Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

"Μπάααφ"!!!
Απλά μιά στραβοκλωτσιά
στην Πλατεία Μεταμόρφωσης
ή ένα χαστούκι στη μούρι μας;

Τα παιδιά του Χριστού!
Βασική συνιστώσα της πλατείας. 
Καταλαμβάνουν απ’ άκρο σ’ άκρο τα σκαλιά της κεντρικής εισόδου του ναού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα, ίδια χελιδόνια πάνω στις παράλληλες σειρές των ηλεκτρικών συρμάτων (ή όμοια με νότες γραμμένες πάνω σε πεντάγραμμο). 
Κι άμα δεν γουστάρουν σκαλιά, καβαλάνε τα κάγκελα που προστατεύουν την πλατεία από τα μηχανάκια ή κάνουν παρέα στον ...Βενιζέλο. 
Κι άμα βαριούνται γράφουν συνθήματα στους τοίχους της εκκλησίας (πόσο υποφέρουν που ξέμειναν από τσιγάρα) ή παίζουν μπάλα στο κέντρο της σκοτεινής πλατείας… 

Τα σούτ
Είναι το βαλλιστικό αποτέλεσμα της βασικής συνιστώσας που ανέφερα πιο πάνω. 
Συμβαίνουν (πέφτουν σαν σύννεφο, θα υπογράμμιζα) όταν τα παιδιά του Χριστού τα πιάσει το αθλητικό τους. 
Βασικά πρόκειται για θυμωμένα σουτ που εκτοξεύονται από τα άτσαλα πόδια των νεαρών πολιορκητών της Μεταμόρφωσης. 
Και είναι τόσο βίαια και θυμωμένα που έτσι και φας την μπάλα στο κεφάλι, σου έρχεται αμνησία… 
Αν πάλι σε πετύχουν στο πρόσωπο σου ξεκολλάνε και την πιο αριστοτεχνικά βαλμένη γέφυρα στο υπερώο της στοματικής σου κοιλότητας! 
(Για το κεφαλάκι κάποιου μωρού ή μιας μικρούλας, ανατριχιάζω και που το σκέφτομαι ως εκδοχή…) 

Οι γριές
Πρόκειται για μιαν άλλη σημαντική συνιστώσα. 
Οι λαϊκές υπέργηρες κυρίες καταλαμβάνουν τα ξεχασμένα από τον Θεό και τον Δήμο παγκάκια της πλατείας (τα τρικλίζοντα από το μπατάρισμα προς τα πλάγια ένεκα της καλοπέρασης). 
Κάθονται δίπλα στο διαστημικό συντριβάνι ή κοντά στο υπέργειο κτήριο του ζέοντος αντλιοστασίου και λένε τα δικά τους. 

Το επεισόδιο
Προέκυψε όταν ξαφνικά ...«μπάαααααφ»... η μπάλα έσκασε στην μούρη μιας από τις τρεις γριές που έκαναν το δικό τους "πρόσωπο–με–πρόσωπο" κοινωνικό chat (όχι facebook και αηδίες)… 
Για να είμαι ειλικρινής δεν άκουσα τι περιλάμβανε η δίκαιη διαμαρτυρία των γριών προς τους άτσαλους σουτέρ, αλλά μεγαλοπρεπής ακούστηκε ο χαρακτηρισμός «Κωλόγριες» που ξεστόμισαν τα παιδιά του Χριστού

(Σ κ έ φ τ ο μ α ι :)

Και γιατί να μην τους την πουν αφού είναι οι βασιλείς της πλατείας; 

Όταν οι δημοτικοί αστυφύλακες είναι απόντες, 
όταν ο κοινοτάρχης κάνει δημόσιες σχέσεις στο facebook,
και όταν οι δημοτικοί αρχονταραίοι μελετούν πως θα μπάσουν τα γνωστά «τραπεζοκαθίσματα» στην αλάνα της Μεταμόρφωσης αντί να δώσουν λύσεις για έναν χώρο που προσβάλει την πόλη… 

Και δεν είναι μόνον ο χώρος… 
Είναι και οι άνθρωποι που χρειάζονται ευκαιρίες και μια αξιοπρεπή διάθεση του ελεύθερου χρόνου τους στην πλατεία. 
Και οι ενήλικες και οι νέοι - κυρίως οι νέοι, τα παιδιά του Χριστού που φαίνεται ότι δεν τους άγγιξαν τα επιτεύγματα της δημοτικής αρχής στον αθλητισμό και στον πολιτισμό. 

 Έρρωσθε και ευδαιμονείτε...

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

Papiers και παλιά λευκώματα

Μόλις ένας μήνας έχει περάσει που καθηγητές του Γυμνασίου  Μοσχάτου με αναζήτησαν, κατόπιν πληροφοριών, για να τους  δώσω ότι papiers διέθετα από τα σχολικά μου χρόνια σχετικά με το Γυμνάσιο Μοσχάτου, μιάς και θέλουν να γράψουν κάτι για την ιστορία του.
Από papiers η Νανά άλλο τίποτα!
Από παλιές φωτό, από αναμνηστικά, διάφορα μουσικά κομμάτια του καθηγητού Α.Παναγιωτόπουλου, αλλά και άμμο σε κουτάκι από την παραλία (!) λες και το ήξερα ότι δε θα υπήρχε κάποτε! 

Επιστέγαση δε όλων αυτών, τα λευκώματα, όπου άλλοτε ήταν εικονογραφημένα, άλλοτε με ζωγραφιές παιδικές, όπου ο καθένας άφηνε τ’ αποτύπωμα του!
Μέχρι τώρα, περνώντας πάνω από μισός και αιώνας, ακόμα αναγνωρίζεις το γραφικό χαρακτήρα του παιδιού που σου έγραψε, αλλά και τη στιγμή (εννοείται μέσα στο μάθημα)!
Αυτά τα λευκώματα που έγραφαν τι εστί έρως, τι εστί φιλία, και που ήταν ένα social blog της εποχής!
Αλλά με μεγάλη διαφορά από τα σημερινά διαδικτυακά.
Ήταν χειροποίητα, δημιουργικά και πάνω απ όλα ήταν η  πατρίδα μας, η νιότη.
Με αναμνήσεις γεμάτες από γέλιο και χαρά, και μια κοινωνική  δικτύωση πραγματική κι όχι ιντερνετική της μεγίστης μοναξιάς!
Γιατί η σημερινή δικτύωση του ίντερνετ είναι ΜΗ κοινωνική, με αρνητική επίδραση επάνω στον άνθρωπο, αν δεν έχει σταθερές ζωής.

Μου άρεσαν πάντα οι μικροσυλλογές και μάζευα, μάζευα, και  τώρα αρχίζω και τις δίνω εκεί που πρέπει…
Έτσι και κάτι άλλα papiers μου, πέρασαν στη Γαλλία!
Είχα από το ‘56 αλληλογραφία  μ έναν ναύτη ενός Γαλλικού αεροπλανοφόρου (!) την διεύθυνση του οποίου μου την είχε δώσει ένας συμμαθητής μου Μοσχατιώτης που μιλούσε κι αυτός Γαλλικά,
σε περίπτωση που ήθελα να εξασκήσω την γλώσσα.
Έτσι άρχισε η αγάπη μου γι αυτή τη γλώσσα, όντας ήδη μαθήτρια του Γαλλικού Ινστιτούτου…

Τα γράμματα πήγαιναν στο αεροπλανοφόρο επί 4 χρόνια. 
Λειτουργούσε μόνο το γράμμα και η φωτογραφία.
Ούτε τη φωνή του μπορούσα ν’ ακούσω!
Δεν υπήρχαν τηλέφωνα! 
Μιά μέρα, όπως όλα τα ωραία, η αλληλογραφία μας απλώς τελείωσε ξαφνικά, εξαιτίας του …πατρός μου!
Αλλά και από την απόσταση, και τα ταξίδια του πλοίου...

Είχα κάρτες, μικροαντικείμενα και πληροφορίες απ’ όλο τον κόσμο, από τα λιμάνια που το πλοίο έφθανε σ’ Ανατολή και Δύση, αλλά και γράμματα με ειδικά επιστολόχαρτα και φακέλους άλλοτε απλούς τοπικούς κι άλλοτε  καλλιτεχνικούς (με εσωτερική επένδυση χρωματιστή που σου έδιναν σήμα!) και μέσα, εκτός των άλλων, γραμματικές διορθώσεις στα  γραπτά μου (!) και αναλύσεις για ζωγραφική και λογοτεχνία!

Τον μισό αιώνα που πέρασε, σκεπτόμουν πάντα που να βρίσκεται; …ζει άραγε;
Μη γνωρίζοντας το όνομα του πατρός του, ήταν αδύνατο να ευρεθεί.
Όταν άρχισα να μαθαίνω το  ίντερνετ, κατάλαβα ότι ίσως μπορούσα να τον βρω έστω και μετά από μισό και αιώνα (!)
Κι έτσι, ρωτώντας και τη  Γαλλική πρεσβεία, για το πως μπορείς να βρεις μέσω ίντερνετ έναν άνθρωπο από το πουθενά (!) μέσα σε 3 μήνες τον βρήκα!

Είχε κι αυτός φυλαγμένη την αλληλογραφία μου! Όλη!
Του έκανα ένα άρθρο στο «Ξυπεταιών» που πέρασε στο διαδίκτυο με τίτλο: «Ιστορίες που γράφει το ίντερνετ».
Παραδώσαμε και οι δύο την αλληλογραφία μας κι αυτή τη στιγμή οδεύει για ένα ναυτικό μουσείο.

Ακόμα δεν τον έχω δει από κοντά, παρά μόνο από φωτό του τότε και του τώρα.
Κι αυτός το ίδιο.
Μετά από μισό και αιώνα (!) του έστειλα βιβλία από τα νησιά μας με γαλλικές λεζάντες…
«A la mémoire de ma jeunesse» (στη θύμηση της νιότης μου)… 
Μου έστειλε ένα κατακόκκινο συλλεκτικό βιβλίο πιάνου με αφιέρωση εξαιρετική !

Τώρα πλησιάζει τα 80.
Δεν θα τον δω ποτέ. 
Απλώς τηλεφωνιόμαστε στις γιορτές.
Ζω κι εγώ το μύθο μου! …γιατί να γκρεμιστεί?

Κάποιος στην Ισπανία έχει ενδιαφερθεί για ένα φιλμ (σχετικό με την ιστορία μας)!
Ίσως ...τότε να ειδωθούμε!

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

Στίχοι που στοίχειωσαν
και μας φοβίζουν

Μέχρι και πριν από 2-3 χρόνια όταν άκουγα τραγούδια «πολιτικά», του Θεοδωράκη ή τραγούδια της φτωχολογιάς του Ξαρχάκου σε κάποιες ραδιοφωνικές αφιερώσεις ή σε ξεχασμένη «κασέτα» σε παλιά ταβέρνα, μου φαίνονταν τόσο μακρινά και άκαιρα - έως αστεία.
Όχι  γιατί ήταν παλιά, όσο γιατί το ύφος τους και οι στίχοι τους δε με εξέφραζαν καθόλου. 
Με την «κυρία καβουρίνα» μια χαρά διασκέδαζα και ας ήταν ακόμα πιο παλιό.
Οι μνήμες από αυτά τα τραγούδια περί ρωμιοσύνης και φτωχολογιάς υπήρχαν γιατί στις δεκαετίες 70 και 80, αυτά τα τραγούδια μίλαγαν στη ψυχή μας, μιας και οι περισσότεροι της γενιάς μου ήμασταν στρατευμένοι - με πρόσφατη την ανάμνηση της Χούντας και την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Κάποιοι μάλιστα κοιμόμασταν με το στρατιωτικό αμπέχωνο και το ασορτί μποτάκι - τόσο της μόδας στην αριστερή νεολαία - μήπως και γίνει η επανάσταση και μας βρει στον ύπνο.
Μετά θεωρήσαμε ότι είχαμε κατακτήσει τα αυτονόητα, δημοκρατία, ελευθερία λόγου και απόψεων, δικαίωμα στη δημόσια παιδεία, δικαίωμα στην εργασία, κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων και ίσες ευκαιρίες στην ευημερία.

Και σιγά-σιγά επαναπαυμένη και εγώ, όπως και πολλοί σαν εμένα - ευτυχώς όχι όλοι - άλλαξαν τα ακούσματά μου και το περιεχόμενο των αναγνωσμάτων μου.
Ενώ χαιρόμουν να ακούω την «αφιλότιμη» με τον Στράτο Διονυσίου και τις «βεργούλες» με τον Μπιθικώτση στα παρεϊστικα Σαββατόβραδα, άλλης γενιάς και κουλτούρας τραγούδια, δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα ακούσω πια το τραγούδι «φτωχολογιά για σένα κάθε μου τραγούδι…….». 
Ήταν τόσο ξένοι και μακρινοί οι στίχοι του.
Λίνα Νικολακοπούλου και Κραουνάκη, μελοποιημένα του Καββαδία από Μικρούτσικο, ταίριαζαν μια χαρά στην εποχή των τελευταίων δεκαετιών στους απόμαχους επαναστάτες. 
Όχι γιατί όλοι γίναμε πλούσιοι - είναι ψέμα ότι όλοι ζούσαμε πλούσια ξοδεύοντας πάνω από τις δυνάμεις μας - αλλά γιατί ζούσαμε την εικονική πραγματικότητα ότι είμαστε όλοι εν δυνάμει εύποροι.
Η νοοτροπία του μικροαστού που τόσο κοροϊδεύαμε στη δεκαετία του 80 έγινε τόσο φυσική που έγινε ένα με το πετσί μας.
Όταν μία μέρα, αρχές του 2010 που βλέπαμε την καταιγίδα να έρχεται πάνω μας, άκουσα στο ραδιόφωνο τη «Δραπετσώνα» - όχι σαν αφιέρωμα στους δημιουργούς της αλλά σε κανονική ροή πρωινού προγράμματος - μου φάνηκε λιγότερο άσχετο και τότε άρχισα να φοβάμαι.
Καλοκαίρι του 2011 ακούγοντας το «η πλατεία ήταν γεμάτη με το νόημα που χει  κάτι από τις φωτιές» του Σαββόπουλου και βλέποντας την πλατεία Συντάγματος γεμάτη από κόσμο προδομένο, δε με ξένισε και φοβήθηκα πάλι.
Αρχές Χειμώνα του ίδιου έτους, όταν άκουσα στίχους του Οδυσσέα Ελύτη από το ξεχασμένο Άξιον Εστί, μου ακούστηκε τόσο οικείο που φοβήθηκα πιο πολύ.
«Μόνος κυβέρνησα την θλίψη μου……
 προδόθηκα κι απόμεινα στον κάμπο μόνος
το μήνυμα που  σήκωνα τ’άντεξα μόνος…..
 της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα
μες στις πέτρες άνθισα και μεγάλωσα
των φονιάδων το αίμα με φώς ξεπληρώνω
μακρινή Μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο……..»

Όταν την εποχή του life style άκουγα το «άπονη ζωή μας πέταξες στου δρόμου την άκρη, μας αδίκησες, το κρίμα μας βαρύ μας γέννησες φτωχούς με την καρδιά γεμάτη στεναγμούς…» απότεινα φόρο τιμής στον Παπαδόπουλο και Ξαρχάκο και γρήγορα το άλλαζα για να για να ακούσω το «η σωτηρία της ψυχής είναι μεγάλο πράγμα» που με εξέφραζε περισσότερο.
Ποτέ δε πίστευα η «μωρή» ότι θα άκουγα ξανά το «θα ποτίσω μ’ένα δάκρυ μου αλμυρό τον καιρό, πικρά  καλοκαίρια έμαθα κοντά σου να περνώ. Νεκρά περιστέρια γέμισε η αυγή τον ουρανό» και διαβάζοντας για αυτοκτονίες απελπισμένων συνανθρώπων μου θα ένοιωθα τους στίχους πολύ περισσότερο από την εποχή που από ιδεολογία τους άκουγα.
Γεμίσαμε τα δύο τελευταία χρόνια από φτωχούς, νεόπτωχους, άστεγους, νεοάστεγους, έγινε η εργασία απασχόληση για να καταλήξουμε άνεργοι, έγινε η πρόνοια του κράτους φιλανθρωπία και συσσίτια του Δήμου και της Εκκλησίας κάνοντας την αρχοντιά ενός λαού εξαθλίωση και αναξιοπρέπεια και γέμισαν πάλι τα ακούσματά μας από ξεχασμένα τραγούδια με «ξεπερασμένους» στίχους.
«Χειμώνας και κρατάει πολύ
κι ‘η νύχτα όλο μακραίνει
τσακάλι πέφτει στο μαντρί
και τρώει και δε χορταίνει»
Αλλά πρώτα ήρθαν τα γεγονότα και μετά θυμήθηκα και εγώ μαζί με πολλούς την αλήθεια αυτών των στίχων.

Μα σήμερα ξύπνησα με δαίμονα στην ψυχή μου το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «ο Φωτεινός».
Εξελίσσεται το 1357 την περίοδο της Ενετοκρατίας στη Λευκάδα και ο Φωτεινός αφού αγωνίστηκε για πολλά χρόνια σαν Κλέφτης εγκαταλείπει το σπαθί για να το αντικαταστήσει με το αλέτρι της ειρηνικής ζωής.
Υπομένει τη σκληρότητα του Βενετού δυνάστη, μα μια μέρα εναντιώνεται και κτυπά με τη σφεντόνα του τα σκυλιά του άρχοντα που καταστρέφουν τις φυτείες των χωρικών.
Ο αφέντης διατάζει να του συντρίψουν τα δάκτυλα του χεριού που τόλμησαν να κτυπήσουν τα «αρχοντικά» σκυλιά, με το σφυρί…..
«…εσύ μου πετροβόλησες, παλιόγερε χωριάτη
  τα δυο μου τα λαγωνικά;  -Μόνος εγώ κι όχι άλλοι.
-Μίλα μου ταπεινότερα. Λύγισε το κεφάλι
 προσκύνα τον αφέντη σου, ξεσκλιάρη, διακονιάρη.
 Αυτό το χώμα που πατώ, οι πέτρες, τα νερά σου,
 ήμερο κι άγριο κλαρί, τ’αγέρι σου, η ψυχή σου,
 τα ζωντανά σου, τα παιδιά, το αίμα σου, η τιμή σου
όλα δικά μου, μάθε το.
Τώρα θα ιδής παλληκαρά. Ακούστε με σύντροφοι
Να μας πλερώσει τα σκυλιά με τα καματερά του
και για την τόλμη πώλαβαν τα πέντε δάκτυλά του
να σφεντονίσουν κατ’εμάς, εκεί στο χερουλάτη
να συντριφτούν με το σφυρί…..Σ’αρέσει ζευγολάτη;»

Σ’ όποιον φαίνεται πολύ μακρινό και υπερβολικό και βγαλμένο από ένα παρελθόν όπου άνθρωποι ζούσαν ως δούλοι και δούλους γεννούσαν χωρίς να μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα τους παρά μόνο με το αίμα τους, σ’αυτόν θυμίζω αυτό που και εγώ για πρώτη φορά σ’αυτά τα τελευταία χρόνια θέλω να προλάβω να συνειδητοποιήσω πρίν έρθει μ’αυτούς τους στίχους.
Γιατί έρχεται το τρίτο μνημόνιο και οι ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ.
Και φοβάμαι πιο πολύ από ποτέ.

..................
Φωτογραφία από τον xipeteon (http://www.flickr.com/photos/xipeteon)

Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Το πλοίο των ηλιθίων

Έχω πολλά μαζεμένα για γράψιμο αλλά με ενοχλεί η ιδέα να ασχοληθώ με τα επιφαινόμενα μιας σκόνης που περισσότερο οφείλεται από το βάδην σημειωτόν στο οποίο επιδίδονται μερικοί παρά στην ουσία των πραγμάτων.
Μέχρι να κατακάτσει ο κουρνιαχτός θα σας δώσω να διαβάσετε μια μικρή ιστορία με τίτλο «Το πλοίο των ηλιθίων» που έγραψε το 1999 ο Unabomber (κατά κόσμο Ted Kaczynski).
Ο άνθρωπος που από καθηγητής του Χάρβαρντ κατέληξε στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Κολοράντο, αφού έχοντας σαν στόχο την επανάσταση και την απαλλαγή από το «βιομηχανικό - τεχνολογικό σύστημα» τραυμάτισε δεκάδες και σκότωσε τρείς με τις επιστολές – βόμβες που ταχυδρομούσε!!!
Η ιστορία έχει τις τεχνικές ατέλειες της, ίσως – ίσως και την αυτοϋπονόμευσή της καθώς το βιογραφικό του Unabomber δεν δίνει (σε μερικούς ίσως) και τις καλύτερες συστάσεις, όμως έχει μεγάλες ομοιότητες με όσα συμβαίνουν σήμερα στην χώρα μας και κυρίως με το δραματικό τέλος που ίσως μας επιφυλάσσει το παγόβουνο της πτώχευσης που στέλνει καταπάνω μας η σχιζοφρενική συνταγή της τρόϊκα και του νεοφιλελεύθερου εσμού των αγορών.

……………………………………………………..

Το πλοίο των ηλιθίων

Μια φορά και έναν καιρό, ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί ενός πλοίου έγιναν τόσο ματαιόδοξοι από την ικανότητά τους στην ναυτική τέχνη, τόσο ανόητα ασεβείς και τόσο εντυπωσιασμένοι με τους εαυτούς τους που οδηγήθηκαν στην τρέλα.

Έστρεψαν το πλοίο βόρεια και προχώρησαν μέχρι που συνάντησαν παγόβουνα και επικίνδυνους ογκόπαγους.
Συνέχισαν να πηγαίνουν βόρεια σε όλο και περισσότερο επικίνδυνα νερά με μόνο σκοπό να δώσουν στους εαυτούς τους ευκαιρίες να πραγματοποιήσουν ακόμα περισσότερα λαμπρά κατορθώματα στην ναυσιπλοΐα.

Καθώς το πλοίο έφτανε σε όλο και υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, οι επιβάτες και το πλήρωμα γίνονταν όλο και περισσότερο δυσαρεστημένοι.
Άρχισαν καυγάδες μεταξύ τους και παράπονα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν.

«Τρέμω από το κρύο», είπε ένας ρωμαλέος ναυτικός. 
«Αυτό είναι το χειρότερο ταξίδι που έχω βρεθεί. Το κατάστρωμα είναι γλιστερό από τον πάγο. Όταν είμαι στο παρατηρητήριο ο αέρας περνά το πανωφόρι μου σαν μαχαίρι. Κάθε φορά που δένω το πανί της πλώρης τα δάχτυλά μου πάνε να παγώσουν. Και γι’ όλα αυτά παίρνω μόνο πέντε πενιχρά σελίνια το μήνα».

«Νομίζεις ότι εσύ μόνον την έχεις άσχημα;», είπε μια γυναίκα επιβάτης. 
«Εγώ δεν μπορώ να κοιμηθώ το βράδυ από το κρύο. Οι κυρίες σε αυτό το πλοίο δεν παίρνουν όσες κουβέρτες παίρνουν οι άντρες. Αυτό δεν είναι δίκαιο».

Ένας μεξικανός ναύτης παρεμβαίνει στην συζήτηση. «Εγώ παίρνω μόνο τον μισό μισθό από ότι παίρνουν οι άγγλοι ναύτες. Χρειαζόμαστε αρκετή ποσότητα φαγητού για να είμαστε ζεστοί σε αυτό το κλίμα και δεν παίρνω το μερίδιό μου. Οι Άγγλοι παίρνουν περισσότερο. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι οι αξιωματικοί μου δίνουν διαταγές στα αγγλικά αντί στα ισπανικά».

«Εγώ έχω περισσότερους λόγους να διαμαρτύρομαι από οποιονδήποτε άλλο», είπε ένας Ινδιάνος ναύτης. 
«Αν τα χλωμά πρόσωπα δεν μου είχαν κλέψει την προγονική μου γη, δε θα ήμουν καν σε αυτό το πλοίο μέσα στα παγόβουνα και τους αρκτικούς ανέμους. Θα ήμουν σε ένα κανό και θα κωπηλατούσα σε μια ωραία γαλήνια λίμνη. Μου αξίζει αποζημίωση. Τουλάχιστον ο καπετάνιος πρέπει να με αφήσει να παίζω ζάρια για να βγάζω μερικά λεφτά».

Ο λοστρόμος τότε φώναξε: «Χτες ο πρώτος αξιωματικός με αποκάλεσε «πούστη» μόνο και μόνο επειδή παίρνω πίπες. Έχω το δικαίωμα να παίρνω πίπες χωρίς να μου αποδίδουν τέτοιους χαρακτηρισμούς».

«Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που έχουν κακή μεταχείριση σ’ αυτό το πλοίο…», παρενέβη μια φιλόζωη από τους επιβάτες, με φωνή τρεμάμενη από αγανάκτηση, «…γιατί την τελευταία εβδομάδα είδα τον δεύτερο αξιωματικό να κλοτσά τον σκύλο του πλοίου δύο φορές».

Ένας από τους επιβάτες ήταν καθηγητής κολεγίου. 
Σηκώνει τα χέρια και κραυγάζει: «Ρατσισμός, σεξισμός, ειδισμός, ομοφοβία και εκμετάλλευση της εργατικής τάξης! Είναι διακρίσεις! Πρέπει να έχουμε κοινωνική δικαιοσύνη: ίσους μισθούς για τους μεξικανούς ναύτες, υψηλότερους μισθούς για όλους τους ναύτες, αποζημίωση για τον Ινδιάνο, ίσο αριθμό κουβερτών για τις κυρίες, εγγυημένο δικαίωμα το να παίρνει πίπες κανείς και όχι άλλες κλωτσιές στον σκύλο».

«ΝΑΙ-ΝΑΙ», φωνάζουν οι επιβάτες. «ΝΑΙ-ΝΑΙ», φωνάζει και το πλήρωμα. 
«Είναι διακρίσεις πρέπει να απαιτήσουμε τα δικαιώματά μας».

Ο μικρός καμαρότος καθάρισε το λαιμό του :
«Χμ. Χμ. Όλοι έχετε καλούς λόγους για να παραπονιέστε. Αλλά εμένα μου φαίνεται ότι αυτό που πρέπει πραγματικά να κάνουμε είναι να γυρίσουμε αυτό το πλοίο προς τα πίσω και να πάμε νότια. Γιατί αν συνεχίσουμε να πηγαίνουμε βόρεια σίγουρα θα ναυαγήσουμε αργά ή γρήγορα και τότε οι μισθοί σας, οι κουβέρτες σας και το δικαίωμα να παίρνεται πίπες δε θα προσφέρουν τίποτα γιατί θα έχουμε πνιγεί όλοι».

Αλλά κανείς δεν του έδωσε σημασία γιατί ήταν ένας μικρός καμαρότος.

Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί από την βάση τους στο πρυμναίο κατάστρωμα, έβλεπαν και άκουγαν. 
Τώρα αυτοί χαμογελούν και κλείνουν το μάτι ο ένας στον άλλο. 
Με ένα νεύμα του καπετάνιου ο τρίτος αξιωματικός κατέβηκε από το πρυμναίο κατάστρωμα, σουλατσάρισε μέχρι εκεί που είχαν συγκεντρωθεί οι επιβάτες και το πλήρωμα και σπρώχνοντας με τον ώμο του μπήκε ανάμεσά τους. 

Πήρε μια πολύ σοβαρή έκφραση στο πρόσωπό του και μίλησε έτσι: «Εμείς οι αξιωματικοί πρέπει να παραδεχτούμε ότι κάποια πραγματικά ασυγχώρητα πράγματα συμβαίνουν σε αυτό το πλοίο. Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα μέχρι που ακούσαμε τα παράπονά σας. Εμείς είμαστε άντρες με καλή θέληση και θέλουμε να είμαστε σωστοί μαζί σας. Αλλά όμως ο καπετάνιος είναι σχετικά συντηρητικός και επιβάλει τους δικές του θέσεις, Μάλλον χρειάζεται ένα μικρό σκούντημα πριν κάνει οποιαδήποτε απτή αλλαγή. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι αν διαμαρτύρεστε έντονα –αλλά πάντα ειρηνικά και χωρίς να παραβιάζετε τους κανόνες του πλοίου– θα ταρακουνήσετε τον καπετάνιο που αδρανεί και θα τον αναγκάσετε να καταπιαστεί με τα προβλήματα για τα οποία τόσο δίκαια διαμαρτύρεστε».

Αφού είπε αυτά ο τρίτος αξιωματικός γύρισε πίσω στο πρυμναίο κατάστρωμα. 
Καθώς πήγαινε, το πλήρωμα και οι επιβάτες του φώναζαν: «Μετριοπαθή! Ρεφορμιστή! Ψευτοπροοδευτικέ! Τσιράκι του καπετάνιου

Όμως, παρ’ όλα αυτά, έκαναν όπως αυτός τους είπε. 
Μαζεύτηκαν μπροστά από το πρυμναίο κατάστρωμα φωνάζοντας βρισιές προς τους αξιωματικούς και ζητώντας τα δικαιώματά τους. 
«Θέλω υψηλότερο μισθό και καλύτερες συνθήκες εργασίας», φώναξε ο ρωμαλέος θαλασσοπόρος. «Ίσες κουβέρτες για τις γυναίκες», φώναξε η γυναίκα επιβάτης. 
«Θέλω να λαμβάνω τις διαταγές μου στα ισπανικά», κραύγασε ο μεξικάνος ναύτης. 
«Θέλω το δικαίωμα να παίζω ζάρια», φώναξε ο ινδιάνος ναύτης. 
«Δεν θέλω να με λένε πούστη», φώναξε ο λοστρόμος. 
«Όχι άλλες κλοτσιές στον σκύλο», φώναξε η φιλόζωη. 
«Επανάσταση τώρα», φώναξε ο καθηγητής.

Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί μαζεύονται και συσκέπτονται για μερικά λεπτά, κλείνοντας το μάτι ο ένας στον άλλο, γνέφοντας καταφατικά και γελώντας. 
Τότε ο καπετάνιος στάθηκε μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα και με μια σπουδαία προσποίηση καλοσύνης, ανακοίνωσε ότι:

– Ο μισθός του ρωμαλέου ναυτικού θα ανέβει στα έξι σελίνια το μήνα.
– Ο μισθός του μεξικανού ναυτικού θα ανέλθει στα δύο τρίτα του μισθού των άγγλων.
– Η διαταγή για δέσιμο του πανιού της πλώρης θα δίνεται στα ισπανικά.
– Οι γυναίκες επιβάτες θα πάρουν άλλη μια κουβέρτα.
– Ο ινδιάνος ναύτης θα έχει το δικαίωμα να στήνει ένα παιχνίδι ζάρια τα σαββατόβραδα.
– Ο λοστρόμος δε θα αποκαλείται πούστης όσο κρατά την πεολειχία αυστηρά ιδιωτική.
– Και το σκυλί δεν θα τρώει κλωτσιές εκτός αν κάνει κάποια αταξία, όπως το να κλέψει φαγητό από το μαγειρείο.

Οι επιβάτες και το πλήρωμα γιόρτασαν αυτές τις παραχωρήσεις σαν μεγάλη νίκη, αλλά το επόμενο πρωί αισθάνονταν πάλι δυσαρεστημένοι.

«Έξι σελίνια το μήνα είναι πενταροδεκάρες και ακόμα παγώνουν τα δάκτυλά μου όταν δένω το πανί της πλώρης», γκρίνιαξε ο ρωμαλέος ναυτικός.

«Ακόμα δεν παίρνω τον ίδιο μισθό με τους άγγλους ή αρκετά τρόφιμα γι’ αυτό το κλίμα», είπε ο μεξικανός ναύτης.

«Εμείς οι γυναίκες δεν έχουμε ακόμα αρκετές κουβέρτες, που να μας κρατάν ζεστές», είπε η γυναίκα επιβάτης. 

Οι υπόλοιποι εξέφρασαν παρόμοια παράπονα και ο καθηγητής τους παρότρυνε.

Όταν τελείωσαν, ο μικρός καμαρότος μίλησε αυτή τη φορά αρκετά δυνατά ώστε οι υπόλοιποι να μην μπορούν εύκολα να τον αγνοήσουν: «Είναι πραγματικά τρομερό που το σκυλί τρώει κλωτσιές επειδή κλέβει ένα κομμάτι ψωμί από το μαγειρείο, και ότι η γυναίκες δεν έχουν ίσο αριθμό κουβερτών και ότι παγώνουν τα δάχτυλα του ναύτη και δεν βλέπω τον λόγο ο λοστρόμος να μη παίρνει πίπες αν το θέλει. Αλλά κοιτάτε πόσο χοντρά έχουν γίνει τα παγόβουνα και πόσο ο άνεμος φυσάει όλο και πιο άγρια. Πρέπει να γυρίσουμε το πλοίο προς τον νότο γιατί αν συνεχίσουμε να πηγαίνουμε βόρεια θα ναυαγήσουμε και θα πνιγούμε».

«Ω!, ναι», είπε ο λοστρόμος. 
«Είναι τόσο απαίσιο να συνεχίζουμε να πηγαίνουμε βόρεια, αλλά γιατί πρέπει εγώ να παίρνω πίπες κρυφά; Γιατί πρέπει να αποκαλούμαι πούστης; Δεν είμαι εγώ καλός όπως οι άλλοι

«Το να πλέουμε βόρεια είναι τρομερό», είπε η γυναίκα επιβάτης. 
«Αλλά δεν βλέπεις; Γι’ αυτό ακριβώς οι γυναίκες χρειάζονται περισσότερες κουβέρτες για να μένουν ζεστές. Απαιτώ ίσες κουβέρτες για τις γυναίκες τώρα».

«Είναι αλήθεια», είπε ο καθηγητής, «ότι το να πλέουμε προς τα βόρεια επιφέρει μεγάλες κακουχίες σε όλους μας. Αλλά το να αλλάξουμε πορεία προς το νότο είναι ουτοπικό. Δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω το ρολόι. Πρέπει να βρούμε έναν ώριμο τρόπο για να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση».

«Κοιτάτε» είπε ο μικρός καμαρότος. 
«Αν αφήσουμε αυτούς τους τέσσερις παράφρονες στο κατάστρωμα την πρύμνης να έχουν τη δική τους πορεία θα πνιγούμε όλοι. Αν καταφέρουμε κάποια στιγμή να απομακρύνουμε το πλοίο από τον κίνδυνο, τότε μπορούμε να ανησυχούμε για τις εργατικές συνθήκες, της κουβέρτες για τις γυναίκες, και το δικαίωμα στην πεολειξία. Αλλά πρώτα πρέπει να στρίψουμε προς τα πίσω το σκάφος. Αν κάποιοι από εμάς μαζευτούν, φτιάξουν ένα σχέδιο και δείξουν λίγο θάρρος, μπορούμε να σώσουμε τους εαυτούς μας. Δεν χρειάζονται πολλοί από εμάς, έξι με οχτώ φτάνουν. Μπορούμε να καταλάβουμε την πρύμνη, να πετάξουμε αυτούς τους τρελούς έξω από το πλοίο, και να πάμε προς το νότο».

Ο καθηγητής σήκωσε τη μύτη του και είπε αυστηρά: «Δεν πιστεύω στην βία. Είναι ανήθικο».
«Είναι αήθης η χρήση βίας πάντα», είπε ο λοστρόμος.
«Με τρομάζει η βία», είπε η γυναίκα επιβάτης.

Ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί έβλεπαν και άκουγαν όλη αυτή την ώρα. 
Με ένα σήμα από τον καπετάνιο ο τρίτος αξιωματικός κατέβηκε κάτω στο κυρίως κατάστρωμα. Μπήκε ανάμεσα στους επιβάτες και στο πλήρωμα, λέγοντάς τους ότι ακόμα υπάρχουν πολλά προβλήματα στο πλοίο.

«Έχουμε κάνει μεγάλη πρόοδο», είπε. 
«Αλλά, απομένουν ακόμα πολλά για να γίνουν. Οι συνθήκες εργασίας για τον ναύτη είναι ακόμα σκληρές, ο μεξικάνος δεν παίρνει ακόμα τα ίδια λεφτά με τον άγγλο, οι γυναίκες δεν έχουν ακόμα τις ίδιες κουβέρτες με τους άντρες, το παιχνίδι με ζάρια του ινδιάνου τα σαββατόβραδα είναι πενιχρή αποζημίωση για την χαμένη γη του, είναι άδικο για τον λοστρόμο να παίρνει πίπες στα κρυφά και ο σκύλος ακόμα να τρώει κλωτσιές πότε -πότε. Νομίζω ότι ο καπετάνιος χρειάζεται ακόμα ένα σκούντημα. Θα βοηθούσε αν όλοι εσείς πραγματοποιούσατε ακόμα μια διαμαρτυρία εφ’ όσον αυτή παραμένει μη βίαιη».

Καθώς ο τρίτος αξιωματικός πήγαινε πίσω στην πρύμνη, οι επιβάτες και το πλήρωμα του πλοίου τον έβριζαν αλλά μολαταύτα έκαναν αυτό που τους είπε και μαζεύτηκαν μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα για ακόμα μια διαμαρτυρία. 
Φώναζαν με στόμφο και ενθουσιασμό κραδαίνοντας τη γροθιά τους και ακόμα πέταξαν ένα κλούβιο αυγό στον καπετάνιο (ο οποίος το απέφυγε με έναν επιδέξιο ελιγμό).

Αφού ακούσαν τα παράπονά τους, ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί, μαζεύτηκαν για μια κουβέντα κατά την οποία έκλειναν το μάτι ο ένας στον άλλο και γελούσαν πονηρά. Μετά ο καπετάνιος στάθηκε μπροστά στο πρυμναίο κατάστρωμα και ανακοίνωσε ότι:
– Ο ρωμαλέος ναύτης θα πάρει γάντια για να κρατά τα δάκτυλά του ζεστά.
– Ο μεξικάνος ναύτης θα παίρνει μισθό ίσο με τα τρία τέταρτα του άγγλου ναυτικού.
– Οι γυναίκες θα πάρουν μια ακόμα κουβέρτα.
– Ο ινδιάνος ναύτης θα μπορεί να στήνει το παιχνίδι του και το Σάββατο και την Κυριακή το βράδυ.
– Ο λοστρόμος θα μπορεί να παίρνει πίπες δημοσίως αφού νυχτώσει
– Και κανείς δε θα κλωτσά τον σκύλο χωρίς ειδική εντολή από τον καπετάνιο.

Οι επιβάτες και το πλήρωμα έμειναν εκστασιασμένοι από αυτή τη μεγάλη επαναστατική νίκη, αλλά το επόμενο πρωί πάλι αισθάνονταν δυσαρεστημένοι και άρχισαν να γκρινιάζουν για τις ίδιες παλιές κακουχίες.

Ο μικρός καμαρότος αυτή τη φορά άρχισε να οργίζεται:
«Βρε ηλίθιοι», φώναξε, «δεν βλέπετε τι κάνουν ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί; Σας κρατούν απασχολημένους με τα ασήμαντα παράπονά σας για κουβέρτες, μισθούς, και κλωτσιές στο σκύλο ώστε να μη σκέφτεστε τι πραγματικά πάει στραβά σε αυτό το πλοίο, το ότι δηλαδή πάει όλο και περισσότερο προς τα βόρεια και όλοι θα πνιγούμε. Αν κάποιοι από εσάς έρθετε στα συγκαλά σας, μαζευτούμε και καταλάβουμε το πρυμναίο κατάστρωμα, θα μπορούσαμε να στρέψουμε αυτό το πλοίο και να σώσουμε τις ζωές μας. Αλλά το μόνο που κάνετε είναι να κλαψουρίζετε για τόσο μικρά θέματα όπως οι συνθήκες εργασίας, παιχνίδια με ζάρια και το δικαίωμα να παίρνει κανείς πίπες».

Οι επιβάτες και το πλήρωμα εξαγριώθηκαν.

«Μικρό!!» φώναξε ο Μεξικανός. 
«Θεωρείς λογικό το να παίρνω μόνο τα τρία τέταρτα του μισθού του άγγλου; Είναι αυτό μικρό πράγμα

«Πώς μπορείς να λες το παράπονό μου ασήμαντο!!» φώναξε ο λοστρόμος. «Δεν ξέρεις πόσο υποτιμητικό είναι να σε φωνάζουν πούστη

«Το να κλωτσάς ένα σκύλο δεν είναι μικρό θέμα», φώναξε η φιλόζωη. 
«Είναι άκαρδο, αισχρό και κτηνώδες».

«Εντάξει τότε», απάντησε ο μικρός καμαρότος, «τα θέματα αυτά δεν είναι μικρά και ασήμαντα. το να κλωτσάς είναι αισχρό και κτηνώδες και υποτιμητικό να σε αποκαλούν πούστη. Αλλά σε σχέση με το πραγματικό μας πρόβλημα, σε σχέση με το ότι το πλοίο πηγαίνει ακόμα βόρεια, τα παράπονά σας είναι μικρά και επουσιώδη. Επειδή, αν δεν γυρίσουμε αυτό το πλοίο σύντομα, θα πνιγούμε όλοι».

«Φασίστα», είπε ο καθηγητής.
«Αντεπαναστάτη», είπε η γυναίκα επιβάτης.
Κι όλοι οι επιβάτες και το πλήρωμα μπαίνουν στην κουβέντα ο ένας μετά τον άλλο αποκαλώντας τον μικρό καμαρότο φασίστα και αντεπαναστάτη. 

Τον έσπρωξαν μακριά και συνέχισαν να γκρινιάζουν για μισθούς, κουβέρτες για τις γυναίκες, για το δικαίωμα στην πεολειχία και για τη συμπεριφορά στο σκύλο.

Το πλοίο συνέχισε να πλέει βόρεια και μετά από λίγο συντρίφτηκε ανάμεσα σε δύο παγόβουνα και πνίγηκαν όλοι.


Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2012

Κοιμήσου και η τύχη σου δουλεύει























EKTAKTO /πού οδηγάτε τις κοινωνίες ρε ξεφτίλες/

MADRID — Spanish firemen, police officers and nurses marched yelling through the streets Monday, denouncing as "robbery" the pay cuts enforced under Spain's latest fiscal emergency plan.
"Hands up, this is a robbery" cried protestors as they blocked a major thoroughfare in central Madrid in a demonstration organised through messages on social networking sites such as Twitter.
The latest protests erupted after Prime Minister Mariano Rajoy last week announced new pay cuts and tax increases, aiming to save 65 billion euros ($80 billion) in order to lower the public deficit.
Spain is suffering its second recession in four years, with an unemployment rate of more than 24 percent.
Cuts to public budgets are already affecting services such as schools and hospitals and critics say Rajoy's new austerity measures will worsen economic conditions for ordinary people.
Among the latest steps is a cut in the Christmas bonus paid to civil servants, equivalent to a seven-percent reduction in annual pay.
"It's intolerable. The problems of the Spanish state don't stem from civil servants... It's unfair and shameful," said nurse Miguel Contreras, 28, who came to protest in the capital Monday from the central Castilla-La Mancha region.
"There are hospitals with whole floors that are not being used because they are firing and cutting jobs. We have little hope, but staying sat at home would just make it easier for the government to keep on doing what it wants."
Thousands of people protested on the streets of Madrid on Friday after the government approved the measures, and again on Sunday evening, when they marched to the parliament where access was blocked by riot police.
Introduced by a conservative government under pressure from the European Union to stabilise Spain's public finances, the latest measures also raised value-added sales tax, with the upper limit rising from 18 to 21 percent.
"These measures will ruin Spain. We don't consume, we don't shop anymore. We have to hit the streets, we can't just sit there," said regional government worker Angeles Carrasco, 57.
Spain's two main unions, UGT and CCOO, have called for a day of demonstrations on Thursday.
CCOO leader Ignacio Fernandez Toxo said on Monday that a general strike later was "inevitable" if the government maintained the austerity plan. This year has already seen one general strike, in March.
Unions have called for the protests to be peaceful but clashes broke out on the fringes of some demonstrations in Madrid last week, including a major march by striking coal miners on Wednesday.
Small groups of protestors threw stones and police fired rubber bullets, beat some protestors with batons and made several arrests.
Spain will this month become the fourth eurozone country, after Greece, Ireland and Portugal, to get bailout funds when it receives the first tranche of a 100-billion-euro kitty for its banking sector.
The bailout has annoyed ordinary Spaniards who feel their banks are being rewarded while they endure cuts.
The axing of the bonus for civil servants came on top of an earlier pay cut in 2010, after which their salaries were frozen.
"We can't buy presents and food at Christmas," said Maria Garcia, 50, an administrative worker for the regional government who attended Monday's demonstration during her half-hour morning coffee break.
"If the vacuum cleaner breaks, you have to clean with a broom."

(που πάει να πει: αν σας χαλάσει η ηλεκτρική σκούπα, πρέπει να καθαρίσεις με το παραδοσιακό σκουπόξυλο)

Copyright © 2012 AFP. All rights reserved. 

..............................................................................................

διαβάστε επίσης στο MoschatoDaily.gr : Οι Ισπανοί διαδηλώνουν σε 80 πόλεις κατά του ...ληστή Ραχόϊ

Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2012

Η Παραλία ως πεδίο συμπεριφορών σκοπιμότητας

Πριν δέκα ημέρες και με αφορμή τις προγραμματικές δηλώσεις Σαμαρά, όπου ανάμεσα στα άλλα δήλωσε απειλητικά ότι η παραλιακή ζώνη από Φάληρο μέχρι Σούνιο θα μετατραπεί σε γαλλική Ριβιέρα, το «ΜοσχατουΠολις» είχε άμεσα αντιδράσει (6/7) και καλούσε τον Πρόεδρο του Δημοτικού Συμβούλιου να βάλει το ζήτημα ως κατεπείγον στην συνεδρίαση που ήδη είχε προγραμματιστεί για τις 11/7.
Γράφαμε μάλιστα πως αν ο κ. Ντερέκας υπεκφύγει, να το θέσουν οι δημοτικές παρατάξεις της αντιπολίτευσης και να απαιτήσουν να συζητηθεί.

Λίγο πριν την πραγματοποίηση της προαναφερθείσας συνεδρίασης η Κίνηση Πολιτών «Μεσοποταμία» κυκλοφόρησε ανακοίνωση με την οποία (έστω και περιληπτικά) εξέθετε τις απόψεις της και καλούσε δήμαρχο, δημοτικό συμβούλιο και παρατάξεις να διατρανώσουν την αντίθεση τους σε όποιο «ξεπούλημα» της υπόθεσης της παραλίας σε επιχειρηματικά συμφέροντα.

Στις 11 Ιουλίου και κατά την διάρκεια της συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου, με ιδιαίτερη ικανοποίηση είδαμε την παρέμβασή μας, σε συνδυασμό με αυτήν της Μεσοποταμίας να πιάνει τόπο.
Το «παραλιακό» όχι μόνον μπήκε σαν έκτακτο θέμα και συζητήθηκε, αλλά υπήρξε και επικαιροποίηση της προηγούμενης απόφασης που υποστήριζε τον σχεδιασμό της Παραλίας Μοσχάτου στην βάση της πρότασης Ρέντζο Πιάνο.

Παρά ταύτα αυτό που εκπλήσσει είναι η στάση του κ. Ευθυμίου, που ούτε λίγο, ούτε πολύ παρουσιάστηκε ενοχλημένος από τον θόρυβο που σηκώθηκε σχετικά με την τύχη της ανάπλασης της παραλίας.
Γιατί πως αλλιώς μπορεί να εκληφθεί η άποψη που διατύπωσε, πως «μερικοί παίρνουν μια φράση και την κάνουν σημαία, γιατί ψάχνουν να βρουν νόημα ύπαρξης».
Με άλλα λόγια μας λέει υπεροπτικά και άκριτα ότι για κάποιους το ενδιαφέρον για την γη που απλώνεται από τον Ιλισσό μέχρι τον Κηφισσό είναι ψεύτικο και εξυπηρετεί άλλους σκοπούς!!!

Οι πολίτες δεν πρέπει να έχουν άποψη;
Κι αν έχουν αυτό το αναφαίρετο δημοκρατικό δικαίωμα γιατί κάτι τέτοιο να ενοχλεί;

Κύριε δήμαρχε μάλλον με την λέξη «μερικοί» δεν αναφέρεστε στο ΜοσχατουΠολις και τον υπογράφοντα το παρόν άρθρο.
Αυτό δεν πειράζει καθόλου, γιατί η παρέμβασή μας δεν διεκδικούσε κότινους δόξας.
Απλά το σύντομο κειμενάκι που δημοσιοποιήσαμε στο sidebar του blog μας, ζητούσε και εξακολουθεί να ζητάει η παραλία που εγώ και εκατοντάδες άλλοι καθημερινά απολαμβάνουμε τον περίπατο, το βάδην, το τροχάδην, την ποδηλασία ή και τον ρεμβασμό μας, να παραμείνει ελεύθερος χώρος.
Προτιμότερο να μείνει μια ακάλυπτη έκταση, όπου μπορείς να αναπνεύσεις, παρά να γίνει ένα ελληνικό Ντουμπάϊ με αφύσικους πύργους και ψεύτικα διακοσμητικά τερτίπια για τα γούστα των πελατών που χρειάζεται το σύστημα του φαμπρικαρισμένου καταναλωτισμού.

Αν πάλι το σχόλιο αφορά στην «Μεσοποταμία», θα παρατηρούσα ότι λίγη σεμνότητα δεν βλάπτει, απέναντι σε ανθρώπους που αποδεδειγμένα στάθηκαν πρωτοπόροι στην υπόθεση της παραλίας και που υποβόηθησαν την δημοτική αρχή όχι μόνον να κινηθεί προς μία θετική εκδοχή επίλυσης του ζητήματος, αλλά που την ανάγκασαν να ενστερνιστεί (έως και οικειοποιηθεί) τις θέσεις της Μεσοποταμίας.

Κύριε δήμαρχε μπορεί να μην συνηθίζετε να απολαμβάνετε την παραλία μας. 
Προφανώς πηγαίνετε εκεί μόνον για τα Θεοφάνεια ή για καμιά καμπάνια καθαριότητας του ΣΚΑΪ.
Παρά ταύτα θα μπορούσατε να ακολουθήσετε το παράδειγμα της σοφής τακτικής του προκατόχου σας και στις σημερινές εξελίξεις του παραλιακού ζητήματος να βρείτε την ευκαιρία να δημιουργήσετε ένα όραμα που τόσο σας λείπει.
Γιατί η Παραλία, φυσικά και μεταφυσικά είναι ένα άνοιγμα προς την θάλασσα και το μέλλον.
Και για το Μοσχάτο, και για ολόκληρη την Αθήνα.
Πάνω σ’ αυτό δουλέψτε.
Όλα τα άλλα πληγώνουν και μειώνουν.

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Οι άγγελοι δεν τρώνε χοτ-ντόγκ

Ελλάς - Γαλλία, συμμαχία! 

Σοκ προκάλεσε η ανακοίνωση της Peugeot Citroen ότι η ιστορική αυτοκινητοβιομηχανία θα κλείσει οριστικά ως το 2014, καταργώντας 10000 θέσεις εργασίας σ’ ολόκληρη τη Γαλλία. 
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου, ήταν καλά κρυμμένο κατά τη διάρκεια της εκλογικής αναμέτρησης, είπαν οι δήμαρχοι των πόλεων που έχει τα παραρτήματα της η Peugeot (μη βιώσιμη δηλώνουν οι εκπρόσωποι της εταιρείας, με 700 εκ. ευρώ ζημιά για το πρώτο εφετινό εξάμηνο και δεν είναι μόνο αυτό, στη φίλη Γαλλία). 
Έχοντας διατηρήσει μακροχρόνια φιλικούς δεσμούς, ακούω από πολύ κοντά τα προβλήματα, σχεδόν παραπλήσια με τα δικά μας. 
Βέβαια το οργανωμένο κράτος τους δεν έχει καμιά σχέση με το δικό μας, αλλά και ο τευτονικός χαρακτήρας τους, παραπλήσιος των Γερμανών, δεν έχει σχέση με τον ατίθασο Ελληνικό χαρακτήρα. 
Όμως τα προβλήματα κι εκεί αρχίζουν να γίνονται εκρηκτικά και η πάλαι ποτέ Γαλλική οντότητα δεν υπάρχει. 
Στο κέντρο της Γαλλίας χιλιάδες μικρές βιομηχανίες και βιοτεχνίες έχουν προ πολλού εγκαταλείψει τη γενέθλια γη. 
Όχι πηγαίνοντας στα τριγύρω Ευρωπαϊκά κράτη, αλλά στη Κίνα. 
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ολόκληρα χωριά και πολιτείες να ερημώσουν από νιάτα, και οι πόλεις αυτές να γίνουν ένα απέραντο γηροκομείο. 
Βοηθούντος κι ενός μελαγχολικού καιρού (!) το κέντρο της Γαλλίας για έναν Έλληνα, φαίνεται άκρως καταθλιπτικό. 
Το κοινωνικό κράτος είχε αρχίσει τα τελευταία 10 χρόνια έντονα να δείχνει τις προθέσεις του. 
Εφέτος μέσα στην παγωνιά έκλεισαν όλες οι στέγες για ανύπαντρες μητέρες, στέλνοντας κυριολεκτικά στο δρόμο τις μητέρες αυτές, ελλείψει πόρων είπαν. 
Οι αυτοκτονίες κι εκεί ανεβαίνουν αλματωδώς. 
Στο βορρά, η δυνατή βιομηχανία δεν υπάρχει. 
Τα «restos du Coeur», τα γεύματα τις καρδιάς που άρχισαν από το 85 για άστεγους και άπορους, έχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα εξαπλωθεί σ ολόκληρη τη γαλλική επικράτεια. 
Δεν πάει λίγος καιρός, όπου μου εστάλη μια φωτογραφία από ένα χορό των Γάλλων φίλων μου, που έχουν οργανώσει μια ομάδα ποδοσφαίρου στο χωριό τους όπως γίνεται και σ άλλα χωριά στις γύρω περιοχές και ανταλλάσουν αγώνες φιλικούς μεταξύ τους, για απόμαχους! 
Είναι αυτό που λέμε 1 φωτό χίλιες λέξεις: μια αχανής αίθουσα με πάγκους και τραπέζια, 1 πλαστικό πιατάκι μ ένα λουκάνικο κι ένα ψωμάκι και μια νερόσουπα για το διαπεραστικό κρύο! 
Θλιμμένα βλέμματα στο κενό κι από χαμόγελο, ούτε ένα! 
Κι ήταν Αποκριές! 
Δεν ξέρω αν αυτή την Ευρώπη οραματιστήκαν, οι καθοδηγητές της παγκοσμιοποίησης. 
Παίδες, ούτε να το σκεφθώ δε θέλω, ότι η ζωή είναι μόνο θλίψη κι ένα λουκάνικο (!) περνώντας υπόψη το πρόσκαιρο της ζωής μας! 
Θα μου πείτε ότι κι αλλού είναι τρισχειρότερα, μα νομίζω εδώ είμαστε Ευρώπη, του φωτός και της σκέψης, εξ άλλου η ετυμολογία του ευρώ προέρχεται από το «ευρύς» και «ώψ», δηλαδή ανοικτομάτης με μεγάλα μάτια!!! 
Ρε, δε θα σας περάσει! 

…………………………………………………………………………………………. 

Οι άγγελοι ήταν εκεί! 

Όταν πηγαίνεις σε τέτοιες συναυλίες, πολλών θεατών σε τόσο μεγάλο στάδιο το καλοκαίρι, καταλαβαίνεις εκ των προτέρων τι θα συμβεί εκεί. 
Μιλάμε για 75.000 θεατές! 
Πάνω απ όλα η μέθεξη και η χαρά ότι υπάρχεις και συμμετέχεις. 
Η χαρά αυτή της επικοινωνίας είναι ανεπανάληπτη, κι όταν έχεις οικοδεσπότη τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, τον πάντα ανθρώπινο, όπου εκτός από τραγουδοποιός είναι και βαθύτατα σκεπτόμενο άτομο και με επίγνωση της μεγάλης ευθύνης του πάλκου. 
Τέτοιους καλλιτέχνες μ αυτή την σύναξη και τόσους πολλούς, μία φορά στη ζωή βλέπεις. 
Ήταν όντως το γεγονός του καλοκαιριού: με τον ωραίο τίτλο, «Οι άγγελοι ζουν ακόμα στη Μεσόγειο»… 
Με τη βοήθεια της ευλογημένης στιγμής, γύρω στις 8 μ.μ., μετά τον καύσωνα της ημέρας, ένα φίνο αεράκι ήρθε ν ανοίξει και τα πανιά τα δικά μας. 
Το Αθηναϊκό κοινό πλημμύρισε το Καλλιμάρμαρο αλλά και ολόκληρη την πλατεία του, με καρέκλες! 
Οι ξένοι καλλιτέχνες χαιρετούσαν «είμαστε όλοι Έλληνες»! 
Τραγουδοποιοί πολλοί και μοναδικοί. 
Ευρωπαίοι, αλλά και δικοί μας από τους καλύτερους. 
Οι εκπλήξεις μεγάλες. 
Ο Αdamo κλασσικός και συγκινητικός. 
Ο Τοnino Carotone που σας είχα γράψει σ ένα τελευταίο άρθρο μου, έκανε το κοινό να ζητωκραυγάζει, αποθεώθηκε απ όλους πιο πολύ κι όταν είπε τη λέξη, γεια σου Αθήνα, η ένταση της απέραντης εξέδρας ανέβασε ψηλά. 
Ε, όταν ήλθε σαν έκπληξη ο Μαργαρίτης στο «πεθαίνω για σένα κι ας είσαι απάτη» μας απογείωσε κανονικά! 
Τα είχαμε ξεχάσει όλα, αυτά που μας χωρίζουν κι αυτά που μας στενοχωρούν! 
Είχαμε γίνει όλοι ένα… 
Ο Σαββόπουλος με το τραγούδι «Και τι ζητάω», πάντα είναι εκεί που του πρέπει! 
Μας ενθουσίασε κι είναι αναλλοίωτος στο χρόνο ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου που μας έκλεισε rendez vous στους δρόμους και στις πλατείες! 
Οι μουσικοί που έπαιξαν από τα καλύτερα πρώτα ονόματα μας, και τα ηχητικά και τα φωτιστικά εξαιρετικά. 
Εδώ θα ήθελα να καταθέσω μια προσωπική ματιά για τους νεότερους. 
Τον Ιούλιο του 83 ζήσαμε τη θρυλική συναυλία του Λ. Κηλαηδόνη στη Βουλιαγμένη. 
Ήταν μια υπαίθρια γιορτή της «παρέας μας», πλατσουρίζοντας και τραγουδώντας ως το πρωί, μ εκείνο το διαχρονικό τραγούδι «τα θερινά σινεμά» με τους Έλληνες τροβαδούρους μας και οικοδεσπότη τον Λουκιανό, κι η εξέδρα μέσα στη θάλασσα σ ένα πλεούμενο! 
Κι αν τότε ήταν η γιορτή της «παρέας μας» τώρα νομίζω ήταν η γιορτή της κραυγής για «ελπίδα». 
Δεν είναι τυχαίο που ο Λαυρέντης σε συνέντευξη του είπε: Αφιερώνω τη συναυλία αυτή στον Τσαρούχη, στον Χατζηδάκη, στον Luciο Dalla, σ όλους τους Έλληνες, εκτός Παπαδήμα!!! 
Γειά σου Λαυρέντη με τα Greatest hits της Ελληνικής ψυχής σου. 
Ναί, οι άγγελοι θα είναι πάντα κοντά μας, και θα τραγουδούν μαζί μας, μόνο για πάρτι μας!

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

Γκρεμίστε την Μεταμόρφωση!
Είναι η μόνη σας λύση...

"...καὶ ἀνέβη εἰς Ἱεροσόλυμα ὁ Ἰησοῦς.καὶ εὗρεν ἐν τῷ ἱερῷ τοὺς πωλοῦντας βόας καὶ πρόβατα καὶ περιστερὰς καὶ τοὺς κερματιστὰς καθημένους,καὶ ποιήσας φραγέλλιον ἐκ σχοινίων πάντας ἐξέβαλεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ, τά τε πρόβατα καὶ τοὺς βόας, καὶ τῶν κολλυβιστῶν ἐξέχεεν τὸ κέρμα καὶ τὰς τραπέζας ἀνέτρεψε,καὶ τοῖς τὰς περιστερὰς πωλοῦσιν εἶπεν· Ἄρατε ταῦτα ἐντεῦθεν· μὴ ποιεῖτε τὸν οἶκον τοῦ πατρός μου οἶκον ἐμπορίου..."
(Κατά Ιωάννην ευαγγέλιο)…


Τα τραπεζοκαθίσματα ξαναγυρίσανε πίσω!
Το δημοτικό συμβούλιο (όπως είχαμε μαντέψει και προείπει) τράβηξε πίσω το θέμα για την περαιτέρω εγκατάσταση τραπεζοκαθισμάτων στην πλατεία Μεταμόρφωσης, θέμα που είχε αναγκάσει τους αρχονταραίους της πόλης να τρέχουν και να μην φτάνουν και τα τηλέφωνά τους (κινητά τε και ακίνητα) να έχουν πάρει φωτιά.
Χώρια τους διαμεσολαβητές που ως καμικάζι είχανε πέσει πάνω σε δήμαρχο και δημοτικούς συμβούλους για την υπέρ ή την κατά του αιτήματος στάση!!!
Προς το παρόν τα πέριξ του ναού της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα μένουν ως έχει.
Αλλά προς τους απογοητευμένους αιρετούς και λαϊκούς και τις κάθε είδους επιθυμίες τους, έχω μια χιουμοριστική και δροσιστική πρόταση (το χρειαζόμαστε εν μέσω καύσωνα) πόρω απέχουσα της ιδέας κάποιου φίλου μας να περιστρέψουμε την πλατεία ώστε να βολευτούν όσο το δυνατόν περισσότεροι, να ευνοηθεί η ιδιωτική πρωτοβουλία και να περάσει το Μοσχάτο στην εποχή της ανάπτυξης:
Να γκρεμίσουμε την εκκλησία!!!
Να κάνουμε όλο το οικοδομικό τετράγωνο (Μακρυγιάννη, Μεταμορφώσεως, Κορίνθου, Θερμοπυλών) μια απέραντη πλατεία γεμάτη από τραπεζάκια όπου θα τρώμε και θα πίνουμε ανενόχλητοι και μακριά από το ενοχλητικό βλέμμα του μεταμορφούμενου Χριστού και των κηδευομένων νεκρών.

Τετάρτη, 11 Ιουλίου 2012

Μια πόλις χωρίς όραμα

Μια πόλις χωρίς όραμα.


Αυτό είμαστε, αρέσει δεν αρέσει.

Μια συνοικία που την ταξιδεύει η πρακτική της όπως – όπως διαχείρισης των αυτονόητων.

Απελπιστικό, ε;

Και δεν το λέω αβασάνιστα ή ψευδόμενος ένεκα αντιπολιτευτικής διάθεσης.

Το ομολογεί το κορμί της πόλης 
που ασφυκτιά από τα αφύσικα μέτωπα που την περιβάλουν, 
που αδυνατεί να λειτουργήσει από μια παρανοϊκή γεωγραφική αποτύπωση στον χάρτη, 
που αδυνατεί να επικοινωνήσει τους ανθρώπους της, 
που αμαχητί πια εγκαταλείπει τους δεσμευμένους προς απαλλοτρίωση χώρους, 
που γερνάει, συνωθείται και καταρρέει στις βασικές εκδοχές του εξοπλισμού και του καθημερινού βίου, στους δρόμους, στις πλατείες, στα γήπεδα, στα κτήρια.

Αλλά ύπαρξη οράματος για την πόλη, δεν είναι ζήτημα αισθητικό (αρέσει, δεν αρέσει), ενός χαρίσματος ή μιας επάρκειας πέρα από τον συνηθισμένο μέσο όρο.

Είναι ζήτημα πολύ ουσιαστικότερο από όσο φαντάζει και που οδηγεί σε αποτελέσματα για το κοινωνικό σύνολο και την πόλη, όταν με συναίσθημα επιδιώκεται.

Στην βάση μίας σειράς από παράγοντες και βιωματικές εμπειρίες:
Θέλω…, 
Ονειρεύομαι…, 
Φαντάζομαι… την πόλη μου να είναι έτσι, 
ή να είναι αλλιώς σε 10, σε 20 ή σε 50 χρόνια.

Το υπό κατάρτιση Τριετές Επιχειρησιακό Πρόγραμμα (2011-2014) πάνω στο οποίο γίνονται εξ απαλών ονύχων συνεδριάσεις και κολοβές διαβουλεύσεις, ουδόλως αποτελούν μέρος ή μεταβατικό στάδιο μίας στρατηγικής ή το πρελούδιο ενός Οράματος για την πόλη και τον Δήμο.

Μια γενικόλογη παράγραφος στην σελίδα 196 του προς έγκριση πολυσέλιδου κειμένου του Επιχειρησιακού δεν μπορεί να αποτελεί την σαφή αποτύπωση του δρόμου που επιλέξαμε προς το μέλλον…

Ούτε περιποιεί τιμή ή αποτελεί δείγμα σοβαρότητας να συμπεριλαμβάνουμε στο σχέδιο του Τριετούς και ειδικά κατά την αποτύπωση των δεδομένων δομών, ψεύδη, όπως αυτό της ύπαρξης δημοτικού βιβλιοπωλείου!!!

Τα Οράματα όμως δεν είναι διαδικασίες κατά παραγγελία.

Δεν μπορεί να είναι παραπλανητικά λόγια!

Οφείλουμε να είναι βιωματικά κατασταλάγματα…

(τέλος του πρώτου μέρους)