Τρίτη, 20 Αυγούστου 2013

Μουσικοί του δρόμου... είμαστε δω και σας ακούμε

H μουσική του δρόμου είναι ένα φαινόμενο αξιολάτρευτο κι αξιοζήλευτο, που έχει διαδρομή μέσα στο πέρασμα των αιώνων...

Πηγάζει από την ελευθερία της ψυχής, να εκφραστεί ο μουσικός χωρίς όρια, να χρωματίσει την καθημερινότητα και να προσφέρει μέθεξη στο όνειρο.

Πόσες φορές δεν έχουμε κοντοσταθεί ν ακούσουμε ορχηστρικά σχήματα, μοναχικούς βιρτουόζους, συγκροτήματα και δεν ταξιδέψαμε μαζί τους, μέσω της μελωδίας στον κόσμο όλο.

Τον τόνο πάντα τον έδιναν, επί το πλείστον, οι εμιγκρέδες του κόσμου τούτου.

Δεν είναι μόνο το μεράκι, η μουσική παιδεία και η αγάπη γι αυτό που κάνουν (αφού το επιλέγουν) αλλά είναι και ένα προσωπικό όνειρο που δείχνει δύναμη μάχιμου ζωής και ελευθερίας.

Σαλπάροντας για την Σαλαμίνα μ ένα μικρό καραβάκι, μια αρτίστα του δρόμου έγραψε μέσα μας χρώματα μουσικής παρουσίασης ανεπανάληπτα.

Θα ήταν γύρω στα 75 χρόνια της, ρυτιδιασμένο πρόσωπο αλλά ευγενικό, καταλάβαινες την διαδρομή μιας όμορφης νιότης, άσπρα μαλλιά στολισμένα μ ένα κοκέτικο μικρό φιογκάκι.

Κουβαλούσε ένα ακορντεόν ρώσικο, μπαγιάν (με κουμπιά) καμουφλαρισμένο σε μια τσάντα βελούδινη σε χρώμα πράσινο σκούρο.

Κάθισε απέναντι από το κοινό της στο μικρό καραβάκι σ ένα παγκάκι, σήκωσε την τσάντα της επάνω σ αυτό και τότε διακρίναμε το μικρό της ακορντεόν!

Του μουσικού κι εμείς, περιμέναμε ν αφουγκραστούμε την αρτίστα!

Εδώ μιλάμε για μεγάλη σχολή Αρτίστα!

Βγάζοντας το ζακετάκι της, βλέπουμε περνάει στο μπράτσο της πάνω από το μανίκι του πουκαμίσου της ένα ελατήριο μαύρο μ ένα ροζ τριανταφυλλάκι, που στη μία άκρη έπαιζε στον αέρα μια αλυσίδα πάνω από 50 πόντους και κατέληγε σε μια μπίλια από πέρλα, έτσι αφού το τακτοποίησε όπως το ήθελε, άρχισε την παράσταση!

Στη μουσική δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός, γιατί το εκλεκτό άκουσμα μιλάει κατ ευθείαν στην ψυχή.

Ταστιέρα, μπάσα, φυσούνα, μια θεϊκή αρμονία χρωματισμένη κατ ευθείαν από το κεφάλι περνούσε στην καρδιά και μέσω βραχιόνων σ έβαζαν στο όνειρο!

Ένα pot pourri από ρώσικα τραγούδια, αλλά και διεθνή.

Ο χρόνος της διαδρομής λιγοστός, στη δεδομένη στιγμή σηκώνεται επάνω συνεχίζοντας να παίζει, μ ένα μικρό λίκνισμα στο σώμα (!) …ενώ πέρασε ένα τσαντάκι βελούδινο μαύρο στο χέρι της, για την αμοιβή της.

Μας είχε μεθύσει η όλη μουσική παρουσία της, δεν έπαιζε μόνο για μας, έπαιζε και για εκείνη κι αυτό κάνει τη διαφορά.

Βγαίνοντας από το καραβάκι, της συστηθήκαμε και την προσκαλέσαμε για φαγητό όλη η παρέα.

Μας ευχαρίστησε, μας είπε ότι ήταν από την Ουκρανία, πήγαινε σε μια φίλη της, και θα έφευγε την άλλη μέρα και ίσως έβγαινε μια βόλτα το βράδυ, μιάς και δεν είχε άλλο πόρο ζωής, …«αλλά δόξα το θεό, με αγαπά ο κόσμος».

Καθώς μιλούσε καταλάβαινες τις διαδρομές της ζωής της, και θαύμαζες γιατί ακόμα ήταν ενεργός μαχητής και υποκλινόσουν.

Η σκηνική παρουσία της, έγραψε μέσα μας, γιατί εδώ μιλάμε για αρτίστα και σκηνοθέτη του εαυτού της!

Το διακοσμητικό του μπράτσου είναι πανάρχαιος συμβολισμός από τη χάλκινη εποχή και μέσω όλων των αιώνων ότι φέρνει τύχη, αλλά και εκφράζει ο αρτίστας ανάλογα έντονα συναισθήματα με αυτόν τον τρόπο.

Σήμερα η κοινωνική εξαθλίωση κτύπησε βάναυσα και την τέχνη αυτή μου λένε, όταν κοντοστέκομαι και τους ρωτώ, …λιγοστό πια το μεροκάματο.

Η Τέχνη όμως πάντα διασώζει τη ζωή, ρίχνει φως στο σκοτάδι της συνείδησης μας.

Μη ξεχνάτε να κοντοστέκεστε και να τους ακούτε, προσφέροντας την εκτίμηση σας και γιατί όχι, όταν η αστρική σκόνη της μελωδίας σας μεταφέρει σε αγαπησιάρικους ρυθμούς, να δηλώνετε συμμετοχή!

Όπως ένα βράδυ στα σύνορα Γιουγκοσλαβίας – Ουγγαρίας, στη Subotica τις εποχές των αποδημητικών πουλιών της νιότης το 60, όπου ακούγοντας μέσα στο σταθμό του τραίνου, μέσα στα άγρια μεσάνυκτα ένα αργεντίνικο τανγκό του Γκαρντέλ, από ένα ακορντεόν που σου ξέσκιζε την καρδιά, εμείς άγνωστα μεταξύ μας πουλιά, βρήκαμε το δρόμο μας χορεύοντας!

Το γεγονός το θυμάσαι για πάντα… Que importa perderme, mil veces la vida, para que vivir!

Παίδες μουσικοί και απανταχού των δρόμων καλλιτέχνες, είμαστε εδώ και σας ακούμε.

7 σχόλια:

  1. Ο μουσικός του δρόμου που καταφέρνει να κάνει τους περαστικούς να σταματήσουν να τον ακούσουν είναι μεγάλος καλλιτέχνης.
    Δεν θυμάμαι ποιος μεγάλος βιολιστής έκατσε μια μέρα σε μια γωνιά ενός δρόμου και έπαιζε το βιολί του.
    Ενώ στις συναυλίες του γινόταν σκοτωμός ,στον δρόμο που δεν ήξεραν ποιος είναι, ελάχιστοι σταμάτησαν να τον ακούσουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ ωραίο, αλλά δεν κατάλαβα αυτό που γράφετε για ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟ <"Το διακοσμητικό του μπράτσου είναι πανάρχαιος συμβολισμός..> κλπ. Εννοείτε ότι είχε τατουάζ στο χέρι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλτατε ανωνυμε
      Οι καλλιτεχνες φορουν ευδιακριτα διαφορα μικρα < φετιχ> . Φανταζομαι το τατουαζ στο μπρατσο εχει εναν παρεμφερη λογο απο αρχαιοτατων χρονων , αλλα πιο προσωπικο. Ο καλλιτεχνης το φορα για να εκδηλωνει τα εντονα συναισθηματα του , γι αυτο και πρεπει να φαινεται.

      Διαγραφή
  3. Φιλτατε Athe!
    Πραγματι , η Washington Post τοποθετησε σε μια σταση μετρο τον διασημοτερο συγχρονο βιολιστη τον Joshua Bell ,για πειραμα στα πλαισια της ανθρωπινης αντιληψης του ωραιου ! Δεν τον ακουγε κανεις!Πριν 4 χρονια ηλθε στο Ηρωδειο και τον ακουσε ολη η Αθηνα!Μας μαγεψε , ημουν εκει! Εμεινε ιστορικη η παρασταση με την ορχηστρα της Σκαλας του Μιλανου ,γιατι ειχαν χαθει τα ρουχα ολων στα αεροπλανα και βγηκαν με τα Βlue Jeans !Γι αυτο προτρεπω κι εγω ν ακουμε το ωραιο και να συμμετεχουμε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ν.υ.χ.τ.ο.λ.ο.υ.λ.ο.υ.δ.ο22 Αυγούστου 2013 - 8:03 μ.μ.

    πάντα κάτι έχεις να μας πεις κα Ιωαννίδου και μάλιστα με ένα ιδιαίτερο τρόπο ακόμη και για τα πιό ασήμαντα. από μένα τουλάχιστον ένα ευχαριστώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. νανα ιωαννιδου22 Αυγούστου 2013 - 8:24 μ.μ.

    Φιλτατο νυχτολουλουδο Σ ευχαριστω
    Αν ολα τ ασημαντα κι απαρατηρητα μπορουσαμε να μαζεψουμε απο τη ζωη μας , θα καναμε μια περιληψη μιας πολυ ενδιαφερουσας ζωης!Πιστευω να συμφωνεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια