Δομές αλληλεγγύης μπροστά στη νέα πραγματικότητα

Με χαρά φιλοξενούμε το πολύ ουσιαστικό άρθρο του Χρήστου Κορολή που βοηθάει στην αποκατάσταση στρεβλών απόψεων γύρω την δουλεία των δομών αλληλεγγύης (που δεν είναι άμοιρες από πολιτικές μεθοδεύσεις)..... και που θέτει ενδιαφέρουσες προοπτικές και προτάσεις για το μέλλον! --------------------------------------------------------------------

Πάνε πάνω από τρία χρόνια από τότε που οι «ανήσυχοι» και οι «αγανακτισμένοι» της πλατείας Συντάγματος, και όχι μόνο, άρχισαν να δίνουν σάρκα και οστά σε αυτό που συχνά καλούμε «ουτοπία της πράξης». 
Καλύπτοντας το κενό μιας πολιτείας που εθελοτυφλεί μπροστά στα προβλήματα και με άξονα τρεις βασικές ανθρώπινες ανάγκες (τροφή-υγεία-παιδεία), τόσο οι συλλογικότητες που ήδη υπήρχαν όσο και οι καινούργιες που στήθηκαν εν τω μεταξύ, κατάφεραν μέσα από πρωτόγνωρες αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες να μετατραπούν από απλές εστίες πολιτικού προβληματισμού σε δομές αλληλεγγύης, ανοίγοντας έτσι το δρόμο για μια νέου τύπου συμμετοχική κοινωνική πολιτική.
Αξίζει να σημειωθεί, χωρίς καμία διάθεση απλούστευσης ή ωραιοποίησης, ότι η διαδικασία αυτή της γρήγορης ωρίμασης έχει ήδη δώσει καρπούς. 
Επιλέγοντας την άμεση δημοκρατία έναντι της δημοκρατίας της ψήφου, την αλληλεγγύη έναντι της φιλανθρωπίας των χορηγών, την ελεύθερη βούληση και συμμετοχή έναντι της στράτευσης και του καθήκοντος, οι δομές αυτές καλλιέργησαν τη δική τους ηθική και αισθητική και άσκησαν τους ανθρώπους τους μέσα σε συνθήκες ουσιαστικής δημοκρατίας στην πρόταξη του «εμείς» έναντι του «εγώ».
Είναι αλήθεια ότι πολλές από τις προσπάθειες των αλληλέγγυων δομών αντιμετωπίστηκαν και αντιμετωπίζονται ως περιθωριακές όχι μόνο από την κεντρική εξουσία αλλά και από όσους, ανεξάρτητα από τον πολιτικό αυτοπροσδιορισμό τους, θεωρούν αυτά τα εγχειρήματα αποπολιτικοποιημένες προσπάθειες ανακύκλωσης της φτώχειας την εποχή της κρίσης. 
Η πραγματικότητα είναι, ωστόσο, πολύ διαφορετική. 
Οι δομές αλληλεγγύης δίνουν τον αγώνα τους επάνω σε θεμελιώδεις αρχές της αριστεράς, των κινημάτων και του ανθρωπισμού, όπως είναι η ενεργός συμμετοχή των πολιτών, η καταπολέμηση του κοινωνικού αποκλεισμού και η διαρκής πάλη ενάντια στο ρατσισμό και την ξενοφοβία.
Άμεσες προτεραιότητες
Στη νέα πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα που προβάλλει με την ενδεχόμενη ανάληψη της κυβέρνησης από την αριστερά στη χώρα μας, είναι αυτονόητο ότι οι δομές αλληλεγγύης θα αλλάξουν όχι μόνο ως προς την υπόστασή τους αλλά και μέσα στη συνείδηση της κοινωνίας: Δεδομένου ότι το κοινωνικό κράτος, όπως το είχαμε ορίσει και βιώσει ώς τώρα, δεν θα μπορούσε να επαναδομηθεί στο σύνολό του με τους ίδιους όρους (και αυτό όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης), τα τοπικά κινήματα και οι αλληλέγγυες δομές καλούνται να μαζικοποιήσουν και να ουσιαστικοποιήσουν τα εγχειρήματα τους λειτουργώντας πλέον μέσα σε ένα ευνοϊκότερο περιβάλλον.
Οι νέες, λοιπόν, προκλήσεις αλλά και οι κίνδυνοι που θα πρέπει να υπερβούν οι δομές αλληλεγγύης είναι πολλές και πολύ διαφορετικές από όσες γνωρίζαμε ώς τώρα. 
Ως εκ τούτου, οι άμεσες προτεραιότητες τους στη νέα πραγματικότητα θα μπορούσαν να συνοψιστούν ως εξής:
α) Διαρκής σύμπλευση όλων των δομών/συλλογικοτήτων μέσα από ανοιχτές αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και σωστός διαχωρισμός τους ανάλογα με τον τρόπο λειτουργίας τους και τους επιμέρους σκοπούς που η καθεμία από αυτές υπηρετεί.
β) Αναζήτηση και διεκδίκηση ενός θεσμικού πλαισίου που, αφενός δεν θα αφήνει μερικές από αυτές να λειτουργούν ως «ανυπόστατες», αφετέρου δεν θα τις υποχρεώνει να μετασχηματίζονται σε σωματεία ή Μ.Κ.Ο.
γ) Η ποιότητα του ανθρωπιστικού έργου που οι αλληλέγγυες δομές παρέχουν πρέπει να παραμείνει ταυτόσημη με το πολιτικό πλαίσιο μέσα στο όποιο λειτουργούν, που είναι η αλληλεγγύη για όλους και η άμεση δημοκρατία, μακριά από κομματικές εξαρτήσεις και κάθε λογής «χορηγίες».
 
Είναι σίγουρο ότι στη νέα μέρα που ξημερώνει οι δομές αλληλεγγύης οφείλουν να διεκδικήσουν το ρόλο και το χώρο που τους αξίζει, φροντίζοντας πάντα να μην ταυτιστούν με άλλες μορφές «κοινωνικής προσφοράς» και καθιστώντας σαφές στη συνείδηση όλων ότι το «πώς» είναι εξίσου σημαντικό με το «τι» και το «πότε».

Χρήστος Κορολής,
εκπαιδευτικός

Ο ΕΝΦΙΑλτης πάνω απ την πόλη

Μεγάλη υπόθεση η ευαισθησία και η αλληλεγγύη σε λαούς που υποφέρουν ή υφίστανται άδικους πολέμους, παράνομη κατοχή ή γενοκτονικές σφαγές. 
Στα πλαίσια αυτά κρίνεται θετική η στάση του Δημοτικού Συμβουλίου Μοσχάτου & Ταύρου για την έκδοση ομόφωνου Ψηφίσματος που καταγγέλλει για τα όσα γίνονται στη Γάζα, παρά κάποια <<...αλλά...>> (πχ, για την μη καταδίκη ΚΑΙ της στάσης της κυβέρνησης Σαμαρά στο ζήτημα ή για την μη παράλληλη πραγματοποίηση κάποιας αντίστοιχης δράσης μαζί με τους πολίτες των συνοικιών μας)... 

Υπάρχει όμως μια νέα επίθεση κοινωνικής "γενοκτονίας" αυτή τη φορά, για την οποία επίσης το Δημοτικό Συμβούλιο πρέπει ΑΜΕΣΑ να πάρει θέση...
"Γενοκτονία" που επισυμβαίνει ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΧΩΡΑ... 
Πρόκειται για τον ΕΝΦΙΑ, ένα νέο ΧΑΡΑΤΣΙ, χειρότερο από όλα τα άλλα πρόσφατα κυβερνητικά χαράτσια... 
Τον ΕΝΦΙΑ που απειλεί πια με οριστικό ενταφιασμό το κάθε σπίτι, το κάθε νοικοκυριό... 
Τον ΕΝΦΙΑ που μας καθιστά μόνιμους ληξιπρόθεσμους πελάτες στις Εφορίες και ένοικους στα σπίτια μας, τα κλεμμένα πια από την μνημονιακή ακροδεξιά του Σαμαρά!!! 
Μας καθιστούν οριστικά ξένους προς την όποια περιουσία διαθέτουμε, είτε πρόκειται για ένα απλό σπίτι, είτε για ένα κληρονομημένο παλαιό και ακατοίκητο κτίσμα, είτε για ένα ακαλλιέργητο πατρογονικό χωραφάκι σε κάποιον ελληνικό ξερότοπο. 

Διαμαρτυρηθήκαμε και καταγγείλαμε, λοιπόν, για τη Γάζα. 
Ώρα να κάνουμε το ίδιο, και μάλιστα ΠΙΟ ΕΝΤΟΝΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ, για την ΕΝΦΙΑλτική επίθεση που δέχεται ο κάθε Μοσχατιώτης και Ταυριώτης. 
ΝΑ ΣΥΓΚΛΗΘΕΙ ΑΜΕΣΑ ΚΑΙ ΕΚΤΑΚΤΑ το Δημοτικό Συμβούλιο και να πάρει αποφάσεις απέναντι στην εγκληματική επίθεση των ντόπιων αρπαχτικών, των οποίων η πρόθεση δεν είναι μόνον η συγκομιδή χρημάτων........ 
Κύριε Πρόεδρε του Δημοτικού Συμβούλιου, κ. Σπανάκη, κ. Κρεμμυδα, κ. Σωπάκη, κ. Κυριαζίδη... κ. Δήμαρχε.... ο λόγος σε σας.... 
Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο, ούτε για διακοπές........

ΑΤΜ

Πρώτη φορά το βίωσα αυτό...
Και δείχνει που έχει φτάσει η κατάσταση!
Ουρές από το πρωί…
Στην Μακρυγιάννη, στην Σολωμού, στην Χρυσοστόμου Σμύρνης.....
(προφανώς και πέρα από το Μοσχάτο, σε κάθε αθηναϊκή ή επαρχιακή γειτονιά το ίδιο συμβαίνει)
Άνθρωποι με μια κάρτα ανάληψης στα χέρια μπροστά στα ΑΤΜ των τραπεζικών μπουρδέλων.
Μέχρι και πριν λίγο τα ίδια, περιμένοντας να πάει 12 και 1 για να κάνουν αναλήψεις, μπας και βάλουν ένα δράμι τρόφιμα στο ψυγείο, μπας και κουτσοβολέψουν την ΔΕΗ, μπας και βουλώσουν τα στόματα των εισπρακτικών εταιρειών που ζητάνε τα καθυστερημένα για το στεγαστικό δάνειο ή για τις πιστωτικές κάρτες…
Να περιμένουν γεμάτοι αγωνία να δουν χρήματα στο λογαριασμό τους…
Και να φεύγουν όλοι με πλημμυρισμένα τα πρόσωπα από την απογοήτευση….
Και κάτω πεσμένα πλήθος χαρτάκια, που αν τα σήκωνες έβλεπες τα υπόλοιπα ευτυχίας και ανάπτυξης του Σαμαρά και του Βενιζέλου…
7.20 ευρώ, 11.25 ευρώ, 4.36 ευρώ…
Αυτή είναι η Ελλάδα.
Μια Κατάντια...
Μια Ντροπή!

Ο NUREMBERGιος...

Το παρόν άρθρο γεννήθηκε τυχαία… από σχόλιο που αναρτήσαμε στο facebook σχετικά με την εκδήλωση που διοργανώνει σήμερα (ή διοργάνωσε – ανάλογα με το πότε διαβάζετε το κείμενο μας) στην ταβέρνα «Καταρράχτης» νεαρός υποψήφιος του συνδυασμού Ευθυμίου, με «θέμα την παρουσίαση του βιβλίου του Οι Έλληνες Νέοι για την Κρίση».

Στην facebookική ανάρτησή μας, λοιπόν, με διάθεση χιουμοριστική και ολίγον ειρωνική (γιατί όχι)… γράψαμε: 
Να σκάσετε απ τη ζήλεια σας εκεί στη λέσχη Degas..... 
Το δοκίμιο (?): "Οι Έλληνες Νέοι για την Κρίση", παρουσιάζεται από τον NUREMBERGιο νεαρό και χωρίς τη δική σας βοήθεια... 
Τι αντιπρόεδροι τραπεζών, τι πανεπιστημιακοί διδάκτορες, τι δημοσιογράφοι, τι τραγουδιστάδες.... (και τι μπουφέδες παρακαλώ)... θα συμβάλουν στην ανάδειξη των σκέψεών του.... 
Όλοι και όλες στον Καταρράχτη.... (α και που σαστε.... το βιβλίο θα μοιραστεί δωρεάν --- κάτι σαν τις προεκλογικές υποσχέσεις) 

Όμως αμέσως μετά, πιο σοβαρές σκέψεις ταλαιπώρησαν το μυαλό μας, πολύ πέρα από την κλασσική προεκλογικού και αυτοδιοικητικού τύπου αντιπαράθεση… 
Και έτσι μπήκαμε σε ιδεολογικά και κοινωνικά μονοπάτια. 
Μια αναζήτηση στο internet μας αποκάλυψε ότι το βιβλίο με θέμα την παρουσίαση του βιβλίου του «Οι Έλληνες Νέοι για την Κρίση» δεν είναι παρά μια συλλογή κειμένων από έξη άτομα που εκεί μέσα διατυπώνουν τις απόψεις τους περί της Ελληνικής Κρίσης (Δράματος, θα λέγαμε εμείς) 

Ιδού η λίστα των συγγραφέων και των θεμάτων που ανέπτυξαν: 

Απόστολος Σιώκας : 
Και τώρα τι κάνουμε? 
Μια ιστορική ανάλυση της τρέχουσας κατάστασης στην Ελλάδα. 

Νικόλ Πρεβεζάνου : 
Ο σύγχρονος ρόλος των φιλελεύθερων κομμάτων. 
Οι προκλήσεις για τους Έλληνες φιλελεύθερους στην κρίση. 

Ιωάννα Παππά : 
Η ασθμαίνουσα Τοπική Αυτοδιοίκηση. 
Υπάρχει διαθέσιμο οξυγόνο? 

Βασιλική Κωτσικοπούλου : 
Από το «Σπάσε το Συμβόλαιο» στο «Φτιάξε το Συμβόλαιο». 
Η διέξοδος της αρνητικής ελευθερίας. 

Βασιλική Μισσιρά : 
Η κρίση του Κράτους ∆ικαίου. 
Χρειάζεται η Ελλάδα ένα περισσότερο αποφασιστικό κράτος? 

Δικαίωμα των συγγραφέων (απόφοιτων των Σεμιναρίων Πολιτικής Σκέψης του Ιδρύματος Φρίντριχ Νάουμαν για την Ελευθερία – έτσι γράφει ο υπότιτλος του βιβλίου) είναι να δηλώνουν φιλελεύθεροι ή ακόμη και νεοφιλελεύθεροι. 
Είναι όμως το αντιπροσωπευτικό δείγμα που θα εξέθετε τη γνώμη της νεολαίας για το τι συνέβη, συμβαίνει και τι πρόκειται να γίνει στην Ελλάδα των Μνημονίων? 
Και προκύπτουν τα ερωτήματα: 
Ποιος επέλεξε τα συγκεκριμένα άτομα? (αυτό υποσχόμαστε να το ανακαλύψουμε σύντομα) 
Με ποια κριτήρια? 
Για ποιο σκοπό? 
Τι είδους σεμινάρια παρακολούθησαν? 

Μια περαιτέρω διαδικτυακή έρευνα σχετικά με το Ίδρυμα Φρίντριχ Νάουμαν, αποκάλυψε ότι βρίσκεται σε ευθεία συνεννόηση με το γερμανικό κράτος και χρηματοδοτείται (εκτός των άλλων) από το υπουργείο εξωτερικών της Γερμανίας! 
Το γεγονός αυτό (πέρα από την θεματολογία των «δοκιμίων» που έγραψαν οι νεαροί συγγραφείς) σηματοδοτεί αυτονόητα ζητήματα πολιτικοϊδεολογικής επιρροής, αν όχι εξάρτησης. 
Με άλλα λόγια το Ίδρυμα και η Γερμανία ετοιμάζει τη γενιά εκείνη που θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της και θα διευκολύνει την διαχείριση των μεταμνημονιακών επιπτώσεων στην Ελλάδα. 
Γιατί κάποτε ο Φούχτελ θα πρέπει να επιστρέψει στην πατρίδα του… 

Κλείνοντας (προσώρας) δύο παρατηρήσεις: 
Πρώτον, είναι κενοδοξία του νεαρού «NUREMBERGιου» και υποψήφιου με τον συνδυασμό Ευθυμίου, να ισχυρίζεται ότι το επίμαχο βιβλίο «Οι Έλληνες Νέοι για την Κρίση» είναι δικό του, όταν από τις περίπου 30 στα ελληνικά σελίδες του, απλά οι 6 σελίδες είναι με δικό του κείμενο… 
(Το ότι μοιράστηκε δωρεάν είναι προφανώς στα προπαγανδιστικά πλαίσια του Ιδρύματος που το εξέδωσε και όχι της δικής του γαλαντομίας). 
Δεύτερον, η παρουσίαση του βιβλίου ή καλύτερα του «δοκιμίου» του πτυχιούχου των γερμανικών σεμιναρίων και τώρα υποψηφίου στις δημοτικές εκλογές στο Μοσχάτο και στον Ταύρο, μειώνει ακόμη και αυτές τις φιλελεύθερες απόψεις και προθέσεις του, όταν αυτό γίνεται ως show προς ίδιον όφελος μεσούσης της προεκλογικής περιόδου…

Από υαλί χρωματιστό

Γλυκοπωλείον "το Μοσχάτο μας"...
Ήταν το μόνο ανοιχτό μαγαζί. 
Ήπια δυο campari. 
Κουβεντιάσαμε την επικαιρότητα (βιαστικά – με προσποιητά κέφια (μου φαίνεται)). 
11:20.. πέρασε η ώρα. 
Έκανα ένα τηλεφώνημα για χρόνια πολλά (γιατί άραγε;) 
Ακούγεται χριστός ανέστη από παντού: από την τηλεόραση που αναμεταδίδει, από την γειτονική πλατεία της Μεταμόρφωσης όπου ο θεατράλε παπα-Νικόλας γκαζώνει με τις καμπάνες… 
Κι εγώ διαβάζω Καβάφη και σκέφτομαι τον δήμαρχο (έτσι ξεκάρφωτα) που λίγο πριν τον είδα να κατηφορίζει προς τον Άγιο Κωνσταντίνο (ε, βλέπεις χθες είχε κάνει επιτάφιο στην Μεταμόρφωση, οπότε συμφωνείς ότι όλα έχουν την σειρά τους και την ανειλικρίνεια τους, κι αν όχι αυτήν, έχουν την σκοπιμότητα τους). 
Λειώνει το στήθος καθώς ψελλίζω τις πρώτες γραμμές: 

Πολύ με συγκινεί μια λεπτομέρεια 
στην στέψιν, εν Βλαχέρναις, του Ιωάννη Καντακουζηνού 
και της Ειρήνης Aνδρονίκου Aσάν. 

Τα γλέντια μας λείπανε τώρα φουκαρά κυρ Γιάννη Καντακουζηνέ. 
Άδεια τα θησαυροφυλάκια σου, όπως άδειες είναι και οι τσέπες εμάς των "απογόνων" σου που αμφισβητούμε την ελληνικότητα της κληρονομηθείσας (αλήθεια από ποιους) ιστορίας της αυτοκρατορίας σου. 

Όπως δεν είχαν παρά λίγους πολυτίμους λίθους 
(του ταλαιπώρου κράτους μας ήταν μεγάλ’ η πτώχεια) 
φόρεσαν τεχνητούς. Ένα σωρό κομμάτια από υαλί, 
κόκκινα, πράσινα ή γαλάζια. Τίποτε 
το ταπεινόν ή το αναξιοπρεπές 
δεν έχουν κατ’ εμέ τα κομματάκια αυτά 
από υαλί χρωματιστό. Μοιάζουνε τουναντίον 
σαν μια διαμαρτυρία θλιβερή 
κατά της άδικης κακομοιριάς των στεφομένων. 

Δεν αντέχω άλλο… 
Ούτε τα «χρόνια πολλά» της ανέλπιδης ελπίδας, ούτε τον έρωτα που χορεύει τις ανοιξιάτικες μουσικές του Αντόνιο Βιβάλντι μέσα στην φτώχεια, ούτε τα faux bijoux με τα οποία ο κυρ Γιάννης Καντακουζηνός στόλισε μια κοτζάμ Ειρήνη Ανδρονίκου Ασάν… 
Διάβασα βιαστικά το τέλος, σχεδόν με λυγμούς: 

Είναι τα σύμβολα του τι ήρμοζε να έχουν, 
του τι εξ άπαντος ήταν ορθόν να έχουν 
στην στέψι των ένας Κυρ Ιωάννης Καντακουζηνός, 
μια Κυρία Ειρήνη Aνδρονίκου Aσάν. 

Tι ήρμοζε να έχουν..!!!
Έκλεισα βιαστικά τον Καβάφη και πήδηξα στο κρεβάτι μου με εντολή στον "βραδινό εαυτό μου" να μην δω το παραμικρό όνειρο...