Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

Στέκια και λιχουδιές απ τον Παράδεισο

Τα σημερινά καφέ της γειτονιάς μας, αλλά και των περιχώρων, όταν συναντιόμαστε με φίλους, μας δίνουν τη χαρά να πούμε λίγες κουβέντες μαζί τους, αλλά πάντα μας αφήνουν και μια ενσωματωμένη γεύση, έτσι γνωρίζουμε τον καλό καφέ της προτίμησης μας, το γευστικό γλυκό ή ποτό, όπως εξ άλλου συμβαίνει και με την ταβέρνα με το καλό κρασί.

Μεγάλη είναι η διαφορά και ο τρόπος ζωής του χθες με το σήμερα, όμως οι γεύσεις (αν αναλογιστούμε τις λίγες πρώτες ύλες που υπήρχαν τις εποχές του ‘50, ‘60, ‘70, και μάλιστα χωρίς χημικά) θα έλεγα πως ήταν μακράν πιο ποιοτικές.
Θα σας περπατήσω λίγο στην Αθήνα των παιδικών και νεανικών μου χρόνων, της γλυκείας γεύσης, της αλητείας μας (!) και του «καφέ», όπως τα γνώρισα εγώ.

Τα παιδικά μας χρόνια είναι γεμάτα από γεύσεις παγωτών που έφερνε ο παγωτατζής της γειτονιάς μας, ο Ατταλειώτης Κόκος, που έσερνε το καρότσι του με ρόδες… χύμα δικό του εξαιρετικό παγωτό και μας το έβαζε σε χωνάκια και το χειμώνα με το απαράμιλλο σάμαλί του.
Ως τόσο υπήρχαν αργότερα και άλλοι, ειδικά στο Νέο Φάληρο, που πουλούσαν παγωτό με το σιδερένιο μικρό κουβούκλιο τους, με ξυλαράκια του παγωτού από ΕΒΓΑ, ΑΣΤΥ, αλλά και ΠΑΠΑΣΠΥΡΟΥ.

Γλυφιτζούρια κοκοράκια, ΙΟΝ σοκολάτα αμυγδάλου, καραμέλες γάλακτος ή κόκκινες τσάρλεστον, το μαλλί της γριάς, λουκούμια, μαντολάτο, καλαμπόκια ψητά, ήταν από τις γεύσεις που συντρόφευσαν την παιδική ζωή μας μετά τον πόλεμο.
Βέβαια στην «ΕΒΓΑ», όπως λέγαμε της γειτονιάς μας το γαλατάδικο, υπήρχαν και χύμα γεμιστά μπισκότα και σοκολατάκια, εκτός από το γάλα σε μπουκάλια γυάλινα ή χύμα και το γιαούρτι που κατασκεύαζαν οι ίδιοι.

Όταν φθάσαμε στην εφηβεία, στην καθημερινότητα μας στην νεολαία δεν «έπαιζε» ποτέ η λέξη καφές.
Ο καφές (και μόνον Ελληνικός - γιατί δεν υπήρχε άλλο είδος ως το ’65 περίπου) προσφερόταν στα καφενεία των ανδρών που παίζανε χαρτιά.
Η σοκολατίνα, η νουγκατίνα, η σεράνο, τα σιροπιαστά γλυκά, το παγωτό σε ποτήρι πλέον, η βυσσινάδα και το πίπερμαντ με γεύση μέντας για τους θεριακλήδες, όπως και το βερμούτ, ήταν σε πρώτη ζήτηση στις νεανικές μας παρέες και βέβαια η ιστορική γκαζόζα, η πορτοκαλάδα με τα φιστίκια και τον πασατέμπο, στα θερινά ιδίως σινεμά, ήταν τα αγαπημένα μας, όπως και η βανίλια υποβρύχιο μέσα σε παγωμένο νερό.

Έπειτα αρχίσαμε και τρώγαμε καταχείμωνο το παγωτό μας, σαν ένδειξη απελευθέρωσης, κι όταν πήραμε τα πρώτα σκληρά Scoda, αριβάραμε στην Κηφισίας στα μεγάλα ζαχαροπλαστεία (μαζί με την εικόνα του Γιώργου Κωνσταντίνου από το φιλμ του ’63 «Χτυποκάρδια στο θρανίο») για να φάμε το γνωστό προφιτερόλ!

Το σινεμά ήταν απαραίτητο να συμπληρώνεται με το ζαχαροπλαστείο.
Αργότερα ήλθε η ταβέρνα.
Εξ άλλου η ταβέρνα ήθελε ξενύχτι και ήταν οργανωμένη από μέρες η έξοδος μας!

Τα ζαχαροπλαστεία έδιναν και ονόματα στα παγωτά και στα γλυκά τους από τις βεντέτες του σινεμά, ντόπιες και ξένες, όπως στου Φλόκα ή στη Σαγιονάρα στην Κηφισίας, στου Παπασπύρου στη Συγγρού, αλλά φυσικά και στα ζαχαροπλαστεία της Νέας Φιλαδέλφειας.

Όλα τα ονόματα ξεθώριασαν μετά την αίγλη των πρωταγωνιστών, όμως ένα παρέμεινε κλασσικό και είναι η πάστα Σεράνο, από την Rosita Serrano, την ανεπανάληπτη τραγουδίστρια του ‘35-55 που παραμένει μέσω του Youtube μία και μοναδική για τους ειδήμονες.

Στο κέντρο της Αθήνας, στο Πικαντίλι με τα καθίσματα του σαν κουπέ του τραίνου (στην Πανεπιστημίου) φθάναμε ντυμένες με φούστα και φουρό (!) και βέβαια πίναμε γρανίτα που μας φαινόταν «κάπως» από το ιδιαίτερο σωληνοειδές ποτήρι της.

Στο ζαχαροπλαστείο Πράπα στην Ομόνοια (είμαστε συμμαθητές στο γυμνάσιο με τον αδικοχαμένο Αδάμο Πράπα) φθάναμε 5-6 συμμαθητές επί το πλείστον Κυριακή για σινεμά και αυτός πάντα ευγενέστατα μας κερνούσε στον γυρισμό αφού τον παίρναμε μαζί μας.
Έπειτα κατέβηκε στο Παλαιό Φάληρο, αλλά έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή.

Στου Βάρσου στην Κηφισιά, πηγαίναμε εκδρομή Πικνίκ τις Κυριακές, εκεί τριγύρω μέσα σε πεύκα, με όλα τα κομφόρ όλη την ημέρα και στο τέλος περνούσαμε για ένα μπακλαβαδάκι Βηρυτού.
Τα καλοκαίρια η Αίγλη του Ζαππείου είχε εκλεκτή πολίτικη τυρόπιτα και στο Άλσος του πεδίου του Άρεως, στο Green Park του Γιώργου Οικονομίδη, μοναδικά παγωτά.
Πάντα γεμάτα κόσμο και τα δύο, παρουσίαζαν πρόγραμμα βαριετέ, πολύ αγαπητό σε όλους μας.

Χρώμα πολίτικο είχε η πλατεία Κοραή του Πειραιά με το γνωστό παγωτό καϊμάκι της «Στάνης»… μαστιχοειδές!
Όταν έφθασαν το καλοκαίρι του 67 οι Μπητλς στον Πειραιά, είχαν μάγειρα τον Νεοφαληριώτη Γιάννη Σκληβανιώτη (πολύ φίλο μας)… που μας τηλεφώνησε ότι είχε ένα μεζέ να μας δώσει, γιατί ξαναέφευγε το Ηρβης, το κότερο τους, σε λίγες ώρες γι αλλού.
Πήραμε το πεσκέσι από τους Μπητλς από το Πασαλιμάνι, έναν αστακό βρασμένο και τον κόψαμε κομματάκια και τον φάγαμε στη «Στάνη»… 8 άτομα, με παγωτό!!!
Εδώ πρέπει να πω ότι εμείς τότε είμαστε η γενιά του Έλβις και τους Μπητλς τους θεωρούσαμε απλώς οδοντόκρεμες!
Στου Παχού στο Παλαιό Φάληρο πρωτοέφαγα χειμώνα παγωτά χρωματιστά!

Τα χρόνια της δικτατορίας χτυπούσαμε με λύσσα το νεσκαφέ στα σερβιριζόμενα άδεια φλιτζάνια μας με δίπλα το φακελάκι με το νες και ζάχαρη στην γυάλινη ζαχαριέρα με το σιδερένιο στόμιο, στη Φωκίωνος στην Κυψέλη, με τα αναρίθμητα ζαχαροπλαστεία που τα είχαμε χωρίσει σε νεανικά και σε «Καπη» (!) από μόνοι μας και κατηφορίζοντας για Μοσχάτο, στα λημέρια μας, πηγαίναμε για μακαρονάδα στα Καμίνια!
Εργατούπολη… είχε 2 δραχμές το βαθύ πιάτο με τριμμένο τυράκι μέχρι το ‘75-80.

Τώρα θα μου πείτε, στο Μοσχάτο τι υπήρχε?
Υπήρχε στην παραλία η Ταραντέλα του Νέου Φαλήρου που ήταν το μεγάλο νυφοπάζαρο!
Εκεί κοντά, στη Τζαβέλα, το ζαχαροπλαστείο όλων των εποχών, ο μοναδικός Αλεβιζάκης, πιο δω τα σινεμά καλοκαιρινά Γκρέκα, Ρεξ, αλλά και το χειμερινό Γκρέκα, που στεγαζόταν μέσα στην αίθουσα χορού στο θεαματικό Ακταίον!
Από τους βομβαρδισμούς του Πειραιά, ήταν ακόμα σκονισμένες οι θεόρατες βυσσινιές κουρτίνες του.
Εκεί πρωτοάκουσα το «χασάπη γράμματα»!
Επίσης και το κομψοτέχνημα του Τσίλερ, το θεατράκι του Νέου Φαλήρου με μεγάλη θεατρική ιστορία, που γκρέμισε ο Σκυλίτσης.
Ήταν ακριβώς στην αρχή της παραλίας, στη Τζαβέλα, κι όπου είχε γίνει σε εκείνα τα χρόνια σινεμά και είδα εκεί το υπέροχο «Ανατολικά της Εδέμ» με τον Τζέιμς Ντήν.

Στο χωριό μας εδώ, τις εποχές αυτές υπήρχαν, οι «ΕΒΓΑ» του Παπαντώνη, του Γραβιά, του Μπουκουβάλα, του Αλαφογιάννη, πολλά καφενεδάκια για πρεφαδόρους, του Δεληδημήτρη το μικρό ζαχαροπλαστείο, το χειμερινό σινεμά «Μαμάϊ» και οι άφθονες… μολόχες της οδού Μακρυγιάννη!

Παίδες, διασκεδάστε γιατί χανόμαστε!!!

υ.γ. Αφιερωμένο εξαιρετικά στον λάτρη των «café» του πολιτισμένου τούτου κόσμου, Στέφανο Μπιζάνη!

5 σχόλια:

  1. ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΤΡΕΧΟΥΝ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΛΑΙΜΟ ΣΑΛΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΚΑΛΟΥΔΙΑ
    Τ.Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με τη ντουντούκα στο χέρι6 Ιουλίου 2013 - 3:40 μ.μ.

    ΕΒΓΑ: Το πρώτο παγωτό ξυλάκι στην Ελλάδα (pics)
    8/17/2012 12:04:00 μ.μ.
    Ήταν καλοκαίρι του '36 όταν για πρώτη φορά οι Έλληνες έφαγαν παγωτό σε ξυλάκι. Το πρώτο παγωτό ξυλάκι στην Ελλάδα, με άδεια ευρεσιτεχνίας σε δύο αδέρφια που είχαν επιστρέψει από την Αμερική, τους αδερφούς Σουραπά, οι οποίοι είχαν ιδρύσει την Εθνική Βιομηχανία Γάλακτος, όπως ήταν η πρώτη επωνυμία, στον Βοτανικό.
    Το παγωτό ήταν στην αρχή μόνο γεύση βανίλια. Το ξυλάκι με επικάλυψη σοκολάτας ήρθε αργότερα!

    Ελλείψει ψυγείων το παγωτό το έβρισκε κανείς μόνο από πλανόδιους παγωτατζήδες που γυρνούσαν στις γειτονιές με τρίκυκλα καρότσια.
    Η διαφήμιση ήταν χαρακτηριστική της εποχής, την οποία είχε δημιουργήσει η εταιρία «Αλέκτωρ» του Τάκη Θεοφιλόπουλου. Η αφίσα βρισκόταν στα γαλακτοπωλεία που είχαν ανοίξει σε κάθε γωνιά της Ελλάδας με την ονομασία «ΕΒΓΑ της γειτονιάς».
    Το 1953 η ΕΒΓΑ ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε πλαστικό για τις συσκευασίες του γιαουρτιού και των παγωτών της, ενώ το 1955 επεκτείνει τη δραστηριότητά της και στον κλάδο της σοκολατοποιίας, έχοντας τα πιο εξελιγμένα μηχανήματα τα οποία έφτιαχναν σοκολάτες ελβετικού τύπου γάλακτος, αμυγδάλου κ.ά.
    Με τα χρόνια η ΕΒΓΑ άλλαξε, συνεργάστηκε, επένδυσε και σε άλλα προϊόντα, όμως θα τη θυμόμαστε πάντα για τα πρώτα της βήματα...
    Διαφημιστική καταχώρηση της ΕΒΓΑ στον ημερήσιο Τύπο (1959).

    http://epirus-tv-news.blogspot.gr/2012/08/pics.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ν.υ.χ.τ.ο.λ.ο.υ.λ.ο.υ.δ.ο6 Ιουλίου 2013 - 3:44 μ.μ.

    φαίνεται κυρία Ιωαννίδου από την περιγραφή σου πως αυτό καθαυτό το Μοσχάτο δεν έδινε και πολλές διεξόδους. χωριουδάκι ήταν το 50-60

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. νανα ιωαννιδου6 Ιουλίου 2013 - 5:47 μ.μ.

    Φιλτατο νυκτολουλουδο
    Ακομα και το 50- 60- 70 ειχε απεραντα χωραφια . Το πατρικο μου ηταν στην οδο Λ Κατσωνη και βλεπαμε το τραινο που περνουσε απο Αθηνα Πειραια και μας ξυπνουσε ο θορυβος . Το 5ο η Γαλλικη Ακαδημια ηταν στο Α δημοτικο σχολειο και θυμαμαι πηγαινα μεσα απο μονοπατια και τριγυρω μολοχες . Εξω απο το σπιτι μου εκαναν αφετηρια τα πρωτα λεωφορεια πριν πανε στο σταθμο , τα πρωτα REO με τη μουσουδα του 50 κι αλλα πολλα !Εχω περιγραψει τα παρτυ της εποχης 53-59 αλλα θα τα ξαναγραψω αργότερα με φωτογραφιες . Ηταν δυσκολα χρονια, αλλα αυτο που μου εχει μεινει , ειναι η απαστραπτουσα ελπιδα , το αντιθετο του τωρα .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. νανα ιωαννιδου8 Ιουλίου 2013 - 9:39 π.μ.

    Φιλτατη Μοσχατουπολις
    Επειδη ελαβα τηλεφωνηματα και το θεωρω παραλειψη
    μου , πραγματι στη σημερινη θεση"Μαρινοπουλου"υπηρχε το καλοκαιρνο σινεμα .
    Ως τοσο" σημαια " των σινεμα των χρονων εκεινων οχι μονο του Μοσχατου, αλλα και των γυρω περιοχων υπηρξε το καλοκαιρινο < Γκρεκα> .

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια