύο σελίδες του, ο Μίκης γράφει: 
«Τα έργα που θ ακούσετε δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν σε δίσκους, αρά μόνο αν προσκυνήσουμε τη λογοκρισία». 

Να καταργηθεί η λογοκρισία. 
Να σταματήσουν οι απαγορεύσεις…

«Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό, 
αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτω από τα ξένα βήματα, 
αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στο ήλιο, 
αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο»
(από τον ύμνο της Ρωμιοσύνης……) 

Μίκης -- Ρίτσος, οι Απέραντοι.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

Πριν αλέκτωρ λαλήσει...
(ή πως εννοεί ο Δήμαρχος την ενότητα)

Την Τετάρτη που μας πέρασε (13 Φεβρουαρίου) στην δημοτική «Αίθουσα 7» του Ταύρου πραγματοποιήθηκε μια εξαιρετικά σημαντική εκδήλωση υπό τον τίτλο «Η δημόσια υγεία στο στόχαστρο». 

Την διοργάνωσε η Κίνηση «Δράση Τώρα» και είχε σαν κυρίαρχο σύνθημα το «Όχι στην υποβάθμιση των υπηρεσιών του ΕΟΠΥΥ (ΙΚΑ) στην πόλη μας». 

Εκτός από το μεγάλο πλήθος κόσμου, παραβρεθήκανε και μιλήσανε Γιατροί από νοσοκομεία, Γιατροί από το τοπικό κατάστημα του ΕΟΠΥΥ, αλλά και Φαρμακοποιοί του Ταύρου. 

Πέρα από την με παραστατικό τρόπο απεικόνιση της τραγικής πραγματικότητας των νοσοκομείων, όπου αναδείχτηκε ο χωρίς έλεος πόλεμος της νεοφιλελεύθερης τρικομματικής κυβέρνησης ενάντια στην Δημόσια και Δωρεάν Υγεία, περιγράφτηκε η κατάσταση των Ιατρείων ΕΟΠΠΥ (πρώην ΙΚΑ) στον Ταύρο, όπου μια σειρά κρίσιμων ιατρικών ειδικοτήτων απουσιάζουν ή θα παύσουν συντομότατα να υπάρχουν, αφού δεν ανανεώνονται οι συμβάσεις. 

Σε αυτήν την δημόσια συζήτηση είχε προσκληθεί ο Δήμαρχος Μοσχάτου – Ταύρου, κ. Ευθυμίου ο οποίος προκλητικά απουσίασε

Και λέω προκλητικά, γιατί λίγες μέρες πριν, 
α) έτρεχε να κάνει έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο ώστε να μην φανεί ότι ολιγωρεί μπροστά σε Δημοτικές Παρατάξεις που ανάγγελλαν εκδηλώσεις και σε πολίτες που μάζευαν υπογραφές υπέρ της παραμονής των ιατρείων, 
β) ικέτευε για ενότητα (ώστε όλες οι δημοτικές παρατάξεις να πάνε μαζί του στην συνάντηση με τον διοικητή του ΕΟΠΥΥ για να διατρανώσουν την συνολική αντίθεση των Μοσχατιωτών και των Ταυριωτών στο κλείσιμο των τοπικών ιατρείων), 
και γ) τσαμπούναγε λόγια ενότητας (δηλαδή πόσο καλά αποτελέσματα κερδίζει η πόλη όταν όλοι παλεύουν από κοινού). 

Αναρωτιέμαι αν κάποιος έδωσε το σύνθημα «παύσης του πυρός ενότητας» ή μπας και λυθήκανε τα προβλήματα τα σχετικά με τα Ιατρεία. 

Δεν νομίζω όμως να συμβαίνει κάτι τέτοιο. 

Απλά είμαστε μπροστά στην παθολογική αδυναμία του κ. Ευθυμίου όχι μόνον να κατανοήσει πως δρούνε οι πραγματικές δημοτικές αρχές, αλλά να ανταποκριθεί με μια στοιχειώδη πολιτική ευπρέπεια απέναντι στους αντιπάλους του, (που σωστά – τύποις και ουσία – τον προσκάλεσαν σε μια εκδήλωση που αφορούσε στο ζέον και εν εξελίξει πρόβλημα της παροχής υπηρεσιών πρωτοβάθμιας υγείας προς τους δημότες), έτσι ώστε να επιβεβαιωθεί πόσο πολύ πιστεύει και υπολογίζει στην Ενότητα ή εν πάση περιπτώσει σε κάποιες έστω και μεμονωμένες πράξεις αυτονόητης συνεργασίας υπέρ σκοπών που υπηρετούν το συμφέρον του Δήμου και των συνοικιών του

Προσωπικά πια είμαι σίγουρος ότι πρόκειται για πρόβλημα πολιτικής αλλά και πρόβλημα ατομικής αλαζονείας ορισμένων της ηγετικής ομάδας Ευθυμίου. 

Δεν μπορούν να ανεχθούν κάποιοι άλλοι να έχουν προβάδισμα σε κάποιο θέμα, αλλά και το να φανούν ολιγορούντες στα μάτια των δημοτών

Αυτό, αποδείχθηκε και με την υπόθεση της εκδήλωσης για την Παραλία που προ καιρού οργάνωσε η Μεσοποταμία. 

Όμως αυτή η μονολιθικότητα, η απληστία, ο ξερολισμός, η οικειοποίηση των πάντων, η μανία του φαίνεσθαι και η αλαζονεία της υπεροπλίας οδηγεί σε σφάλματα και σε ζημίες την δημοτική αρχή. 

Αν ο Δήμαρχος και οι Σύμβουλοι του (γιατί κι αυτοί προσκλήθηκαν) έδιναν το παρόν στην εκδήλωση μόνον κέρδος θα αποκόμιζαν, καθώς στην "Αίθουσα 7" δεν ήταν όλοι οπαδοί του κ. Σωπάκη (αυτό είμαι σε θέση να το γνωρίζω), γιατί θα δικαιολογούσε την περί ενότητας διδαχή που μας έκανε μέσω δελτίου τύπου που έβγαλε το γραφείο προπαγάνδας του και γιατί θα κατέρριπτε τα όσα μετά βεβαιότητας …υποψιαζόμασταν (!!!) περί της αφερεγγυότητας των εκδηλώσεων πίστης του στην ενότητα και στην ενιαία δράση κόντρα στα σκοτεινά σχέδια της τρικομματικής, όσον αφορά στην συνέχιση της λειτουργίας (και μάλιστα με επάρκεια) των ιατρείων ΕΟΠΥΥ του Μοσχάτου και του Ταύρου. 

Δημότες και Δημοτικές Παρατάξεις να έχουν το νου τους από εδώ και πέρα. 

................................ 

Το παραπάνω κείμενο αποτελεί φυσική συνέχεια (δυστυχώς) του προηγούμενου άρθρου μας με τίτλο:  
Τι προτιμάει ο Δήμαρχος; Ενότητα από γύψο ή από παριανό μάρμαρο;

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2013

Τι προτιμάει ο Δήμαρχος; Ενότητα από γύψο ή από παριανό μάρμαρο;

Το ότι η Δημοτική αρχή αναγκάστηκε να καταφύγει σε έκτακτο δημοτικό συμβούλιο ώστε να αποσπάσει την ομοφωνία απέναντι στο πρόβλημα με τον ΕΟΠΠΥ και την από κοινού παράσταση στον διοικητή του ΕΟΠΥΥ, είναι κάτι το ολοφάνερο. 

Έχουμε ήδη γράψει ότι ο τρόμος να αναδειχθεί απέναντι στην λαϊκή κατακραυγή σαν η αποκλειστικά υπεύθυνη του κλεισίματος των Ιατρείων του ΕΟΠΥΥ (πρώην ΙΚΑ) σε Μοσχάτο και σε Ταύρο, την οδήγησε να εγκαταλείψει την αγαπημένη τακτική της να χειρίζεται μόνη της τα εύκολα και τα θεαματικά και να πιαστεί χεράκι – χεράκι με την Αντιπολίτευση και να τραβήξει το δρόμο μέχρι το γραφείο του κ. Παπαγεωργόπουλου, διοικητή του Οργανισμού Πρωτοβάθμιων Υπηρεσιών Υγείας. 

Όμως θα επαναλάβουμε ότι αυτό που θέλουμε να θίξουμε δεν είναι η κυβίστηση του κ. Ευθυμίου από την απόλυτη ανεμελιά (δεν τρέχει τίποτα με τα ιατρεία) στην απόλυτη ανησυχία (ρε μπας και θα τα κλείσουν τα ιατρεία;), αλλά τι είδους ενότητα των δυνάμεων του Μοσχάτου και του Ταύρου επιθυμεί. 

Επιθυμεί μιαν ενότητα που θα κατατείνει στην ουσία του προβλήματος ή απλά σε μια προσπάθεια να εκμεταλλευτεί ένα τόσο σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα;

Θέλει μιαν ενότητα που θα απεικονίζει την σοβαρή συζήτηση και οργάνωση του ζητήματος ή κάποιες άρπα κόλλα επισκέψεις σε πρόσωπα με όχι αποφασιστικό λόγο στην τύχη των ιατρείων;

Επιζητά μιαν ενότητα που θα αισθάνεται βολεμένη από καθησυχασμούς, άρα εφησυχασμένη ή μιαν στενή συνεργασία που θα συνεχίζει να επαγρυπνεί συλλέγοντας υπογραφές ή υποστηρίζοντας δράσεις που στοχεύουν στην ενημέρωση και συσπείρωση των κατοίκων του Δήμου;

Με άλλα λόγια πρέπει να φτάσουμε στο σημείο που αποφεύγοντας τους χαμηλής έντασης υπηρεσιακούς παράγοντες, να κοιτάξουμε στα μάτια τους μνημονιακούς υπουργούς, όπως ο κ. Λυκουρέντζος. 

Γιατί όσο κι αν τελικά στην "Ελλάδα της Πτώχευσης" κυριαρχούν οι Ράϊχενμπαχ, οι Φούχτελ και οι Τόμσεν, ε... όλο και πιο σημαντικό στο αιτούμενο μας (για παραμονή των ιατρείων) είναι ένα ΝΑΙ από τον υπουργό Υγείας, αντί ενός ΝΑΙ από τον διοικητή του ΕΟΠΥΥ. 

Εμείς ως πόλη και ως δήμος, προτιμήσαμε (ελπίζω λόγω αναμπουμπούλας) τον γύψο καλλιτεχνίας που είναι εφήμερος και που απλά κουκουλώνει προβλήματα, σε αντίθεση με τους κάτοικους της Πάρου που μαζικά και αγωνιστικά απευθυνθήκαν στο «θηρίο» και τις όποιες δεσμεύσεις πήρανε, τις απέσπασαν από τον αρμόδιο Υπουργό. 

Οι δηλώσεις Ευθυμίου ότι «τα αιτήματα που διεκδικούνται από κοινού, αποδίδουν καρπούς υπέρ των πολιτών» θα έχουν αξία όταν θα έχουν χαραχτεί πάνω σε παριανό μάρμαρο…

Παρασκευή, 8 Φεβρουαρίου 2013

Οι κάργιες είναι ακόμη εδώ!

Πριν τις εκλογές είχα γράψει ένα άρθρο προγνωστικό για τον περίγυρο μου της τρίτης ηλικίας, με τον τίτλο «Οιγνωστές μου οι γριές, οι χήρες, οι κάργιες» και απεικόνιζα το τι μέλλει γενέσθαι στις εκλογές με βάση αυτά που άκουγα.
Σημαία τους τότε, ο φόβος των 400 ευρώ της σύνταξης!
Έπεσα διάνα!
Όχι γιατί είχα προαίσθημα, αλλά γιατί έκανα κάθε μέρα δημοσκόπηση στις γνωστές και στους γνωστούς μου!
Λοιπόν ο καιρός πέρασε, τα αναμενόμενα ήλθαν - και με βάση και τις δημοσκοπήσεις των μέσων μαζικής ενημέρωσης για την πρόθεση ψήφου, αλλά και την προσωπική μου πάλι …δημοσκόπηση - και τώρα μετά 2 χρόνια σας γράφω ότι …οι κάργιες είναι εδώ!
Για όλα, είπαν, φταίνε οι μεγάλες ηλικίες που είναι πιο συντηρητικές!
Το γνωστό κουσούρι της μη πληροφόρησης μέσω ίντερνετ για τις μεγάλες ηλικίες (εδώ στην Ελλάδα) είναι γνωστό.
Αυτό, μαζί με την διαπλοκή της επαρχίας (και όχι μόνο) για διορισμούς είναι κι αυτό γνωστό.
Από την άλλη μεριά η αχαλίνωτη προπαγάνδα στα προγράμματα της τηλεόρασης (σε όλα), ότι ένας είναι ο μονόδρομος πολιτικά, και ο φόβος που ενσπείρουν για το άγνωστο είναι καθοριστικός.
Η Τρίτη ηλικία διακατέχεται από υπόγειες σκέψεις διαδρομών θανάτου, που μαζί με τη φθορά είναι μη ελεγχόμενες.
Έτσι θέλοντας να ξορκίσει και τον όποιον έλεγχο αλλά και το άγνωστο, δεν χαμπαριάζει τίποτα.
Όλα σ ένα μπλέντερ του κενού!
Τα πιο σημαντικά όμως, όπως τα ζω εγώ, δεν είναι όχι μόνο αυτά.
Είναι η Διαφθορά που έχει αλυσοδέσει τον περίγυρο της τρίτης ηλικίας (παιδιά, εγγόνια), με το πολιτικό σύστημα.
Μιλάμε από ψίχουλα έως μιζάρες.
Έτσι, αισθάνεται υποχρεωμένη ακόμη, και σε μια τόσο δύσκολη κατάσταση (για να μη χάσει κι αυτά ακόμη τα ψίχουλα), δίνει προτεραιότητα όχι στο μέλλον αλλά στο τώρα, να βολευτούν όλοι για το κομμάτι το ψωμί, κυριολεκτικά…
Έτσι, χθες – προχθές, ο Αλέξης πήγε στα ΚΑΠΗ Αγίων Αναργύρων για να κάνει στα γηρατειά ένα μάθημα και να πει ένα λόγο του …μέλλοντος!
Αλέξη, αν δεν πατάξετε τη Διαφθορά που καθημερινώς μας βομβαρδίζει και που το γνωρίζει πια όλη η υφήλιος, δεν αλλάζει τίποτα.
Οι κάργιες θα είναι εδώ!
Μπορεί ο καθένας να έχει μια διαφορετική πολιτική γνώμη, εγώ όμως καταγράφω τη δημοσκόπηση μου, εδώ και τώρα!
Κι αν με ρωτήσετε εμένα, «Κιθαρίστας ή Ντράμερ»?
Θα σας πω: «Αλέξης»!
 Γιατί το άγνωστο δεν με φοβίζει στην ηλικία των 74 ετών.
Έχω ζήσει όλο το όνειρο…
Χειρότερο από το τωρινό που ζούμε, αποκλείεται (να είναι). 


...........................................................................
* Ο πίνακας είναι του Βαγγέλη Καραλή

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

Το ΙΚΑ φεύγει...
Δήμαρχε "Τώρα Τρέχουμε"

Τώρα τρέχουνε…

Καλά τα σούρτα-φέρτα του δήμαρχου και των συμβούλων του στις βασιλόπιτες των διαφόρων σωματείων και φορέων του Δήμου αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική από τα αυτοδοξαστικά και τα προπαγανδιστικά λογύδρια που εκφωνούνται από τον κ. Ευθυμίου.

«Τώρα τρέχουμε», κύριοι της Δημοτικής αρχής, όπως ακριβώς επιθυμούσε το παράγγελμα του λοχία ή του δεκανέα εκπαίδευσης στα στρατιωτικά έμπεδα.

Τρέχετε σήμερα γιατί σύμφωνα με ισχυρής εγκυρότητας πληροφορίες τα Ιατρεία του ΕΟΠΥΥ (ΙΚΑ) στο Μοσχάτο και στο Μοσχάτο φέρονται να κλείνουν και έχετε καθυστερήσει να αντιδράσετε, την ώρα που απλοί δημότες μαζεύουν υπογραφές εναντίον τέτοιων μνημονιακών επιλογών και δημοτικές παρατάξεις έχουν προγραμματίσει ή αναγγέλλουν κινητοποιήσεις.

Χθες μάλιστα ο Δήμαρχος, ο Πρόεδρός του (καλά αυτός δεν είναι στην Κούβα;) και οι σύμβουλοι του τρέξανε να κάνουν και Έκτακτο Δημοτικό Συμβούλιο συντάσσοντας μάλιστα μιαν αποκαλυπτική πρόσκληση για συνεδρίαση, όπου ομολογείται ότι τα Ιατρεία φεύγουν, την ώρα που λίγες ημέρες πριν διαβεβαίωναν ότι δεν υπήρχε κίνδυνος.

Τώρα τρέχουνε, γιατί καταλαβαίνουνε το μέγεθος του προβλήματος και της κατακραυγής, και από κάποια φληναφήματα και αστείες απειλές για πάνδημες κινητοποιήσεις (σιγά μην σκίσουν κανένα καλσόν) προσπαθούν να περάσουν σε μια ομόψυχη κινητοποίηση όλων των δημοτικών παρατάξεων με κατ’ αρχάς μιαν από κοινού επίσκεψη στον Λ. Παπαγεωργόπουλο, διοικητή του ΕΟΠΥΥ.

Όμως… τώρα τρέχει και η γλώσσα του δήμαρχου, ο οποίος μπροστά «στην αγάγκη και στο κόψιμο» βγάζει φανατικές αντιμνημονιακές και αντικυβερνητικές κορώνες, φτάνοντας στο σημείο να αποκηρύσσει και το ΠΑΣΟΚ, στο οποίο ανήκει και το οποίο τον στήριξε!!!
(Όταν μάλιστα του υπενθυμίσανε ότι μόλις προ ημερών πήρε μέρος σε κομματική διαδικασία του τοπικού ΠΑΣΟΚ, όπου εικονίζεται μαζί με όλα τα στελέχη του δημοτικού συνδυασμού του, έσπευσε να δηλώσει ότι παρέστει θεσμικά ως ………..δήμαρχος!!!!!!!!!)

Φυσικά δεν θέλει και μεγάλη σκέψη να καταλάβει κανείς ότι μπροστά σε ένα τεραστίων διαστάσεων κοινωνικό πρόβλημα, όπως είναι η λειτουργία των Ιατρείων του ΕΟΠΥΥ, η δημοτική αρχή με τα χαρακτηριστικά που έχει, είναι ικανή όχι μόνο να τρέχει, αλλά να κάνει τις πλέον εντυπωσιακές κωλοτούμπες, τις οποίες μπροστά στο πολιτικό κόστος, θα επιχειρήσει να τις κάνει ακόμη και χωρίς το κλασσικό δίχτυ προστασίας που χρησιμοποιούν στο τσίρκο.

Τώρα, λοιπόν, τρέχουνε… και θα τρέχουνε επί πολύ (αυτός και η δημοτική αρχή του) απέναντι σε μια κοινωνία που δεν μπορεί να ανεχτεί την υγειονομική και κοινωνική εξαθλίωση της.

Αλλά επειδή ενός κακού μύρια έπονται, το παράγγελμα «Τώρα τρέχουμε» θα ακουστεί και από τους ΠΑΣΟΚους που κομματικά τους «αδειάζει» σκαιά και οι οποίοι πριν δύο χρόνια τον ψήφισαν «κατ’ εντολή» Γιώργου Παπανδρέου…

Το τελευταίο τρεχαλητό του δήμαρχου για να βρει τον μανδύα του …ανεξάρτητου, το αφήνουμε στην φαντασία των αναγνωστών μας και στα γεγονότα που θα μας επιβεβαιώσουνε.

Κάτω τα χέρια από τα ιατρεία του ΕΟΠΥΥ!!!
Δήμαρχε, Πρόεδρε, Αντιδήμαρχοι και Σύμβουλοι της πλειοψηφίας:
ΤΩΡΑ ΤΡΕΧΟΥΜΕ...

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Απολογισμοί

Δημοσιεύουμε χωρίς πολλά λόγια ένα άρθρο του κ. Μπάμπη Μπιλίνη που παρουσιάζει πολύ εύγλωττα την αντίληψη της διοικούσας τον Δήμο παράταξης. Αντίληψης και όχι πολιτικής (γιατί που να την εύρει). Μιάς αντίληψης που τα αυτονόητα τα θεωρεί επιτεύγματα και τον ίδιο τον Δήμο ως μηχανισμό και τσαρδί...
..........
 
Τις προάλλες βγαίνοντας από το σπίτι μου μια κοπέλα  μοίραζε ένα καλαίσθητο προεκλογικό (συγγνώμη, γλώσσα λανθάνουσα…) ενημερωτικό   φυλλάδιο του Δήμου Μοσχάτου - Ταύρου με τίτλο «κάνουμε πράξη την αλληλεγγύη, στο πλευρό κάθε πολίτη, κοινωνικές δράσεις 2011-2012.»

Το κείμενο και οι φωτογραφίες αναφέρονται αποκλειστικά στην αποτίμηση της δουλειάς των υπηρεσιών του Δήμου. Η δημοτική πλειοψηφία εμφανίζει δηλαδή τελικά ως δικά της «πεπραγμένα», την καθημερινή ευνόητη λειτουργία των υπηρεσιών στα πλαίσια των καθηκόντων τους και στα πλαίσια εφαρμογής των εντολών της Κεντρικής Διοίκησης και της Κυβερνητικής πολιτικής. Σε αυτά άλλωστε υποχρεώνονται να συμμετέχουν οι υπάλληλοι στα πλαίσια του όρκου τους και αμείβονται, έστω και με τους σημερινούς όρους.

Όμως ο απολογισμός ενός θεσμού και δη της Αυτοδιοίκησης δεν μπορεί παρά να είναι απολογισμός άσκησης πολιτικής.

Απολογισμός για την πολιτική που ασκεί αυτός που διαθέτει την πλειοψηφία για τα θέματα των τοπικών κοινωνιών.

Πολιτικός είναι ο θεσμός της τοπικής αυτοδιοίκησης, πολιτικές εφαρμόζει ο Δήμαρχος. 
Δεν είναι απλά διοικητικός παράγων ή διοικητικός προϊστάμενος των υπηρεσιών.

Θα περιμέναμε, λοιπόν, έναν άλλο απολογισμό.
Απολογισμό του πώς δούλεψε ο Δήμαρχος και η παράταξή του στο νέο πλαίσιο του «Καλλικράτη» για τα ζητήματα κοινωνικής αλληλεγγύης.
Πώς αντιμετώπισε τα κρίσιμα θέματα της περιόδου κι αν ωφελήθηκαν οι τοπικές κοινωνίες.
Ποια προβλήματα συνάντησε, πώς τα διαχειρίστηκε, τι συμπεράσματα έβγαλε, τι σχεδιασμούς κάνει, τι βοήθεια, συναινέσεις και συμμαχίες επιζητεί;
Υπήρχε πολιτική της δημοτικής πλειοψηφίας, ή ήταν αναμάσημα της πολιτικής των υπουργείων;

Οι πολίτες, όλοι το αναγνωρίζουν, έχουμε πάρα πολλά προβλήματα, τα οποία όμως απλά εντοπίζονται. 
Δεν διεκδικούνται λύσεις, με βάση το επιχείρημα της πλειοψηφίας ότι δεν μπορούμε να ασχολούμαστε με θέματα που δεν έχουμε αρμοδιότητα και κυρίως με θέματα που άπτονται των κεντρικών πολιτικών επιλογών.

Πώς είναι δυνατόν όμως να μη μας αφορούν οι δραματικές επιπτώσεις στο εισόδημα, στην απασχόληση, στις κοινωνικές κατακτήσεις, στο περιβάλλον, όπως διαμορφώθηκαν με τις πολιτικές των μνημονίων και το καταιγιστικό νομοθετικό πλαίσιο που ακολουθήθηκε ενάντια στο συνταγματικό κατοχυρωμένο αυτοδιοίκητο των δήμων, κυρίως με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου χωρίς το βάσανο της νομοπαρασκευαστικής διαδικασίας της Βουλής;

Οι λαϊκοί θεσμοί, η αυτοδιοίκηση, υπάρχουν για να είναι υπηρέτες των λαϊκών συμφερόντων ή των επιλογών της εκάστοτε κεντρικής διοίκησης; Η τοπική αυτοδιοίκηση (πρώτου και δεύτερου βαθμού) είναι τελικά τα μακρύ χέρι της διοίκησης και διεκπεραίωσης των μνημονιακών επιλογών; 

Διανύουμε ήδη τον τρίτο χρόνο λειτουργίας και καθημερινά επιβεβαιώνονται όσοι αντιδρούσαν στον τρόπο που επιχείρησαν να καθυποτάξουν εντέχνως οι νονοί του «Καλλικράτη» την τοπική αυτοδιοίκηση στη λογική των επομένων σχεδίων τους, που ήταν η υποταγή ολόκληρης της χώρας στην υποτέλεια των μνημονίων.
Οι πολιτικοί χώροι που υποστήριξαν την πλειοψηφία, και με την συναίνεση του πολιτικού χώρου της μείζονος μειοψηφίας, μας αφαίρεσαν το δικαίωμα οράματος και πνοής προς το μέλλον. 
Την αυτοδιοίκηση που εμείς ονειρευόμαστε, την κακοποίησαν. 
Αντί να της δώσουν φτερά, την φυλάκισαν, δημιουργώντας ένα καθαρά συγκεντρωτικό μοντέλο με πρωταρχικό στόχο τον περιορισμό στο ελάχιστο των δαπανών. Της στέρησαν κάθε δυνατότητα αυτοτελούς αναπτυξιακού σχεδιασμού.

Και βέβαια, σε ένα ασαφές και με τεράστια κενά θεσμικό πλαίσιο, σε αυτό το συγκεκριμένο ασφυκτικό περιβάλλον που βιώνουμε και στην δυσχερή συγκυρία που λειτουργούμε, εξακολουθούν να υπάρχουν οι υπάλληλοι – όσοι απομείναν-  που φιλότιμα εργάζονται να μην καταρρεύσει το σαθρό οικοδόμημα και δίνουν την δυνατότητα οι φιλότιμες προσπάθειές τους να γεμίζουν τα διαφημιστικά φυλλάδια του δήμου. 
Όπως επίσης υπάρχουν και αιρετοί, που παρ΄ όλες τις μικροπολιτικές τους συνήθειες, ασχολούνται και προσπαθούν να παράγουν έργο, βρίσκοντας μπροστά τους την αδυναμία και την εξασθένηση του θεσμού.

Είναι όμως πολύ καθαρό πως τα παραπάνω δεν αποτελούν άλλοθι για την δημοτική μας πλειοψηφία.
Αν θέλει τουλάχιστον να διασώσει το εναπομείναν κύρος του θεσμού, αλλά και την δική της πολιτική υπόληψη, τον χρόνο που διανύουμε, μιας και ο επόμενος θα είναι προεκλογικός, οφείλει να ξεφύγει από την σημερινή λογική της ισορροπίας, του «να μην σπάσουμε αυγά», του «να την βγάλουμε καθαροί».
Να συμβαδίσει με τις αγωνίες και τους αγώνες της κοινωνίας που εκπροσωπεί. Και ο επόμενος απολογισμός της να είναι όχι οι ενέργειες των υπηρεσιών, αλλά ένας πραγματικός απολογισμός δράσεων με την κοινωνία.

Μπάμπης ΜΠΙΛΙΝΗΣ


ΥΓ. Για να μην είμαι άδικος τέτοια λίγα δείγματα αλληλέγγυων δράσεων υπήρξαν, όπως η επίσκεψη και η συμπαράσταση στους απεργούς πείνας της Υπατίας, αλλά  αυτά δεν υπήρχαν στο φυλλάδιο.
Μ.Μ.

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2013

Το κουτόχορτο
του γηπέδου Μοσχάτου

Διαβάσαμε στο καλό MoschatoDaily κάποια πράγματα σχετικά με την υπόσχεση που έδωσε ο δήμαρχος στην χθεσινή κοπή της πίττας της Αθλητικής Ένωσης Μοσχάτου, σύμφωνα με την οποία ο πολυπόθητος και πολύαναμενόμενος νέος συνθετικός χλοοτάπητας του γηπέδου Μοσχάτου θα τοποθετηθεί αμέσως μετά την λήξη της αγωνιστικής περιόδου. 

Σκεφτόμαστε… 
Δηλαδή πρέπει να νοιώθουμε ικανοποιημένοι ή να πανηγυρίζουμε; 

Το αυτονόητο χρέος του Δήμου να υπάρχει πάντα ο κατάλληλος χλοοτάπητας στο ποδοσφαιρικό γήπεδο Μοσχάτου δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως περίπου ένα κατόρθωμα, όπως εξάλλου συμβαίνει και με το κατόρθωμα της αδειοδότησης των γηπέδων του Μοσχάτου (άλλο αυτονόητο αυτό). 

Αλλά πέρα από την οπτική γωνία είτε της λογικής (που προκύπτει από τις εμπειρίες αθλητών και φιλάθλων), είτε της ενοχικής υποσχεσιολογίας (που προκύπτει από την ακατάσχετη τάση της δημοτικής αρχής στην προβολή και την αυτοπροβολή) υπάρχει αδιάψευστος μάρτυρας η πραγματικότητα που οδηγάει την τοποθέτηση του νέου χλοοτάπητα από μήνα σε μήνα και από χρόνο σε χρόνο. 

Μπήκε ως προσεχές έργο στο πρόγραμμα της Περιφέρειας, αλλά η όλο και περισσότερο επιδεινούμενη οικονομική κατάσταση του κράτους, βάζει ερωτηματικά στο "πότε" θα γίνει... 

Οι αθλούμενοι και οι διοικητικοί παράγοντες αγωνιούν, αλλά η μετάθεση της τοποθέτησης του χλοοτάπητα δίνει μία όμορφη ευκαιρία στην δημοτική αρχή να εκμεταλλεύεται το γεγονός και να το προβάλει ως ένα σίγουρο προεκλογικό "ΘΑ"... δοθέντος ότι η αντίστροφη μέτρηση προς τις δημοτικές εκλογές του 2014 έχει ήδη ξεκινήσει. 

Μέσα στο ομόψυχο και πανηγυρικό κλίμα της κοπής της βασιλόπιττας της ΑΕΜ τα 700-800 τετραγωνικά μέτρα χλοοτάπητα έδωσαν (;) ευφορία λες και επρόκειτο για την δροσιά που προσφέρει σε ώρες ξηρασίας το βρεγμένο γκαζόν. 

Ποιός να θυμηθεί και ποιος να μιλήσει (σε τέτοιες γιορταστικές στιγμές) σε ποιούς οφείλεται στην πραγματικότητα το γεγονός της εγκατάστασης ενός νέου χλοοτάπητα στην θέση του καρβουνιασμένου γηπέδου... 
Ποιοι απαίτησαν και πίεσαν τους καθεύδοντες! 

Βλέπεις υπάρχει και η ετικέτα μίας αβρότητας, που παρά ταύτα κάποιοι φρόντισαν να μην την υπολογίσουν, ποντάροντας στην φιλοξενία των διοργανωτών και στην δική τους προκλητική ασθένεια της αυτοπροβολής.