Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

Η τρικομματική της αποτέφρωσης

Την ώρα του μεγάλου ξεπουλήματος, όπου ο Σαμαράς εκβιαστικά δηλώνει ότι τέλειωσε η «διαπραγμάτευση» με την Τρόϊκα, η Νανά Ιωαννίδου κρούει τον κώδωνα της ανθρωπιστικής κρίσης και στον τομέα της Υγείας και με δυνατή κραυγή απαιτεί πλήρη περίθαλψη στους άνεργους καρκινοπαθείς…

Οι New York Times έγραψαν ένα άρθρο πρόσφατα για τους ανασφάλιστους άνεργους Έλληνες, οι οποίοι όταν  αρρωστήσουν δεν έχουν καμιά περίθαλψη, πόσο μάλλον οι  καρκινοπαθείς, που το κόστος των θεραπειών είναι υψηλό, ως εκ τούτου, μόνο ο θάνατος τους περιμένει.
Έτσι ακριβώς έγραψαν.

Πεδίο ολικής καταστροφής θυμίζει το Σύστημα Υγείας, λόγω διάλυσης των ταμείων και με το ΕΟΠΠΥ να μοιάζει ένα φιάσκο.
Δεν υπάρχει ουσιαστικά.

Δεν είμαι αρμόδια να σας αναλύσω ούτε για τα γενόσημα με το χαμηλό προσδόκιμο ζωής, ούτε το «γιατί» οι εργατοπατέρες και η τρικομματική κυβέρνηση, θέτουν τον Ελληνικό λαό στον αποτεφρωτήρα, όταν αρρωστήσει.
Θα σας γράψω όμως τον προσωπικό μου Γολγοθά επάνω στη λέξη καρκίνος και γιατί πονώ τους άνεργους χωρίς περίθαλψη.

Ο καρκίνος είναι μια πάθηση που δεν αφήνει καμιά ηλικία απέξω.
Κάθε ανθρώπινος οργανισμός αντιδρά όμως διαφορετικά και η  πείρα μου λέει, εξαρτάται η ίαση από το πόσο πιο γρήγορα θα τον αντιληφθούμε.
Υπήρξα τυχερή μέσα στην ατυχία μου και ενώ απευθυνόμουνα  σε γιατρούς που με διαβεβαίωναν ότι δεν έχω τίποτα, εντούτοις εγώ είχα την μαγική ικανότητα (!) να νοιώθω ότι κάτι  διαφορετικό μου συμβαίνει.
Έτσι με την επιμονή μου, πέρασα πολύ γρήγορα όλα τα στάδια της λέξης καρκίνος (Ca ωοθηκών) και με περίμενε μια ολική υστερεκτομή και αργότερα ολική επιπλοεκτομή, κτλ)

Οι εγχειρήσεις όσο δύσκολες κι αν είναι περνούν, εκείνες που  είναι φρικτές είναι οι χημειοθεραπείες…
Επώδυνες, αξεπέραστες ψυχικά και σωματικά, μακροχρόνιες, ειδικά σε μορφή καρκίνου σαν τον δικό μου.
Δεν είναι μόνο η θεραπεία στην αρρώστια του καρκίνου, αλλά είναι και οι μετέπειτα εξετάσεις παρακολούθησης (μακροχρόνιες κι αυτές) όπου οι αξονικές σε ακολουθούν και  βέβαια κοστίζουν και πάντα ανάλογα τον καρκίνο.

Φαντασθείτε τώρα έναν άνεργο που το σύστημα τον αγνοεί καθ’ ολοκληρία και του λέει «δεν μ’ ενδιαφέρεις, πέθανε! Το κράτος που λέγεται Ελλάδα σ’ έχει ξεγραμμένο»!
Θα μου πείτε, εδώ πια και οι ασφαλισμένοι είναι ουσιαστικά  ανασφάλιστοι, αλλά… αυτός ο πόνος του να μην έχεις στον  ήλιο μοίρα και να σε τρώει και το  μαράζι της αρρώστιας, δεν  αντέχεται με τίποτα… Είσαι πραγματικά νεκρός!

Ότι και να κάνουν οι εθελοντές γιατροί (και είναι προς τιμήν  τους), δεν φτάνει.
Υπάρχουν όμως και άλλοι οι οποίοι εκμεταλλεύονται καταστάσεις, όπως π.χ. γνωστός ραδιοφωνικός σταθμός, που με υπερηφάνεια μας ανακοίνωσε ότι θα περιθάλψει με φάρμακα  (7) άνεργους καρκινοπαθείς!
Αιδώς γελοίοι.

Η θεραπεία ενός καρκινοπαθούς είναι μακροχρόνια και ασφαλώς δεν είναι μόνο φάρμακα.
Εργατοπατέρες που βρισκόσαστε?
Τριτοκομματικοί, Ανθέλληνες και Απολίτιστοι, οι αρρώστιες   αγγίζουν όλους.

Χρέος κάθε Έλληνα είναι όχι να γραφτεί στο ΕΑΜ, όπως έλεγαν στην κατοχή τα ραδιόφωνα.
Χρέος κάθε Έλληνα είναι να ελπίσει μια χειρότερη μοίρα  στους προδότες… μια ώρα γρηγορότερα!

Απαιτώ σαν Ελληνίδα στην πατρίδα μου ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΣΤΟΥΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ ΚΑΡΚΙΝΟΠΑΘΕΙΣ, και όχι μόνο.
Ειδάλλως η ιστορία του Βυζαντίου θα ξαναγεννηθεί!

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Καταγγελία για ρουσφέτι στο Πνευματικό Κέντρο (και όχι μόνο)

Οι Πολίτες Μπροστά με ανακοίνωση που υπογράφει το Γραφείο Τύπου της παράταξης, εξαπολύουν σφοδρή κριτική στον τρόπο προσλήψεων που ακολουθεί η δημοτική αρχή. Μάλιστα τα καταγγελόμενα αποκτάνε συγκεκριμένη μορφή αφού αναφέρονται σε επίσης συγκεκριμένες περιπτώσεις...









ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Οι ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ καταγγέλλουν τις απαράδεκτες πρακτικές της Δημοτικής Αρχής, με τις οποίες εξαναγκάζει άνεργους συμπολίτες μας να συμμετέχουν σε αδιαφανείς διαδικασίες πρόσληψης, που τους οδηγούν σε ομηρία, τους εγκλωβίζουν σε καθεστώς ανασφάλειας και ρουσφετολογικής εξάρτησης, και τους κάνει (μη έχοντας άλλη λύση) να συμβιβάζονται με τα ψίχουλα που τους πετάει.

Τι συμβαίνει λοιπόν με τις συγκεκριμένες προσλήψεις;
Τι «κόλπο» εφαρμόζει η Δημοτική αρχή και η «παρέα» της;

Σε μια εποχή οξύτατης οικονομικής κρίσης κάθε σχέση εργασίας στο Δήμο είναι μια ελπίδα.
Γι αυτό πρέπει να τηρούνται όλες οι διαδικασίες ώστε οι όλοι οι συμπολίτες μας να έχουν την δυνατότητα να διεκδικήσουν ότι τους αξίζει, ώστε να καλυτερεύσουν τη ζωή τους.

Ανακοινώνει λοιπόν η Δημοτική αρχή προσλήψεις, με σκοπό την πλήρωση κάποιων θέσεων εργασίας – όπως π.χ. έγινε πρόσφατα για δύο (2) καθαρίστριες μέσω της Σχολικής Επιτροπής – χωρίς να αναφέρει πουθενά τις προϋποθέσεις, δηλαδή τα προσόντα, την μοριοδότηση, κλπ.
Με τον τρόπο αυτό η Δημοτική αρχή ενισχύει την αναξιοπιστία και την αδιαφάνεια, αλλά και εδραιώνει στις συνειδήσεις των πολιτών την ρουσφετολογική εξάρτηση και την πλήρη κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων και διεκδικήσεων.

Επίσης την στιγμή που στην Ελλάδα η ανεργία, και ιδιαίτερα των νέων, έχει πάρει την ανιούσα και που κανείς δυστυχώς δεν μπορεί να προβλέψει που θα φτάσει, ο Πρόεδρος του Πνευματικού Κέντρου συνεχίζει να κάνει προσλήψεις με τα δικά του κριτήρια.
Για άλλη μια φορά προσέλαβε τη συνταξιούχο μητέρα της συναδέλφου του δημοτικής συμβούλου που προεδρεύει του Δημοτικού Οργανισμού Προσχολικής Αγωγής και Κοινωνικής Αλληλεγγύης (ΔΟΠΑΚΑ), ενεργώντας με τη λογική: βολεύουμε τους ημέτερους.

Ερωτάμε τον πρόεδρο του Πνευματικού Κέντρου, αν είναι δυνατόν να μην υπήρχε κάποιος άλλος (συνδημότης ή μη) γι αυτήν την θέση που να είναι και άξιος και άνεργος!

Σε τέτοια φαινόμενα δεν υπάρχει πλέον ανοχή! 

Πιστεύουμε ότι η Ελπίδα δεν είναι προνόμιο των λίγων και εκλεκτών του σημερινού Δήμαρχου και των στελεχών του.
Όλοι έχουν δικαίωμα να διεκδικήσουν με ίσους όρους μια θέση εργασίας (οποιασδήποτε μορφής και σχέσης) στο Δήμο Μοσχάτου – Ταύρου, και να την κερδίσουν ανάλογα με την αξία τους.

Πρέπει να υπάρξει ενωτική και σθεναρή αντίδραση όλων μας ώστε να πάψουν τέτοια φαινόμενα που ισοπεδώνουν την εργασιακή αξιοπρέπεια των συμπολιτών μας.

ΠΟΛΙΤΕΣ ΜΠΡΟΣΤΑ
Γραφείο Τύπου

29/10/2012

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Παρέλαση στα μέτρα της σχετικότητας του χρόνου
του κ. Ευθυμίου

Αυτό που έζησε σήμερα το Μοσχάτο με την ετεροχρονισμένη παρέλαση των σχολείων και των άλλων οργανώσεων της πόλης, μάλλον δεν έχει προηγούμενο.
Με το επίσημο πρόγραμμα του Δήμου να αναφέρει ότι η παρέλαση θα πραγματοποιηθεί στις 12:15, αλλά με τους επισήμους και τους διαδηλωτές της "Μεσοποταμίας" να μαζεύονται στο χώρο της εξέδρας των επισήμων γύρω στις 11:40, δώθηκε η εντολή έναρξη της παρέλασης στις 11:48...!!!

Οι επίσημοι αγέρωχοι στις θέσεις τους χειροκροτούσαν τους παρελαύνοντες μαθητές σαν να μην τρέχει τίποτα, όταν ξαφνικά παρουσιάστηκαν τα πρώτα προβλήματα με την δημιουργία τεράστιων κενών ανάμεσα στα παρελαύνοντα τμήματα, μιάς και λόγω της κατά 27 λεπτά ενωρίτερης έναρξης της παρέλασης οι υπεύθυνοι των σχολείων έτρεχαν και δεν έφταναν για να μπορέσουν να συγκεντρώσουν τους μαθητές τους.
Αυτοί ειδοποιημένοι μέσα από τα κινητά τους έτρεχαν σαν τρελοί  από τα διάφορα μέρη του Μοσχάτου για να βρεθούν στο κάτω μέρος της Μακρυγιάννη και τα κάθετα στενά όπου είχαν οριστεί οι τόποι προσυγκέντρωσης των σχολικών και άλλων τμημάτων!!!

Τελικά η παρέλαση έγινε εν μέσω διαμαρτυριών η παρέλαση τέλειωσε ακριβώς την ώρα που θα έπρεπε να αρχίζει!!!

Η πλάκα είναι ότι στο χώρο των επισήμων ήταν Δημοτικοί Σύμβουλοι, οι οποίοι είτε είναι δάσκαλοι στο επάγγελμα, είτε δραστηριοποιούνται στην Ένωση Γονέων, αλλά κανέις τους δεν μπήκε στον κόπο να ενημερώσει τον τελετάρχη ότι κατά παράδοξο τρόπο ξεκινάει πολύ νωρίς (εφόσον ήξεραν βέβαια το εορταστικό πρόγραμμα των εορταστικών εκδηλώσεων του Δήμου και εφόσον είχαν βάλει και τα ρολόγια τους μια ώρα πίσω)
Με το τέλος της παρέλασης, τόσο ο Δήμαρχος, όσο και μερίδα Δημοτικών Συμβούλων δέχτηκαν τα έντονα παράπονα των γονέων που δεν πρόλαβαν να δουν τα παιδιά τους να παρελαύνουν.
Λίγο αργότερα, στις καφετέριες του Μοσχάτου έξαλλοι γονείς φώναζαν και απαιτούσαν την έκφραση δημόσιας συγγνώμης από την πλευρά του επίσημου Δήμου.

Κύριοι της Δημοτικής αρχής, η παρέλαση δεν γίνεται για σας και τους άλλους "επίσημους" που στηθήκατε κορδωτοί στις "υψηλές σας θέσεις".
Η παρέλαση γίνεται για τα παιδιά και τους γονείς τους και για να αποτιμήσουμε φόρο τιμής στους αγωνιστές του ΣΑΡΑΝΤΑ.
Αυτό, σήμερα εσείς με την αβλεψία σας και την προχειρότητα που σας διακρίνει,το υποβαθμίσατε σε μιά φάρσα... σε μιά ξεπέτα...
Τι άραγε άλλο απομένει να κάνετε;
Το γρηδορώτερο δυνατόν, να ζητήσετε μια μεγάλη και δημόσια ΣΥΓΓΝΩΜΗ και με την υπόσχεση ότι δεν θα ξαναζήσουμε τέτοιες κωμωδίες.
Γιατί πρόκειται για ΕΘΝΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ και όχι για πανηγυριώτικη εκδήλωση.

ο δάσκαλος

................................................................

Διαβάστε επίσης στο ΜοσχατουΠολις:
Το ΟΧΙ στην εποχή του ΝΑΙ, από την Μαρτίνη Θεοδώρου

Σχετικο άρθρο στο ΠολιςΟραμα:
ΝΤΡΟΠΗ κ. ΔΗΜΑΡΧΕ! Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΕΣΑΣ.....

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Το ΟΧΙ στην εποχή του ΝΑΙ

Στις 12 Οκτώβρη του 2012 συμπληρώθηκαν 68 χρόνια από την ημέρα που οι αντιστασιακές οργανώσεις απελευθέρωσαν την Αθήνα, απ' τη γερμανική κατοχή.
Ήταν 12 Οκτώβρη του 1944, ημέρα Πέμπτη.
Από τότε, για καθαρά πολιτικούς λόγους, η ημερομηνία αυτή ξεχάστηκε απ' το επίσημο μετεμφυλιακό κράτος και καθιερώθηκε ως εθνική επέτειος η 28η Οκτωβρίου 1940, που ο Ελληνικός λαός είπε το ΟΧΙ στο φασισμό.
Εμείς, βέβαια, του '60 οι εκδρομείς, (όπως λέει ο Διονύσης), τελειώσαμε το σχολείο ξέροντας ότι το ΟΧΙ το είπε ο Μεταξάς.
Έπρεπε να μεγαλώσουμε πάρα πολύ, για να μάθουμε ότι δεν ήταν δυνατόν να το έχει πει ένας δικτάτορας.

Σήμερα, στην εποχή του ΝΑΙ, καλούμαστε να μιλήσουμε στα σχολειά μας για αγώνες, θυσίες, εθνική υπερηφάνεια, εθνική ανεξαρτησία.
Με τι ψυχική δύναμη, όμως, να μιλήσουμε γι' αυτά τα ιδανικά, όταν βρισκόμαστε πάλι σε έναν πόλεμο σκληρότερο και πιο επικίνδυνο, γιατί στοχεύει το νου και την ψυχή;

Οι Έλληνες, το 1940, τόλμησαν να τα βάλουν με το τέρας του ιμπεριαλισμού και του φασισμού.
Σήμερα, ο ίδιος εχθρός σκιάζει την Ελλάδα, που σοκαρισμένη, δεν μπορεί ούτε καν να ψελλίσει το ΟΧΙ.

Οι εορτασμοί των επετείων έχουν ως στόχο την ανάμνηση των γεγονότων και τον παραδειγματισμό των νεοτέρων.
Μαζί μ' αυτά, ας αντλήσουμε δύναμη και ελπίδα από τους ηρωϊκούς εκείνους καιρούς.
Οι Έλληνες, τότε, άντεξαν τις κακουχίες στο αλβανικό μέτωπο, άντεξαν την πείνα, τις εκτελέσεις και τα βασανιστήρια.
Άντεξαν τους μαυραγορίτες, τους δωσίλογους, τους ταγματασφαλίτες.
Και τότε, βέβαια, όπως και τώρα δεν ήταν όλοι μαζί.
Υπήρχαν κι αυτοί που έφυγαν στο εξωτερικό κι αυτοί που συνεργάστηκαν με τους κατακτητές.
Η Ελλάδα, ίσως, είναι η μοναδική χώρα, που όταν απελευθερώθηκε, σ' αυτούς τους ανθρώπους ανέθεσε τη διακυβέρνησή της.
Όσοι αντιστάθηκαν μας έδωσαν την ελεύθερη Ελλάδα.

Σήμερα, η πατρίδα μας δοκιμάζεται σκληρά.
Όσοι παλέψουμε για τα ιδανικά της Δημοκρατίας θα μπορούμε να κοιτάξουμε μια μέρα τα παιδιά και τους μαθητές μας στα μάτια, χωρίς ντροπή.
Και μην ξεχνάμε πως κάθε λαβύρινθος και κάθε μινώταυρος μπορεί να αντιμετωπιστεί.
Και πως, για να κοιτάξουμε τ' άστρα, πρέπει να σηκώσουμε το κεφάλι!

Ας γιορτάσουμε τα μεγάλα ΟΧΙ του ελληνικού λαού!
Ο αγώνας συνεχίζεται!!!!!!!

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

"Φωτιά στα κίτρινα"... (Δελτία Τύπου)

Να διευκρινίσουμε εκ προοιμίου ότι ετοιμάζουμε μία πανηγυρική ρουμπρίκα σχετικά με την αθλητική πολιτική και τα ανάλογα πεπραγμένα του Δήμου μας, γιατί πολλά ευτράπελα συμβαίνουν στον τομέα αυτό. 
(Το χειρότερο μάλιστα είναι πως έπονται κι άλλα υπό την μορφή εκπλήξεων)… 
Το σημερινό μικρό μας χρονογράφημα, έχει άρωμα αθλητικό αλλά γραφειοκρατικού τύπου κατά κάποιο τρόπο, μιάς και σχολιάζει άλλο ένα ανεπανάληπτο Δελτίο Τύπου του Δήμου, το οποίο εξυμνεί το ομηρικό έπος της αδειοδότησης του γηπέδου του Φωστήρα!!! 
Αυτό πάει να πει ότι πολλά χρόνια έχασκε παράνομο το «Γιαλαμπίδης» (έτσι είναι η ονομασία του γηπέδου του Ταύρου). 
Πάει να πει όμως ότι ήταν παράνομο και τα τελευταία δύο χρόνια δημαρχίας του κ. Ευθυμίου, ο οποίος μας γράφει στο Δελτίο του, ότι σε «ελάχιστο χρόνο» το κατέστησε ασφαλές και νόμιμο. 
Μπάζει νερά λοιπόν ο κομπασμός, γιατί η σχέση: 
«ελάχιστος χρόνος» / «πολλά χρόνια» 
ή «ελάχιστος χρόνος» / 2 χρόνια 
δεν κάθεται και τόσο καλά άμα ξέρεις από αριθμητική ή έχεις κάποια αίσθηση του χρόνου. 
Τέλος πάντων, γνωστής ούσης της ξαφνικής αγάπης του για το Φωστήρα (φωτιά στα κίτρινα, που λένε) σήκωσε τα μανίκια ο κ. Ευθυμίου, άρπαξε από τα μαλλιά την αλάνα που και καλά μου παρίστανε το ποδοσφαιρικό γήπεδο και την εξανθρώπισε: έσπειρε, έντυσε, στόλισε, φώναξε και την αρμόδια επιτροπή να το ελέγξει, και πήρε την άδεια λειτουργίας. 
Μάλιστα γράφει (το Δελτίο) ότι χρειάστηκαν «συντονισμένες ενέργειες» για να επιτευχθεί ο Άθλος που θα έκανε το «φονέα» να είναι όχι μόνο νοικοκυρεμένος, αλλά και νικηφόρος (τεσσάρα έριξε σε κάποια άτυχη ομάδα, για πάρτι της αδειοδότησης)! 
Μάλιστα (ξανά) ήταν τόσο «συντονισμένες» και προγραμματισμένες οι ενέργειες του Δήμου, που ο Δήμαρχος αναγκάστηκε να βάλει το χέρι στην τσέπη του για να αγοραστούν μερικές πυροσβεστικές φωλιές, ώστε να πει το «οκέϋ» η Πυροσβεστική! 
Και τον παραδέχτηκα για το τακτ που είχε να μην αναφέρει στο διθυραμβικό Δελτίο Τύπου την διευκόλυνση που έκανε στις υπηρεσίες του Δήμου για τα μάτια του Φωστήρα, καθώς ο παραληρηματικός οίστρος του συντάκτη - υπάλληλου μπορεί να έφτανε στο σημείο να αγιάσει τα γένια του αφεντικού του. 
Όμως σήμερα και κατά τη διάρκεια της συνεδρίασης σχετικά με τα δημοτικά τέλη, ανάμεσα στα εύσημα που μοίραζε σε αντιδημάρχους, συμβούλους και υπαλλήλους των υπηρεσιών του Δήμου, ξεφούρνισε την ηρωική διευκόλυνση. 
Για τέτοιο δήμαρχο μιλάμε και για τέτοιες υπηρεσίες. 
ΣΕ ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΧΡΟΝΟ. 
ΜΕ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΕΝΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ.
ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΑΜΑ ΛΑΧΕΙ. 
Είμαι κακός; 
Ίσως!
Εξακολουθώ να παθαίνω ναυτία με τέτοια Δελτία Τύπου που εκθειάζουν τα ασήμαντα ή τα αυτονόητα.
Εξακολουθώ να καυτηριάζω πράξεις εντυπωσιασμού και κίβδηλου ηρωϊσμού που επιχειρούν αβανταδόρικα να αντικαταστήσουν και να υποκαταστήσουν της Υπηρεσίες και την προγραμματισμένη δουλειά... 
Φαίνεται όμως ότι μάλλον ξέχασα τη δύναμη του έρωτα. 
Και το κίτρινο χρώμα εκλύει μεγάλο πάθος, όπως και να το κάνουμε...
(παλαιότερα στις κοπέλες μου πρόσφερα όμορφα κίτρινα τριαντάφυλλα)
Σε αντίθεση με άλλα χρώματα (όπως το πράσινο) που τελευταία είναι όχι μόνον ντεμοντέ, αλλά δημιουργούν και τάσεις φυγής! 
Τ’ άκουσες Φαναρίτη; 

........................................................................

Να και το Δελτίο Τύπου του εκπληκτικού επιτεύγματος...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Εκδόθηκε η άδεια για το γήπεδο του Φωστήρα
Σε ελάχιστο χρόνο, μετά από πολλά χρόνια

Μετά από συντονισμένες ενέργειες της Διοίκησης του Δήμου και προσωπικά του Δημάρχου αλλά και την καταλυτική συμβολή των Τεχνικών Υπηρεσιών του Δήμου, ολοκληρώθηκε η διαδικασία για την έκδοση αδείας του γηπέδου «Σπύρος Γιαλαμπίδης» στον Ταύρο σε εξαιρετικά μικρό χρόνο. Έτσι το γήπεδο του Φωστήρα ύστερα από πολλά χρόνια αποκτά και επίσημα άδεια λειτουργίας.
Απόρροια των συντονισμένων και αποτελεσματικών ενεργειών της Διοίκησης και των υπηρεσιών του Δήμου, αποτέλεσε η χθεσινή ομόφωνη απόφαση της Επιτροπής Ελέγχου καταλληλότητας αγωνιστικών χώρων της Αποκεντρωμένης Διοίκησης της Αττικής. Κατά τη συνεδρίασή της στα γραφεία του γηπέδου, μετά τη λεπτομερή αυτοψία που προηγήθηκε και αφού προηγουμένως ο Δήμος είχε λάβει όλα τα απαιτούμενα μέτρα που ορίζει ο νόμος και είχε προβεί σε όλες τις απαραίτητες εργασίες, εισηγήθηκε την έκδοση άδειας λειτουργίας.
Σε δήλωσή του ο Δήμαρχος Μοσχάτου – Ταύρου Ανδρέας Ευθυμίου ανέφερε τα εξής: «Οι υπηρεσίες του Δήμου μας υπερέβαλαν εαυτόν και σε συνεργασία με τις συναρμόδιες υπηρεσίες της Αποκεντρωμένης Διοίκησης, της Πυροσβεστικής, της Αστυνομίας και των εκπροσώπων ΕΠΑΕ και ΕΠΣΑ, ολοκληρώθηκε μέσα σε ελάχιστο χρόνο η διαδικασία αδειοδότησης του γηπέδου του Φωστήρα. Στηρίζουμε τις ομάδες του Δήμου μας με τις εγκαταστάσεις και τις υποδομές που τους έχουμε παραχωρήσει και πιστεύω ότι ο σημερινός αγώνας κυπέλλου, στο αδειοδοτημένο πλέον γήπεδο, θα είναι νικηφόρος για την ομάδα του Φωστήρα.»
Από το Γραφείο Τύπου
.......................................
Η φώτο (επεξεργασμένη από εμάς) προέρχεται από το καλό blog "Ξεκινάμε"
http://wwwjekinamekaliteromoschato.blogspot.gr/

Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Μάλτα γιόκ

Παρά την πρόσφατη εμπλοκή που ανέκυψε στα εργασιακά λόγω της αντίδρασης Κουβέλη, η τρικομματική έχει συμφωνήσει με τους Τροϊκανούς. 
Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση Σαμαρά θα περάσει τα μέτρα είτε με μικρές, είτε με μεγάλες απώλειες. 
Είναι η αυτονόητη εξέλιξη ενός άνευ προηγουμένου χρηματοπιστωτικού και πολιτικού εκβιασμό από τους «φίλους» εν Γιούρογκρουπ ευρωπαίους (να τους χαιρόμαστε) και της άνευ όρων παράδοσης Σαμαρά στις θελήσεις της Μέρκελ (σιγά τη γκόμενα ρε Αντωνάκη). 
Γι αυτό και «άλλαξε το κλιμα» σε επίπεδο Ευρωπαίων ηγετών (και πανηγύριζαν τα πουλημένα ΜΜΕ) 
Γι αυτό άλλωστε και ήρθε και η ίδια η καγκελάριος στην Αθήνα και θαυμάσαμε την ειδυλλιακή βόλτα από το μέγαρο Μαξίμου στο Προεδρικό παλάτι, με τους τσολιάδες φυτρωμένους ανάμεσα στους θάμνους να παρουσιάζουν όπλα (και γοητεύονταν κάποιοι αδαείς) 
Βέβαια η παράδοσή μας δεν είναι γενική και ως έτυχε «ευρωπαϊκή». 
Είναι παράδοση στο Τέταρτο Ράϊχ της Μέρκελ! 
Αυτό φαίνεται και αποδεικνύεται από ένα ταξίδι που δεν κάναμε!!! 
Αλλά για να μην είμαι σιβυλλικός, κοιτάτε τι ακριβώς έγινε… 
Την ώρα που Σαμαράς και Μέρκελ δίνανε την παράστασή τους στους Έλληνες και ταυτόχρονα στέλνανε μήνυμα στο εξωτερικό ότι η Ελλάδα είναι γερμανικό προτεκτοράτο, στην Μάλτα γινότανε η τριήμερη Σύνοδος των βορείων χωρών της Μεσογείου, απούσης της Ελλάδας!!! 
Μεταξύ μας: έχετε ακούσει γι αυτήν την Σύνοδο; 
Είμαι σίγουρος πως όχι (και αυτό το «όχι» το έχω τεσταρισμένο και καρατσεκαρισμένο από έναν τεράστιο πράγματι αριθμό ερωτήσεων σε γνωστούς και φίλους) 
Λοιπόν στην γραφική Βαλέτα της Μάλτας, την ώρα που στην Αθήνα χιλιάδες αστυφύλακες, ΜΑΤατζήδες και ελεύθεροι σκοπευτές περιφρουρούσαν των «γερμανικό θρίαμβο» της Μέρκελ, δέκα χώρες παρουσία και του Μπαρόζο συζητούσαν για σοβαρότατα θέματα που καίνε κι εμάς. 
Την οικονομική κατάσταση, το μεταναστευτικό, κλπ. 
Ήταν εκεί όχι δευτεροκλασάτοι και υπουργίσκοι, αλλά αυτοπροσώπως ο Ολάν για τη Γαλλία, ο Ραχόϋ για την Ισπανία, ο Μόντι για την Ιταλία, ο Κοέλιο για την Πορτογαλία, ο Γκόνζ για την Μάλτα και οι πρωθυπουργοί του Μαρόκου, της Μαυριτανίας, της Αλγερίας, της Τυνησίας και της Λιβύης!!! 
Μόνο ο Σαμαράς δεν ήταν εκεί. 
Και αναρωτιέμαι: Εμείς που στο διάολο ανήκουμε; 
Στην Ασία ή στην Πολυνησία; 
Και εντάξει, ήρθε εδώ η Μέρκελ και ο Σαμαράς θα έπρεπε να την υποδεχτεί, αφού η γυναίκα μας κάνει τη χάρη. 
Δεν μπορούσαμε όμως να στείλουμε έστω τον ένα εκ των αντιπροέδρων της κυβέρνησης; 
Ήταν απλά μια εντολή της Μέρκελ να αποφύγουμε τις κακές παρέες και μια παράλληλη επιβεβαίωση Σαμαρά ότι ανήκουμε στην Γερμανία; 
Μήπως φοβόμασταν να κάνουμε το ταξίδι για να μην την πατήσουμε όπως οι Τούρκοι που το 1500 δεν βρήκαν τη Μάλτα, όταν επιχειρούσαν με τον Πίρι Ρέϊς να χαρτογραφήσουν τη Μεσόγειο;
(Εδώ που τα λέμε, πάει πολύ να φάμε ως ναυτικός λαός το κάζο ενός Μάλτα γιοκ)
Οι Τούρκοι πάντως μπορεί να μην βρήκαν την Μάλτα, αλλά τουλάχιστον είχαν προσπαθήσει...
Εμείς;

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2012

Ζεϊμπέκικο

 Ο Σατρ είχε γράψει ότι σε κρίσιμες στιγμές κάθε πνευματικός άνθρωπος πρέπει να μετατρέπεται σε λαϊκό αγωνιστή. 

Αυτή η διανοητική παρέμβαση λείπει από την κοινωνία και τον πολιτισμό σήμερα. 

Σε μια Ελλάδα που δεν διαθέτει αποτελεσματικά πολιτικά εργαλεία για την αντιμετώπιση κρίσεων, η παρέμβαση αυτή μας είναι αναγκαία. 

Εκτός ελαχίστων περιπτώσεων, μας λείπουν οι πνευματικοί άνθρωποι, όπου με τη διανοητική τους λειτουργία, επεξεργάζονται και δεν αποδέχονται τα πράγματα όπως τους τα παρουσιάζουν, αλλά διαμαρτύρονται, επαναστατούν, και έτσι αίρουν την παθητική αδιαφορία, την οποία εύκολα και αβασάνιστα οι μάζες αποδέχονται. 

Μας λείπουν οι διανοούμενοι που με τους λόγους τους, τα κείμενα τους , τις συνεντεύξεις τους, στάθηκαν απέναντι στην εξουσία με κριτική σκέψη, θυσιάζοντας πολλές φορές για τα ιδανικά τους και την ίδια τη ζωή τους. 

Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε την καταναλωτική κουλτούρα και το γκρίζο περιβάλλον αλλά και την υποταγή των πάντων στους νόμους της αγοράς. 

Μέχρι και τώρα ζούμε την κατάντια φοροφυγάδων καλλιτεχνών (και όχι μόνο) που το σύστημα βγαίνει να τους καλύψει ατεκμηρίωτα, γιατί κι αυτό το ίδιο κολυμπάει στην κραιπάλη της φοροδιαφυγής! 

Προς τιμήν του ο Κωνσταντίνος Γιάνναρης, σκηνοθέτης, έδωσε τελευταία μια συνέντευξη όπου είπε αλήθεια με μία φράση, με ένα μέγα ερώτημα: 
«Οι εμπλεκόμενοι τόσο βαθειά στην πτώση της χώρας, μπορούν ν’ αναλάβουν το ρόλο του Σωτήρα»? 

Κι ας έλθουμε στα καθ’ ημάς! 

Το τραγούδι που στάθηκε αιχμή του πολιτιστικού μας δόρατος, η τράπεζα του πολιτισμού μας που ακουμπούσε στα χείλη μεγάλων ερμηνευτών πριν γίνει παλμός στις φλέβες μας και στην ψυχή μας γιατί άραγε εξαφανίσθηκε? 

Είναι αυτονόητο, οι ερμηνευτές έπεσαν από το βάθρο της αξίας τους, γιατί ο χρόνος κατάλαβε ότι ήσαν «δήθεν» και ότι πια τους λείπει η αυθεντικότητα. 

Ακούγοντας τώρα τελευταία στο ΥouTube το ζεϊμπέκικο « Ένας λεβέντης έσβησε», των Μάθεση – Γενίτσαρη, που γράφτηκε για το θάνατο του Άρη Βελουχιώτη, αναλογίζεσαι: 
ποιος το τραγούδησε πρώτη εκτέλεση? 

 Ο Γιώργος Νταλάρας! Η τραγωδία μας……. 

Κρίμα ρε Γιώργο μας λείπεις! 

Κι όπως θα λεγε ο Αλέξης Ακριθάκης, ο μέγας, «πάμε να φύγουμε εαυτέ μου»!

Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Μοσχάτο: Ένας σύλλογος με παρελθον και παρόν.


Το παρόν χρονογράφημα προέκυψε από δύο φαινομενικά διαφορετικά μεταξύ τους κείμενα που όμως υπογραμμίζουν – εκτός των άλλων – ότι το «Μοσχάτο», κάτω από τις όποιες ιστορικές ονομασίες του, είναι ένας σύλλογος με δημιουργικό παρόν (πάντα πρωταγωνιστής στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Α’ Πειραιά ή της Δ’ Εθνικής Κατηγορίας)  και με πλούσιο ιστορικό παρελθόν..

Το πρώτο κείμενο που ακολουθεί μας το υπέδειξε ο πρόεδρος της Α.Ε. Μοσχάτου, κ. Στέφανος Φαναρίτης, στον οποίο το είχε στείλει ο κ. Χρήστος Τσιρώνης, πρόεδρος της Ελευθερίας Μοσχάτου.
Αναφέρεται σε διιστάμενες απόψεις ανάμεσα στον ποδοσφαιριστή που είναι επιστήμονας ή σπουδάζει σε κάποιο πανεπιστήμιο και στον ποδοσφαιριστή που δεν πήγε σχολείο, κλπ…
Ποιος παίζει πιο καλό ποδόσφαιρο;
Μιλάει όμως και για αρχές που εμπνέουν, όπως η διασύνδεση με το παρελθόν και την ιστορία του συλλόγου, αλλά και για το πόσο τονωτικό είναι κάποια φορά ο μικρός να τα καταφέρνει απέναντι στους μεγάλους…
Το άρθρο, με τίτλο «Η ρομαντική εικόνα στην εποχή του fast food», γράφτηκε το 2006 από τον πολύ γνωστό αθλητικογράφο Χρήστο Σωτηρακόπουλο, με την ευκαιρία της νίκης του «άσημου» Χαϊδαρίου επί της ΑΕΚ για το κύπελλο Ελλάδος!
Πέρα από την ουσία του άρθρου και την όποια απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, μεγάλα αποσπάσματα του κειμένου αναφέρονται στο «Μοσχάτο» μας και ειδικά στην θρυλική πια ομάδα των «επιστημόνων» της περιόδου 1965 – 1978.
Το παρουσιάζουμε εδώ, έχοντας τονίσει τα κομμάτια εκείνα που αφορούν στην ομάδα μας.
Για να ξαναθυμηθούν οι παλιοί και να γνωρίσουν οι νεώτεροι…

"Στην πορεία του Παναθηναϊκού το 1971 μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, τα ξένα ΜΜΕ του είχαν δώσει το προσωνύμιο «η ομάδα των επιστημόνων».
Η παρουσία ανθρώπων που σπούδαζαν, όπως ο Καμάρας στη Νομική και ο Σούρπης στην Ιατρική, έμοιαζε αρκετά «ξένη» ως εικόνα στον δυτικό ποδοσφαιρικό κόσμο, ο οποίος τότε ήταν ήδη αμιγώς επαγγελματικός.
Το 1975 αγωνίστηκε στην τότε Β’ Εθνική Κατηγορία των τριών ομίλων το Μοσχάτο.
Με εννέα παίκτες να σπουδάζουν σε ΑΕΙ, εύκολα έγινε η αγαπημένη ομάδα των… πολιτικών εφημερίδων, αφού ζούσαμε στην εποχή της μεταπολίτευσης.
Το ποδόσφαιρο τότε ήταν συνδυασμένο για πολλούς με την επτάχρονη δικτατορία, η οποία όπως κάθε απολυταρχικό καθεστώς, το είχε εκμεταλλευτεί με την ταυτόχρονη παρουσία της τηλεόρασης.
Όταν μάλιστα έπαιξαν αντίπαλοι οι «επιστήμονες» του Μοσχάτου, με τον Άγιο Δημήτριο, ο οποίος είχε επίσης τέσσερις παίκτες που σπούδαζαν στο πανεπιστήμιο, το παιχνίδι συγκέντρωσε όλα τα βλέμματα.
Μέχρι και συνεργείο από τη θρυλική «Αθλητική Κυριακή» πήγε σε εκείνο το ματς, κάτι πρωτόγνωρο για ματς «μικρών»!
Υπολογίστε ότι έληξε 6-5, (σημείωση δική μας - υπερ του Μοσχάτου) οπότε καταλαβαίνετε τον παροξυσμό που ακολούθησε.
Άρθρο στην «Αθηναϊκή» μιλούσε για το πόσο καλύτερο ποδόσφαιρο παίζουν οι πιο μορφωμένοι άνθρωποι και η «Ελευθεροτυπία» έγραφε για έναν αγώνα «που απενοχοποίησε την μπάλα».
Την υπερβολή την είχαμε πάντα στο αίμα μας σαν λαός.
Στατιστικά ποτέ δεν αποδείχτηκε πως κάποιος μορφωμένος αγωνίζεται καλύτερα από κάποιον αγράμματο!
Και όλες οι συζητήσεις κατά καιρούς είχαν ακραία παραδείγματα.
Οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές δεν ξέρουν να γράφουν το όνομά τους, αλλά ο Σόκρατες όχι μόνο ήταν μπαλαδόρος, αλλά και εξαιρετικός γιατρός.
Στη Λίβερπουλ της δεκαετίας του ’70, ο Στι Χάιγουεϊ σπούδαζε φυσικές επιστήμες και έγινε διδάκτορας πανεπιστημίου του Δουβλίνου και ο Γκρέηαμ Σούνες, σύμφωνα με ανθρώπους που τον ήξεραν σε νεότερη ηλικία, μούγκριζε αντί να μιλάει.
Και οι δύο ήταν σπουδαίοι παίκτες.
Ο Τζορτζ Μπεστ δεν μπόρεσε ουσιαστικά να τελειώσει το σχολείο και ο Γιόχαν Κρόϊφ έχει παραδεχτεί ότι τα δικά του γράμματα τα έμαθε στο πεζοδρόμιο της ζωής.
Το τι έκαναν και οι δύο με τη μπάλα στα πόδια δεν χρειάζεται να το εξηγήσουμε εδώ.

Η πρόσφατη νίκη επί της ΑΕΚ για το Κύπελλο αποτελεί για το Χαϊδάρι την κορυφαία στιγμή στην ιστορία του.
Το γεγονός ότι η ομάδα διαθέτει 13 φοιτητές σε ΑΕΙ είναι κάτι αξιοσημείωτο από μόνο του.
Και σε σύγκριση με τη δεκαετία του’70, αυτό που κάνει τη σημερινή ιστορία πιο ξεχωριστή είναι ότι τότε οι ποδοσφαιριστές χρειάζονταν τις σπουδές, ακόμα και αν αγωνίζονταν σε μεγάλες ομάδες, προκειμένου να εξασφαλίσουν το μέλλον τους.
Στη σημερινή εποχή όμως, τα νέα παιδιά που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο σε μεγάλο ποσοστό αυτό που ονειρεύονται είναι τα εύκολα χρήματα, τα γρήγορα αυτοκίνητα και ό,τι άλλο φέρνει η δημοσιότητα.
Στο εξωτερικό αυτό εδώ και χρόνια έγινε καθεστώς, σε σημείο που ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον να γράψει στην αυτοβιογραφία του πως «το χειρότερο για τους μάνατζερ του μέλλοντος θα είναι ότι η δουλειά τους θα είναι να τιθασεύουν 20χρονους εκατομμυριούχους».
Η μετά-Μποσμάν εποχή δημιούργησε δεκάδες ατζέντηδες που ξεμυαλίζουν τα 18χρονα παιδιά και τις οικογένειές τους και με τη συνεχή ανανέωση των συμβολαίων είναι πια εύκολο κάποιος να χάσει το δρόμο.
Ξαφνικά νέα παλικάρια σε όλο τον κόσμο ενδιαφέρονται από το πρώτο τους συμβόλαιο για το πόσα λεφτά θα πάρουν και όχι για το τι προοπτικές καριέρας θα ανοίξουν.
Όταν ο Πάρης Γεωργακόπουλος αγνόησε το αποικιοκρατικό συμβόλαιο που του πρόσφερε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης το 1991 και προτίμησε να κρεμάσει τα παπούτσια του στην καλύτερη ποδοσφαιρική ηλικία του, είχε ως μαξιλάρι το πανεπιστημιακό πτυχίο του.
Σήμερα οι πιο πολλοί παίκτες δεν ενδιαφέρονται να σπουδάσουν, μια και επαφίενται στην ποδοσφαιρική καριέρα τους για να εξασφαλίσουν το μέλλον τους.

Το 1975 αυτή δεν θα μπορούσε να είναι η επιλογή για τα παιδιά από το Μοσχάτο και το Μπραχάμι.
Στο Χαϊδάρι του 2006 διαπιστώσαμε ξαφνικά κάποια πράγματα που νομίζαμε ότι ανήκαν στο παρελθόν.
Κάποιες ανθρώπινες αξίες, που σε μια εποχή fast food σε όλα, νιώθαμε πως χάθηκαν για πάντα.
Η αφιέρωση της νίκης στον αείμνηστο συνάδελφο Τάκη Χαραλαμπίδη, ο οποίος είχε την ομάδα και την περιοχή μόνιμα στην καρδιά του, φανέρωσε και άλλες κρυμμένες πτυχές.
Το ποδόσφαιρο χρειάζεται πού και πού την ιστορία του Δαβίδ και του Γολιάθ, με τη νίκη του μικρού επί του μεγάλου.
Αλλά περισσότερο από αυτό, τέτοιες ευκαιρίες αναδεικνύουν τις μικρές ιστορίες που θα έμεναν κρυμμένες, αν δεν ερχόταν αυτή η βραδιά.
Ο επιστήμονας ποδοσφαιριστής ήταν πάντα ένα κλισέ.
Είναι σπάνιο και γι’ αυτό αναφέρεται περισσότερο.
Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα.
Και ακούγεται αρκετά ρομαντικό, στην εποχή των κινητών με blue tooth, των ipod και των MP3, να κοιτάς νέα παιδιά που κάνουν πράξη το αρχαιοελληνικό ρητό για υγεία στο νου και στο σώμα.
Κι επειδή είναι η εξαίρεση, αναγκαστικά ξαφνιάζει πιο πολύ".

Το δεύτερο κείμενο, στην ουσία έχει να κάνει με δύο διαφορετικά σχόλια.
Ένα, του πρόεδρου της ΑΕ Μοσχάτου, κ. Στέφανου Φαναρίτη που περιγράφει ότι το πώς μπορεί η αναπόληση του παρελθόντος να λειτουργήσει  ως πρόβλημα και γκρίνια στους σύγχρονους ποδοσφαιρικούς στόχους της ποδοσφαιρικής ομάδας του Μοσχάτου.
Το άλλο δικό μου (υπογεγραμμένο ως Mosxatoupolis), και περίπου ως σχόλιο στο …σχόλιο Φαναρίτη που παντρεύει τα πράγματα (νομίζω και ελπίζω)…
Να και τα δύο…

Στέφανος Φαναρίτης:
"Το ποδόσφαιρο δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται.
Δεν είναι μια μπάλα και 22 πόδια να την κυνηγάνε.
Πάνω από όλα είναι μια μάχη κατά της νοσταλγίας.
Κάθε ποδοσφαιρόφιλος παρακολουθεί μπάλα έχοντας στη φαρέτρα του μια ατάκα έτοιμη να εκμηδενίσει το παρόν:
«Παλιά ήταν καλύτερα» θέλει να πει.
Η γκρίνια έρχεται αυθόρμητα, αταβιστικά, μόλις δει κάτι στραβό, όταν κάτι δεν του αρέσει, τότε θα θυμηθεί κάτι που με την πάροδο του χρόνου έχει γιγαντωθεί σε κάτι μνημειώδες, έχει λουστραριστεί από τον χρόνο και έχει επανέλθει στο μυαλό του σαν ανείπωτο μεγαλείο."
Εγώ λοιπόν λέω οτι η φετινή ομάδα της ΑΕΜ αν δεν το έχει ήδη καταφέρει θα κάνει στο μέλλον το εξής καταπληκτικό!
Παίζοντας αυτό το απλό, όμορφο και φυσικά αποτελεσματικό ποδόσφαιρο, θα καταφέρει να εκμηδενίσει τη νοσταλγία του Παρελθόντος!!!
Και να θέσει το ερώτημα :
Μήπως πραγματικά είναι η καλύτερη ομάδα της ΑΕΜ όλων των εποχών;
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ...
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΑΕΜ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ!!!»

Στέφανος Μπιζάνης:
«Ειλικρινά απολαμβάνω την πτήση στα ψηλά του συνονόματου και αναμφισβήτητα αγαπημένου μου Στέφανου (σημ. εννοώ τον κ. Φαναρίτη).
Λοιπόν, παιδιά που παίζετε σήμερα στην ομάδα, το όραμα του πρόεδρου σας και η αγάπη που σας δείχνει αξίζει (ανάμεσα στα άλλα) να είναι ένας λόγος να πάτ ε ψηλά την ομάδα και να νιώσετε την ευτυχία της προσωπικής επιτυχίας και ποδοσφαιρικής ανέλιξης.
Το αν μπορείτε να γίνεται μία από τις καλύτερες ομάδες που ποτέ είχε το «ΜΟΣΧΑΤΟ», η απάντηση θα δοθεί από τα πόδια σας, την εξυπνάδα σας και από το ομαδικά οργανωμένο και ποιοτικό παιχνίδι σας.
Αλλά την Νοσταλγία μην προσπαθείτε να την σκοτώσετε.
Θα είναι και άδικο (γιατί πρόκειται για την ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ αλλά και πρακτικά αδύνατο (γιατί είναι η ενθύμηση άλλων εποχών).
Ότι έχετε να κάνετε, κάντε το για το ΤΩΡΑ.
………
Την Κυριακή έχουμε έναν νέο αγώνα.
Το μυαλό μας να στραφεί εκεί, ώστε και να νικήσουμε και να ικανοποιήσουμε τους φίλους της ομάδας».

Ελπίζω το μήνυμα του άρθρου να έγινε κατανοητό.