Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Στην κόλαση χωρίς ελπίδα εξόδου...

Αναρωτιέμαι
τι σόϊ άνθρωποι είναι αυτοί…

Εντάξει η χώρα βρέθηκε πια στο μη παρέκει…
(Και άντε να τους την χαρίσουμε:
ήγουν, δεν φταίνε αυτοί αλλά εγώ κι εσείς…
και πως πρέπει να σφίξουμε τα ζωνάρια…)
Ψαλιδίζουν Μισθούς και τσουκάλι δεν στήνεται..
Πετσοκόβουν τις παροχές προς την Υγεία
και καρκινοπαθείς ή διαβητικοί δεν βρίσκουν φάρμακα
ή δεν μπορούν να κάνουν εξετάσεις…
Απολύουν εργαζόμενους και παραλύουν
τις δημόσιες υπηρεσίες και την αυτοδιοίκηση…
και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά…
Και άντε να υποφέρουμε λίγο,
και να πεθάνουμε πολύ (και πολλοί)…
Όμως… κουβέντα δε λένε έστω και για το μακρινό αύριο!
Πως σε κάποια φάση θα στρώσουν τα πράγματα
και η «πολιτεία» θα επαναφέρει το κοινωνικό κράτος:
την δωρεάν υγεία, την δωρεάν παιδεία,
και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά…
ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΝ ΕΛΠΙΔΑ…!!!

Κι αναρωτιέμαι…
ΤΙ ΣΟΪ ΚΤΗΝΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ?
Τι κόσμο μας ετοιμάζουν?

Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2013

Λούνα

την γνωρίσαμε πέρσι το καλοκαίρι, στην παραλία του Αϊ-Νικόλα…

όμορφη, κομψή, παιχνιδιάρα, καλότροπη...

ο Felix την ερωτεύτηκε παρόλο που τον κούραζε
με τους ατέλειωτους ελιγμούς και με τα πλάγια ή με τα καθ ύψος άλματά της…

την αγάπησα κι εγώ!

γι αυτό το λόγο πύκνωσαν οι επισκέψεις μας στον Αϊ-Νικόλα, ενώ αραίωσαν οι κολυμβητικές μας καταδρομές στις παραλίες της Μπούκας, της Ιτιάς, του Αϊ-Γόρδη ή του Γαρδένου!

ξετρελαινόμουν μαζί της, όταν την χάζευα να ανεβοκατεβαίνει την αμμουδιά με τα πανύψηλα πόδια της ή την έβλεπα προσωρινά αποκαμωμένη να μπαίνει στη θάλασσα για να δροσιστεί (πλάϊ – πλάϊ με τον Felix) μου έρχονταν εικόνες λες βγαλμένες από πίνακες του Βελάσκεθ ή του Ρεϋνολτς...

οι εξοχότερες βέβαια στιγμές ήταν οι απόπειρες που έκανε να με πλησιάσει δειλά και σεμνά για να αποσπάσει με ιδιαίτερη ευχαρίστηση ένα χάδι, που δεν ήταν παρά το ακροθιγές και φευγαλέο άγγιγμα των ακροδάχτυλών μου πάνω στο σάμπως ζαχαρόχρωμη πορσελάνη δέρμα της…

τέλειωσαν οι καλοκαιρινές διακοπές μας…
φύγαμε για την Αθήνα…

γυρίσαμε πάλι φέτος στην Λευκίμμη και τραβήξαμε για το απογευματινό μπάνιο μας στον Αϊ-Νικόλα…
ανεβήκαμε τα Μελίκια, πήραμε το δρόμο της Ράχης και στρίβοντας δεξιά φτάσαμε στο τέλος του σκιερού αμμόδρομου που οδηγάει στην αμμουδιά...

ψάξαμε (ο Felix κι εγώ) να την βρούμε…
δεξιά, προς το πευκόφυτο αγρόκτημα όπου ζούσε και αριστερά προς το μικρό γειτονικό σπιτάκι και την αμμουδιά…

την φωνάξαμε με τα όνομά της..
τίποτα…
καμιά απόκριση...

η αφεντικίνα της με σφιγμένα χείλη και με εμφανή προσπάθεια να κρύψει τον κόμπο που έφτασε μέχρι το λαιμό ψηλά, με πληροφόρησε ότι «η Λούνα πέθανε πριν δύο μήνες»!!!

έτσι την λέγανε: Λούνα, δηλαδή Σελήνη, Φεγγάρι…
(ποιος άραγε σκέφτηκε ένα τόσο όμορφο όνομα που κυριολεκτικά της πήγαινε γάντι;)

Είχε μείνει έγκυος…

κάποιος την χτύπησε πολύ…

αναγκαστήκανε να την πάνε στην πόλη της Κέρκυρας…

της πήραν τα νεκρά παιδάκια της και ξεψύχησε μετά την επέμβαση, την ώρα που πια γύρναγαν πίσω στο χωριό…

συγκινήθηκα κι εγώ…

όση ώρα άκουγα τη γηραιά κυρία να μου διηγείται τα πάθη της, ο Felix ακατάπαυστα τριγυρνούσε τον τόπο αναζητώντας την φίλη του…

με κολλημένη μούρη στο συρματόπλεγμα της περίφραξης, έψαχνε με διεισδυτική ματιά το χώρο του αγροκτήματος ή έχωνε τη μουσούδα του στις πεσμένες πευκοβελόνες για να ανακαλύψει την μυρωδιά της, αφήνοντας που και που ένα θρηνητικό γρύλισμα…

τίποτα!

μπήκα στη θάλασσα και κοίταζα την ακτογραμμή επαναφέροντας στη μνήμη μου εικόνες όπου την έβλεπα να τρέχει και να παίζει ακατάπαυστα…

βράδιασε…

η σελήνη ξεπρόβαλε πίσω από τα βουνά της Πάργας…

παρότι απόμεναν μια-δυό μέρες ακόμη για να συμπληρώσει την πανσέληνο εγκυμοσύνη της, το χρυσαφένιο φως της στραφτάλιζε πάνω στην επιφάνεια της θάλασσας.

τα φεγγαρογνέματα της με αγκάλιασαν σαν μια κάθετη χρυσή γραμμή που διαθλάστηκε στον ορίζοντα και που μετά εκτοξεύτηκε λοξά κατά πάνω μου…

κατάλαβα πως ήταν αυτή…

«είμαι η Λούνα», μου τραγούδησε στ’ αυτί…

και με πιασαν τα κλάματα…κι έγινα ένα με τη θάλασσα…

όταν πια ξεκίνησα για το σπίτι μια δέσμη σεληνόφωτος με ακολουθούσε κατά πόδας…

..............................

τα σκυλιά πάντα ξέρουν να ευγνωμονούν,
να ξεπληρώνουν
και να αγαπούν…

Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

Μουσικοί του δρόμου... είμαστε δω και σας ακούμε

H μουσική του δρόμου είναι ένα φαινόμενο αξιολάτρευτο κι αξιοζήλευτο, που έχει διαδρομή μέσα στο πέρασμα των αιώνων...

Πηγάζει από την ελευθερία της ψυχής, να εκφραστεί ο μουσικός χωρίς όρια, να χρωματίσει την καθημερινότητα και να προσφέρει μέθεξη στο όνειρο.

Πόσες φορές δεν έχουμε κοντοσταθεί ν ακούσουμε ορχηστρικά σχήματα, μοναχικούς βιρτουόζους, συγκροτήματα και δεν ταξιδέψαμε μαζί τους, μέσω της μελωδίας στον κόσμο όλο.

Τον τόνο πάντα τον έδιναν, επί το πλείστον, οι εμιγκρέδες του κόσμου τούτου.

Δεν είναι μόνο το μεράκι, η μουσική παιδεία και η αγάπη γι αυτό που κάνουν (αφού το επιλέγουν) αλλά είναι και ένα προσωπικό όνειρο που δείχνει δύναμη μάχιμου ζωής και ελευθερίας.

Σαλπάροντας για την Σαλαμίνα μ ένα μικρό καραβάκι, μια αρτίστα του δρόμου έγραψε μέσα μας χρώματα μουσικής παρουσίασης ανεπανάληπτα.

Θα ήταν γύρω στα 75 χρόνια της, ρυτιδιασμένο πρόσωπο αλλά ευγενικό, καταλάβαινες την διαδρομή μιας όμορφης νιότης, άσπρα μαλλιά στολισμένα μ ένα κοκέτικο μικρό φιογκάκι.

Κουβαλούσε ένα ακορντεόν ρώσικο, μπαγιάν (με κουμπιά) καμουφλαρισμένο σε μια τσάντα βελούδινη σε χρώμα πράσινο σκούρο.

Κάθισε απέναντι από το κοινό της στο μικρό καραβάκι σ ένα παγκάκι, σήκωσε την τσάντα της επάνω σ αυτό και τότε διακρίναμε το μικρό της ακορντεόν!

Του μουσικού κι εμείς, περιμέναμε ν αφουγκραστούμε την αρτίστα!

Εδώ μιλάμε για μεγάλη σχολή Αρτίστα!

Βγάζοντας το ζακετάκι της, βλέπουμε περνάει στο μπράτσο της πάνω από το μανίκι του πουκαμίσου της ένα ελατήριο μαύρο μ ένα ροζ τριανταφυλλάκι, που στη μία άκρη έπαιζε στον αέρα μια αλυσίδα πάνω από 50 πόντους και κατέληγε σε μια μπίλια από πέρλα, έτσι αφού το τακτοποίησε όπως το ήθελε, άρχισε την παράσταση!

Στη μουσική δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός, γιατί το εκλεκτό άκουσμα μιλάει κατ ευθείαν στην ψυχή.

Ταστιέρα, μπάσα, φυσούνα, μια θεϊκή αρμονία χρωματισμένη κατ ευθείαν από το κεφάλι περνούσε στην καρδιά και μέσω βραχιόνων σ έβαζαν στο όνειρο!

Ένα pot pourri από ρώσικα τραγούδια, αλλά και διεθνή.

Ο χρόνος της διαδρομής λιγοστός, στη δεδομένη στιγμή σηκώνεται επάνω συνεχίζοντας να παίζει, μ ένα μικρό λίκνισμα στο σώμα (!) …ενώ πέρασε ένα τσαντάκι βελούδινο μαύρο στο χέρι της, για την αμοιβή της.

Μας είχε μεθύσει η όλη μουσική παρουσία της, δεν έπαιζε μόνο για μας, έπαιζε και για εκείνη κι αυτό κάνει τη διαφορά.

Βγαίνοντας από το καραβάκι, της συστηθήκαμε και την προσκαλέσαμε για φαγητό όλη η παρέα.

Μας ευχαρίστησε, μας είπε ότι ήταν από την Ουκρανία, πήγαινε σε μια φίλη της, και θα έφευγε την άλλη μέρα και ίσως έβγαινε μια βόλτα το βράδυ, μιάς και δεν είχε άλλο πόρο ζωής, …«αλλά δόξα το θεό, με αγαπά ο κόσμος».

Καθώς μιλούσε καταλάβαινες τις διαδρομές της ζωής της, και θαύμαζες γιατί ακόμα ήταν ενεργός μαχητής και υποκλινόσουν.

Η σκηνική παρουσία της, έγραψε μέσα μας, γιατί εδώ μιλάμε για αρτίστα και σκηνοθέτη του εαυτού της!

Το διακοσμητικό του μπράτσου είναι πανάρχαιος συμβολισμός από τη χάλκινη εποχή και μέσω όλων των αιώνων ότι φέρνει τύχη, αλλά και εκφράζει ο αρτίστας ανάλογα έντονα συναισθήματα με αυτόν τον τρόπο.

Σήμερα η κοινωνική εξαθλίωση κτύπησε βάναυσα και την τέχνη αυτή μου λένε, όταν κοντοστέκομαι και τους ρωτώ, …λιγοστό πια το μεροκάματο.

Η Τέχνη όμως πάντα διασώζει τη ζωή, ρίχνει φως στο σκοτάδι της συνείδησης μας.

Μη ξεχνάτε να κοντοστέκεστε και να τους ακούτε, προσφέροντας την εκτίμηση σας και γιατί όχι, όταν η αστρική σκόνη της μελωδίας σας μεταφέρει σε αγαπησιάρικους ρυθμούς, να δηλώνετε συμμετοχή!

Όπως ένα βράδυ στα σύνορα Γιουγκοσλαβίας – Ουγγαρίας, στη Subotica τις εποχές των αποδημητικών πουλιών της νιότης το 60, όπου ακούγοντας μέσα στο σταθμό του τραίνου, μέσα στα άγρια μεσάνυκτα ένα αργεντίνικο τανγκό του Γκαρντέλ, από ένα ακορντεόν που σου ξέσκιζε την καρδιά, εμείς άγνωστα μεταξύ μας πουλιά, βρήκαμε το δρόμο μας χορεύοντας!

Το γεγονός το θυμάσαι για πάντα… Que importa perderme, mil veces la vida, para que vivir!

Παίδες μουσικοί και απανταχού των δρόμων καλλιτέχνες, είμαστε εδώ και σας ακούμε.

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2013

Εμπορευματοποίηση των δράσεων του Πνευματικού Κέντρου. Το διαδημοτικό φεστιβαλ θεάτρου στους αεριτζήδες.

ΓΡΑΦΕΙ 
Ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΨΥΛΛΑΣ

Δύσκολο μέσα στο κατακαλόκαιρο να ασχολείσαι και να γράφεις για... σοβαρά. 
Τα μπάνια του λαού, ακόμα και σήμερα, μέσα σ’αυτή την κρίση, παραμένουν … ιερά. 
Χωρίς λοιπόν να επιχειρήσω περισπούδαστες αναλύσεις, δεν είναι άλλωστε το … γήπεδο μου, θα προσπαθήσω να ερμηνεύσω το νόημα μιας απόφασης του Πνευματικού Κέντρου, με πολύ πολύ… ζουμί.
Σημαντικότερο γεγονός κι απ’την ίδια την απόφαση που πάρθηκε την Πέμπτη 18 Ιουλίου, είναι η πολιτική σκέψη που αναπτύχθηκε, η πολιτική ιδεολογία που καταγράφηκε, μέσα απ’ την οποία περίτρανα αναδείχθηκε η ταύτιση της Δημοτική Αρχής με τις πολιτικές της συντήρησης και του νεοφιλελευθερισμού που ασκούνται από τη σημερινή συγκυβέρνηση.
Το ΔΣ συνεδρίασε χωρίς απαρτία, αλλά με τη σύμφωνη γνώμη όλων των παρευρισκομένων να μην τεθεί θέμα νομιμότητας. 

Η ανάγκη να προχωρήσουν κάποιες δράσεις, οι καλοκαιρινές άδειες, αλλά και η διάθεση να μη δοθεί άλλοθι στην πλειοψηφία, ότι δήθεν παρακωλύεται το έργο της, αφού κάποιες ημερομηνίες ήταν πιεστικές, μας οδήγησαν να νομιμοποιήσουμε μια διαδικασία η οποία θα έπρεπε να επαναληφθεί.  
Το ζήτημα όμως δε βρίσκεται εκεί…
Όλα τα λεφτά ήταν στο τρίτο θέμα: «Λήψη απόφασης για την ανάθεση σε εταιρεία της οργανωτικής υποστήριξης του 6ου Διαδημοτικού Φεστιβάλ Ερασιτεχνικού Θεάτρου του Δήμου Μοσχάτου –Ταύρου»

Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; 
Ο Δήμος μας παραχωρεί στην Αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία με την επωνυμία «Κέντρο Ανάπτυξης Ελεύθερης Καλλιτεχνικής Έκφρασης ( Κ.Α.Ε.Κ.Ε )» με έδρα το Μαρούσι, το δικαίωμα της εμπορικής εκμετάλλευσης του Φεστιβάλ. 
Ο Δήμος υποχρεούται να προκαταβάλει στην εταιρεία το ποσό των 5.000 € με αντάλλαγμα υπηρεσίες τεχνικής υποστήριξης και μεταφορών αξίας 15.000 €. 
Την ίδια απόφαση θα κληθούν να πάρουν και οι άλλοι Δήμοι, που συμμετέχουν στο Διαδημοτικό Φεστιβάλ, χωρίς βέβαια να δεσμεύονται από τη δική μας απόφαση. 
Με απλά λόγια δηλαδή, ο Δήμος μας και όποιος άλλος θα συμφωνήσει με τη συγκεκριμένη εταιρεία, θα βάλει 5 χιλιάρικα μετρητά (4.990 για την ακρίβεια, για να αποφύγουμε και τον έλεγχο του Επιτρόπου) και θα εισπράξει 15 σε παροχή υπηρεσιών.
Ποιος είναι λοιπόν αυτός ο καλός Σαμαρείτης που παίρνει 5 και δίνει 15; 

Και είναι πραγματικά τόσο φιλεύσπλαχνη αυτή η εταιρεία ή απλά κάποιοι είναι κατώτεροι των προσδοκιών και των απαιτήσεων της κοινωνίας;
Η δημοτική αρχή προσπάθησε να κλείσει αβασάνιστα το θέμα, χρησιμοποιώντας μια βολική και ταυτόχρονα μπακαλίστικη λογική: «Πού είναι το πρόβλημα, πέντε δίνουμε, δεκαπέντε παίρνουμε».  Η εταιρεία, κατά γενική ομολογία, δε διαθέτει καμιά τεχνογνωσία, καμιά ιδιαίτερη σχέση με το αντικείμενο το οποίο θα κληθεί να διαχειριστεί. 

Τι διαθέτει; 
Προφανώς προσβασιμότητα σε κοινοτικά κονδύλια που αφορούν τον πολιτισμό, ακόμα μεγαλύτερη προσβασιμότητα σε μεγάλες επιχειρήσεις και τραπεζικούς ομίλους (ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ κ.ά) οι οποίοι από τη μια, θα είναι αυτοί που θα προβληθούν μέσα από τις διαφημιστικές δράσεις κι από την άλλη θα χρησιμοποιηθούν ως μέσο πιστοποίησης, ως κράχτης, για την απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων. 
Αξίζει εμπορικά λοιπόν, τόσο πολύ το Διαδημοτικό Φεστιβάλ; 
Παράγει τόση μεγάλη υπεραξία;
Η καλλιτεχνική αξία του Φεστιβάλ και η κοινωνική καταξίωση του θεσμού δεδομένη. 

Συνεπώς, οι δεκάδες χιλιάδες θεατές του Φεστιβάλ σε οκτώ Δήμους της Αττικής, αποτελούν έναν σημαντικό πληθυσμό, για τον οποίο αξίζει να κοπιάσει κάθε έξυπνος επιχειρηματίας, πολύ περισσότερο όταν το κέρδος της διαφήμισης, παντρεύεται και με κοινοτικές επιχορηγήσεις.  
Στη συζήτηση που αναπτύχθηκε κατατέθηκαν ενστάσεις, προβληματισμοί, διαφωνίες, με διαφορετικό πολιτικό προσανατολισμό η κάθε μια και διαφορετική πολιτική αφετηρία.

Τα τελευταία τριάντα περίπου χρόνια, οι κυβερνήσεις, ακολουθώντας πάντα την ίδια συνταγή, συνεχίζουν τη μεταφορά αρμοδιοτήτων, χωρίς τους απαιτούμενους πόρους, θεσμοθετούν την ανεξαρτησία των ΟΤΑ, αλλά κρατούν πάντα τον έλεγχο, κυρίως τον οικονομικό, κυνηγούν υποτίθεται, την αδιαφάνεια και τη διαφθορά, αλλά κλείνουν τα μάτια όταν τις συναντούν, ορκίζονται στο όνομα της ακηδεμόνευτης αυτοδιοίκησης, αλλά κάνουν ό,τι μπορούν για να κυριαρχήσουν κομματικά στο χώρο. 

Την ίδια στιγμή, επιχειρήσεις παροχής υπηρεσιών, εταιρείες εκπόνησης μελετών και κάθε είδους αεριτζήδες, εκμεταλλευόμενοι το θεσμικό πλαίσιο, την εγγενή αδυναμία αλλά και την ανικανότητα των στελεχών της Αυτοδιοίκησης, γυροφέρνουν και ροκανίζουν, τους έτσι κι αλλιώς περιορισμένους πόρους της, συμμετέχοντας δυναμικά στην πλήρη απορρύθμιση και απαξίωση της. 
Σήμερα, μέσα στην αβεβαιότητα και την οικονομική ένδεια που επέφερε ο Καλλικράτης και η κρίση, η Αυτοδιοίκηση οφείλει να εκμεταλλευτεί όλα τα εργαλεία, όλες τις ευκαιρίες και τις δυνατότητες που της παρέχονται και σίγουρα όλα αυτά δεν είναι λίγα.
Γιατί λοιπόν, ο Δήμος δεν αναλαμβάνει πρωτοβουλία για τη σύσταση διαδημοτικής επιχείρησης, η οποία θα εκμεταλλευτεί εμπορικά το Φεστιβάλ και θα ψάξει για κοινοτικές επιχειρήσεις; 

Εγχείρημα σίγουρα δύσκολο και κοπιαστικό, καθώς θα πρέπει να συνεργαστούν οκτώ Δήμοι με διαφορετικές προτεραιότητες. 
Ο Δήμος μας, ως ο εμπνευστής και μπροστάρης του Φεστιβάλ, θα μπορούσε να παίξει αποφασιστικό ρόλο στην κατεύθυνση αυτή. 
Το διεκδίκησε πραγματικά ή βολεύεται με την παραχώρηση σε μια ιδιωτική εταιρεία. 
Γιατί;
Γιατί ο Δήμος δεν συστήνει μια Αστική μη κερδοσκοπική Εταιρεία σαν κι αυτή που της αναθέτουμε την εμπορική εκμετάλλευση του Φεστιβάλ; 
Τα όποια κέρδη θα «επενδυθούν» στο ίδιο το Φεστιβάλ αλλά και σε κάθε άλλη πολιτισμική δραστηριότητα του Δήμου. 
Το θεσμικό πλαίσιο παρέχει σημαντική ευελιξία. 
Στην περίπτωση του Ωδείου, ο Δήμος χρησιμοποίησε τα εργαλεία που παρέχει ο νόμος με χαρακτηριστική ευκολία συστήνοντας Κοινωφελή Συνεταιριστική Επιχείρηση. 
Εδώ δηλώνει αδυναμία. 
Απλώς παραδοχή ανικανότητας ή βολεύεται με την παραχώρηση σε μια ιδιωτική εταιρεία
Γιατί;
Γιατί ο Δήμος θα πρέπει να καταβάλει τις 5.000 €; 

Θα αρκούσε η παραχώρηση και εκμετάλλευση των δικαιωμάτων του Φεστιβάλ, αφού μάλιστα παράγουν τόση μεγάλη υπεραξία. 
Μήπως τελικά το ποσό που θα «επενδύσει» η εταιρεία εξαντλείται στα ποσά που θα διαθέσουν οι ίδιοι οι συμμετέχοντες Δήμοι; 
Γνωστή η συνταγή. 
Δώσε μου τα χρήματα σου να τα επενδύσω και θα σου φέρω περισσότερα. 
Με ξένα κόλλυβα δηλαδή…
Και γιατί αυτή η βιασύνη – είμαστε ο πρώτος Δήμος που συμφώνησε με την εταιρεία –μέσα στο κατακαλόκαιρο για μια τέτοια απόφαση;
Αυτά ήταν τα βασικά ερωτήματα που έθεσα, τονίζοντας ότι η παραχώρηση γίνεται χωρίς να’χουμε εξαντλήσει όλες τις δυνατότητες που διαθέτουμε, δίχως να’χουμε βασανιστεί για να πετύχουμε το μεγαλύτερο δυνατό όφελος. 

Σημειώνω πως η παραχώρηση γίνεται στην πρώτη εταιρεία «που μας βρήκε», αφού δεν προηγήθηκε ούτε πρόσκληση ενδιαφέροντος ούτε ένα στοιχειώδες ψάξιμο στην αγορά. 
Βέβαια η παραχώρηση είναι καθ’όλα νόμιμη, αφού το ποσό που καλείται να καταβάλει ο Δήμος, δεν τον υποχρεώνει σε διαγωνιστικές διαδικασίες. 
Νόμιμο σίγουρα…

Η ουσία του ζητήματος και οι πραγματικές απαντήσεις , νομίζω πως πρέπει να αναζητηθούν στη δήλωση του Προέδρου του ΠΚ, «εμείς δεν έχουμε πρόβλημα με τους χορηγούς… δε θα πληρώνουμε άλλο τον κρατισμό…» χαρακτηριστική του πολιτικού και του ιδεολογικού προσανατολισμού της Δημοτικής Αρχής.
Κι επειδή με μια τέτοια άποψη σίγουρα κανείς δεν μπορεί αβίαστα να διαφωνήσει ή να συμφωνήσει, αξίζει λίγο την προσοχή μας.

Κρατισμός, το άλλοθι καλά κρατεί

Είναι η πολλοστή φορά που ακούγεται από χείλη στελεχών της Δημοτικής Αρχής να ξορκίζεται ο… κρατισμός, ως ο δαίμονας και η αιτία όλων των δεινών της πολύπαθης πατρίδας μας. 

Και είναι πραγματικά οξύμωρο ν’ ακούγεται τόσο έντονα και τόσο συχνά, από ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως σοσιαλιστές, ως η αριστερά του ΠΑΣΟΚ…

Τι είναι αυτό που αναμασούν καθημερινά, προσπαθώντας να μας πείσουν, Τρόικα και Κυβέρνηση σε αγαστή συνεργασία με τα διαπλεκόμενα ΜΜΕ; 

Πως για όλα τα δεινά μας, ευθύνεται ο υπερμεγέθης και αντιπαραγωγικός δημόσιος τομέας και πως η λύση πέρα από τη μείωση του εργασιακού κόστους, πέρα από τη μείωση των μισθών, την απάνθρωπη φορολογία, τη γιγάντωση της ανεργίας, περνά μέσα από την ελαχιστοποίηση του δημόσιου τομέα. 
Το κράτος δεν μπορεί, λένε, να’ναι επιχειρηματίας. 
Συνεπώς μαζικές απολύσεις και στο δημόσιο τομέα, ξεπούλημα (ιδιωτικοποιήσεις και εξυγίανση τις λένε) των φιλέτων της δημόσιας περιουσίας, όλα στην ιδιωτική πρωτοβουλία. 
Η αγορά είναι αυτή που θα ρυθμίσει, μόνη της, όλες τις αρρυθμίες, θα ισορροπήσει, όπως διατείνονται οι θεωρητικοί του νεοφιλελευθερισμού. 
Στο πλαίσιο αυτό, στην εποχή της κατάργησης «του κοινωνικού συμβολαίου», όπως κυνικά δηλώνει ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μ. Ντράγκι, το κράτος – και κατά συνέπεια κάθε μορφή του – οφείλει να συρρικνώνεται. 
Λιγότερο κράτος, για παιδεία, υγεία, κοινωνική πρόνοια, για τη μείωση της ανεργίας και την πάταξη της φτώχειας, αλλά… περισσότερο κράτος για τη στήριξη του μεγάλου κεφαλαίου και των τραπεζών.

Δεν είναι πρόθεση μου οι βαθιές πολιτικές αναλύσεις. 

Άλλωστε το’παμε, δεν είναι το γήπεδο μου και μάλιστα καλοκαιριάτικα. 
Απλώς βαρέθηκα. 
Βαρέθηκα ν’ακούω για έναν κακό κρατισμό… λες και στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια, κυβερνούσε το ΚΚΕ , λες και οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν από ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, εγκαθίδρυσαν το σοσιαλισμό, επέβαλαν τις κοινωνικοποιήσεις και την αυτοδιαχείριση, την κατευθυνόμενη οικονομία.
Τίποτα βέβαια απ’όλα αυτά δεν έγιναν. 
Αντίθετα στην ανάπτυξη ενός στρεβλού, παρασιτικού ελληνικού καπιταλισμού, αντιπαρατάχθηκε ένας εξίσου στρεβλός, παρασιτικός ελληνικός κρατισμός, σε αγαστή συνεργασία με την κομματοκρατία, το συντεχνιακό συνδικαλισμό, το ρουσφέτι, την αδιαφάνεια και τη διαφθορά χτίζοντας την κάλπικη και δανεική – αλλά τόσο γοητευτική – ευημερία των προηγούμενων χρόνων.  
 Οι υπηρέτες αυτού του άθλιου και σάπιου συστήματος πολλοί. 
Σήμερα, κάποιοι ξεπλένοντας απλώς τα χέρια τους, δίχως ίχνος πραγματικής αυτοκριτικής, κάνουν … την πάπια, προσδοκώντας ανάσταση νεκρών. 
Άλλοι δίχως ντροπή συμπορεύονται, ταυτίζονται με την πιο βάρβαρη εκδοχή του νεοφιλελευθερισμού, αυτή που βιώνουμε σήμερα, ψάχνοντας άλλοθι στο σάπιο παρελθόν.

Αυτή η άκριτη, μέχρι μανίας, ταύτιση με τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού, αυτή η μετάλλαξη καλυμμένη πίσω από την ανάγκη (δήθεν) της αποτελεσματικότητας, αυτή η αγωνία να ξεφορτωθούμε οτιδήποτε μπορεί να μας συνδέσει με το παρελθόν, αυτή η προσπάθεια να παίξουμε στα χωράφια της ελεύθερης αγοράς, χωρίς μέτρο, χωρίς ίχνος ουσιαστικού προβληματισμού, χωρίς να βασανιστούμε λίγο, να παλέψουμε, να κουραστούμε, είναι που τρομάζει.
Δεν είναι κατ’ ανάγκην κακοί οι χορηγοί. 

Δεν είναι απαραίτητα λάθος η συνεργασία Δήμου και ιδιωτικού τομέα. 
Σίγουρο είναι πως δεν υπάρχουν οι δομές, ώστε ο Δήμος να μπορεί να δρα στην αγορά αυτόνομα. 
Δεν αρκεί όμως, να ξορκίζεις το παρελθόν του Παπαντώνη και του Σούτου, χωρίς ταυτόχρονα να παλεύεις να το αλλάξεις. 
Οφείλεις να προσπαθήσεις, να δράσεις, να αναδείξεις την ειδοποιό διαφορά με το παρελθόν, να προετοιμάσεις το μέλλον, που τόσο πολύ διαφήμισες και διαφημίζεις.

Γι’αυτό το λόγο, η σύμβαση παραχώρησης των δικαιωμάτων του Διαδημοτικού Φεστιβάλ, είναι μια τραγική ομολογία πλήρους αποτυχίας και ταυτόχρονα μια ανερυθρίαστη ταύτιση με τις αρχές του πιο στυγνού νεοφιλελευθερισμού.
Πάρε ό,τι θέλεις παλιατζή…