Κυριακή, 21 Οκτωβρίου 2012

Μοσχάτο: Ένας σύλλογος με παρελθον και παρόν.


Το παρόν χρονογράφημα προέκυψε από δύο φαινομενικά διαφορετικά μεταξύ τους κείμενα που όμως υπογραμμίζουν – εκτός των άλλων – ότι το «Μοσχάτο», κάτω από τις όποιες ιστορικές ονομασίες του, είναι ένας σύλλογος με δημιουργικό παρόν (πάντα πρωταγωνιστής στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα της Α’ Πειραιά ή της Δ’ Εθνικής Κατηγορίας)  και με πλούσιο ιστορικό παρελθόν..

Το πρώτο κείμενο που ακολουθεί μας το υπέδειξε ο πρόεδρος της Α.Ε. Μοσχάτου, κ. Στέφανος Φαναρίτης, στον οποίο το είχε στείλει ο κ. Χρήστος Τσιρώνης, πρόεδρος της Ελευθερίας Μοσχάτου.
Αναφέρεται σε διιστάμενες απόψεις ανάμεσα στον ποδοσφαιριστή που είναι επιστήμονας ή σπουδάζει σε κάποιο πανεπιστήμιο και στον ποδοσφαιριστή που δεν πήγε σχολείο, κλπ…
Ποιος παίζει πιο καλό ποδόσφαιρο;
Μιλάει όμως και για αρχές που εμπνέουν, όπως η διασύνδεση με το παρελθόν και την ιστορία του συλλόγου, αλλά και για το πόσο τονωτικό είναι κάποια φορά ο μικρός να τα καταφέρνει απέναντι στους μεγάλους…
Το άρθρο, με τίτλο «Η ρομαντική εικόνα στην εποχή του fast food», γράφτηκε το 2006 από τον πολύ γνωστό αθλητικογράφο Χρήστο Σωτηρακόπουλο, με την ευκαιρία της νίκης του «άσημου» Χαϊδαρίου επί της ΑΕΚ για το κύπελλο Ελλάδος!
Πέρα από την ουσία του άρθρου και την όποια απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, μεγάλα αποσπάσματα του κειμένου αναφέρονται στο «Μοσχάτο» μας και ειδικά στην θρυλική πια ομάδα των «επιστημόνων» της περιόδου 1965 – 1978.
Το παρουσιάζουμε εδώ, έχοντας τονίσει τα κομμάτια εκείνα που αφορούν στην ομάδα μας.
Για να ξαναθυμηθούν οι παλιοί και να γνωρίσουν οι νεώτεροι…

"Στην πορεία του Παναθηναϊκού το 1971 μέχρι τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, τα ξένα ΜΜΕ του είχαν δώσει το προσωνύμιο «η ομάδα των επιστημόνων».
Η παρουσία ανθρώπων που σπούδαζαν, όπως ο Καμάρας στη Νομική και ο Σούρπης στην Ιατρική, έμοιαζε αρκετά «ξένη» ως εικόνα στον δυτικό ποδοσφαιρικό κόσμο, ο οποίος τότε ήταν ήδη αμιγώς επαγγελματικός.
Το 1975 αγωνίστηκε στην τότε Β’ Εθνική Κατηγορία των τριών ομίλων το Μοσχάτο.
Με εννέα παίκτες να σπουδάζουν σε ΑΕΙ, εύκολα έγινε η αγαπημένη ομάδα των… πολιτικών εφημερίδων, αφού ζούσαμε στην εποχή της μεταπολίτευσης.
Το ποδόσφαιρο τότε ήταν συνδυασμένο για πολλούς με την επτάχρονη δικτατορία, η οποία όπως κάθε απολυταρχικό καθεστώς, το είχε εκμεταλλευτεί με την ταυτόχρονη παρουσία της τηλεόρασης.
Όταν μάλιστα έπαιξαν αντίπαλοι οι «επιστήμονες» του Μοσχάτου, με τον Άγιο Δημήτριο, ο οποίος είχε επίσης τέσσερις παίκτες που σπούδαζαν στο πανεπιστήμιο, το παιχνίδι συγκέντρωσε όλα τα βλέμματα.
Μέχρι και συνεργείο από τη θρυλική «Αθλητική Κυριακή» πήγε σε εκείνο το ματς, κάτι πρωτόγνωρο για ματς «μικρών»!
Υπολογίστε ότι έληξε 6-5, (σημείωση δική μας - υπερ του Μοσχάτου) οπότε καταλαβαίνετε τον παροξυσμό που ακολούθησε.
Άρθρο στην «Αθηναϊκή» μιλούσε για το πόσο καλύτερο ποδόσφαιρο παίζουν οι πιο μορφωμένοι άνθρωποι και η «Ελευθεροτυπία» έγραφε για έναν αγώνα «που απενοχοποίησε την μπάλα».
Την υπερβολή την είχαμε πάντα στο αίμα μας σαν λαός.
Στατιστικά ποτέ δεν αποδείχτηκε πως κάποιος μορφωμένος αγωνίζεται καλύτερα από κάποιον αγράμματο!
Και όλες οι συζητήσεις κατά καιρούς είχαν ακραία παραδείγματα.
Οι περισσότεροι Βραζιλιάνοι ποδοσφαιριστές δεν ξέρουν να γράφουν το όνομά τους, αλλά ο Σόκρατες όχι μόνο ήταν μπαλαδόρος, αλλά και εξαιρετικός γιατρός.
Στη Λίβερπουλ της δεκαετίας του ’70, ο Στι Χάιγουεϊ σπούδαζε φυσικές επιστήμες και έγινε διδάκτορας πανεπιστημίου του Δουβλίνου και ο Γκρέηαμ Σούνες, σύμφωνα με ανθρώπους που τον ήξεραν σε νεότερη ηλικία, μούγκριζε αντί να μιλάει.
Και οι δύο ήταν σπουδαίοι παίκτες.
Ο Τζορτζ Μπεστ δεν μπόρεσε ουσιαστικά να τελειώσει το σχολείο και ο Γιόχαν Κρόϊφ έχει παραδεχτεί ότι τα δικά του γράμματα τα έμαθε στο πεζοδρόμιο της ζωής.
Το τι έκαναν και οι δύο με τη μπάλα στα πόδια δεν χρειάζεται να το εξηγήσουμε εδώ.

Η πρόσφατη νίκη επί της ΑΕΚ για το Κύπελλο αποτελεί για το Χαϊδάρι την κορυφαία στιγμή στην ιστορία του.
Το γεγονός ότι η ομάδα διαθέτει 13 φοιτητές σε ΑΕΙ είναι κάτι αξιοσημείωτο από μόνο του.
Και σε σύγκριση με τη δεκαετία του’70, αυτό που κάνει τη σημερινή ιστορία πιο ξεχωριστή είναι ότι τότε οι ποδοσφαιριστές χρειάζονταν τις σπουδές, ακόμα και αν αγωνίζονταν σε μεγάλες ομάδες, προκειμένου να εξασφαλίσουν το μέλλον τους.
Στη σημερινή εποχή όμως, τα νέα παιδιά που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο σε μεγάλο ποσοστό αυτό που ονειρεύονται είναι τα εύκολα χρήματα, τα γρήγορα αυτοκίνητα και ό,τι άλλο φέρνει η δημοσιότητα.
Στο εξωτερικό αυτό εδώ και χρόνια έγινε καθεστώς, σε σημείο που ο σερ Άλεξ Φέργκιουσον να γράψει στην αυτοβιογραφία του πως «το χειρότερο για τους μάνατζερ του μέλλοντος θα είναι ότι η δουλειά τους θα είναι να τιθασεύουν 20χρονους εκατομμυριούχους».
Η μετά-Μποσμάν εποχή δημιούργησε δεκάδες ατζέντηδες που ξεμυαλίζουν τα 18χρονα παιδιά και τις οικογένειές τους και με τη συνεχή ανανέωση των συμβολαίων είναι πια εύκολο κάποιος να χάσει το δρόμο.
Ξαφνικά νέα παλικάρια σε όλο τον κόσμο ενδιαφέρονται από το πρώτο τους συμβόλαιο για το πόσα λεφτά θα πάρουν και όχι για το τι προοπτικές καριέρας θα ανοίξουν.
Όταν ο Πάρης Γεωργακόπουλος αγνόησε το αποικιοκρατικό συμβόλαιο που του πρόσφερε ο Γιώργος Βαρδινογιάννης το 1991 και προτίμησε να κρεμάσει τα παπούτσια του στην καλύτερη ποδοσφαιρική ηλικία του, είχε ως μαξιλάρι το πανεπιστημιακό πτυχίο του.
Σήμερα οι πιο πολλοί παίκτες δεν ενδιαφέρονται να σπουδάσουν, μια και επαφίενται στην ποδοσφαιρική καριέρα τους για να εξασφαλίσουν το μέλλον τους.

Το 1975 αυτή δεν θα μπορούσε να είναι η επιλογή για τα παιδιά από το Μοσχάτο και το Μπραχάμι.
Στο Χαϊδάρι του 2006 διαπιστώσαμε ξαφνικά κάποια πράγματα που νομίζαμε ότι ανήκαν στο παρελθόν.
Κάποιες ανθρώπινες αξίες, που σε μια εποχή fast food σε όλα, νιώθαμε πως χάθηκαν για πάντα.
Η αφιέρωση της νίκης στον αείμνηστο συνάδελφο Τάκη Χαραλαμπίδη, ο οποίος είχε την ομάδα και την περιοχή μόνιμα στην καρδιά του, φανέρωσε και άλλες κρυμμένες πτυχές.
Το ποδόσφαιρο χρειάζεται πού και πού την ιστορία του Δαβίδ και του Γολιάθ, με τη νίκη του μικρού επί του μεγάλου.
Αλλά περισσότερο από αυτό, τέτοιες ευκαιρίες αναδεικνύουν τις μικρές ιστορίες που θα έμεναν κρυμμένες, αν δεν ερχόταν αυτή η βραδιά.
Ο επιστήμονας ποδοσφαιριστής ήταν πάντα ένα κλισέ.
Είναι σπάνιο και γι’ αυτό αναφέρεται περισσότερο.
Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα.
Και ακούγεται αρκετά ρομαντικό, στην εποχή των κινητών με blue tooth, των ipod και των MP3, να κοιτάς νέα παιδιά που κάνουν πράξη το αρχαιοελληνικό ρητό για υγεία στο νου και στο σώμα.
Κι επειδή είναι η εξαίρεση, αναγκαστικά ξαφνιάζει πιο πολύ".

Το δεύτερο κείμενο, στην ουσία έχει να κάνει με δύο διαφορετικά σχόλια.
Ένα, του πρόεδρου της ΑΕ Μοσχάτου, κ. Στέφανου Φαναρίτη που περιγράφει ότι το πώς μπορεί η αναπόληση του παρελθόντος να λειτουργήσει  ως πρόβλημα και γκρίνια στους σύγχρονους ποδοσφαιρικούς στόχους της ποδοσφαιρικής ομάδας του Μοσχάτου.
Το άλλο δικό μου (υπογεγραμμένο ως Mosxatoupolis), και περίπου ως σχόλιο στο …σχόλιο Φαναρίτη που παντρεύει τα πράγματα (νομίζω και ελπίζω)…
Να και τα δύο…

Στέφανος Φαναρίτης:
"Το ποδόσφαιρο δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται.
Δεν είναι μια μπάλα και 22 πόδια να την κυνηγάνε.
Πάνω από όλα είναι μια μάχη κατά της νοσταλγίας.
Κάθε ποδοσφαιρόφιλος παρακολουθεί μπάλα έχοντας στη φαρέτρα του μια ατάκα έτοιμη να εκμηδενίσει το παρόν:
«Παλιά ήταν καλύτερα» θέλει να πει.
Η γκρίνια έρχεται αυθόρμητα, αταβιστικά, μόλις δει κάτι στραβό, όταν κάτι δεν του αρέσει, τότε θα θυμηθεί κάτι που με την πάροδο του χρόνου έχει γιγαντωθεί σε κάτι μνημειώδες, έχει λουστραριστεί από τον χρόνο και έχει επανέλθει στο μυαλό του σαν ανείπωτο μεγαλείο."
Εγώ λοιπόν λέω οτι η φετινή ομάδα της ΑΕΜ αν δεν το έχει ήδη καταφέρει θα κάνει στο μέλλον το εξής καταπληκτικό!
Παίζοντας αυτό το απλό, όμορφο και φυσικά αποτελεσματικό ποδόσφαιρο, θα καταφέρει να εκμηδενίσει τη νοσταλγία του Παρελθόντος!!!
Και να θέσει το ερώτημα :
Μήπως πραγματικά είναι η καλύτερη ομάδα της ΑΕΜ όλων των εποχών;
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΟΣ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΕΤΣΙ...
ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΑΕΜ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ!!!»

Στέφανος Μπιζάνης:
«Ειλικρινά απολαμβάνω την πτήση στα ψηλά του συνονόματου και αναμφισβήτητα αγαπημένου μου Στέφανου (σημ. εννοώ τον κ. Φαναρίτη).
Λοιπόν, παιδιά που παίζετε σήμερα στην ομάδα, το όραμα του πρόεδρου σας και η αγάπη που σας δείχνει αξίζει (ανάμεσα στα άλλα) να είναι ένας λόγος να πάτ ε ψηλά την ομάδα και να νιώσετε την ευτυχία της προσωπικής επιτυχίας και ποδοσφαιρικής ανέλιξης.
Το αν μπορείτε να γίνεται μία από τις καλύτερες ομάδες που ποτέ είχε το «ΜΟΣΧΑΤΟ», η απάντηση θα δοθεί από τα πόδια σας, την εξυπνάδα σας και από το ομαδικά οργανωμένο και ποιοτικό παιχνίδι σας.
Αλλά την Νοσταλγία μην προσπαθείτε να την σκοτώσετε.
Θα είναι και άδικο (γιατί πρόκειται για την ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ αλλά και πρακτικά αδύνατο (γιατί είναι η ενθύμηση άλλων εποχών).
Ότι έχετε να κάνετε, κάντε το για το ΤΩΡΑ.
………
Την Κυριακή έχουμε έναν νέο αγώνα.
Το μυαλό μας να στραφεί εκεί, ώστε και να νικήσουμε και να ικανοποιήσουμε τους φίλους της ομάδας».

Ελπίζω το μήνυμα του άρθρου να έγινε κατανοητό.

7 σχόλια:

  1. ειλικρινά αγνοούσα ότι η ομάδα εκείνη ειχε γίνει τόσο διάσημη. πεστε με χαζή, αλλά νοιώθω πολύ ικανοποιημένη γιατί αγαπάω την πόλη που γεννήθηκα.
    Κάθε έπαινος σ αυτην είναι δική μου χαρά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο κύριος Φαναρίτης μάλλον τα λέει επειδή είναι πρόεδρος και θέλει να δείξει ότι στην προεδρεία του πέτυχε εκεινο και το αλλο. Παλιά μπορεί να ήταν και χειρότερα κάποιες φορές σαν και τους πατεράδες μας που ζήσανε στερημένα. Απλά θυμάται κάποιος τα παλιά με νοσταλγία νομίζω επειδή είναι κομματι της ζωής του. Οχι βέβαια ότι καποιοι δεν μπορούν να κανουν παιχνίδι μ αυτο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δεν ήξερα για το κείμενο του Σωτηρακόπουλου και μέσα από αυτό έμαθα άγνωστα πράγματα για τον ΑΟΜ. Πάντως να πω ότι κάθε εποχή της ομάδας έχει την δική της αξία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Α! Ρε Φωστηράρα! Λυπάμαι παιδιά αλλά την ιστορία του ΦΟΝΕΑ δεν τη φτάνετε με τίποτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Φίλε υπάρχει πάρα πέρα και η ιστορία του Ολυμπιακού ή του Παναθηναϊκού ή της ΑΕΚ, ας πούμε. Κάθε ομάδα με τα δικά της. Τιμούμε τον Φωστήρα, αλλά εμείς δεν τον ζηλεύουμε. Απλά αγαπάμε το δικό μας σπίτι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Φίλε Στέφανε συμφωνώ με όσα γράφεις. Ο ανταγωνισμός πρέπει να είναι θετικός. Να ξεπερνάς τα παλιά κατορθώματα και όχι να τα μεταχειρίζεται κάποιος με πονηρό τρόπο. Εγώ και συναισθηματικά, αλλά και λογικά πιστεύω ότι η ομάδα των Καρακίζη, Κασιδιάρη, Μπιζάνη, Κίτσου, Γεωργιάδη κλπ είναι μακράν όλων των άλλων. Αυτό ομως δεν μειώνει την τωρινή ομάδα που με τον Πολυκράτη που την είδα είναι μια πολύ καλή ομάδα. Όσο για το φίλο από το Φωστήρα, ας θαυμάζει τον 'φονέα' και εμείς την 'ομάδα των επιστημόνων'. Έτσι πρέπει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. φιλος του ποδοσφαιρου.οκαθενας εχει την τρελα του με την ομαδα που υποστηριζει η καψουρα ομως προερχεται απο το τοπι.Α Ε Μ ΝΑ ΞΕΡΕΤΕ ΕΡΧΟΜΑΣΤΕ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια