Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

Στίχοι που στοίχειωσαν
και μας φοβίζουν

Μέχρι και πριν από 2-3 χρόνια όταν άκουγα τραγούδια «πολιτικά», του Θεοδωράκη ή τραγούδια της φτωχολογιάς του Ξαρχάκου σε κάποιες ραδιοφωνικές αφιερώσεις ή σε ξεχασμένη «κασέτα» σε παλιά ταβέρνα, μου φαίνονταν τόσο μακρινά και άκαιρα - έως αστεία.
Όχι  γιατί ήταν παλιά, όσο γιατί το ύφος τους και οι στίχοι τους δε με εξέφραζαν καθόλου. 
Με την «κυρία καβουρίνα» μια χαρά διασκέδαζα και ας ήταν ακόμα πιο παλιό.
Οι μνήμες από αυτά τα τραγούδια περί ρωμιοσύνης και φτωχολογιάς υπήρχαν γιατί στις δεκαετίες 70 και 80, αυτά τα τραγούδια μίλαγαν στη ψυχή μας, μιας και οι περισσότεροι της γενιάς μου ήμασταν στρατευμένοι - με πρόσφατη την ανάμνηση της Χούντας και την εξέγερση του Πολυτεχνείου. Κάποιοι μάλιστα κοιμόμασταν με το στρατιωτικό αμπέχωνο και το ασορτί μποτάκι - τόσο της μόδας στην αριστερή νεολαία - μήπως και γίνει η επανάσταση και μας βρει στον ύπνο.
Μετά θεωρήσαμε ότι είχαμε κατακτήσει τα αυτονόητα, δημοκρατία, ελευθερία λόγου και απόψεων, δικαίωμα στη δημόσια παιδεία, δικαίωμα στην εργασία, κατοχύρωση εργασιακών δικαιωμάτων και ίσες ευκαιρίες στην ευημερία.

Και σιγά-σιγά επαναπαυμένη και εγώ, όπως και πολλοί σαν εμένα - ευτυχώς όχι όλοι - άλλαξαν τα ακούσματά μου και το περιεχόμενο των αναγνωσμάτων μου.
Ενώ χαιρόμουν να ακούω την «αφιλότιμη» με τον Στράτο Διονυσίου και τις «βεργούλες» με τον Μπιθικώτση στα παρεϊστικα Σαββατόβραδα, άλλης γενιάς και κουλτούρας τραγούδια, δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα ακούσω πια το τραγούδι «φτωχολογιά για σένα κάθε μου τραγούδι…….». 
Ήταν τόσο ξένοι και μακρινοί οι στίχοι του.
Λίνα Νικολακοπούλου και Κραουνάκη, μελοποιημένα του Καββαδία από Μικρούτσικο, ταίριαζαν μια χαρά στην εποχή των τελευταίων δεκαετιών στους απόμαχους επαναστάτες. 
Όχι γιατί όλοι γίναμε πλούσιοι - είναι ψέμα ότι όλοι ζούσαμε πλούσια ξοδεύοντας πάνω από τις δυνάμεις μας - αλλά γιατί ζούσαμε την εικονική πραγματικότητα ότι είμαστε όλοι εν δυνάμει εύποροι.
Η νοοτροπία του μικροαστού που τόσο κοροϊδεύαμε στη δεκαετία του 80 έγινε τόσο φυσική που έγινε ένα με το πετσί μας.
Όταν μία μέρα, αρχές του 2010 που βλέπαμε την καταιγίδα να έρχεται πάνω μας, άκουσα στο ραδιόφωνο τη «Δραπετσώνα» - όχι σαν αφιέρωμα στους δημιουργούς της αλλά σε κανονική ροή πρωινού προγράμματος - μου φάνηκε λιγότερο άσχετο και τότε άρχισα να φοβάμαι.
Καλοκαίρι του 2011 ακούγοντας το «η πλατεία ήταν γεμάτη με το νόημα που χει  κάτι από τις φωτιές» του Σαββόπουλου και βλέποντας την πλατεία Συντάγματος γεμάτη από κόσμο προδομένο, δε με ξένισε και φοβήθηκα πάλι.
Αρχές Χειμώνα του ίδιου έτους, όταν άκουσα στίχους του Οδυσσέα Ελύτη από το ξεχασμένο Άξιον Εστί, μου ακούστηκε τόσο οικείο που φοβήθηκα πιο πολύ.
«Μόνος κυβέρνησα την θλίψη μου……
 προδόθηκα κι απόμεινα στον κάμπο μόνος
το μήνυμα που  σήκωνα τ’άντεξα μόνος…..
 της πατρίδας μου πάλι ομοιώθηκα
μες στις πέτρες άνθισα και μεγάλωσα
των φονιάδων το αίμα με φώς ξεπληρώνω
μακρινή Μητέρα Ρόδο μου Αμάραντο……..»

Όταν την εποχή του life style άκουγα το «άπονη ζωή μας πέταξες στου δρόμου την άκρη, μας αδίκησες, το κρίμα μας βαρύ μας γέννησες φτωχούς με την καρδιά γεμάτη στεναγμούς…» απότεινα φόρο τιμής στον Παπαδόπουλο και Ξαρχάκο και γρήγορα το άλλαζα για να για να ακούσω το «η σωτηρία της ψυχής είναι μεγάλο πράγμα» που με εξέφραζε περισσότερο.
Ποτέ δε πίστευα η «μωρή» ότι θα άκουγα ξανά το «θα ποτίσω μ’ένα δάκρυ μου αλμυρό τον καιρό, πικρά  καλοκαίρια έμαθα κοντά σου να περνώ. Νεκρά περιστέρια γέμισε η αυγή τον ουρανό» και διαβάζοντας για αυτοκτονίες απελπισμένων συνανθρώπων μου θα ένοιωθα τους στίχους πολύ περισσότερο από την εποχή που από ιδεολογία τους άκουγα.
Γεμίσαμε τα δύο τελευταία χρόνια από φτωχούς, νεόπτωχους, άστεγους, νεοάστεγους, έγινε η εργασία απασχόληση για να καταλήξουμε άνεργοι, έγινε η πρόνοια του κράτους φιλανθρωπία και συσσίτια του Δήμου και της Εκκλησίας κάνοντας την αρχοντιά ενός λαού εξαθλίωση και αναξιοπρέπεια και γέμισαν πάλι τα ακούσματά μας από ξεχασμένα τραγούδια με «ξεπερασμένους» στίχους.
«Χειμώνας και κρατάει πολύ
κι ‘η νύχτα όλο μακραίνει
τσακάλι πέφτει στο μαντρί
και τρώει και δε χορταίνει»
Αλλά πρώτα ήρθαν τα γεγονότα και μετά θυμήθηκα και εγώ μαζί με πολλούς την αλήθεια αυτών των στίχων.

Μα σήμερα ξύπνησα με δαίμονα στην ψυχή μου το ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη «ο Φωτεινός».
Εξελίσσεται το 1357 την περίοδο της Ενετοκρατίας στη Λευκάδα και ο Φωτεινός αφού αγωνίστηκε για πολλά χρόνια σαν Κλέφτης εγκαταλείπει το σπαθί για να το αντικαταστήσει με το αλέτρι της ειρηνικής ζωής.
Υπομένει τη σκληρότητα του Βενετού δυνάστη, μα μια μέρα εναντιώνεται και κτυπά με τη σφεντόνα του τα σκυλιά του άρχοντα που καταστρέφουν τις φυτείες των χωρικών.
Ο αφέντης διατάζει να του συντρίψουν τα δάκτυλα του χεριού που τόλμησαν να κτυπήσουν τα «αρχοντικά» σκυλιά, με το σφυρί…..
«…εσύ μου πετροβόλησες, παλιόγερε χωριάτη
  τα δυο μου τα λαγωνικά;  -Μόνος εγώ κι όχι άλλοι.
-Μίλα μου ταπεινότερα. Λύγισε το κεφάλι
 προσκύνα τον αφέντη σου, ξεσκλιάρη, διακονιάρη.
 Αυτό το χώμα που πατώ, οι πέτρες, τα νερά σου,
 ήμερο κι άγριο κλαρί, τ’αγέρι σου, η ψυχή σου,
 τα ζωντανά σου, τα παιδιά, το αίμα σου, η τιμή σου
όλα δικά μου, μάθε το.
Τώρα θα ιδής παλληκαρά. Ακούστε με σύντροφοι
Να μας πλερώσει τα σκυλιά με τα καματερά του
και για την τόλμη πώλαβαν τα πέντε δάκτυλά του
να σφεντονίσουν κατ’εμάς, εκεί στο χερουλάτη
να συντριφτούν με το σφυρί…..Σ’αρέσει ζευγολάτη;»

Σ’ όποιον φαίνεται πολύ μακρινό και υπερβολικό και βγαλμένο από ένα παρελθόν όπου άνθρωποι ζούσαν ως δούλοι και δούλους γεννούσαν χωρίς να μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα τους παρά μόνο με το αίμα τους, σ’αυτόν θυμίζω αυτό που και εγώ για πρώτη φορά σ’αυτά τα τελευταία χρόνια θέλω να προλάβω να συνειδητοποιήσω πρίν έρθει μ’αυτούς τους στίχους.
Γιατί έρχεται το τρίτο μνημόνιο και οι ΕΙΔΙΚΕΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΖΩΝΕΣ.
Και φοβάμαι πιο πολύ από ποτέ.

..................
Φωτογραφία από τον xipeteon (http://www.flickr.com/photos/xipeteon)

17 σχόλια:

  1. νανα ιωαννιδου25 Ιουλίου 2012 - 5:08 μ.μ.

    Αγαπητε CRISA!
    H Eλλαδα παντα πορευθηκε με λειωμενα δακτυλα !
    Οσο χρονια ζω αυτο καταλαβαινα .Τωρα η καταρρευση μας θα ειναι βασανιστικη και εξευτελιστικη απο ελλειψη ηθικου ερεισματος
    Πρωτα χρεωκοπησαμε ηθικα κι επειτα οικονομικα
    Τωρα τι να πουμε ο Tempora o Mores ! Ειναι
    αργα .Τα εγγονια μας ειναι στα ξενα ,εμεις θα φυτοζωουμε ως το τελος ,και μια αλλη Βαλκανικη ειναι ante portas !
    Mε ειδικες οικονομικες οπως γραφετε ζωνες και ενα τριτο μνημονιο .Ελληνες ,Aufwiedersehen !
    (Η δομη του κειμενου εξαιρετικη )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εχω ξαναδιαβάσει Μοσχατούπολη. "Φαν" είναι κυρίως ο άντρας μου. Μου το διάβασε πριν λίγο και ειλικρινά ανατρίχιασα, καλόντας με με το κείμενο σου να "ξαναθυμηθώ".
    Σας αρέσει ζευγολάτες; Πρέπει να αποκριθούμε ΑΜΕΣΑ.
    Όσο για το άρθρο σου CRISA (από το Χρύσα;) σε συγχαίρω ειλικρινά.

    Μαρία Ντούλια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. *_* βιλγάτορας25 Ιουλίου 2012 - 8:19 μ.μ.

    Ε Ξ Α Ι Ρ Ε Τ Ι Κ Ο.
    Ζήσαμε αφελώς την γλυκειά γοητεία της εύπορης ζωής. Τώρα που φοβόμαστε πόσο θα κρατήσει η παραλυτική δύναμη του φόβου?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Απο την αρχή ένοιωσα ότι με όσα έγραφες ξεκλειδωνότανε το μυαλό μου. Καλύτερα να πω ότι άνοιγε μιά χαραμάδα και βγαίνανε οι σκέψεις και όσα έχω στο μυαλό μου. Μια προοπτική θέλω όμως. Να κάνω κουράγιο και να τους καταστρέψω. Δεν θέλω να τους σταματήσω ή να τους ρίξω από την κυβέρνηση. Να τους καταστρέψω θέλω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί βγάζεις τόση κακία???

      Διαγραφή
    2. Οχι κι άδικα!

      Διαγραφή
  5. Crisa, από το επαναστατικό army look και τον ύπνο με το ένα μάτι μισάνοιχτο και τα δυό πόδια ντυμένα στην αρβύλα πως φτάσαμε στην θεώρηση ότι όλα είχαν λυθεί; Σ' αυτό δεν στάθηκες αναλυτικά και έχει μεγάλη σημασία το πως ξεγελαστήκαμε. Το ποιοί και το γιατί το ξέρουμε. Είναι σημαντικό να μάθουμε το 'πως' - γιατί συνεχίζουν να μας αναγκάζουνε να είμαστε 'ξεγελασμένοι' ώστε να δρομολογήσουνε ένα τρίτο Μνημόνιο και κυρίως να εφαρμόσουνε τις ΕΟΖ, δηλαδή τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες. Πρώτοι στόχοι η Θράκη και η Ανατολική Μακεδονία. Σκοπός η εφαρμογή αποικιοκρατικών καταστάσεων και γιατί όχι η δημιουργία μπανανιών όπως αυτή του Κοσόβου ή των Σκοπίων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Μοσχατούπολη είσαι μια όαση μέσα στην κάψα του αθηναϊκού καλοκαιριού και στον ορυμαγδό των αντεγκλήσεων ανάμεσα σε Ντέϊλη και κάποιον Ναυπλιώτη, των ακατάσχετων και απαράδεκτων δηλώσεων και απειλών του προέδρου του ΑΟΜ, των γελοιοτήτων περί κουνουποψεκασμών και κατορθωμάτων Μπούτση στα αθλητικοδημοτικά, των 'επιτευγμάτων' της Παπαχρήστου και του Χονδροκούκη, των προσπαθειών εισβολής και νέου καρεκλομανιού στην πλατεία και δε συμμαζεύεται. Χρειάζεται όλοι μας να αναλογιστούμε ΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ για πάρτι μας. Και θα συμφωνήσω με το πνεύμα του @ Ανώνυμος 25 Ιουλίου 2012 9:31 μ.μ. Χρειάζεται αντίσταση ακόμα κι αν δεν καταφέρουμε να τους καταστρέψουμε. Καλό υπόλοιπο σε όλους και κομμένες οι μ…….

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Στέφανος Μπιζάνης26 Ιουλίου 2012 - 7:21 μ.μ.

    Με χαρά από την Λευκάδα χαιρετίζω το νέο σου κείμενο.
    Αλλά με προβληματισμό και περισυλλογή διαβάζω το περιεχόμενό του. Όπως σου έγραψα και στο email που σου έστειλα αποτέλεσε κεντρική συζήτηση σε cafe του Νυδριού φτάνοντας στο τέλος άλλοι να δηλώνουν μια συφερντολόγικη υποταγή και άλλοι διάθεση πλήρους ανυπακοής. Τούτη τη στιγμή έχοντας μόλις γυρίσει από κολύμπι μέσα σε φοβερή θαλασσοταραχή από τους Εγκρεμούς, θα γράψω μοναχά τούτους τους στίχους από τους "Δυναμίτες" του Θ. Ρακόπουλου

    ....................

    «Οι θάνατοί μου, έτσι που πάει τώρα τελευταία,
    έρχονται κάθε δυό – τρεις μήνες, σταθεροί σαν οδοντίατροι,
    και με διαπιστευτήρια πως θα επιστρέψουν,
    ευχαριστώντας για την φιλοξενία»

    ....................

    «Πόσο φτωχοί είστε, πόσο λίγοι.
    Δεν ακούτε, στην άκρη του σπηλαίου με τα στάσιμα νερά,
    που σκάνε στους βυθούς υπόκωφα οι δυναμίτες,
    κι απ’ έξω η σειρήνα του σχολικού,
    με τραγούδια, με κασέτες, με άει στο διάολο κωλόπαιδα,
    θα μας πάει φυλακή η σπηλαιολογική εταιρεία»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. και γραφει ο κουράκης βΑυτό λοιπόν παθαίνει κανείς όταν μπερδεύει τα άρθρα και τις ποιητικές ενατενίσεις με την πολιτική, όταν ανάμεσα στις ρομαντικές μνήμες μπαίνει εμβόλιμα ο βάρβαρος ρεαλισμός της καθημερινότητας στη Βουλή. Το αποτέλεσμα είναι ενδεικτικό για το πόσο κακό μπορεί να κάνουν το βουλευτιλίκι και η συνταγματική αναθεώρηση σε έναν ποιητή: «Η βροχή δεν είναι ποτέ ανορθόγραφη / η καμπύλη σου δεν επιδέχεται συνταγματική αναθεώρηση / μόνο το κερί ανανεώνεται / για να φωτίζει με το άχραντο φως του / και την καμπύλη και τη βροχή». Η σκληρή καθημερινότητα των εσωκομματικών συγκρούσεων βλάπτει καθώς φαίνεται σοβαρά την ποιητική λίμπιντο. Ιδού και η απόδειξις: «Ποτέ η βία δεν θα κουλουριάζεται σαν οχιά στη βάλανο», όπως αντίστοιχα «ποτέ ο κόσμος θα σκάσει στην πυροστιά σαν κάστανο»!… Τα πολιτικά και κομματικά αδιέξοδα επιφέρουν σύγχυση ταυτότητας: τότε ο ποιητής θυμάται τον γιατρό που κατοικεί μέσα του και που γνωρίζει καλά τι σημαίνει η ανατομία και η σύγκρουση των φύλων. Τότε είναι που η ποίηση του Κουράκη απογειώνεται: «Δεν είναι ότι κόβω τα στήθη μου / για να συναντηθώ / μαζί του / είναι ότι εκείνος ξεριζώνει το αιδοίο του / και γίνεται ένα μαζί μου / σε παραλληλία αφής».
      Οσο ανήκουστο κι αν ακούγεται, η ποίηση αυτή υπάρχει, έχει καταγραφεί και περιλαμβάνεται αυτούσια στην τελευταία συλλογή του Τάσου Κουράκη με τον τίτλο «Ιερωτικόν» (από τις εκδόσεις Ιανός). Με αποκορύφωμα το γεμάτο ερωτικό οίστρο και πολλαπλούς συμβολισμούς ποίημα: «Ενώναμε τα αιδοία μας καταργώντας την εσοχή της και την εξοχή μου / κατακτώντας την παλινόρθωση του ανδρόγυνου / όπου ο άνδρας αποκτά αιδοίο χωρίς εξοχή και η γυναίκα εσοχή με πλήρωση / Ετσι που ο άνδρας γράφεται πλέον με Αλφα κεφαλαίο και η γυναίκα με Θήτα κεφαλαίο
      ουλευτής του συριζα.

      Διαγραφή
  8. Τους παραπάνω στίχους τους έχει ο γράψει ο κ. Κουράκης βουλευτής το0υ ΣΥΡΙΖΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Στέφανος Μπιζάνης26 Ιουλίου 2012 - 8:16 μ.μ.

    Αν οι σχολιαστικές παρεμβάσεις στις 7:32 και στις 7:34 αφορούν στους στίχους που ανάφερα στο σχόλιο μου, είναι του Θοδωρή Ρακόπουλου. Έτσι τουλάχιστον με διαβεβαιώνει το έντυπο στο οποίο έτυχε να τους διαβάσω και να τους αποτιμήσω θετικά. Δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω το πολύ καλό "Μηνιαίο Ανεξάρτητο δημοσιογραφικό και πολιτικό περιοδικό" UNFOLLOW (#7, Ιούλιος 2012) το οποίο μπορείτε να προμηθευτείτε έναντι μόνον 5 ευρώπουλων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ν.υ.χ.τ.ο.λ.ο.υ.λ.ο.υ.δ.ο27 Ιουλίου 2012 - 3:51 μ.μ.

    Δεν ξέρω γιατί μου έρχονται στο νου οι Λωτοφάγοι! Δεν έχω ακούσει ακόμα ότι ο βασιλιάς του καπιταλισμού διέταξε τους αυλικούς του να μας ταϊζει "κάτι", αλλά έχω κοινωνήσει της φήμης ότι με "κάτι" μας ψεκάζουν από χιλιάδες μέτρα ψηλά. Τι λες βρε Χρύσα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Με τη ντουντούκα στο χέρι27 Ιουλίου 2012 - 5:31 μ.μ.

    Μόνο με ουσιαστική αλλαγή μπορούμε να ελπίζουμε ότι δεν θα έχουμε και ...τέταρτο μνημόνιο.
    Αν η δημοσκόπηση όμως είναι αληθινή είμαστε τότε πολύ μαλάκας λαός \ κοιτάχτε:

    Σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση της εταιρείας VPRC, η οποία διεξήχθη για λογαριασμό της εφημερίδας «Ελλάδα Αύριο», μόνο το 16,5% δηλώνει ικανοποιημένο από το έως τώρα έργο της κυβέρνησης, το 23% της κοινής γνώμης θεωρεί ότι η κυβέρνηση είναι συνεπής με το προεκλογικό της πρόγραμμα, ενώ το ποσοστό που πιστεύει ακριβώς το αντίθετο φτάνει στο 61%.

    Παράλληλα,οι ερωτώμενοι εκτιμούν σε ποσοστό 81% ότι το επόμενο διάστημα θα υπάρξουν νέα μέτρα μείωσης των εισοδημάτων, κυρίως μισθών και συντάξεων.

    Η αβεβαιότητα για το μέλλον εκφράζεται και στην απάντηση για την πορεία της χώρας: Το 64% πιστεύει ότι τα πράγματα πάνε σε λάθος κατεύθυνση. Μόνο το 17% πιστεύει ότι βρισκόμαστε σε σωστή πορεία, ενώ το 11% θεωρεί «ούτε σωστή ούτε λάθος» την πορεία της χώρας. Σε ό,τι αφορά την παραμονή μας στο ευρώ, το 43% εκτιμά ότι είναι «πιθανό» να βγούμε από το ευρώ και το 42% ότι αυτό είναι «μη πιθανό».

    Όσον αφορά το κόμμα που θα επέλεγαν οι ψηφοφόροι, αν την ερχόμενη Κυριακή γίνονταν βουλευτικές εκλογές, τα αποτελέσματα είναι τα εξής.

    ΣΥΡΙΖΑ 16,5%
    Ν.Δ. 16,0%
    ΠΑΣΟΚ 5,5%
    ΑΝΕΞ.ΕΛΛΗΝΕΣ 5,0%
    ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 4,5%
    ΔΗ.ΜΑΡ. 4,0%
    ΚΚΕ 3,5%
    ΔΗΜ.ΞΑΝΑ 1,0%
    ΑΛΛΟ ΚΟΜΜΑ 1,5%
    ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΟΙ 21,4%

    ΛΕΥΚΑ-ΑΚΥΡΑ-ΑΠΟΧΗ 15,1%
    ΔΕΝ ΞΕΡΩ/ΔΕΝ ΑΠΑΝΤΩ 6,0%

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ΠΑΜΚΙΤΗΣ Κάποτε28 Ιουλίου 2012 - 8:18 μ.μ.

    Θα ήταν παράληψη να μην σου δώσω συγχαρητήρια για το πάρα πολύ καλό άρθρο σου. Μια απεικόνιση της κατάστασής μας θα έλεγα καλύτερα. Έχω μια διαφορά με κείνο το "Όχι γιατί ήταν παλιά, όσο γιατί το ύφος τους και οι στίχοι τους δε με εξέφραζαν καθόλου". Προσωπικά πάντα με αντιπροσωπεύανε οι στίχοι του Ελύτη ή η μουσική του Μίκη. Ασε που ένοιωθα μιά πικρά και μια κριτική όταν τα άκουγα και αυτό ήταν χρήσιμο. Αν όμως εννοείς ότι δεν σε εξέφραζαν "διασκεδαστικά" τότε οκέϋ συμφωνούμε.
    Μη έχοντας χρόνο πολύ, θα κλείσω με μιά δική μου διαπίστωση. Το κατεστημένο και το σύστημα μας χτύπησε και μέσα από το τραγούδι. Αφάνησε ότι έπρεπε (και είχε σχάση με την κοινωνια και την προοδευτική άποψη ή και την καλώς εννοούμενη εθνική συνείδηση) και πρόβαλε ότι το συνέφερε. Την Τάμτα και το κάθε χαζοχαρούμενο. Εχουμε να υπερασπιστούμε πολλά πράγματα Crisa αν θέλουμε να επιβιώσουμε και να πάψουμε να είμαστε έντρομοι.
    Τα ξαναλέμε.
    (αν θέλεις απαντάς για το "δε με εξέφραζαν")

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Εννοώ ότι σε κάθε χρονική στιγμή σε εκφράζουν στίχοι και μουσική ανάλογα με το κενό που θέλεις να καλύψεις στη ψυχή σου. Τότε λοιπόν το έλλειμμα κοινωνικής δικαιοσύνης,ελευθερίας και δημοκρατίας δεν το ένοιωθα .
    Δεν το διατύπωσα σωστά πάντως έχεις δίκιο, άφησα να εννοηθεί ότι δεν τα εκτιμούσα.
    Σ'ευχαριστώ για την επισήμανση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. ΠΑΜΚίτης Κάποτε29 Ιουλίου 2012 - 4:26 μ.μ.

    Κι εγώ ευχαριστώ για την απάντηση. Μπράβο επίσης που ένωσες τις δυνάμεις σου με αυτές της Μοσχατουπολης. Καθαρές και έντιμες φωνές σαυτό το μπλόγκ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια