Σάββατο, 29 Ιουνίου 2013

Η Συνταγή (είναι πάντα η ίδια)

Γράφει 14 Απριλίου 1944 το τηλεγράφημα του Winston Churchill στον πρεσβευτή του Leeper που είναι δίπλα στην Ελληνική κυβέρνηση του Καΐρου: 
«Πριν καταφύγωμε στη χρήση όπλων, πρέπει ασφαλώς να αφήσωμε την έλλειψη ανεφοδιασμού να παίξει πλήρως το ρόλο της στα στρατόπεδα και στον λιμένα. Αξιοποιήσατε τον αποκλεισμό και αποκρούσατε κάθε απόπειρα διάσπασης του. Μην ανησυχείτε υπερβολικά για τις εξωτερικές συνέπειες. Μη δείχνετε μεγάλη προσπάθεια να έρθετε σε διαπραγματεύσεις. Περιορισθείτε στο να τους περικυκλώσετε με ανώτερες δυνάμεις. ΑΦΗΣΤΕ ΤΗΝ ΠΕΙΝΑ να φέρει τ`αποτελεσματά της! Για να ελέγχουμε την Μεσόγειο, πρέπει να ελέγχουμε την Ελλάδα»! 
Οι εξελίξεις υπήρξαν ραγδαίες. 
Όλες οι ένοπλες δυνάμεις διαλύθηκαν στη Μέση Ανατολή. 
Γέμισαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης σε Ερυθραία, Αίγυπτο, Λιβύη, με πλήθη, αλλά και με νεκρούς και ανθρώπους που βίωσαν φρικτά βασανιστήρια. 
Αμέσως κάνουν (οι Άγγλοι ) πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου, που φέρνει το νέο αναγκαστικό νόμο (31-8-44) που δίνει στον υπουργό Ναυτικών το δικαίωμα απόταξης αξιωματικών, για λόγους τάξης και πειθαρχίας! 
Ακολούθησαν νόμοι στραγγαλισμού του δημοκρατικού στρατεύματος και λαού (όχι κατ ανάγκην κομμουνιστές, απλώς δημοκράτες). 
Σαρώθηκαν άπαντες, ακόμη και με στημένες δίκες. 
Εξολοθρεύθηκε τότε όλος ο ανθός της νιότης, όπως στη δίκη του «Ναυτικού» που έληξε σε καταδίκη εις θάνατον 20 αθώων παλληκαριών το 1948. 

Τι λέτε ξέρουν τη συνταγή με όλες τις εφαρμογές και παραλλαγές της? Ναι. 
Στη τωρινή εποχή, τα μνημόνια δεν είναι τίποτα άλλο παρά η έγγραφη κι αναλυτική πορεία της πείνας και εξαθλίωσης μας. 
Πάντα όμως φυλάνε και τα νώτα τους, με δύο μέτρα και δύο σταθμά! Όλοι μας διαβάζουμε τις αυξήσεις τα αναδρομικά, τις ρεμούλες των ανθρώπων της εξουσίας και βεβαίως των υμετέρων, αλλά και των αλληλοδιαπλεκομένων παραγόντων, βυθισμένων στο βουρκάρι της αρπαχτής ακόμα και τώρα! 
Οι κρατούντες συνεχίζουν να όζουν μέσα στην αποφορά της ανικανότητας τους.... 

Ο Αλεξάντερ Σολζενίτσιν μας έγραψε μιαν αλήθεια πολύ σημαντική: «Κύριοι της εξουσίας, έχετε εξουσία μέχρι που να τους πάρετε τα πάντα. Όταν μείνουν χωρίς τίποτα, τότε τους χάσατε, είναι ελεύθεροι»! 

Φαίνεται ακόμα πως η ελευθερία μας θα περάσει από πολλές συμπληγάδες! 
Βλέπω όμως ένα φως, στα πολύ καλά πληροφορημένα και σκεπτόμενα νιάτα. 
Το πολιτικό Jurassic Park είναι καθ ολοκληρία επικίνδυνο από εδώ και εμπρός, όσο κι αν είναι experts στο θεατρικό μακιγιάζ οι «νέοι» δεινόσαυροι!

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Μασκαρεμένοι

Ανάμεσα στον αυτόεξευτελισμό και στην πολιτική εξαφάνιση, ο Βενιζέλος διάλεξε τον δρόμο της ηθικής και πολιτικής καταισχύνης. 

Το τίμημα θα είναι η διατήρηση του στα «πράγματα» με την κατά παραχώρηση άσκηση κυβερνητικής εξουσίας αλλά και η πλήρης διάρρηξη των σχέσεων με εκείνο το τμήμα της κομματικής βάσης που επέμενε σε ψυχική διασύνδεση με το ιστορικό παρελθόν του ΠΑΣΟΚ. 

Οι συνέπειες της πλήρους παράδοσης του Βενιζέλου στον νεοφιλελευθερισμό χρήζει μεγάλης συζήτησης και ανάλυσης σε σχέση με τα επερχόμενα και με το νέο υπό διαμόρφωση τοπίο. 

Τώρα απλά υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις προς τα τοπικά κομματικά στελέχη του κατ’ όνομα ΠΑΣΟΚ Μοσχάτου... 

Ποια είναι η θέση του δήμαρχου, του αναπληρωτή δήμαρχου, των αντιδημάρχων, του πρόεδρου του πνευματικού κέντρου και λοιπών υπευθύνων πάνω στο ζήτημα; 

Όντας διακεκριμένα Μέλη και κουμανταδόροι της τοπικής δημοτικής οργάνωσης Μοσχάτου, αποδέχονται την απορρόφηση του ΠΑΣΟΚ από την μνημονιακή και αυταρχική Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά; 

Δηλώνοντας εσχάτως αντιμνημονιακοί, τι θέση θα πάρουν τώρα; 

Θα εξακολουθήσουν να είναι μέλη ενός φαντασιακού ΠΑΣΟΚ ή θα διαχωρίσουν τη θέση τους; 

Κατανοούμε ότι ενόψει δημοτικών εκλογών είναι δυσάρεστες οι εξελίξεις για την Πασοκική ομάδα που διοικεί αυτή τη στιγμή τον Δήμο, όμως πρέπει να υπάρξει σαφής στάση: 
ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς… 

Οι κύριοι Ευθυμίου, Μπούτσης, Δημητρίου, κλπ, ως ουσιαστικοί χειριστές του τοπικού ΠΑΣΟΚ (που στην ουσία εξακολουθεί να υφίσταται προς χάριν της δημοτικής παρουσίας και δράσης τους) δεν μπορεί να δηλώνουν αντιμνημονιακοί και να είναι fans μίας ελεύθερης ΕΡΤ, αλλά την ίδια ώρα να είναι πλήρωμα του τοπικού μνημονιακού φεριμπότ… 

Εκτός και μπορούν να είναι και παπάδες, και ζευγάδες... 
(σα να λέμε κάτι σαν μασκαρεμένοι)

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Μη ξεγελιέστε!
Η ΕΡΤ δεν είναι το τέλος τους...

 
Η ΕΡΤ δεν είναι το τέλος. 
Μπορεί όμως να γίνει η αρχή του...αν υπάρξει Ενότητα!

Ξέσπασε σε ζητωκραυγές ο κόσμος χθες στο Σύνταγμα με την πληροφορία ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας ζητάει την εξάλειψη της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου και το άμεσο άνοιγμα της ΕΡΤ. 
Γράψαμε κι όλοι εμείς (αμέσως μετά) τα ωραία μας στο facebook και το twitter, για να ακολουθήσει η δήλωση του Στουρνάρα έξω από το Μαξίμου που μας προσγείωσε στην πραγματικότητα και το κυριότερο για το που μας πάει ο Σαμαράς και η παρέα του. 
Προσπάθησε λοιπόν ο υπουργός οικονομικών να μας πει ότι η απόφαση του ΣτΕ στην ουσία δικαιώνει την κυβέρνηση που θα φροντίσει να εκπέμψει από κάποιον δημόσιο σταθμό. 
Κατανοητή η προσπάθεια της κυβέρνησης να καλύψει με πομάδες την κοκκινίλα από το νομικό και πολιτικό χαστούκι που δέχτηκε, όμως είναι επικίνδυνη η εμμονή της στο «δίκιο» της ή σε παρακρατικές ενέργειες όπως αυτή της εκπομπής σήματος της …ΝΕΡΙΤ!!!! 
Όλα αυτά συνιστούν μιάν επικίνδυνη αντίληψη για την λειτουργία της όποιας κουτσής και στραβής δημοκρατίας έχουμε. 
Η ανεκτικότητα και ο κακόμοιρικος φόβος της κοινωνίας βόηθησε όχι μόνον να παρθούν εξοντωτικά μέτρα λιτότητας κατά των μεσαίων και χαμηλών στρωμάτων αλλά και στην αποκάλυψη των πραγματικών ιδεολογικών αντιλήψεων του Σαμαρά. 
Οι Βενιζέλος και Κουβέλης για τους δικούς τους λόγους θα του δώσουν διέξοδο στο πρόβλημα που λέγεται ΕΡΤ. 
Αυτό όμως που έχει σημασία είναι η μάσκα που έπεσε και το φρικώδες της όψης που αντικρίσαμε μέσα από το μαύρο της ΕΡΤ και τις πειρατικές πολύχρωμες μπάρες της ΝΕΡΙΤ. 
Τώρα είναι ανάγκη να μην συμβιβαστούμε με την κίβδηλη εικόνα μιας δήθεν αποκατάστασης του δημόσιου χαρακτήρα και της δημοκρατικής λειτουργίας της ΕΡΤ, όπου όμως θα απαιτείται ντε και καλά η νεοφιλελευθερης έμπνευσης ανθρωποθυσία εκατοντάδων εργαζομένων. 
Ο αγώνας πρέπει να συνεχιστεί αδιάπτωτα. 
Τα λάβαρα του ΠΑΜΕ, του ΣΥΡΙΖΑ, του ΕΠΑΜ, του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, του Δεν Πληρώνω, των ΑνΕλ, κλπ, κλπ πρέπει να συνεχίσουν να «ανεμίζουν» δίπλα – δίπλα…

Δευτέρα, 10 Ιουνίου 2013

Ανθ' ημών, ο Γουλιμής

ΓΝΩΣΤΗ Η ΣΧΕΣΗ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ. 

Όλοι τους είναι κομματικά μέλη και παρά την μνημονιακή ταύτιση του βαγγελοβενιζελικού ΠΑΣΟΚ με τον Σαμαρα (αυτήν που σκορπάει πόνο και θάνατο στην κοινωνία), επιμένουν να παραμένουν στις αγκαλιές του. 

Βέβαια κατά τα λοιπά ο δήμαρχος είναι πλέον φανατικά αντιμνημονιακός (χαχαχαχα). 

Κάνανε λοιπόν εκλογές Συντονιστικού οργάνου στο βαγγελοβενιζελικό ΠΑΣΟΚ Μοσχάτου, και προς έκπληξη των πάντων, όλοι οι πρωτοκλασάτοι και επώνυμοι αστέρες της ομάδας Ευθυμίου απουσιάζουν από τη σύνθεση του οργάνου που υποτίθεται ότι θα οργανώσει (!) και θα συντονίσει (!) την νεοφιλελεύθερη πασοκική δράση στο Μοσχάτο!!! 

ΕΙΝΑΙ ΦΑΝΕΡΟ ΟΤΙ ΘΕΛΟΥΝΕ ΝΑ ΚΡΥΦΤΟΥΝΕ ΛΟΓΩ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΕΚΛΟΓΩΝ. 

Όμως όσο κι αν τοποθέτησαν άσημους και "χαμηλού προφίλ" συντρόφους τους στην Συντονιστική, η κομματική τους διασύνδεση δεν μπορεί να κρυφτεί. 

ΑΣΕ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΤΟ ΤΟΝΙΖΟΥΜΕ ΔΙΑΡΚΩΣ.... 
Κι εμείς… αλλά και πολλοί άλλοι στο Μοσχάτο...

Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013

Είναι 200 κύριε Υπουργέ
συν ένας κόπανος απ το Μοσχάτο

Δεν την είχα πάρει μαζί μου... 
(μ αρέσει να τραβάω συμπλέγματα ανθρώπων που κουβαλάνε αντίσταση και προσδοκίες, μιαν κοινότητα που όπως λέει ο Ζενάκος έχει την «ίδια επαφή», την «ίδια τριβή», την «ίδια ανθρωπιά») 
Αλλά και να την είχα, αυτήν την φορά ούτε που θα τολμούσα να τραβήξω στιγμιότυπα από την ελεεινότητα που έβλεπαν τα μάτια μου. 

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. 
Είπα – ξείπα (θα πάω, δεν θα πάω στο συλλαλητήριο για την άρση των Επιστρατεύσεων) …αλλά στις 8:05 ακύρωνα το εισιτήριο μου στα μηχανήματα του σταθμού του Μοσχάτου για να μην χάσω το πικρό ένσημο της επαναστατικότητάς μου και της υποχρέωσης απέναντι σ αυτό που υποτίθεται ότι είμαι (?) και πρεσβεύω! 
Ταξίδεψα μέχρι τον σταθμό του Πανεπιστήμιου έχοντας παρηγοριά μου το καινούργιο τεύχος του UNFOLLOW. 
Κοραή, κι από κει Σταδίου, με ανύπαρκτη ροή κόσμου προς την πλατεία και με τα αυτοκίνητα να με ξεπερνάνε έξω από το Dolce & Cabana και να φεύγουν «σφαίρα» για πλατεία Συντάγματος. 
Κατάλαβα αμέσως για τι όγκο διαδηλωτών θα συναντούσα μπροστά στην Βουλή. 
Η από μέρες πριν εξασφαλισμένη απογοήτευση για το οπερετικό συλλαλητήριο έγινε τέλεια ντροπή όταν μπαίνοντας στην άδεια πλατεία άκουσα τις πενιές από Θεοδωράκη σε κείνες τις φοβερές τουριστικού τύπου εκτελέσεις φτιαγμένες ειδικά για τους εν Αθήναις αλλοδαπούς και για ταινιούλες του ΕΟΤ ή του Δαλιανίδη με πρωταγωνιστή το Φαίδωνα Γεωργίτση. 
Τρεις κι ο κούκος, με καμιά ντουζίνα πανό και με λιγοστές σημαίες να παλεύουν τα απάλευτα, να τονίζουν έτι περαιτέρω τον εκπεσμό… 
Δεν Πληρώνω, Σπίθα, κάτι παράξενες σημαίες με γαλάζιο σταυρό και το σύνθημα «ή ταν ή επί τας», κάνα δύο αυθάδικες πορτοκαλί σημαιούλες με την συντομογραφία ΟΛΜΕ πάνω τους!!!! 
Και στη μέση του δρόμου καμιά δεκαριά ενθουσιασμένοι να χορεύουν κάτι σαν ομαδικό συρτάκι φωτογραφούμενοι από κάτι τουρίστες της κακιάς ώρας, και πίσω από τα κεφάλια των χορευτών ένα πανό με το σύνθημα «No pasarán» και πιο πάνω, στον περίβολο της Βουλής, να στέκουν χαλαροί οι ΜΑΤατζήδες… 

Αποφάσισα να φύγω… 
Στην γωνία της Μεγάλης Βρετάνιας κάμποσοι βαθμοφόροι μπάτσοι μιλάγανε άνετοι και άφοβοι μεταξύ τους και στέλνανε μηνύματα από τις μοτορόλες τους για το μέγεθος της συγκέντρωσης… 
Κουτρουβαλώντας στην άδεια Πανεπιστημίου προσπαθούσα να θυμηθώ αν είπανε στο κέντρο επιχειρήσεων τους, πως «δεν τους διαλύσαμε κύριε υπουργέ, γιατί ενώ ήταν διακόσιοι, έφτασε ένας κόπανος από το Μοσχάτο και τους νομιμοποίησε»… 
Νόμισα ότι πείναγα πολύ (το παθαίνω όταν στεναχωριέμαι) και μπήκα στο Paul (ξέρετε … boulangerie et pâtisserie και τα τοιαύτα) όπου χτύπησα με λύσσα ένα από τα καλούδια του, προσπαθώντας να κρύψω μιαν άλλη λύσσα που σπάραζε στην ψυχή και στο κορμί μου… 
Στις 9:00 ακριβώς πάταγα το χώμα του Μοσχάτου, όπου όλα κυλούσαν ἐν τάξει …