Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

Της Παναγιάς στην Σκυροπούλα

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ : Ο ΜΗΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

Η μεγαλύτερη Θεομητορική γιορτή είναι για τον Ορθόδοξο κόσμο, η Κοίμηση  της Θεοτόκου.
Παντού σ όλη την Ελλάδα και την απανταχού Ορθοδοξία γιορτάζεται μεγαλόπρεπα η ημέρα που τελείωσε ο γήινος δρόμος της Παρθένου Μαρίας και σύμφωνα με την παράδοση άρχισε η μετάβαση σε μια άλλη διάσταση της αιώνιας ζωής....
Δεν υπάρχει γωνιά της Ελληνικής γης, είτε στην ηπειρωτική Ελλάδα  είτε στα νησιά που τον Δεκαπενταύγουστο να μην έχει γιορτή μια εκκλησιά με τα όνομα της Παναγιάς.
Γιορτές που όποιος έχει την τύχη να  ζήσει, ειδικά σε νησιά η ξωκλήσια, του μένουν χαραγμένα για  πάντα στο νου.
Μια τέτοια ανεπανάληπτη γιορτή της Παναγιάς έχω ζήσει σε μια βραχονησίδα.
Το 1965 ταξιδέψαμε με το σύζυγο μου, 25χρονα παιδιά τότε στην Σκύρο.
Η αγάπη μας για τα Σκυριανά σαλόνια, τα ξυλόγλυπτα της παράδοσης μας πήγαν εκεί!
Τα θαυμάζαμε, όπως κάθε παραδοσιακό, κι έτσι αποφασίσαμε να πάμε να  τα περιεργαστούμε κι από κοντά!
Τότε ο κόσμος έκανε μεγάλες διακοπές (ένα μήνα) και η οικογένεια με παιδιά περισσότερο.
Με εφόδια τα εργαλεία ψαρικής μας κι ένα 5χρόνο παιδί, ξεκινήσαμε και  μετά από ένα αρκετά κοπιαστικό ταξίδι φθάσαμε στο νησάκι της Σκύρου.
Ασφαλώς καμιά σχέση δεν έχει με το σημερινό νησί.
Φθάσαμε στο μικρό λιμανάκι Λιναριά κι από εκεί ένα μικρό παλιό λεωφορείο μας ανέβασε στη Σκύρο, την πρωτεύουσα.
Ένα ξενοδοχείο υπήρχε, αλλά εμείς προτιμήσαμε το σαλόνι ενός σπιτιού παλιού, όπου κρεβάτια μας θα ήταν 2 καναπέδες κι ένα ράντζο φορητό, για το παιδί!
Αρχοντικά πράγματα.
Ήταν στο  κέντρο της παραλίας.
Η σημερινή ανάπτυξη δεν υπήρχε, …μετά από τον δρόμο τον κεντρικό, μόνο απέραντα χωράφια.
Τώρα βλέπω πως όλη  η  περιοχή είναι πυκνοκατοικημένη.
Ο  μανάβης μ ένα γαϊδουράκο με την πραμάτεια του έφερνε και διαλαλούσε τα καλούδια του κάθε πρωί.
Στη γωνιά του δρόμου μας ένα μικρό μπακάλικο της εποχής με τα πάντα μέσα.
Ένα παραθαλάσσιο καφενεδάκι  π  αγνάντευε το  Αιγαίο, με λουκούμι και καφέ, αλλά και τάβλι για τους πιστούς, κ ι ένα μακρινό ταβερνάκι στην παραλία, της Κοκαλένιας το λέγανε, μέσα στη θάλασσα, πηγαίναμε ξυπόλυτοι περπατώντας μέσα στην άμμο!
Τ’ απόγευμα θαυμάζαμε τα ξυλόγλυπτα αλλά και τα παλιά σπίτια.
Σκέτα καλλιτεχνήματα μέσα στην πόλη.
Αίφνης  ακούμε ένα απόγευμα τον Ντελάλη με μια κουδούνα να βροντοφωνάζει: Αύριο της Παναγιάς, όσοι θέλετε δωρεάν χαράματα θα φύγει το ψαροκάικο του κυρ Παντελή για Σκυροπούλα, φαγητό, ναύλα, δωρεάν, επιστροφή το βραδάκι…
Χωρίς χάσιμο, αμέσως δηλώσαμε σχετικά, κανονίσαμε ποιός θα έρθει να μας πάρει (μια  παλιά μοτοσυκλέτα)!
Ρωτήσαμε σχετικά τους  ντόπιους αν είναι κοντά το εκκλησάκι της Παναγιάς, …μας είπαν «ναί, εδώ πα»!!!
Πρωί -  πρωί με τη δροσούλα ξεκινήσαμε, εμείς, ο ιερέας, 5 άνθρωποι της εποπτείας της εκκλησούλας και ένα  ζευγάρι νέων Άγγλων.
Το  πλεούμενο ψαροκάικο έμοιαζε με ένα αυγό τεράστιο.
Ένα μονόχωρο πελώριο αμπάρι με μεγάλη καταπακτή, όπου στο κατάστρωμα μόνο καθιστός  μπορούσες να κάτσεις κάτω στα σανίδια!
Το χέρι σου απλώνοντας ακουμπούσε τη θάλασσα!
Σκυροπούλα λοιπόν!  
Μια βραχονησίδα άδενδρη με μόνο θάμνους, 4 μίλια δυτικά της Σκύρου και το έδαφος όλο σχιστόλιθους… η πρόσβαση δύσκολη…
Έμοιαζε με το κέλυφος μιας χελώνας που έπρεπε να φθάσουμε στην κορυφή, στο εκκλησάκι.
Περπατώντας με τα  τέσσερα (!) - κι ο ιερέας μαζί μας – σε μια ώρα και μισή, φθάσαμε την κορυφή, αφού από το σχιστόλιθο είχαν φύγει οι πατούσες από τις κάλτσες του ανδρός μου κι εμένα ένας σχιστόλιθος μου έκοψε τη  φούστα στα δύο κι έμεινα μ ένα κουρέλι (ευτυχώς την κατάσταση έσωσε το μαγιό μου!
Σ αυτές τις στιγμές τα νιάτα δεν στέκονται σε τέτοιες λεπτομέρειες!
Φθάνοντας στο ταπεινό ξωκλήσι, στο κέντρο του πουθενά, μια καμπανούλα απέριττη μας καλωσόριζε!
Με παγωμένο νεράκι να  πλυθούμε από το πηγάδι του, μας περίμεναν από βραδύς και άλλοι της εποπτείας!
Ετοίμαζαν φαγητό.
Αφού συνήλθαμε κι αγναντεύαμε την απεραντοσύνη του γαλάζιου, μπήκε ο ιερέας ν αρχίσει η λειτουργία....
Ευλογητός...
Αγνάντευες από το μικρό παραθυράκι του το  γαλάζιο τα’ ουρανού και της θάλασσας και μαζί με την ευωδία από το μοσχολίβανο, ακούγοντας τα θεϊκά λόγια, κατανοούσες την αισθητική αντίληψη της Ορθοδοξίας και τη μοναδικότητα της.
Μεγάλη κατάνυξη αλλά και μεγάλη ευλάβεια αισθάνονται όλοι οι Έλληνες για την Παναγιά τους.
Στα δύσκολα εκεί καταφεύγει ο νους τους.
«Πανάγια Θεοτόκε, βοήθει ημίν»…
Ένα πλούσιο γεύμα με πιλάφι κι αγριοκάτσικο μας περίμενε, και τυρί ντόπιο, το κρασί ήταν προσφορά του καπετάν Παντελή.
Η  παραδοσιακή αρτοκλασία εσυνοδεύετο από ένα τεράστιο κομμάτι πεντανόστιμου ψωμιού με μπόλικο καφέ!
Δροσίζοντας η ημέρα πήραμε σιγά - σιγά την κατηφόρα ακόμα πιο πολύ προσέχοντας.
Δεν είχε μόλο… κατευθείαν από το σχιστόλιθο στο ψαροκάικο!  
Ωστόσο όλοι βουτήξαμε όπως είμαστε στα γαλάζια νερά, δροσιστήκαμε για τα καλά και όταν φθάσαμε στο λιμανάκι της Σκύρου, ένα φεγγάρι που έμοιαζε ήλιος μας φώτιζε, όπως είχε φωτίσει και τις ψυχές μας η γιορτή αυτή, κι έμεινε στη μνήμη μας χαραγμένη ως τώρα, με τον λόγο του ιερέα ν  αντηχεί ακόμα...
Παναγιά των θλιβομένων, η χαρά, το φως της οικουμένης, Χριστιανών η δύναμις, Ελπίς απελπισμένων.

10 σχόλια:

  1. Εξαιρετική διήγηση. Μπράβο κ. Ιωαννίδου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η ιστορια σας μεταφερει τον αναγνωστη σε εποχες
    νοσταλγικες για τους μεγαλυτερους και ονειρικες
    για τους νεωτερους .Χρονια πολλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νανα ,Χρονια πολλα , keep walking !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στέφανος Μπιζάνης16 Αυγούστου 2012 - 10:18 π.μ.

    Παπαδιαμάντειος αφήγηση!
    Μπράβο Νανά.
    Και κάτι πραγματικό, μιάς και αναφέρθηκες στην κυρα-Κοκαλένια...
    Γύρω στο 1990-91 είχα επισκεφθεί την Σκύρο.
    Φτάσαμε στο νησί χωρίς να έχουμε κλείσει ξενοδοχείο.
    Είδαμε και πάθαμε με την παρέα μου, και είχαμε αρχίσει να κάνουμε σχέδια γιά ύπνο κάτω από τα αστέρια!....
    Την λύση έδωσε συνάδελφος μου στην εργασία μου που ήταν Σκυριανός. Ο καλοκάγαθος Κώστας Φεργάδης.
    Μας έστειλε να μείνουμε μέσα στην άμμο του Μώλου όπου η γυναίκα του (η συχωρεμένη πιά, η Μαρία) είχε ένα μικρό σπιτάκι, δίπλα ακριβώς στην ταβέρνα της αδελφής της που αναφέρει η Νανά Ιωαννίδου!!!
    Η Μαρία, ήταν κόρη της υπέρβαρης Κοκαλένιας, που ήταν αναλόγως των κιλών της καλή και φιλόξενη.
    Το σπίτι της Κοκαλένιας ανοιχτό και φιλόξενο είχε δεχτεί πλήθος προσωπικοτήτων που πέρασαν από αυτή τη γωνιά της Σκύρου.
    Ο Στρατής Τσίρκας, ο Ανδρέας Παπανδρέου "με την Μαργαρίτα και τα παιδια"...
    Ειδικά για τον Ανδρέα (που βρισκότανε εκεί σε περιοδεία ως στέλεχος της Ένωσης Κέντρου) μου διηγήθηκε ότι της τον στείλανε να τον βολέψει για ύπνο.
    Πεινάσανε οι Παπανδρέου, αλλά η Κοκαλένια δεν είχε τίποτα να τους προσφέρει μέσα στη χειμωνιάτικη νύχτα εξόν από αυγά.
    Μούτρωσε η Μαργαρίτα, αλλά ο Ανδρέας την επέπληξε και κάλεσε όλους να φιλήσουν το χέρι της Κοκαλένιας και να την ευχαριστήσουν για το δείπνο!!!
    Ποτέ δεν θα ξεχάσω την φιλική συμπεριφορά, την φιλοξενία και τα τραταρίσματα της Κοκαλένιας και του Καπετάνιου (του άντρα της) που μέσα σε κακοκαιρία βγήκε στη θάλασσα με κατεύθυνση προς Σαμοθράκη για να βρει κόκκινο βασιλικό αστακό, γιατί δεν μπορούσε να φύγω από το νησί και να την έχω "βγάλει" με ψαρέλια και κάβουρα σούπα...
    Από την Κέρκυρα, Χρόνια Πολλά σε όλους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. @ Ανώνυμος16 Αυγούστου 2012 10:43 π.μ.
    Το σχόλιο σου [...... ΠΑΡΑΜΎΘΙΑ] διαγράφεται.
    Όταν σε ένα τόσο όμορφο χρονογράφημα, όπως αυτό της κ. Ιωαννίδου, δεν έχεις να πεις τίποτα, αξίζει περισσότερο να σιωπάς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @ Ανώνυμος16 Αυγούστου 2012 10:37 π.μ.
    Το σχόλιο [...... Πάλλει άλλοι μας πρόλαβαν ...... πάντα τέτοια] διαγράφεται ως άσχετο του θέματος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Πράγματι μια όμορφη διήγηση
    από την κ. Ιωαννίδου.
    Μου άρεσε πολύ.
    Αλλά διαβάζοντας προς το τέλος
    την στιγμή της παράκλησης προς την Παναγιά,
    σκέφτηκα τον Σαμαρά μπροστά στην εικόνα.
    Πως είναι δυνατόν να πιστέψω
    ότι παρακάλεσε για την σωτηρία των Ελλήνων
    όταν τους δίνει πακέτο στο σφαγείο της ΕΕ;
    Τι μπορεί να της ζητήσανε
    ο Βενιζελος και ο Κουβέλης
    πέρα από τη σωτηρία των τομαριών τους;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. νανα ιωαννιδου22 Αυγούστου 2012 - 3:49 μ.μ.

      Φιλτατε Ελληνοδιδασκαλε
      Οι συγκεκριμενοι δεν εχουν ουτε ιερο ουτε οσιο
      εξ αλλου ανηκουν σε groups ειδικα και ειναι εχθροι τοσο της ορθοδοξιας οσο και του Ελληνισμου , διαπιστευμενοι στην καμορα
      του παγκοσμιου χρηματος!

      Διαγραφή
    2. ΠΡΟΥΤΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣΣ.... Η ΟΛΙΒ

      Διαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια