Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Τα καλύτερα μας χρόνια

Νομίζω ότι ήταν μόλις χθες!

Οι μνήμες είναι βαθειά χαραγμένες και σ αυτό συνέβαλε ότι δεν έφυγα ποτέ από την πόλη που γεννήθηκα.

Εδώ, μετά το τέλος του πολέμου, τα μονώροφα σπίτια, οι καμαρούλες μια σταλιά, οι αυλές, οι απέραντοι λαχανόκηποι, οι λεμονιές, τα πολυποίκιλα δέντρα, οι ξύλινες αυλόπορτες, τα λουλούδια, τ` απέραντα χωράφια, στόλιζαν την καθημερινότητα μας κι αχνόφεγγε ...ένα φως.

Μπορεί να υπήρχε φτώχεια, όμως η ζωή τράβαγε αργά την ανηφόρα και παρ’ όλο τον εμφύλιο σπαραγμό το ηθικό των ανθρώπων ήταν ψηλό.

Ξημερώνοντας Χριστούγεννα, μπορεί οι φτωχοί να είχαν στα παπούτσια ακόμα «πάτους» από χαρτόνια ή λάστιχα, αλλά στο γεμάτο από κοτέτσια Μοσχάτο, πάντα θα είχε ο φτωχός μια κότα και τ` αυγουλάκια του για τις γιορτές του, αλλά και το γάλα του από την κατσικούλα του, όπως είχαμε εμείς…

Βέβαια υπήρχαν και οι γαλατάδες της εκάστοτε γειτονιάς που μας έφερναν χύμα το γάλα στο σπίτι και το πουλούσαν με την οκά ή με τα δράμια κι αργότερα στα υπέροχα γυάλινα μπουκάλια.

Όσο κι αν σας φανεί απίστευτο, αυτές τις μέρες πηγαινοερχόταν φουριόζος μέχρι το ’62 και ο πλανόδιος γιαουρτάς μας, μ ένα κοντάρι στον ώμο, που στα άκρα ήταν κρεμασμένοι δεξιά και αριστερά 2 ταμπλάδες κι εκεί επάνω είχε τοποθετήσει τις πήλινες τσανάκες, γεμάτες γιαούρτι πρόβειο, που το πουλούσε χύμα με την οκά (Συλιβριανό το έλεγαν) και κρατούσε στο χέρι τη μικρή φορητή ζυγαριά του.

Εμείς τα παιδιά της γειτονιάς (είχαμε γειτόνους με πολλά παιδιά), παίζαμε στις αλάνες όλες τις γιορτές και δεν καταλαβαίναμε τη φτώχεια, ούτε το κρύο.

Το παιχνίδι μας?

Τόπι αυτοσχέδιο πάνινο, πεντόβολα, «περνά - περνά η μέλισσα», κυνηγητό, κουτσό, κρυφτό, τ` αγόρια χωμάτινους βόλους ή γυάλινους (τα γκαζάκια) και μεταξύ μας ανταλλαγή ζωγραφιών!

Οι γονείς μας με πολύ απλά πράγματα έκαναν τη διαφορά των εορτών.

Το σπίτι έπρεπε να λάμπει, τα μπρούτζινα έπρεπε να γυαλιστούν, τ` ασπρόρουχα να μπουν στο λουλάκι για να λευκανθούν!
Οι φανταχτερές κουρελούδες να στρωθούν…
Ένας αναβρασμός!..

Αν πείτε για τα γλυκά?
Λίγο αλεύρι και αυγουλάκια κι έτοιμες οι δίπλες με λίγο σιρόπι, αλλά και τ’ άλλα σπιτικά γλυκά με προσωπική προετοιμασία απλών και φυσικών πραγμάτων, έβαζαν κάτω τον καλύτερο pastry Chef κι όλους τους σύγχρονους στυλίστες μαγειρικής!

Το φαγητό ήταν ως τότε από μόνο του μια τέχνη απλών πραγμάτων κι όχι να τρως και να μη ξέρεις αν είναι κρέας ή ψάρι, ή να τρως ψάρι με μαρμέλαδα λόγω styling!!! (εκεί την πατήσαμε!)
Ένα κομβόϊ ανθρώπινο πηγαινοέφερνε τις λαμαρίνες στον ξυλόφουρνο της γειτονιάς μας, εκείνες τις ημέρες.

Στα τοπικά μικρά μας παντοπωλεία, όλα τα τρόφιμα ήταν ακόμα χύμα και με το ζύγι, ακόμα κι ο πελτές ντομάτας που λατρεύαμε τα παιδιά σε αλειμμένο ψωμί, εναλλάξ με τη θρεψίνη που γινόταν από σταφίδα σε μορφή πηχτής κρέμας!

Την κότα από το κοτέτσι μας (για τη σούπα μας τη Χριστουγεννιάτικη) ανελάμβανε ο πατέρας.
Η μητέρα την ξεπουπούλιαζε με ζεστό νερό, τσουρούφλιζε τις μικρές τριχούλες σ ένα καμινέτο με οινόπνευμα και τη στράγγιζε σ’ ένα συρμάτινο φανάρι ψηλά κρεμασμένο (το ψυγείο δεν ήταν ακόμα απαραίτητο!)…

Εμείς δε τα παιδιά ακούγαμε την μόνιμη επωδό «μη λερώνετε»!
Ε, και μείς άλλο που δε θέλαμε! …έξω στις αυλές και στις αλάνες μέχρι το βράδυ!

Ανήμερα τα χαράματα των Χριστουγέννων έτοιμοι όλοι για την εκκλησιά, ευχόμασταν στο δρόμο «χρόνια πολλά» σε όλους κι έπειτα απολαμβάναμε όλοι στο απλό τραπέζι με την οικογένεια, τη μέθεξη και τη χαρά.
Μια μερίδα πάντα έβγαινε για προσφορά στον γείτονα που την είχε ανάγκη.

Τ` απόγευμα πηγαίναμε μ ένα πιάτο σπιτικά γλυκά, δεμένα σε πετσέτα λευκή του φαγητού, σε αγαπημένα συγγενικά πρόσωπα.

Δέντρα και στολίδια δεν υπήρχαν.
Λίγα κλαράκια δένδρου, με απλωμένο μπαμπάκι για χιόνι και στολίδια φτιάχναμε από τ` ασημένια τσιγαρόχαρτα που είχαν μέσα τα πακέτα των τσιγάρων!

Τα παιδιά δεν είχαν απαιτήσεις και για δώρα ...ούτε λόγος (η Barbie και ο Spider-Man αργούσαν ...το φελέκι μου!)

Την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, το βράδυ, κόβαμε την μυρωδάτη βασιλόπιτα που είχε επάνω της σχηματισμένο ένα σταυρό που έφτιαχνε στο μέσον της πίτας η μητέρα και παντού μπόλικο σουσάμι και έγραφε με μικρά τεμάχια αμυγδάλου την νέα χρονιά, πχ 1952!
Αδημονούσαμε να δούμε ποιός θα είναι ο τυχερός της χρονιάς, που θα του έπεφτε το φλουρί της τύχης!
Απ αυτήν την πίτα φιλεύαμε και τους αγαπητούς μας γείτονες.

Σε μας τα τυχερά παιδιά, η χαρά ήταν μεγάλη τούτες τις μέρες.
Πάντα μας περίμενε, από την παλιά αγορά του Πειραιά, τα τσαρουχάδικα, έτσι τα λέγανε (εκεί που τώρα είναι το εξάμβλωμα του ουρανοξύστη στο λιμάνι), ένα ζευγάρι γιορτινά παπούτσια για να ξεχειμωνιάσουμε!

Τις ζωγραφιές του Αϊ Βασίλη (σαν κι αυτήν του 1946-47 που σας παραθέτω) τις αγοράζαμε από το μικρό ξύλινο, αυτοσχέδιο περίπτερο της γειτονιάς μας μέσα σε μια αυλή στην γωνιά Πίνδου και Λ. Κατσώνη, όπου ο Μπαρμπαλιάς ζούσε την οικογένεια του, πουλώντας χύμα τσιγάρα, σπίρτα, τσακμακόπετρες για τους αναπτήρες, βόλους, γκαζές, καραμελίτσες και ζωγραφιές!
Ήταν τακτικός προμηθευτής των ζωγραφιών της Νανάς!
Ήταν ο αγαπημένος μας...
«Των καλύτερων μας χρόνων»!

Εύχομαι σ όλους σας υγεία για τη Nέα Xρονιά…

«Είμαστε ακόμα ζωντανοί στη σκηνή»…
Αιώνες μας αντέχει το σχοινί...
Ας κρατήσουμε ζεστά την αγρύπνια μας για το ...χειροκρότημα...

15 σχόλια:

  1. Ανήκω σε μιά νεότερη γενιά αλλά κάποια από αυτά τα έχω ακούσει από τους γονείς μου. Η διήγηση σας με γοήτευσε, όπως με εντυπωσίασε η αγωνιστική αναμονή σας με την προτροπή 'Ας κρατήσουμε ζεστά την αγρύπνια μας για το ...χειροκρότημα... Χρόνια πολλά και σε σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μαρτίνη Θεοδώρου14 Δεκεμβρίου 2012 - 3:19 μ.μ.

    Πολύ γλυκό και νοσταλγικό, κ. Νανά. Είμαστε τυχεροί όσοι μεγαλώσαμε σε επαρχία, εκείνη την εποχή της....δραχμής!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μαρτίνη
      Σ ευχαριστω
      Ε και το Μοσχατο χωριο ηταν τα χρονια
      του 50 !
      Υγεια

      Διαγραφή
  3. Δημητρα
    Σ ευχαριστω πολυ. Βεβαια ,το συνθημα μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πόσο όμορφη ήταν η ζωή μας τότε. τα κακά υπήρχαν και τότε αλλά είμασταν γειτονιά, άνθρωποι με αλληλεγγύη με ελπίδα για προκοπή. όσο για το μοσχάτο ένα χωριό είμασταν με χωματόδρομους, με πλημμύρες, αλλά με ωραίες γειτονιές, παστρικά σπίτια με τον κήπο τους, τα χωράφια προς τον ιλισσό. τα καλύτερα μας χρόνια ναί

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ανωνυμε4,47


      Ευχαριστω ,
      που προσυπογραφετε !
      Οτι το καλυτερο και για σας

      Διαγραφή
  5. Όμορφο!!! Ίσως αγαπητή κ. Ιωαννίδου να έπρεπε να συνοδεύσεις το κείμενο με παλιές φωτο από Μοσχάτο και σχετικές με τα εθιμα της εποχής που μας φέρνεις στο μυαλό μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπητε Συκοφαντη
    Ημουν πολυ ατυχη ! διοτι εγω γεννηθηκα να μαζευω μικροσυλλογες,φωτογραφιες κτλ .Ειχα το μερακι αυτο απο παιδι που καταλαβα ,ομως οι αλλεπαλληλες πλυμμυρες
    μου στερησαν αυτη τη χαρα ,ασε που ηταν και ιστορικα στοιχεια οπως π χ τα βραβεια που μας εδινε ο ιδιος ο διευθυντης που ερχοταν με το τραινο απο την Αθηνα της Γαλλικης Ακαδημιας Αθηνων που στεγαζοταν τοτε στο 1ο Δημοτικο σχολειο (φωτο και παραμυθια μοναδικα)
    Βαλε Ομως , ποσες πλημμυρες περασαμε η μια αποτελειωνε οτι υπηρχε απο την αλλη . Γιατι τοτε τα σπιτια ηταν και ισογεια ! Αλλα τι να κανουμε,
    ας τα γραφουμε τουλαχιστον να κραταμε ζωντανη
    την πολιτιστικη κληρονομια μας, αλλα και τη συλλογικη μνημη μας
    Χρονια καλα και με υγεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εγώ μένω στο Αιγάλεω. Είμαι τυχερή γιατί κι εγώ μεγάλωσα σε μια μικρή γειτονιά με μεγάλους ανθρώπους που μας μάθαιναν την αγάπη στον πλησίον μας, την συντροφικότητα, την ελπίδα και τα όνειρα για ένα καλύτερο αύριο. Τα όνειρα αυτά που αρνούμαι να αποχωριστώ, ελπίζοντας ότι θα ξημερώσει όντως ένα καλύτερο αύριο για την Ελλάδα μας.
    Χρόνια σας πολλά κυρία Νανά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητη Σουλα
      Σου ευχομαι οτι το καλυτερο
      και ονειρα αλλα και αγωνιστηκοτητα

      Διαγραφή
  8. Αχ πόσο θάθελα νάμουνα 15 χρονια μεγαλύτερος. Θαρχόμουνα στο κήπο με τις χίλιες ευωδιές το πιό όμορφο τριαντάφυλλο να κόψω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητε Ρομαντικε !
      Η Ζωη ειναι και ρομαντικη αλλα και σκληρη
      Ειναι στο χερι μας να τα συμφιλιωνουμε και
      τα δυο
      Ετσι φανταζομαι οτι προχωρας !
      Χρονια σου πολλα και καλα

      Διαγραφή
    2. Αλήθεια είναι, αλλά έχω μία απορία . Πώς το κατάλαβες?

      Διαγραφή
  9. Αγαπητή Νανά, αν και νεώτερος, του '57, με γέμισες γλυκές
    αναμνήσεις. Ο γιαουρτάς, ο γαλατάς, ο παγωτατζής, ο ψαράς,
    ο πατσατζής, ο παπουτσής με το σκύλο του και πάει λέγοντας.
    Μιας και ο δήμος ΔΕΝ κάνει καμιά κίνηση, δεν παίρνεις την
    πρωτοβουλία, εσύ ή ο Στέφανος, να μαζέψουμε στοιχεία
    για την ιστορία του μικρού μας χωριού. Γιατί ακόμα και
    τώρα ένα χωριό είναι το Μοσχάτο. Φωτογραφίες λίγο πολύ
    όλοι έχουμε, ας το οργανώσουμε λίγο.
    Παναγιώτης Ζ. Τσ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αγαπητε ανωνυμε 1,24
    Αυτο ειναι εργασια του πολιτιστικου φορεα του Δημου
    και γι αυτο πληρωνονται!Εχουν γραψει κατι βιβλιαρακια γεματα απο ανακριβειες οπως π χ
    ο Κοκος ο παγωτατζης ηταν Αρμενης
    και τον ελεγαν Γιωργο!Ε Λοιπον ο Κοκος ηταν Ατταλειωτης και τον ελεγαν Νικο!!!το Κοκος ειναι το χαιδευτικο του Νικος Γιατι ο πατερας μου ηταν Ατταλειωτης και ηταν φιλοι.
    Εγω θα σας γραφω αυτα που εζησα χαριν της συλλογικης μας μνημης και του πολιτισμου μας.
    Χρονια σου καλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια