Σάββατο, 14 Ιουλίου 2012

Οι άγγελοι δεν τρώνε χοτ-ντόγκ

Ελλάς - Γαλλία, συμμαχία! 

Σοκ προκάλεσε η ανακοίνωση της Peugeot Citroen ότι η ιστορική αυτοκινητοβιομηχανία θα κλείσει οριστικά ως το 2014, καταργώντας 10000 θέσεις εργασίας σ’ ολόκληρη τη Γαλλία. 
Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου, ήταν καλά κρυμμένο κατά τη διάρκεια της εκλογικής αναμέτρησης, είπαν οι δήμαρχοι των πόλεων που έχει τα παραρτήματα της η Peugeot (μη βιώσιμη δηλώνουν οι εκπρόσωποι της εταιρείας, με 700 εκ. ευρώ ζημιά για το πρώτο εφετινό εξάμηνο και δεν είναι μόνο αυτό, στη φίλη Γαλλία). 
Έχοντας διατηρήσει μακροχρόνια φιλικούς δεσμούς, ακούω από πολύ κοντά τα προβλήματα, σχεδόν παραπλήσια με τα δικά μας. 
Βέβαια το οργανωμένο κράτος τους δεν έχει καμιά σχέση με το δικό μας, αλλά και ο τευτονικός χαρακτήρας τους, παραπλήσιος των Γερμανών, δεν έχει σχέση με τον ατίθασο Ελληνικό χαρακτήρα. 
Όμως τα προβλήματα κι εκεί αρχίζουν να γίνονται εκρηκτικά και η πάλαι ποτέ Γαλλική οντότητα δεν υπάρχει. 
Στο κέντρο της Γαλλίας χιλιάδες μικρές βιομηχανίες και βιοτεχνίες έχουν προ πολλού εγκαταλείψει τη γενέθλια γη. 
Όχι πηγαίνοντας στα τριγύρω Ευρωπαϊκά κράτη, αλλά στη Κίνα. 
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ολόκληρα χωριά και πολιτείες να ερημώσουν από νιάτα, και οι πόλεις αυτές να γίνουν ένα απέραντο γηροκομείο. 
Βοηθούντος κι ενός μελαγχολικού καιρού (!) το κέντρο της Γαλλίας για έναν Έλληνα, φαίνεται άκρως καταθλιπτικό. 
Το κοινωνικό κράτος είχε αρχίσει τα τελευταία 10 χρόνια έντονα να δείχνει τις προθέσεις του. 
Εφέτος μέσα στην παγωνιά έκλεισαν όλες οι στέγες για ανύπαντρες μητέρες, στέλνοντας κυριολεκτικά στο δρόμο τις μητέρες αυτές, ελλείψει πόρων είπαν. 
Οι αυτοκτονίες κι εκεί ανεβαίνουν αλματωδώς. 
Στο βορρά, η δυνατή βιομηχανία δεν υπάρχει. 
Τα «restos du Coeur», τα γεύματα τις καρδιάς που άρχισαν από το 85 για άστεγους και άπορους, έχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα εξαπλωθεί σ ολόκληρη τη γαλλική επικράτεια. 
Δεν πάει λίγος καιρός, όπου μου εστάλη μια φωτογραφία από ένα χορό των Γάλλων φίλων μου, που έχουν οργανώσει μια ομάδα ποδοσφαίρου στο χωριό τους όπως γίνεται και σ άλλα χωριά στις γύρω περιοχές και ανταλλάσουν αγώνες φιλικούς μεταξύ τους, για απόμαχους! 
Είναι αυτό που λέμε 1 φωτό χίλιες λέξεις: μια αχανής αίθουσα με πάγκους και τραπέζια, 1 πλαστικό πιατάκι μ ένα λουκάνικο κι ένα ψωμάκι και μια νερόσουπα για το διαπεραστικό κρύο! 
Θλιμμένα βλέμματα στο κενό κι από χαμόγελο, ούτε ένα! 
Κι ήταν Αποκριές! 
Δεν ξέρω αν αυτή την Ευρώπη οραματιστήκαν, οι καθοδηγητές της παγκοσμιοποίησης. 
Παίδες, ούτε να το σκεφθώ δε θέλω, ότι η ζωή είναι μόνο θλίψη κι ένα λουκάνικο (!) περνώντας υπόψη το πρόσκαιρο της ζωής μας! 
Θα μου πείτε ότι κι αλλού είναι τρισχειρότερα, μα νομίζω εδώ είμαστε Ευρώπη, του φωτός και της σκέψης, εξ άλλου η ετυμολογία του ευρώ προέρχεται από το «ευρύς» και «ώψ», δηλαδή ανοικτομάτης με μεγάλα μάτια!!! 
Ρε, δε θα σας περάσει! 

…………………………………………………………………………………………. 

Οι άγγελοι ήταν εκεί! 

Όταν πηγαίνεις σε τέτοιες συναυλίες, πολλών θεατών σε τόσο μεγάλο στάδιο το καλοκαίρι, καταλαβαίνεις εκ των προτέρων τι θα συμβεί εκεί. 
Μιλάμε για 75.000 θεατές! 
Πάνω απ όλα η μέθεξη και η χαρά ότι υπάρχεις και συμμετέχεις. 
Η χαρά αυτή της επικοινωνίας είναι ανεπανάληπτη, κι όταν έχεις οικοδεσπότη τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, τον πάντα ανθρώπινο, όπου εκτός από τραγουδοποιός είναι και βαθύτατα σκεπτόμενο άτομο και με επίγνωση της μεγάλης ευθύνης του πάλκου. 
Τέτοιους καλλιτέχνες μ αυτή την σύναξη και τόσους πολλούς, μία φορά στη ζωή βλέπεις. 
Ήταν όντως το γεγονός του καλοκαιριού: με τον ωραίο τίτλο, «Οι άγγελοι ζουν ακόμα στη Μεσόγειο»… 
Με τη βοήθεια της ευλογημένης στιγμής, γύρω στις 8 μ.μ., μετά τον καύσωνα της ημέρας, ένα φίνο αεράκι ήρθε ν ανοίξει και τα πανιά τα δικά μας. 
Το Αθηναϊκό κοινό πλημμύρισε το Καλλιμάρμαρο αλλά και ολόκληρη την πλατεία του, με καρέκλες! 
Οι ξένοι καλλιτέχνες χαιρετούσαν «είμαστε όλοι Έλληνες»! 
Τραγουδοποιοί πολλοί και μοναδικοί. 
Ευρωπαίοι, αλλά και δικοί μας από τους καλύτερους. 
Οι εκπλήξεις μεγάλες. 
Ο Αdamo κλασσικός και συγκινητικός. 
Ο Τοnino Carotone που σας είχα γράψει σ ένα τελευταίο άρθρο μου, έκανε το κοινό να ζητωκραυγάζει, αποθεώθηκε απ όλους πιο πολύ κι όταν είπε τη λέξη, γεια σου Αθήνα, η ένταση της απέραντης εξέδρας ανέβασε ψηλά. 
Ε, όταν ήλθε σαν έκπληξη ο Μαργαρίτης στο «πεθαίνω για σένα κι ας είσαι απάτη» μας απογείωσε κανονικά! 
Τα είχαμε ξεχάσει όλα, αυτά που μας χωρίζουν κι αυτά που μας στενοχωρούν! 
Είχαμε γίνει όλοι ένα… 
Ο Σαββόπουλος με το τραγούδι «Και τι ζητάω», πάντα είναι εκεί που του πρέπει! 
Μας ενθουσίασε κι είναι αναλλοίωτος στο χρόνο ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου που μας έκλεισε rendez vous στους δρόμους και στις πλατείες! 
Οι μουσικοί που έπαιξαν από τα καλύτερα πρώτα ονόματα μας, και τα ηχητικά και τα φωτιστικά εξαιρετικά. 
Εδώ θα ήθελα να καταθέσω μια προσωπική ματιά για τους νεότερους. 
Τον Ιούλιο του 83 ζήσαμε τη θρυλική συναυλία του Λ. Κηλαηδόνη στη Βουλιαγμένη. 
Ήταν μια υπαίθρια γιορτή της «παρέας μας», πλατσουρίζοντας και τραγουδώντας ως το πρωί, μ εκείνο το διαχρονικό τραγούδι «τα θερινά σινεμά» με τους Έλληνες τροβαδούρους μας και οικοδεσπότη τον Λουκιανό, κι η εξέδρα μέσα στη θάλασσα σ ένα πλεούμενο! 
Κι αν τότε ήταν η γιορτή της «παρέας μας» τώρα νομίζω ήταν η γιορτή της κραυγής για «ελπίδα». 
Δεν είναι τυχαίο που ο Λαυρέντης σε συνέντευξη του είπε: Αφιερώνω τη συναυλία αυτή στον Τσαρούχη, στον Χατζηδάκη, στον Luciο Dalla, σ όλους τους Έλληνες, εκτός Παπαδήμα!!! 
Γειά σου Λαυρέντη με τα Greatest hits της Ελληνικής ψυχής σου. 
Ναί, οι άγγελοι θα είναι πάντα κοντά μας, και θα τραγουδούν μαζί μας, μόνο για πάρτι μας!

6 σχόλια:

  1. Οι άγγελοι είναι κοντά όταν έχουμε ηθικό έρμα. Όταν είμαστε με την κοινωνία στην οποία ανήκουμε. Κρίμα που δεν πήγα στην εκδήλωση.
    Όσο για το Ελλάς - Γαλλία είναι δυστυχία ρε παιδιά. Μην μας μπλοφάρουν, αν και τα 700 εκ. ευρώ που μας επιστρέφουν από το κούρεμα των ομολόγων και ήταν το κέρδος της Γαλλίας είναι 'κάτι', τέλος πάντων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κώστας Χρυσοφάκης15 Ιουλίου 2012 - 9:29 π.μ.

    Σοκ μπορεί πιά να προκληθεί μονον κατά την στιγμή εκείνη που για πρώτη φορά θα τεθεί ευθέως το ζήτημα αλλαγής του μοντέλου της παγκόσμιας οικονομίας. Το προβλημα Πεζώ - Σιτροέν το έχουμε ξαναδεί πλείστες όσες φορές. Αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι το σύστημα που επιτρέπει να υπάρχουν οικοι αξιολόγησης, παράγωγα, δανειστές με ανεπίτρεπτες περιουσίες, κλπ, κλπ. Η λύση δεν είναι οι οικονομικές φόρμουλες πάνω σε κοινωνίες και σε κράτη. Είναι η πολιτική απόφαση των ηγετών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. νανα ιωαννιδου15 Ιουλίου 2012 - 10:08 π.μ.

      Κ Κ Χρυσοφακη
      Εχετε απολυτα δικιο αλλα οι ηγετες ειναι ολοι
      ανθρωποι των προδιαγεγραμμενων groups

      Διαγραφή
    2. Θαυμάζω τις αμπελοσοφίες σου.

      Διαγραφή
  3. αμπελοφιλοσοφίες σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν φίλε δεν σου αρέσουν οι αμπελοφιλοσοφίες, τότε ζήσε την ομορφιά που σου προσφέρει ο άγριος καπιταλισμός. Το πιάτο της ημέρας λοιπόν του ελληνικού καπταλισμου (ξέρεις ΝΟΥΔΟΥ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ) είναι τα χαράτσια που έρχονται και τα χρεωστικά εκκαθαριστικά της εφορίας που ξεκινάνε 700 - 800 ευρώ για συνταξιούχους γριούλες και πάνε στα 1.500 - 3.000 ευρώ για μισθωτούς.

      Διαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια