Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2014

Ανακαλύπτουν την "Αμερική"... (οι Μνημονιακοί "θαλασσοπόροι της τιμιότητας")

Ανακαλύπτουν την Αμερική.... 
Δηλαδή ότι στο δημόσιο πολλά δικαιολογητικά εργαζομένων είναι σαν τα φκιασίδια που δίνανε οι Ισπανοί στους αμερικάνους ιθαγενείς... 

Και ποιοί τα ανακαλύπτουν?... 
Οι εκμαυλιστές, που όλη την πελατεία τους την έμπαζαν αδιάκριτα, αβασάνιστα και με τη σέσουλα σε υπουργεία, οργανισμούς και τα λοιπά... 

Και διαφημίζουν τώρα, όπως και στην περίπτωση των δήθεν χιλιάδων "επίορκων", ότι δεν είναι λίγες τέτοιες περιπτώσεις… 
Το μέγεθος μάλιστα του οίστρου τους σε κάνει να νοιώθεις ότι πρόκειται για τσουνάμι... 
Και παριστάνουν τους αδιάφθορους ή πως αγαπάνε τις καθαρές δουλειές... 

Αυτοί που σαν κυβερνητικοί βουλευτές δεκάρα δεν έδιναν τι έκρυβε το κάθε ρουσφέτι τους... 
Αυτοί που σαν υπουργοί, υφυπουργοί και γενικοί γραμματείς ουδέποτε έλεγξαν τις υπηρεσίες της υπευθυνότητάς τους... 
Που αγνοούσαν τις καταγγελίες και την περιρρέουσα φημολογία, και ίσως – ίσως να κάλυπταν και υμετέρους, επειδή όλα αυτά τα καλά και βλακώδη ανθρωπάκια που πλαστογραφούσαν τα χαρτιά τους, ανήκαν στην τάδε τοπική του ΠΑΣΟΚ ή στην δείνα τοπική της Νέας Δημοκρατίας... 

Τώρα που σφίξανε τα λουριά, τώρα που τους ζητάει απολύσεις η Τρόϊκα, θέλουνε να παραστήσουνε τους εν εκπλήξει άμεμπτους για να κοροϊδέψουν τον ελληνικό λαό. 
Και μάλιστα να συνδέσουν τις πλαστογραφίες με την διαμόρφωση του κατάλληλου πλαισίου και κλίματος επηρεασμού για να προχωρήσουν σε άνετες απολύσεις (ασχέτως πλαστογραφήσεων) και να κάνουν την προσωπική ευθύνη τους για όλα αυτά (και την ευθύνη των κομμάτων τους) πολιτικό όπλο... 

Και δώστου τροφοδοτούν τα κωλοκάναλα του συστήματος με βαρύγδουπα ρεπορτάζ και μπαράζ ανακοινώσεων... 
Φυσικά οι τηλεοπτικές παράγκες κουβέντα για την ροβέντα, ...και καμία ερώτηση ή σχόλιο για το πως έτσι στο χαλαρό γινόταν η εξαπάτηση με πλαστά δικαιολογητικά και πτυχία.... και ποιος είχε την ευθύνη. 

Και ακόμη πιο φυσικά, κανένας υπουργός δεν κάνει κριτική στους προηγούμενους απ αυτόν, μιας και όλοι οι πριν απ αυτόν προέρχονται από τον ίδιο καμπινέ.... 
Και φυσικά αποτελεί πολυτέλεια κάποιος υπουργός να κάνει αυτοκριτική και να ζητήσει ένα συγνώμη από τους ιθαγενείς... 

Πάντως την Αμερική λέγεται ότι την ανακάλυψε ο Κολόμβος το 1492… και είναι αργά να πιστωθεί κάτι τέτοιο στους μνημονιακούς μεταρρυθμιστές…

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Με γκαζές και μίκυ-μάους παίζει ο δήμαρχος

Περί συναινέσεως μίλησε ο δήμαρχος Μοσχάτου – Ταύρου, λίγο πριν ξεκινήσει η διαδικασία των δημαιρεσιών, δηλαδή την εκλογή του νέου Προεδρείου του Σώματος και την εκλογή των μελών της Οικονομικής Επιτροπής και της Επιτροπής Ποιότητας Ζωής.

Και πριν στεγνώσει η λέξη στα χείλη του, μας εξήγησε πόσο μπακάλικα και ψεύτικα εννοεί την συναίνεση, λέγοντας (απευθυνόμενος στην αξιωματική αντιπολίτευση) πως αν ψηφίσετε τον από εμάς προτεινόμενο Πρόεδρο, κι εμείς θα ψηφίσουμε τον από εσάς προτεινόμενο Αντιπρόεδρο!!!

Τόσο ωραία και τόσο παιδικά.
Τόσο προσβλητικά για τους δημοτικούς συμβούλους που ανήκουν στην ίδια του την παράταξη.
Τόσο απροκάλυπτη και αντιδημοκρατική παρέμβαση σε μια διαδικασία που είναι αποκλειστικό θέμα των συμβούλων.

Ο άνθρωπος δεν κατανοεί το ρόλο του.
Σκέφτεται ακριβώς όπως παλιά, όταν παίζαμε στους χωματόδρομους της γειτονιάς όντας παιδάκια, και λέγαμε: θα σου δώσω 10 γκαζές ή 20 βώλους, κι εσύ θα μου δώσεις 5 μικυμάους!!!

Δε μιλάς δήμαρχε για συναίνεση όταν δεν την πιστεύεις.
Η συναίνεση δεν είναι απαραίτητα ανταποδοτική.
Υπάρχει ηθική σ’ αυτό και φυσικά δεν είναι αλα-καρτ.

Άλλωστε το πόσο τσιριτσάντζουλες ήταν όσα είπες περί συναινέσεως, το αποδεικνύει το γεγονός ότι ολόκληρο το «μαντρί» σου, αρνήθηκε ψήφο προς τον κ. Ζώταλη (προτεινόμενο αντιπρόεδρο από την αξιωματική αντιπολίτευση) ενώ έσπευσε να δώσει ψήφο (καθ’ υπόδειξη φυσικά) σε δημοτικούς συμβούλους της ελάσσονος αντιπολίτευσης για την εκλογή τους σε επιτροπές.

Με τέτοια τερτίπια δεν θα πας καλά δήμαρχε.
Ούτε καν στο ανταλλακτικό επίπεδο γκαζές για μικυμάους….

Πέμπτη, 4 Σεπτεμβρίου 2014

Τελικά πότε λέει την αλήθεια ο δήμαρχος;

Φαίνεται πως όντως το ψέμα μας βοηθάει να δούμε την αλήθεια (έτσι λένε οι κινέζοι). 
Γιατί πάντα – καμιά φορά έστω και πολύ αργά ή μετά θάνατον – το ψέμα καταρρίπτεται και αποκαλύπτεται. 
Στην περίπτωση στην οποία αναφέρεται το άρθρο, τώρα η αλήθεια αποκαλύπτεται στα μάτια των συνεργατών του δήμαρχου που τον πίστεψαν και όσων εκ των δημοτών Μοσχάτου και Ταύρου τον πίστεψαν και τον ψήφισαν. 
Ειδικά σε κείνους που πιθανά του έδωσαν εμπιστοσύνη στις περασμένες εκλογές του Μαΐου, έχοντας σαν ένα από τα εξειδικευμένα κριτήριά τους την Παραλία μας. 
Σε όλους αυτούς αφιερώνεται το άρθρο. 

Η περιπέτεια της παραλίας του Μοσχάτου είναι χοντρικά γνωστή. 
Σχέδια επί σχεδίων χωρίς ποτέ αποτέλεσμα, παρουσιάσεις επί παρουσιάσεων από ειδικούς επιστήμονες και συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου επί συνεδριάσεων. 
Ώσπου ήρθε το σχέδιο Ρέντζο Πιάνο, και ανάμεσα στον πράσινο παράδεισο και τα μεγαλειώδη τοπόσημα που διεισδύουν μέσα στη θάλασσα, ξεφύτρωνε κι ένα τείχος ύψους τουλάχιστον 9 μέτρων που θα προστίθετο στο ήδη υπάρχον παλαιό «Τείχος του Αίσχους» που προβάλει 4,5 μέτρα από την επιφάνεια της πόλης. 
Πρεμούρα η κυβέρνηση, το ίδρυμα Νιάρχου, και οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες (που ορέγονται την εκμετάλλευσή του), για να υλοποιηθεί το σχέδιο. 
Βιασύνη και η δημοτική αρχή Ευθυμίου να γίνει επιτέλους κάτι, που θα έβγαζε από τους ασθενικούς ώμους της την καυτή πατάτα του παραλιακού μετώπου. 
Πολλές όμως και οι προβληματισμένες φωνές και οι αντιδράσεις αυτών που έβλεπαν την απώλεια κάθε ουσιαστικού ελέγχου του χώρου από τον Δήμο Μοσχάτου – Ταύρου, την ιδιωτικοποίηση (επί της ουσίας) και αλλοίωση του δημόσιου χαρακτήρα του, αλλά και τον ενταφιασμό της πόλης από ένα βουνό, που προοδευτικά θα ξεκινούσε από τον Ιλισσό και θα σκαρφάλωνε καθ’ ύψος προς τον Κηφισσό, κάνοντας όχι μόνο αόρατη τη θάλασσα, αλλά και στερώντας το Μοσχάτο από την θαλάσσια αύρα. 

Κατά την τελευταία συζήτηση του θέματος της Παραλίας (με εντολή της Περιφέρειας) για έγκριση του σχεδίου, ο δήμαρχος κώφευσε απέναντι στις διαμαρτυρίες σύσσωμης της δημοτικής αντιπολίτευσης, της καυστικής τοποθέτησης του ανήκοντος στην πλειοψηφία προέδρου του Δημοτικού Συμβούλιου, κ. Θανάση Ντερέκα και στην εκκωφαντική (και επί τούτου) απουσία ορισμένων δημοτικών συμβούλων της παράταξής του. 
Και όχι μόνον κώφευσε, αλλά έσπευσε να ωραιοποιήσει τα πράγματα, κυρίως κατά την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. 
Χοντρικά μας έλεγε ότι δεν υπάρχει θέμα περαιτέρω ανύψωσης του παραλιακού μετώπου και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ελαφρά τη καρδία τον πίστεψαν, αντιλέγοντας προς τους συνδημότες τους ότι ο δήμαρχος τους διαβεβαίωσε πως τέτοιο ζήτημα δεν υπάρχει. 

Δυστυχώς γι αυτούς, αλλά και για την φερεγγυότητα του πολιτικού λόγου του κ. Ευθυμίου ήρθε η πρόσφατη σύσκεψη στις 29/8/14, με τον μνημονιακό υπουργεύοντα Χρυσοχοϊδη και τους δημάρχους Μοσχάτου -Ταύρου, Καλλιθέας και Παλαιού Φαλήρου για να αποκαλυφθεί η αλήθεια και το ψέμα. 
Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ο δήμαρχος δήλωσε στην εν λόγω σύσκεψη ότι έχει «αντιρρήσεις για το ύψος του τεχνητού λόφου (9 μ.) που θα δημιουργηθεί σε μήκος 300 μέτρων για την κάλυψη τμήματος της λεωφόρου Ποσειδώνος…» 
Τελικά αυτοδιαψεύδεται ο άνθρωπος! 
Άρα υπάρχει θέμα, υπάρχει πρόβλημα και κίνδυνος για το Μοσχάτο! 
Ομολογεί την ύψωση τείχους 9 μέτρων, που προστιθέμενο στο παλιό, θα δημιουργήσει ένα φράγμα 13-14 μέτρων που θα γίνεται αισθητό από την Πλάτωνος, θα εντείνεται από την Χρυσοστόμου Σμύρνης και πέρα και που θα κορυφώνεται στον Κηφισσό. 

Στην πολιτική ξέρουμε ότι το ψέμα είναι ένα πανάρχαιο μέσον και όπλο. 
Στην διπλωματία, αν είναι υπέρ της χώρας, το ψιλοαποδέχεσαι ως ένα βαθμό. 
Το να κοροϊδεύεις όμως το λαό, για τους όποιους αδιευκρίνιστους λόγους, είναι άλλο πράγμα. 
Το να ζημιώνεις την Πόλη και το κοινό αγαθό, είναι παντελώς απαράδεκτο. 
Αυτό που απαιτείται είναι εξηγήσεις από την πλευρά του δημάρχου… 
Επίσημα και στα ίσια…. 

Δεν ξέρω αν έχει δίκιο ο Βολταίρος που λέει ότι «η πολιτική είναι η τέχνη της ψευδολογίας»… 
Αυτό που σίγουρα αποδέχομαι είναι η ρήση του αρχαίου θεατρικού συγγραφέα, του Μένανδρου που λέει: «Άγει δε προς φως την αλήθειαν χρόνος». 

------------------------------------------

Πηγή: Εντυπη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
(http://www.kathimerini.gr/781663/article/epikairothta/ellada/sta8era-vhmata-pros-thn-anaplash-toy-falhrikoy-ormoy)

------------------------------------------

Υστερόγραφο
Παρ όλο που το άρθρο σκοπεύει την αλήθεια και το ψέμα, αλλά και την γενικότερα απορρέουσα στάση του δήμαρχου στο ζήτημα της Παραλίας, τίθεται ένα έρώτημα: Γιατί από την «σύσκεψη» υπό τον Χρυσοχοίδη απουσίαζε εκπρόσωπος της Περιφέρειας; Ποιες πολιτικές και άλλες σκοπιμότητες είχε αυτή η επιλογή; Πως ο κ. Ευθυμίου, αλλά και οι άλλοι δύο δήμαρχοι δέχτηκαν τέτοια διαδικασία;

Τρίτη, 2 Σεπτεμβρίου 2014

Αντώνης Βαρδής: Ένας γεννημένος μάγκας

Ο Αντώνης Βαρδής ήταν γειτονόπουλο που γεννήθηκε στο Μοσχάτο, μια γωνιά παραπάνω από το σπίτι μου.
Άρχιζε η εφηβεία μου κι ο Αντώνης μόλις 5 ετών...

Χρόνια δύσκολα το 52- 53 -54…
Ο κόσμος άρχισε σιγά-σιγά τότε να θέλει λίγο να ξεδώσει από τα βάσανα του πολέμου και των κακουχιών.
Ο μικρότερος θείος μου τότε αγόρασε ένα πικάπ μεγάλο με μπόλικους δίσκους των 78 στροφών!
Έτσι στου Σαλαπατάρα, που ήταν ακόμα η ταβέρνα του 1914, γινόταν κάθε Σαββάτο το αδιαχώρητο!

Το μενού τότε των θαμώνων κλασσικό!
Σαλάτα, σαρδελίτσες παστές, τυράκι φέτα, πατατούλες τηγανιτές και καμιά μαριδούλα ή κεφτεδάκια!
Βέβαια η κεχριμπαρένια από τα μεγάλα βαρέλια πραγματικό κεχριμπάρι!

Τότε ο πατέρας του Αντώνη και η μητέρα του, και ένα φιλικό ζευγάρι, κι αυτοί γείτονες , ερχόντουσαν στην ταβέρνα κάθε Σάββατο, μιάς και ήταν φίλοι με τους θείους μου και έφερναν μαζί τους και τον Αντώνη!
Ένα παιδάκι σοβαρό, λιγομίλητο, πάντα ντυμένο με κουστουμάκι, σαν ένας μικρός άντρας.
Όταν τέλειωναν οι παραγγελίες του μεζέ, ο θείος έκανε στο κέντρο του μαγαζιού έναν χώρο για χορό!

Οι γονείς του, εξαιρετικοί τότε χορευταράδες ευρωπαϊκών χορών.
Χαμογελαστοί, μικρόσωμοι, χαριτωμένοι άνθρωποι, δεν άφηναν κανέναν χορό.
Δεν χόρευαν τα λαϊκά, ίσως γιατί ήταν ταιριαστό ζευγάρι για ευρωπαϊκούς χορούς.

Το λαϊκό το ανελάμβανε ο πεντάχρονος Αντωνάκης!
Σηκωνόταν σοβαρός με πλήρη γνώση του τι χορεύει!
Μοναχικός, αρσενικός, με μεγάλη ένταση και εσωτερικότητα με τις απλές χαριτωμένες αντρίκιες κινήσεις του, ξεχνούσες ότι ήταν παιδάκι..!
Ένα παράπονο, ένα νόημα ζωής και άφηνε τους πάντες μ’ ανοιχτό το στόμα…
Στο τέλος χτυπούσε και το χεράκι του στο δάπεδο!
Χειρονομία θανάτου, που τότε αγνοούσα!
Μόλις τέλειωνε, το ίδιο σοβαρός, καθόταν στο τραπέζι.

Τότε έπαιρνε θαρρώ τα πρώτα χειροκροτήματα του!
Αυτό διήρκησε 2-3 χρόνια...
Από πολύ μικρός μπήκε στον αγώνα της ζωής, μιάς κι ο πατέρας του τότε ήταν διωκόμενος για τις δημοκρατικές του πεποιθήσεις και είχε απoλέσει την εργασία του την δημόσια.
Η παρουσία του έγραψε μέσα μου σαν έφηβη, και όταν άρχισε το αστέρι της δημιουργίας του σαν τραγουδοποιός και τραγουδιστής πολύ μεγάλος, συχνά οι ζωγραφιές που αποτύπωσε η μνήμη μου, περνούσαν από μπροστά μου.
Ναι, δεν θα μπορούσε να ήταν τίποτα άλλο: ήταν γεννημένος ένας μεγάλος μάγκας, με την ευρύτερη έννοια, ένας άνθρωπος ταλαντούχος και πολύ χαρισματικός.

Τα τραγούδια του πάντα θα υγραίνουν τα χείλη μας.
Ανήκει στους μεγάλους τεχνίτες της λαϊκής μουσικής μας.
Οι ταλαντούχοι μάγκες δεν φεύγουν ποτέ Αντώνη…
είναι πάντα κοντά μας και μας τραγουδούν…