ΑΤΜ

Πρώτη φορά το βίωσα αυτό...
Και δείχνει που έχει φτάσει η κατάσταση!
Ουρές από το πρωί…
Στην Μακρυγιάννη, στην Σολωμού, στην Χρυσοστόμου Σμύρνης.....
(προφανώς και πέρα από το Μοσχάτο, σε κάθε αθηναϊκή ή επαρχιακή γειτονιά το ίδιο συμβαίνει)
Άνθρωποι με μια κάρτα ανάληψης στα χέρια μπροστά στα ΑΤΜ των τραπεζικών μπουρδέλων.
Μέχρι και πριν λίγο τα ίδια, περιμένοντας να πάει 12 και 1 για να κάνουν αναλήψεις, μπας και βάλουν ένα δράμι τρόφιμα στο ψυγείο, μπας και κουτσοβολέψουν την ΔΕΗ, μπας και βουλώσουν τα στόματα των εισπρακτικών εταιρειών που ζητάνε τα καθυστερημένα για το στεγαστικό δάνειο ή για τις πιστωτικές κάρτες…
Να περιμένουν γεμάτοι αγωνία να δουν χρήματα στο λογαριασμό τους…
Και να φεύγουν όλοι με πλημμυρισμένα τα πρόσωπα από την απογοήτευση….
Και κάτω πεσμένα πλήθος χαρτάκια, που αν τα σήκωνες έβλεπες τα υπόλοιπα ευτυχίας και ανάπτυξης του Σαμαρά και του Βενιζέλου…
7.20 ευρώ, 11.25 ευρώ, 4.36 ευρώ…
Αυτή είναι η Ελλάδα.
Μια Κατάντια...
Μια Ντροπή!

Ο NUREMBERGιος...

Το παρόν άρθρο γεννήθηκε τυχαία… από σχόλιο που αναρτήσαμε στο facebook σχετικά με την εκδήλωση που διοργανώνει σήμερα (ή διοργάνωσε – ανάλογα με το πότε διαβάζετε το κείμενο μας) στην ταβέρνα «Καταρράχτης» νεαρός υποψήφιος του συνδυασμού Ευθυμίου, με «θέμα την παρουσίαση του βιβλίου του Οι Έλληνες Νέοι για την Κρίση».

Στην facebookική ανάρτησή μας, λοιπόν, με διάθεση χιουμοριστική και ολίγον ειρωνική (γιατί όχι)… γράψαμε: 
Να σκάσετε απ τη ζήλεια σας εκεί στη λέσχη Degas..... 
Το δοκίμιο (?): "Οι Έλληνες Νέοι για την Κρίση", παρουσιάζεται από τον NUREMBERGιο νεαρό και χωρίς τη δική σας βοήθεια... 
Τι αντιπρόεδροι τραπεζών, τι πανεπιστημιακοί διδάκτορες, τι δημοσιογράφοι, τι τραγουδιστάδες.... (και τι μπουφέδες παρακαλώ)... θα συμβάλουν στην ανάδειξη των σκέψεών του.... 
Όλοι και όλες στον Καταρράχτη.... (α και που σαστε.... το βιβλίο θα μοιραστεί δωρεάν --- κάτι σαν τις προεκλογικές υποσχέσεις) 

Όμως αμέσως μετά, πιο σοβαρές σκέψεις ταλαιπώρησαν το μυαλό μας, πολύ πέρα από την κλασσική προεκλογικού και αυτοδιοικητικού τύπου αντιπαράθεση… 
Και έτσι μπήκαμε σε ιδεολογικά και κοινωνικά μονοπάτια. 
Μια αναζήτηση στο internet μας αποκάλυψε ότι το βιβλίο με θέμα την παρουσίαση του βιβλίου του «Οι Έλληνες Νέοι για την Κρίση» δεν είναι παρά μια συλλογή κειμένων από έξη άτομα που εκεί μέσα διατυπώνουν τις απόψεις τους περί της Ελληνικής Κρίσης (Δράματος, θα λέγαμε εμείς) 

Ιδού η λίστα των συγγραφέων και των θεμάτων που ανέπτυξαν: 

Απόστολος Σιώκας : 
Και τώρα τι κάνουμε? 
Μια ιστορική ανάλυση της τρέχουσας κατάστασης στην Ελλάδα. 

Νικόλ Πρεβεζάνου : 
Ο σύγχρονος ρόλος των φιλελεύθερων κομμάτων. 
Οι προκλήσεις για τους Έλληνες φιλελεύθερους στην κρίση. 

Ιωάννα Παππά : 
Η ασθμαίνουσα Τοπική Αυτοδιοίκηση. 
Υπάρχει διαθέσιμο οξυγόνο? 

Βασιλική Κωτσικοπούλου : 
Από το «Σπάσε το Συμβόλαιο» στο «Φτιάξε το Συμβόλαιο». 
Η διέξοδος της αρνητικής ελευθερίας. 

Βασιλική Μισσιρά : 
Η κρίση του Κράτους ∆ικαίου. 
Χρειάζεται η Ελλάδα ένα περισσότερο αποφασιστικό κράτος? 

Δικαίωμα των συγγραφέων (απόφοιτων των Σεμιναρίων Πολιτικής Σκέψης του Ιδρύματος Φρίντριχ Νάουμαν για την Ελευθερία – έτσι γράφει ο υπότιτλος του βιβλίου) είναι να δηλώνουν φιλελεύθεροι ή ακόμη και νεοφιλελεύθεροι. 
Είναι όμως το αντιπροσωπευτικό δείγμα που θα εξέθετε τη γνώμη της νεολαίας για το τι συνέβη, συμβαίνει και τι πρόκειται να γίνει στην Ελλάδα των Μνημονίων? 
Και προκύπτουν τα ερωτήματα: 
Ποιος επέλεξε τα συγκεκριμένα άτομα? (αυτό υποσχόμαστε να το ανακαλύψουμε σύντομα) 
Με ποια κριτήρια? 
Για ποιο σκοπό? 
Τι είδους σεμινάρια παρακολούθησαν? 

Μια περαιτέρω διαδικτυακή έρευνα σχετικά με το Ίδρυμα Φρίντριχ Νάουμαν, αποκάλυψε ότι βρίσκεται σε ευθεία συνεννόηση με το γερμανικό κράτος και χρηματοδοτείται (εκτός των άλλων) από το υπουργείο εξωτερικών της Γερμανίας! 
Το γεγονός αυτό (πέρα από την θεματολογία των «δοκιμίων» που έγραψαν οι νεαροί συγγραφείς) σηματοδοτεί αυτονόητα ζητήματα πολιτικοϊδεολογικής επιρροής, αν όχι εξάρτησης. 
Με άλλα λόγια το Ίδρυμα και η Γερμανία ετοιμάζει τη γενιά εκείνη που θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της και θα διευκολύνει την διαχείριση των μεταμνημονιακών επιπτώσεων στην Ελλάδα. 
Γιατί κάποτε ο Φούχτελ θα πρέπει να επιστρέψει στην πατρίδα του… 

Κλείνοντας (προσώρας) δύο παρατηρήσεις: 
Πρώτον, είναι κενοδοξία του νεαρού «NUREMBERGιου» και υποψήφιου με τον συνδυασμό Ευθυμίου, να ισχυρίζεται ότι το επίμαχο βιβλίο «Οι Έλληνες Νέοι για την Κρίση» είναι δικό του, όταν από τις περίπου 30 στα ελληνικά σελίδες του, απλά οι 6 σελίδες είναι με δικό του κείμενο… 
(Το ότι μοιράστηκε δωρεάν είναι προφανώς στα προπαγανδιστικά πλαίσια του Ιδρύματος που το εξέδωσε και όχι της δικής του γαλαντομίας). 
Δεύτερον, η παρουσίαση του βιβλίου ή καλύτερα του «δοκιμίου» του πτυχιούχου των γερμανικών σεμιναρίων και τώρα υποψηφίου στις δημοτικές εκλογές στο Μοσχάτο και στον Ταύρο, μειώνει ακόμη και αυτές τις φιλελεύθερες απόψεις και προθέσεις του, όταν αυτό γίνεται ως show προς ίδιον όφελος μεσούσης της προεκλογικής περιόδου…

Από υαλί χρωματιστό

Γλυκοπωλείον "το Μοσχάτο μας"...
Ήταν το μόνο ανοιχτό μαγαζί. 
Ήπια δυο campari. 
Κουβεντιάσαμε την επικαιρότητα (βιαστικά – με προσποιητά κέφια (μου φαίνεται)). 
11:20.. πέρασε η ώρα. 
Έκανα ένα τηλεφώνημα για χρόνια πολλά (γιατί άραγε;) 
Ακούγεται χριστός ανέστη από παντού: από την τηλεόραση που αναμεταδίδει, από την γειτονική πλατεία της Μεταμόρφωσης όπου ο θεατράλε παπα-Νικόλας γκαζώνει με τις καμπάνες… 
Κι εγώ διαβάζω Καβάφη και σκέφτομαι τον δήμαρχο (έτσι ξεκάρφωτα) που λίγο πριν τον είδα να κατηφορίζει προς τον Άγιο Κωνσταντίνο (ε, βλέπεις χθες είχε κάνει επιτάφιο στην Μεταμόρφωση, οπότε συμφωνείς ότι όλα έχουν την σειρά τους και την ανειλικρίνεια τους, κι αν όχι αυτήν, έχουν την σκοπιμότητα τους). 
Λειώνει το στήθος καθώς ψελλίζω τις πρώτες γραμμές: 

Πολύ με συγκινεί μια λεπτομέρεια 
στην στέψιν, εν Βλαχέρναις, του Ιωάννη Καντακουζηνού 
και της Ειρήνης Aνδρονίκου Aσάν. 

Τα γλέντια μας λείπανε τώρα φουκαρά κυρ Γιάννη Καντακουζηνέ. 
Άδεια τα θησαυροφυλάκια σου, όπως άδειες είναι και οι τσέπες εμάς των "απογόνων" σου που αμφισβητούμε την ελληνικότητα της κληρονομηθείσας (αλήθεια από ποιους) ιστορίας της αυτοκρατορίας σου. 

Όπως δεν είχαν παρά λίγους πολυτίμους λίθους 
(του ταλαιπώρου κράτους μας ήταν μεγάλ’ η πτώχεια) 
φόρεσαν τεχνητούς. Ένα σωρό κομμάτια από υαλί, 
κόκκινα, πράσινα ή γαλάζια. Τίποτε 
το ταπεινόν ή το αναξιοπρεπές 
δεν έχουν κατ’ εμέ τα κομματάκια αυτά 
από υαλί χρωματιστό. Μοιάζουνε τουναντίον 
σαν μια διαμαρτυρία θλιβερή 
κατά της άδικης κακομοιριάς των στεφομένων. 

Δεν αντέχω άλλο… 
Ούτε τα «χρόνια πολλά» της ανέλπιδης ελπίδας, ούτε τον έρωτα που χορεύει τις ανοιξιάτικες μουσικές του Αντόνιο Βιβάλντι μέσα στην φτώχεια, ούτε τα faux bijoux με τα οποία ο κυρ Γιάννης Καντακουζηνός στόλισε μια κοτζάμ Ειρήνη Ανδρονίκου Ασάν… 
Διάβασα βιαστικά το τέλος, σχεδόν με λυγμούς: 

Είναι τα σύμβολα του τι ήρμοζε να έχουν, 
του τι εξ άπαντος ήταν ορθόν να έχουν 
στην στέψι των ένας Κυρ Ιωάννης Καντακουζηνός, 
μια Κυρία Ειρήνη Aνδρονίκου Aσάν. 

Tι ήρμοζε να έχουν..!!!
Έκλεισα βιαστικά τον Καβάφη και πήδηξα στο κρεβάτι μου με εντολή στον "βραδινό εαυτό μου" να μην δω το παραμικρό όνειρο...

Με τα μάτια της Μικρασιάτισσας

Tα 90 και… χρόνια που μας χωρίζουν από την Μικρασιατική καταστροφή είναι λίγα μέσα στον χρόνο της ιστορίας. 
Ο καημός της τρίτης γενιάς ακόμα υπάρχει, μιας και οι μνήμες είναι ακόμα νωπές από τις διηγήσεις των γονιών μας. 
Ακόμα πονάμε. 
Αφήστε που έχουμε, εμείς της τρίτης γενιάς, μπολιαστεί με το DNA της Ανατολής! 
Λαχτάρα ήταν η θύμηση για τις χαμένες πατρίδες, έτσι μετά και τον πόλεμο, από την εποχή του 60 αρχίσαμε να πηγαίνουμε με τους συλλόγους μας αρχικά, να δούμε τα σπίτια των δικών μας, τα ακρογιάλια τους, τις ατελείωτες ιστορίες της γιαγιάς που έλεγε, σχεδόν γνωρίζαμε από μνήμης τα σοκάκια, τους δρόμους, την αγορά, το λιμάνι που τα βράδυ έκλεινε (έλεγε η γιαγιά) με μια αλυσίδα και πικραινόμαστε κάθε φορά όταν ακούμε από τους ξεναγούς τους να καπηλεύονται την ιστορία μας αιώνων... 
Τώρα πια, κάθε εποχή, πολλοί Έλληνες πηγαίνουν εκδρομές στην πατρίδα των γονιών τους και όχι μόνο μια φορά, γιατί το νήμα που μας ενώνει είναι πολύ γλυκό! 
Την πατρίδα των παππούδων σου και των γονιών σου, την αισθάνεσαι και δικιά σου πατρίδα. 
Η ανταλλαγή του πληθυσμού το 1920 -22 έγινε ανάμεσα σε 1.650.000 Έλληνες ορθοδόξους Μικρασιάτες και σε 670.000 Τουρκόφωνους Ισλαμιστές. 
Μεγάλη κίνηση εκ μέρους των Τούρκων να έλθουν να δουν την μητέρα πατρίδα τους, δεν υπήρχε όλα αυτά τα χρόνια. 
Μόνο ακούγαμε κατά καιρούς, ειδικά στα παράλια τους, όπου υπήρχαν ακόμα πολλοί Τούρκοι από την Κρήτη, μια γλυκιά νοσταλγία με τα σπαστά Ελληνικά τους. 
Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στο μύλο. 
Η μεγάλη οικονομική επέλαση εκ μέρους των Τούρκων, με την αγορά των μαρίνων μας, των ξενοδοχείων μας, μεγάλων επιχειρήσεων και βιομηχανιών ήταν αναμενόμενη. 
Μας είχαν προειδοποιήσει. 
Αλλά και στον πολιτισμό, η απαγόρευση μεταγλώττισης στα έργα τους της τηλεόρασης, για ν ακούγεται η Τουρκική γλώσσα (στο συμβόλαιο είναι γραμμένο, επιτρέπει μόνο υπότιτλους), είναι το κερασάκι στην τούρτα. 
Η δε μακροχρόνια επιμονή για την ελεύθερη πρόσβαση στο αεροδρόμιο του Καστελλόριζου συνεχίζεται σ όλα τα επίσημα φόρουμ! 
Ας αφήσουμε το νέο φρούτο του ανοίγματος γραφείων στα μεγάλα νησιά μας για εισαγωγές στα δικά τους νοσοκομεία! 
Όχι ότι είμαι εναντία σ όλα αυτά, αλλά είμαι πολύ πικραμένη για τους δικούς μου Άρχοντες και Χαϊβάνια! 
Πως μας κατάντησαν οι λοχίες! 
Χωρίς σταθερή πυξίδα εξωτερικής πολιτικής μακροχρονίως, όλοι στου κασίδη το κεφάλι. 
Απεναντίας εκ μέρους τους, όλα αυτά κι άλλα πολλά, φωτίζει η Διεθνής Τουρκική υπηρεσία για συνεργασία κι ανάπτυξη του υπουργείου εξωτερικών τους, η λεγόμενη TICA. 
Σύσσωμη η Τούρκικη ελίτ, μαζί της. 
Αλλά και η ομοσπονδία Τούρκων Θράκης, η περίφημη ΑBTTF, με 21 ΜΚΟ και την ECOSOC δίπλα σαν συμβουλευτική οικονομική οργάνωση (αναγνωρισμένα βεβαίως όλα τούτα από τον ΟΗΕ, αλλά κι από όλα τα επίσημα φόρουμ της Ευρώπης). 
Πολύ σοβαρές οργανώσεις που δουλεύουν με στρατηγική μακροπρόθεσμη, εξ ου και το μότο τους: το Kazan - Kazan! που ακούσαμε από τα χείλη του Ερντογάν πρόσφατα. 
Γνωρίζουμε παρά πολύ καλά όλοι μας τι θέλουν να πουν όταν πιέζουν και όταν μας καταγγέλλουν και διατυμπανίζουν ότι πρέπει να σταματήσουμε τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Θράκη! 
Με ανθελληνικά παραληρήματα όπως τώρα τελευταία, που σεργιανίζουν ολόκληρη τη Θράκη με την ιαχή ότι «150.000 Τούρκοι παραμένουν στο έλεος των Ελλήνων (!)» και πίσω στο μυαλό τους η Καβάλα ως στέμμα τους. Ποιός όμως να τους μαζέψει? 
Κράτος εν κράτει! 
Μέσα σ όλα αυτά, ετούτη την εποχή της κακομοιριάς μας, μας έρχεται μιά καραβιά την Άνοιξη, από το προάστιο της Κωνσταντινούπολης, την Τούζλα, με περίπου 700 άτομα, δωρεάν όλοι, να σεργιανίσουν τη βόρεια Ελλάδα, ως χαμένη πατρίδα τους, για αρκετές ημέρες! 
Τα έξοδα όλα θα καταβάλει ο δήμαρχος του προαστίου Τούζλα! (Λέγεμε TICΑ) 
Buraya get hosgeldiniz! (καλώς να έλθετε) 
Οι λαοί οφείλουν να διατηρούν την καλή γειτονία και την ειλικρινή φιλία όσο μπορούν καλύτερα. 
Βέβαια δεν παραγνωρίζω ότι στο μαρτυρικό τούτο σταυροδρόμι, αιώνες πέφτουν πάνω μας ξένα γεράκια προς ίδιον όφελος και τραυματίζουν μια ειρηνική συνύπαρξη. 
Παραδέχομαι όμως και θλίβομαι, που εμείς: ο λαός, είμαστε άτυχοι από το ‘21, τόσο από τους ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ μας, όσο και από την Ελληνική διαπλοκή και ΝΟΜΕΝΚΛΑΤΟΥΡΑ, που νέμονται σαν ληστοσυμμορίες την πατρίδα μας, χωρίς άλλη έγνοια, στερώντας από τους μελλοντικούς Έλληνες τις λέξεις: ΝΑ, ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΕΛΛΑΔΑ...

Η ξαφνική τους "αγάπη" για τον Αντώνη Κοτσακά

Παρόλο που έχω πλήθος τοπικών θεμάτων στα οποία θέλω και πρέπει να αναφερθώ (γενική εγκατάλειψη δεσμευμένων οικοπέδων, παραχώρηση του προγράμματος των αθλοδιακοπών σε ιδιώτες, την υπόγεια τρικυμία που τρώει τα θεμέλια της πλειοψηφίας, τα σχετικά με τον πλαστικό χλοοτάπητα του γηπέδου, την πλατεία δημαρχείου, κλπ, κλπ) θα προτιμήσω σήμερα να μιλήσω έστω και συνοπτικά για την τακτική κάποιων να λασπολογούν πρώην εν ΠΑΣΟΚ συντρόφους τους.

Πιο συγκεκριμένα θέλω να σταθώ στην περίπτωση του Αντώνη Κοτσακά (πρώην γραμματέα της Τ.Ο. ΠΑΣΟΚ Μοσχάτου, μέλους των κάθε είδους κεντρικών και πιο κορυφαίων οργάνων του ΠΑΣΟΚ και υπουργού Αιγαίου), ο οποίος μοίρασε και μοιράζει την ζωή του ανάμεσα στην διαδρομή Χίος – Μοσχάτο – Χίος.

Σε πολλούς δεν είναι γνωστός, γιατί παρ’ ότι υπήρξε (και είναι) μια ουσιαστική από πολιτική και ιδεολογική άποψη παρουσία, ποτέ δεν επιδίωξε τα φώτα της ράμπας, εξαιτίας του δωρικού ρυθμού του χαρακτήρα του (αυτή είναι η εικόνα που έχω από τον Αντώνη – με τον οποίο είχα την τύχη να συνομιλώ και να είμαστε φίλοι).

Σήμερα, μαζί με κάποια άλλα μεσαίου ή μεγαλύτερου βεληνεκούς στελέχη του Κινήματος που αποβιβαστήκανε από το «σάπιο καράβι» του ΠΑΣΟΚ, δέχεται όχι απλά τις οργανωμένες κατηγορίες σε κεντρικό επίπεδο (πολιτικό και δημοσιογραφικό) αλλά και τις επιθέσεις κάποιων σε τοπικό επίπεδο.

Στο Μοσχάτο η επίθεση γίνεται όχι μόνον μέσα από το γνωστό τροπάριο των αχάριστων ευνοημένων, των προδοτών, των υστερόβουλων που πάνε στον ΣΥΡΙΖΑ για να τα «κονομήσουν» (!) πολιτικά ή «αλλιώς», αλλά και με χτυπήματα κάτω από την ζώνη που στοχεύουν στην ηθική υπονόμευση του …στόχου τους!

Λένε, λοιπόν, ή αναδημοσιεύουν στις προσωπικές σελίδες που έχουν ανοίξει σε κοινωνικά δίκτυα του internet ότι:

«Παλιοί συνεργάτες του Ακη Τσοχατζόπουλου και πρώην πολιτικοί φίλοι του Γιώργου Παπανδρέου φέρεται να έχουν συμβάλει στην οργανωτική ανασύνταξη και την εκλογική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ»,

«Αντώνης Κοτσακάς. Ο οργανωτικός νους του νέου Σύριζα. Στενός συνεργάτης του Ακη Τσοχατζόπουλου»…

Δικαίωμα στους τοπικούς «αναμεταδότες» (αφού το ΠΑΣΟΚ πια δεν έχει πολιτικά και ιδεολογικά προτάγματα) να κάνουν copy-paste καθετί που είναι αντιαριστερό, αντιΣΥΡΙΖΑϊκο ή εναντίον των πρώην συντρόφων τους.

Δεν έχουν όμως κανένα δικαίωμα να λασπολογούν και να θέτουν υπονοούμενα που να συνδέουν μια πολιτική σχέση με τα όσα καταλογίζονται στον Άκη Τσοχατζόπουλο.

Δηλαδή λαμόγιο ή έκθετος ο Άκης, το ίδιο ή πιθανόν το ίδιο και ο Κοτσακάς.

Και δεν είναι μόνον αυτό που στοχεύει η γκεμπελίστικη τακτική τους.

Θέλει να ενσπείρει προβληματισμό στις τάξεις των μελών και των φίλων του ΣΥΡΙΖΑ.

Προσωπικά είμαι πεπεισμένος ότι πρόκειται για την εξειδίκευση κατά τόπους και χώρους μιάς επιχείρησης που ξεκινάει από την Ιπποκράτους ή από κάποιον «κύκλο» του κεντρικού ΠΑΣΟΚ.

Δεν γνωρίζω αν θα σταματήσει όλη αυτή η χυδαιολογία.

Αυτό όμως που ζητάω και εύχομαι είναι να σταματήσουν τέτοια φαινόμενα στην γειτονιά μας.

Κι ένα τελευταίο…

Όταν ο Αντώνης Κοτσακάς αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ (την επιστολή της παραίτησής του από Μέλος του Κινήματος θα την βρείτε αμέσως κάτω από το χρονογράφημα μου), αυτοί που σήμερα τον αποκαλούν «πολιτικά ορφανό» ή φτάνουν να κάνουν τους «πονηρούς» παραλληλισμούς για την παλιά πολιτική σχέση του με τον Άκη Τσοχατζόπουλο, δεν τους άκουσα να λένε κάτι.

Δεκάρα δεν δίνανε για τον Κοτσακά και την πριν ένα χρόνο φυγή του…

Τον θεωρούσανε έναν ξοφλημένο πολιτικό και ένα «τελειωμένο» κομματικό στέλεχος που πια κάνει τον γεωργό και τον ψαρά, κάπου στην Χίο.

Αυτά για την αποκατάσταση, αν όχι της τάξης, τουλάχιστον της ευπρέπειας.

 

………………………………………………………………

Η επιστολή παραίτησης του Αντώνη Κοτσακά

Προς: Τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ 
Και τον Γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου 
Κοινοποίηση: μέλη Πολιτικού Συμβουλίου 

Με αίσθημα ευθύνης και μετά από περίσκεψη, υποβάλλω την παραίτησή μου, από μέλος του Εθνικού Συμβουλίου, του τέως ΠΑΣΟΚ. Θέλω εξαρχής να διευκρινίσω, ότι δεν φεύγω εγώ από το κίνημα, αλλά το ΠΑΣΟΚ έφυγε από το ΠΑΣΟΚ. Ο Πρωθυπουργός σε κάθε ευκαιρία, τονίζει ότι «θα προχωρήσει με αυτούς, που θέλουν να αλλάξει η Ελλάδα». Ανήκω και εγώ σε αυτούς, που υποστηρίζουν μεγάλες αλλαγές, για να αντιμετωπίσουμε το αύριο. Όμως ο κ. Παπανδρέου δεν διευκρινίζει την κατεύθυνση και τον στόχο και τα συμπεράσματα από τα δείγματα γραφής δεν με βρίσκουν σύμφωνο. Θέλω λοιπόν να παραμείνω συνεπής σε αρχές και αξίες, που υπηρέτησα στην πολιτική μου διαδρομή. Θεωρώ χρήσιμο να καταθέσω όσο το δυνατόν σύντομα, ορισμένες απόψεις μου. Η συντηρητική μετατόπιση της Ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας που την μετέτρεψε σε συστημική δύναμη και η κατάρρευση του Ανατολικού Συνασπισμού, επηρέασαν καθοριστικά το Κίνημα, που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση...
και η μετάβαση από τον εμπράγματο στον άϋλο καπιταλισμό, αντί για λύσεις δημιούργησε μεγαλύτερα προβλήματα σε πλανητικό επίπεδο. Σήμερα έχουμε τον καπιταλισμό σε κρίση και την παγκόσμια αριστερά σε αμηχανία, χωρίς ουσιαστική εναλλακτική πρόταση. Το διπολικό σύστημα του 20ού αιώνα (ΝΑΤΟ-Σύμφωνο Βαρσοβίας) έγινε μονοπολικό την τελευταία εικοσαετία, αλλά σύντομα θα μετατραπεί σε πολυπολικό με την Κίνα, τις Ινδίες, τη Βραζιλία και την Ρωσία. Το μεγάλο ερωτηματικό αφορά την Ευρώπη. Αν δηλαδή θα μπορέσει στο σύνολό της, να αποτελέσει μία από τις μεγάλες δυνάμεις ή αν θα υποβαθμιστεί. Η αποδυνάμωση των Εθνικών κρατών και η μεταφορά εξουσιών σε υπερεθνικούς οργανισμούς βρίσκεται σε εξέλιξη και θα ενταθεί. Οι οικονομικές δομές με ελάχιστες εξαιρέσεις είναι βαθιά καπιταλιστικές. Έχουμε κατά συνέπεια τάξεις και στρώματα, πλούσιους και φτωχούς, ισχυρούς και αδύναμους και την διαμόρφωση μιας υπερεθνικής οικονομικής ελίτ. Το πολιτικό προσωπικό με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα ΜΜΕ αλλά και η πλειοψηφία της διανόησης, συμπεριφέρονται ως να μην υπάρχουν οι παραπάνω διαχωρισμοί. Η πολιτική, οι έννοιες δεξιά-αριστερά, πρόοδος και συντήρηση, πέρα από την φιλοσοφική διάσταση, απαιτούν και προϋποθέτουν αντιστοίχηση των πολιτικών φορέων με κοινωνικές δυνάμεις. Απαιτούν απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα, με πια στρώματα συμμαχείς και ποιών τάξεων τα συμφέροντα προωθείς, δεδομένου ότι δεν μπορείς να είσαι ταυτόχρονα και με τον βιομήχανο και με τον εργάτη γιατί έτσι καταργείται η πολιτική. Σε αυτό το πλαίσιο, η οικονομία και η αγορά έχουν υπερκεράσει την πολιτική. Οι πολιτικοί ασκούν απλή διαχείριση στο πλαίσιο που καθορίζουν οι Τράπεζες, οι μεγάλες εταιρείες και οι χρηματοπιστωτικοί οίκοι. Σε πλανητικό επίπεδο δεν υπάρχει πολιτικός οργανισμός ή θεσμός, που θα μπορούσε να θέσει πλαίσιο κανόνων στην αχαλίνωτη αγορά. Την ίδια ώρα όμως η κυριαρχία του λευκού ανθρώπου, φαίνεται να τελειώνει και ο οικονομικός, στρατιωτικός και κυρίως πολιτιστικός ιμπεριαλισμός της Δύσης σε όλο τον πλανήτη έφθασε σε αδιέξοδο, μαζί με την εξάντληση των φυσικών πόρων της γης. Η χώρα μας παράγει το 3% του Ευρωπαϊκού ΑΕΠ και το συνολικό χρέος της είναι μόλις το 1,5% του αντίστοιχου Ευρωπαϊκού. Το πρόβλημα είναι πολιτικό και δεν αντιμετωπίζεται με δημοσιονομική διαχείριση, όπως λαθεμένα προσπαθεί η Κυβέρνηση, αλλά με πολιτικές επιλογές γεωπολιτικού χαρακτήρα και στρατηγικής σημασίας. Η υπογραφή του μνημονίου συνοδεύτηκε από την υπογραφή δανειακής σύμβασης. Η σύμβαση αυτή σύμφωνα με το Σύνταγμα έπρεπε να κυρωθεί από την Βουλή και αυτό δεν έγινε για ευνόητους λόγους. Με την υπογραφή της δανειακής σύμβασης, η χώρα παραιτήθηκε από το δικαίωμα κρατικής ασυλίας, ανοίγοντας το δρόμο για υποθήκευση ακινήτων του δημοσίου. Ταυτόχρονα παραιτήθηκε από το δικαίωμα δανεισμού από άλλες χώρες π.χ. Ρωσία, Κίνα κ.λ.π. Η κρίση χρέους της Ευρωζώνης είναι συνολική και σύντομα θα αφορά άμεσα και άλλες χώρες. Το ενιαίο νόμισμα χωρίς ενιαία δημοσιονομική πολιτική, δημιούργησε αδιέξοδα, που αποδεικνύουν τις δομικές αδυναμίες της Ένωσης. Η υποτιθέμενη βοήθεια προς την χώρα μας, με τοκογλυφικούς όρους και με αποκλειστική χρήση των δανείων, στην αποπληρωμή προηγούμενων χρεών, θα μας βυθίζει όλο και πιο βαθιά στην κρίση χρέους, όπως αποδεικνύεται με το μνημόνιο 2 Όλα αυτά μαζί με τόσα άλλα δεν οδηγούν μόνο σε περιορισμένη Εθνική κυριαρχία, όπως δημόσια δήλωσε ο Πρωθυπουργός, αλλά και αυτό είναι το σημαντικό, αλυσοδένουν τη χώρα για πολλές δεκαετίες στο άρμα του Ατλαντισμού σε μια εποχή, που διεθνείς ανακατατάξεις επιβάλλουν ευελιξία στην άσκηση εξωτερικής πολιτικής. Έτσι αντί για πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, θα έχουμε μονοσήμαντη εξάρτηση. Η συντηρητική μετατόπιση του τέως σοσιαλιστικού κινήματος ιδεολογικά, πολιτικά, προγραμματικά ακόμα και οργανωτικά, προς μια ασαφή νεοτερικότητα με νεοφιλελεύθερα χαρακτηριστικά, δημιουργεί τεράστιο κενό στα αριστερά του. Το κενό αυτό φαίνεται να μην μπορούν να καλύψουν τα κόμματα της παραδοσιακής αριστεράς. Όταν όμως κοινωνικές δυνάμεις δεν έχουν πολιτική έκφραση στο εποικοδόμημα, τότε ή την δημιουργούν ή μετατοπίζονται εκλογικά στα άκρα του πολιτικού φάσματος. Είναι νομίζω φανερό ότι η αντίληψή μου για τον κόσμο και την πολιτική δεν συνάδει με εκείνη της ηγετικής ομάδας. Ως Έλληνας πολίτης, αδυνατώ να υποστηρίξω μια τέτοια πολιτική. Υποβάλλω την παραίτησή μου έχοντας επίγνωση και των προσωπικών μου ευθυνών, τουλάχιστον μέχρι το 1996. Από τότε και μετά βρίσκομαι σε διαρκή διαφωνία και αντιπαράθεση, χωρίς αποτέλεσμα, με την ηγετική ομάδα του κόμματος, τόσο επί πρωθυπουργίας του κ. Σημίτη, όσο και επί ηγεσίας του κ. Γ. Παπανδρέου. Μια τέτοια απόφαση είναι επώδυνη για μένα μετά από 37 χρόνια. Λυπάμαι ειλικρινά , που δεν έχω άλλη επιλογή αλλά η συνείδησή μου, το επιβάλλει. Θα παραμείνω ανένταχτος στον ιδεολογικό μου χώρο αγωνιζόμενος για τις αρχές και τις αξίες, που υπηρέτησα από το 1974. Ζητώ την κατανόηση των χιλιάδων συντρόφων μου που επί δεκαετίες μέσα από τα συνέδρια με εξέλεγαν στην Κ.Ε. Ζητώ επίσης την κατανόηση των συμπατριωτών μου, οι οποίοι επί 12 χρόνια με εξέλεγαν βουλευτή και θέλω να τους διαβεβαιώσω, ότι θα είμαι πάντα δίπλα τους στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν.

Αντώνης Κοτσακάς