Κυριακή, 28 Ιουλίου 2013

Τα Αδέσποτα!
Είναι στο λεξιλόγιο της δημοτικής μας αρχής;

Ειναι καιρος πια να δουμε σοβαρα το θεμα "αδεσποτα" και να αναλαβει ο καθενας τις ευθυνες που του αναλογουν, σαν μελη μιας κοινωνιας πολιτισμενων ανθρωπων!!! 
Κυριως ομως πρεπει να ξεκινησει η προσπαθεια απο τις εκαστοτε Δημοτικες αρχες με την εφαρμογη του νεου Νομου πλεον που αναφερεται στα ζωα και προβλεπει μεταξυ αλλων την στειρωση των αδεσποτων, την δημιουργια χωρων αναψυχης για τα ζωα συντροφιας, την σιτιση καθως και ιατροφαρμακευτικη περιθαλψη των ζωων που ασθενουν... και πολλα αλλα!!! 
Δεν ειναι δυνατον να επαφιεται η καθε δημοτικη αρχη στο φιλοτιμο και την ευαισθησια του καθε πολιτη!!! 
Ας ακολουθησουν το παραδειγμα του δημαρχου Π. Φαληρου, ο οποιος σε πρωτη φαση δημιουργησε εναν καταπληκτικο χωρο αναψυχης!!!! 
Ας καταλαβουμε επιτελους οτι και τα ζωα εχουν δικαιωμα οχι μονο στην ζωη... αλλα και στην ποιοτητα ζωης!!!!
 

Εδω... θα ηθελα να προτεινω και την δημιουργια φιλοζωικης ομαδας στην οποια θα μπορουν να συμμετεχουν εθελοντικα οι πολιτες και με την πολυτιμη βοηθεια τους να ενισχυσουν το εργο της δημοτικης αρχης!!! 
Παμε ολοι μαζι για μια καλυτερη κοινωνια, αν μη τι αλλο, το οφειλουμε στα παιδια μας!!!!

Πέμπτη, 25 Ιουλίου 2013

Με ένα Opel Cadett για Αιδηψό - Αυτοκίνητο μιάς άλλης εποχής

Το κείμενο της Νανάς Ιωαννίδου έρχεται σαν μια ανακουφιστική αύρα στην άρνηση να γράψουμε για "σοβαρά" θέματα. Όταν μας έστειλε ηλεκτρονικό μήνυμα λέγοντας ότι "εχω μπαφιασει απο πολιτικη εξαθλιωση και εγραψα ενα κομματι για ενα αυτοκίνητο παλιο με φωτογραφία μου και ενa ταξιδι στην Αιδηψο τα χρονια του 50" είχαμε αυτομάτως επιλέξει το επόμενο δημοσίευμά μας... 

Ένα ανέλπιστο αυτοκίνητο περιήλθε στα χέρια του πατέρα μου από έναν προϊστάμενο του στην ΗΕΑΠ στα χρόνια του 50, έναντι μιάς χρυσής λίρας! 
Τον αγαπούσε, ήταν φίλοι, και του είπε μια μέρα: Γεράσιμε φεύγω Καναδά, δεν θέλω να το δώσω αλλού, θέλω να το πάρεις εσύ, γιατί ξέρω θα είναι σα να το έχω εγώ. 
Έτσι, στα χρόνια του 50 βρεθήκαμε με ένα ΙΧ Γερμανικό του 1938! 
Ήταν το OPEL CADETT!.. μ ένα συμβόλαιο σε συμβολαιογράφο, 10 σελίδων! 
Άρχισε ένας μεγάλος έρωτας για τον πατέρα μου κι ένα μαρτύριο για μένα που του σκάλιζα τα εργαλεία! 
Ότι εργαλείο νόμιζε κατάλληλο για να λυνοδένει το ΙΧ, το αγόραζε. 
Εγώ από περιέργεια τον κοιτούσα με τις ώρες τι έκανε και όλο σκάλιζα τα εργαλεία, κάτι που τον πατέρα τον έκανε έξω φρενών. 
Μπορεί βέβαια να μην έγινα μηχανικός αυτοκινήτων, αλλά ως παντρεμένη, στο δικό μου σπίτι, υδραυλικός, ηλεκτρολόγος, χτίστης, πλακάς δεν έμπαινε εύκολα μέχρι τώρα, ει μη μόνο για τα πολύ δύσκολα! 
Άσε που έπαιρνα και δουλειές στα εξοχικά των φίλων! 

Το κράτησε ολόκληρη ζωή, το έλυνε, το έδενε, τα εξαρτήματα από νικέλιο τα ξεμοντάριζε για να τα γυαλίσει, ανταλλακτικά τα αγόραζε και ρεζέρβα για να έχει και δεν εύρισκε κανέναν μάστορα της προκοπής, ει μη μόνον έναν φίλο του οδηγό, που ερχόταν και έδινε τις οδηγίες και το συζητούσαν το θέμα πιο αναλυτικά! 
Σε όλη την κοντινή Αττική κάθε Κυριακή μας πήγαινε βόλτα για πικνίκ, παίρναμε τα τσίγκινα πιάτα μας, μαζεύαμε κλαδάκια, ψήναμε λίγα μπιφτεκάκια νεράκι ψωμάκι, μια μπάλα, λίγο μπάνιο το καλοκαίρι στη Βούλα που ακόμα ήταν εξοχή, και η ζωή κυλούσε ήρεμα…… 

Όταν το καλοκαίρι έπαιρνε την άδεια του εκεί έδινε ο πατέρας όλη του τη μαστοριά! 
Πηγαίναμε για τα θερμά μπάνια του στα λουτρά της Αιδηψού! 
Αθήνα - Αιδηψός σε κατσικόδρομο! 
Μετά την Χαλκίδα, χοντρές πέτρες, ανηφόρες μεγάλες, ο ήλιος να καίει, αλλά ο πατέρας ήταν ευτυχής. 
Στο porte bagage όλα του τα εργαλεία, όλη η οικογένεια μαζί του, το οδηγούσε με πολύ προσοχή. 
Σταματούσαμε που και που να ξεκουραστεί το αμάξι! 
Άνοιγε τη μηχανή και του έβαζε νεράκι φρέσκο! 
Είχαμε μαζί μας κι ένα μπετόνι σιδερένιο, ειδική ρεζέρβα με βενζίνη. 
Τρώγαμε αργά το μεσημέρι φθάνοντας στην Αγία Άννα. 
Μενού τότε κάποιων μικρών εστιατορίων, πατάτες τηγανητές, μελιτζάνες με κουρκούτι τηγανητές, τυρί φέτα, σαλάτα και ψωμί. 
Λίγη δροσιά στα πόδια μας και στο κεφάλι μας, και αρχίζαμε το τελευταίο κομμάτι που ήταν και το πιο δυσκολοδιάβατο αλλά και το πιο γραφικό. 
Πλησιάζοντας στα μέρη της Ιστιαίας, τα τόσο εύφορα, μας φίλευαν καθοδόν στα χωράφια πεπόνια, σύκα, σταφύλια και τα τρώγαμε μέσα σ έναν κονιορτό σκόνης που περνούσαν τα φορτηγά για Αθήνα ή στην αντίθετη κατεύθυνση! 

Ελάχιστα τότε τα ΙΧ. 
Πρώτα ανηφορίζαμε Ιστιαία κι έπειτα κατηφορίζαμε Αιδηψό. 
Δεν υπήρχε άλλος δρόμος. 
Το βραδάκι φθάναμε στην Αιδηψό. 
Ο πατέρας τώρα που τον σκέπτομαι με τα λόγια που έλεγε, ήταν ευτυχής που τον έβγαζε κάθε φορά «παλληκάρι»! 
Μόνο νερό και βενζίνη έβαζε όλα τα χρόνια του. 
Κατά το 55-56 είδαμε ανθρώπους από τα γύρω χωριά, άνδρες, γυναίκες, να σπάνε αυτές τις θεόρατες πέτρες του δρόμου για να γίνει ο νέος δρόμος, με όλα εκείνα τα πρωτόγονα μέσα αλλά και με τα χεράκια τους. 
Όλοι σκονισμένοι, οι γυναίκες με τσεμπέρια στις δροσερές γωνιές τα μεσημέρια καθόντουσαν και τρώγανε ψωμάκι με ελιές. 
Αι Πατρίδα μου...

Το αυτοκίνητο δεν με άφησε να το οδηγήσω ποτέ. 
Ωστόσο όταν παντρεύτηκα το έδινε στον άνδρα μου, για να πάμε βόλτα πριν πάρουμε δικό μας. 
Όταν το παρκάραμε αργά στη Λάμπρου Κατσώνη μας περίμενε, δεν έπεφτε για ύπνο. 
Όταν έφυγε ο πατέρας ξαφνικά από καρδιά, δεν μπορούσαμε να το βλέπουμε, στενοχωριόμασταν, έτσι αποφασίσαμε με την μητέρα να το δώσουμε σ έναν συλλέκτη… 
Όταν ήλθαν να το πάρουν, δεν ήθελα να είμαι εκεί. 

Πάντα νομίζω ότι είναι με τον πατέρα κάπου. 
Ωστόσο του είχα κάνει την τελευταία ζαβολιά. 
Δεν έδωσα το κασελάκι με τα εργαλεία του, που πάντα μαλώναμε γι αυτά όταν του τ` ανακάτευα… 
Κάτω τα χέρια σου, του λέω πατέρα πολλές φορές, αυτά είναι δικά μου!

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

Παραίτηση Ζώταλη
εξαιτίας των ανθρωποθυσιών του πολυνομοσχεδίου

Στην ΚΕΔΕ συζητούν και συζητούν και στα λόγια "παραιτούνται" εκείνοι οι αυτοδιοικητικοί που διαπλέκονται με τους κυβερνούντες... 
Στο μακρίνο και μικρό όμως δήμο του Μοσχάτου και του Ταύρου κάποιος τόλμησε πραγματικά... 
Ο Δημήτρης Ζώταλης, κοινοτικός σύμβουλος Μοσχάτου με την παράταξη "Πολίτες Μπροστά", αποφάσισε να παραιτηθεί από την θέση και το αξίωμα του για τους λόγους που παρακάτω περιγράφει και αποδεικνύοντας (κατά την άποψη μας) πόσο κοντά στα προβλήματα και την κοινωνία πρέπει να είναι ένας αυτοδιοικητικός... 

Μετά και την χθεσινή ψήφιση του Πολυνομοσχεδίου που βάζει την σφραγίδα σε απολύσεις ανθρώπων και όχι μόνο, η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μου υπαγορεύει την παραίτησή μου από μέλος της τοπικής κοινότητας Μοσχάτου ως μια διαμαρτυρία και συμβολική κίνηση αντίδρασης ενάντια στην λαίλαπα που κατακλύζει τους εργαζόμενους της χώρας μας. 

Από σήμερα 18-7-2013 παύω να είμαι μέλος της τοπικής κοινότητας που δυστυχώς έχει καταντήσει αδειοδοτικός μηχανισμός και τίποτα άλλο, αλλά δεν παύω να σχολούμαι με τα κοινά του δήμου μας. 

Αντιθέτως με μεγαλύτερη δύναμη και αποφασιστηκότητα θα εξακολουθήσω να ενδιαφέρομαι για την βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των συνδημοτών μου. 

Για την εν λόγω παραίτησή μου ενημερώθηκε ο επικεφαλής της παράταξης κ. Άρης Κρεμμύδας.

Δημήτρης Ζώταλης

Παρασκευή, 12 Ιουλίου 2013

Άρης Κρεμμύδας: Διαλύουν τους Δήμους!
Ώρα της "οριστικής ρήξης με το σάπιο και το κακό παρελθόν"

Ας σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων ως αυτοδιοικητικοί και ως εκπρόσωποι των συμπολιτών μας στα δημοτικά έδρανα. 
Η τοπική αυτοδιοίκηση, ο κοντινότερος θεσμός στα προβλήματα των πολιτών αλλά και ο θεσμός που παρέχει κοινωνικές παροχές στους πολίτες , με την αδιέξοδη κυβερνητική πολιτική πνέει τα λοίσθια.
Τέσσερα χρόνια τώρα η αυτοδιοίκηση απαξιώνεται και εμπαίζεται. 
Η εναντίωσή μας πρέπει να είναι καθολική, ρηξικέλευθη μέχρι τελικής πτώσεως. 
Αν κάποιοι εσωτερικοί και εξωτερικοί ''νάνοι'' ευελπιστούν να γυρίσουν στην εποχή που η λειτουργία των Δήμων περιοριζόταν στην έκδοση ληξιαρχικών πράξεων ας το ξεχάσουν.
Αν όλοι οι αυτοδιοικητικοί λειτουργοί υπερασπιστούμε τις συνταγματικά κατοχυρωμένες λειτουργίες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης δεν θα μπορέσουν να περάσουν την ισοπέδωση που επιθυμούν και για το θεσμό αλλά και για τους πολίτες.
Αν στοχεύουν να μας καταστήσουν φοροεισπράκτορες για να αποπληρώνουν τις μίζες τους ας το ξεχάσουν. 
Οι εκλεγμένοι τοπικοί άρχοντες και τα δημοτικά συμβούλια μαζί με τα τοπικά συμβούλια έχουν μόνο έναν έντιμο δρόμο να περπατήσουν.
Αυτόν της οριστικής ρήξης με το σάπιο και το κακό παρελθόν. 
Ο οποιοσδήποτε άλλος δρόμος θα σημαίνει την συμμετοχή και τη σύμπραξη στην οριστική διάλυση του θεσμού της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με ότι αυτό συνεπάγεται για τους πολίτες και το κοινωνικό κράτος (αυτό που έχει απομείνει).
Θα σημαίνει ότι είμαστε ανάξιοι να υπηρετούμε και να προασπιζόμαστε αυτόν τον θεσμό.

Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

Στέκια και λιχουδιές απ τον Παράδεισο

Τα σημερινά καφέ της γειτονιάς μας, αλλά και των περιχώρων, όταν συναντιόμαστε με φίλους, μας δίνουν τη χαρά να πούμε λίγες κουβέντες μαζί τους, αλλά πάντα μας αφήνουν και μια ενσωματωμένη γεύση, έτσι γνωρίζουμε τον καλό καφέ της προτίμησης μας, το γευστικό γλυκό ή ποτό, όπως εξ άλλου συμβαίνει και με την ταβέρνα με το καλό κρασί.

Μεγάλη είναι η διαφορά και ο τρόπος ζωής του χθες με το σήμερα, όμως οι γεύσεις (αν αναλογιστούμε τις λίγες πρώτες ύλες που υπήρχαν τις εποχές του ‘50, ‘60, ‘70, και μάλιστα χωρίς χημικά) θα έλεγα πως ήταν μακράν πιο ποιοτικές.
Θα σας περπατήσω λίγο στην Αθήνα των παιδικών και νεανικών μου χρόνων, της γλυκείας γεύσης, της αλητείας μας (!) και του «καφέ», όπως τα γνώρισα εγώ.

Τα παιδικά μας χρόνια είναι γεμάτα από γεύσεις παγωτών που έφερνε ο παγωτατζής της γειτονιάς μας, ο Ατταλειώτης Κόκος, που έσερνε το καρότσι του με ρόδες… χύμα δικό του εξαιρετικό παγωτό και μας το έβαζε σε χωνάκια και το χειμώνα με το απαράμιλλο σάμαλί του.
Ως τόσο υπήρχαν αργότερα και άλλοι, ειδικά στο Νέο Φάληρο, που πουλούσαν παγωτό με το σιδερένιο μικρό κουβούκλιο τους, με ξυλαράκια του παγωτού από ΕΒΓΑ, ΑΣΤΥ, αλλά και ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ.

Γλυφιτζούρια κοκοράκια, ΙΟΝ σοκολάτα αμυγδάλου, καραμέλες γάλακτος ή κόκκινες τσάρλεστον, το μαλλί της γριάς, λουκούμια, μαντολάτο, καλαμπόκια ψητά, ήταν από τις γεύσεις που συντρόφευσαν την παιδική ζωή μας μετά τον πόλεμο.
Βέβαια στην «ΕΒΓΑ», όπως λέγαμε της γειτονιάς μας το γαλατάδικο, υπήρχαν και χύμα γεμιστά μπισκότα και σοκολατάκια, εκτός από το γάλα σε μπουκάλια γυάλινα ή χύμα και το γιαούρτι που κατασκεύαζαν οι ίδιοι.

Όταν φθάσαμε στην εφηβεία, στην καθημερινότητα μας στην νεολαία δεν «έπαιζε» ποτέ η λέξη καφές.
Ο καφές (και μόνον Ελληνικός - γιατί δεν υπήρχε άλλο είδος ως το ’65 περίπου) προσφερόταν στα καφενεία των ανδρών που παίζανε χαρτιά.
Η σοκολατίνα, η νουγκατίνα, η σεράνο, τα σιροπιαστά γλυκά, το παγωτό σε ποτήρι πλέον, η βυσσινάδα και το πίπερμαντ με γεύση μέντας για τους θεριακλήδες, όπως και το βερμούτ, ήταν σε πρώτη ζήτηση στις νεανικές μας παρέες και βέβαια η ιστορική γκαζόζα, η πορτοκαλάδα με τα φιστίκια και τον πασατέμπο, στα θερινά ιδίως σινεμά, ήταν τα αγαπημένα μας, όπως και η βανίλια υποβρύχιο μέσα σε παγωμένο νερό.

Έπειτα αρχίσαμε και τρώγαμε καταχείμωνο το παγωτό μας, σαν ένδειξη απελευθέρωσης, κι όταν πήραμε τα πρώτα σκληρά Scoda, αριβάραμε στην Κηφισίας στα μεγάλα ζαχαροπλαστεία (μαζί με την εικόνα του Γιώργου Κωνσταντίνου από το φιλμ του ’63 «Χτυποκάρδια στο θρανίο») για να φάμε το γνωστό προφιτερόλ!

Το σινεμά ήταν απαραίτητο να συμπληρώνεται με το ζαχαροπλαστείο.
Αργότερα ήλθε η ταβέρνα.
Εξ άλλου η ταβέρνα ήθελε ξενύχτι και ήταν οργανωμένη από μέρες η έξοδος μας!

Τα ζαχαροπλαστεία έδιναν και ονόματα στα παγωτά και στα γλυκά τους από τις βεντέτες του σινεμά, ντόπιες και ξένες, όπως στου Φλόκα ή στη Σαγιονάρα στην Κηφισίας, στου Παπασπύρου στη Συγγρού, αλλά φυσικά και στα ζαχαροπλαστεία της Νέας Φιλαδέλφειας.

Όλα τα ονόματα ξεθώριασαν μετά την αίγλη των πρωταγωνιστών, όμως ένα παρέμεινε κλασσικό και είναι η πάστα Σεράνο, από την Rosita Serrano, την ανεπανάληπτη τραγουδίστρια του ‘35-55 που παραμένει μέσω του Youtube μία και μοναδική για τους ειδήμονες.

Στο κέντρο της Αθήνας, στο Πικαντίλι με τα καθίσματα του σαν κουπέ του τραίνου (στην Πανεπιστημίου) φθάναμε ντυμένες με φούστα και φουρό (!) και βέβαια πίναμε γρανίτα που μας φαινόταν «κάπως» από το ιδιαίτερο σωληνοειδές ποτήρι της.

Στο ζαχαροπλαστείο Πράπα στην Ομόνοια (είμαστε συμμαθητές στο γυμνάσιο με τον αδικοχαμένο Αδάμο Πράπα) φθάναμε 5-6 συμμαθητές επί το πλείστον Κυριακή για σινεμά και αυτός πάντα ευγενέστατα μας κερνούσε στον γυρισμό αφού τον παίρναμε μαζί μας.
Έπειτα κατέβηκε στο Παλαιό Φάληρο, αλλά έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή.

Στου Βάρσου στην Κηφισιά, πηγαίναμε εκδρομή Πικνίκ τις Κυριακές, εκεί τριγύρω μέσα σε πεύκα, με όλα τα κομφόρ όλη την ημέρα και στο τέλος περνούσαμε για ένα μπακλαβαδάκι Βηρυτού.
Τα καλοκαίρια η Αίγλη του Ζαππείου είχε εκλεκτή πολίτικη τυρόπιτα και στο Άλσος του πεδίου του Άρεως, στο Green Park του Γιώργου Οικονομίδη, μοναδικά παγωτά.
Πάντα γεμάτα κόσμο και τα δύο, παρουσίαζαν πρόγραμμα βαριετέ, πολύ αγαπητό σε όλους μας.

Χρώμα πολίτικο είχε η πλατεία Κοραή του Πειραιά με το γνωστό παγωτό καϊμάκι της «Στάνης»… μαστιχοειδές!
Όταν έφθασαν το καλοκαίρι του 67 οι Μπητλς στον Πειραιά, είχαν μάγειρα τον Νεοφαληριώτη Γιάννη Σκληβανιώτη (πολύ φίλο μας)… που μας τηλεφώνησε ότι είχε ένα μεζέ να μας δώσει, γιατί ξαναέφευγε το Ηρβης, το κότερο τους, σε λίγες ώρες γι αλλού.
Πήραμε το πεσκέσι από τους Μπητλς από το Πασαλιμάνι, έναν αστακό βρασμένο και τον κόψαμε κομματάκια και τον φάγαμε στη «Στάνη»… 8 άτομα, με παγωτό!!!
Εδώ πρέπει να πω ότι εμείς τότε είμαστε η γενιά του Έλβις και τους Μπητλς τους θεωρούσαμε απλώς οδοντόκρεμες!
Στου Παχού στο Παλαιό Φάληρο πρωτοέφαγα χειμώνα παγωτά χρωματιστά!

Τα χρόνια της δικτατορίας χτυπούσαμε με λύσσα το νεσκαφέ στα σερβιριζόμενα άδεια φλιτζάνια μας με δίπλα το φακελάκι με το νες και ζάχαρη στην γυάλινη ζαχαριέρα με το σιδερένιο στόμιο, στη Φωκίωνος στην Κυψέλη, με τα αναρίθμητα ζαχαροπλαστεία που τα είχαμε χωρίσει σε νεανικά και σε «Καπη» (!) από μόνοι μας και κατηφορίζοντας για Μοσχάτο, στα λημέρια μας, πηγαίναμε για μακαρονάδα στα Καμίνια!
Εργατούπολη… είχε 2 δραχμές το βαθύ πιάτο με τριμμένο τυράκι μέχρι το ‘75-80.

Τώρα θα μου πείτε, στο Μοσχάτο τι υπήρχε?
Υπήρχε στην παραλία η Ταραντέλα του Νέου Φαλήρου που ήταν το μεγάλο νυφοπάζαρο!
Εκεί κοντά, στη Τζαβέλα, το ζαχαροπλαστείο όλων των εποχών, ο μοναδικός Αλεβιζάκης, πιο δω τα σινεμά καλοκαιρινά Γκρέκα, Ρεξ, αλλά και το χειμερινό Γκρέκα, που στεγαζόταν μέσα στην αίθουσα χορού στο θεαματικό Ακταίον!
Από τους βομβαρδισμούς του Πειραιά, ήταν ακόμα σκονισμένες οι θεόρατες βυσσινιές κουρτίνες του.
Εκεί πρωτοάκουσα το «χασάπη γράμματα»!
Επίσης και το κομψοτέχνημα του Τσίλερ, το θεατράκι του Νέου Φαλήρου με μεγάλη θεατρική ιστορία, που γκρέμισε ο Σκυλίτσης.
Ήταν ακριβώς στην αρχή της παραλίας, στη Τζαβέλα, κι όπου είχε γίνει σε εκείνα τα χρόνια σινεμά και είδα εκεί το υπέροχο «Ανατολικά της Εδέμ» με τον Τζέιμς Ντήν.

Στο χωριό μας εδώ, τις εποχές αυτές υπήρχαν, οι «ΕΒΓΑ» του Παπαντώνη, του Γραβιά, του Μπουκουβάλα, του Αλαφογιάννη, πολλά καφενεδάκια για πρεφαδόρους, του Δεληδημήτρη το μικρό ζαχαροπλαστείο, το χειμερινό σινεμά «Μαμάϊ» και οι άφθονες… μολόχες της οδού Μακρυγιάννη!

Παίδες, διασκεδάστε γιατί χανόμαστε!!!

υ.γ. Αφιερωμένο εξαιρετικά στον λάτρη των «café» του πολιτισμένου τούτου κόσμου, Στέφανο Μπιζάνη!