Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

Ο δικός μου Θύμιος Καρακατσάνης

Μικρό εισαγωγικό του διαχειριστή (sic)
Αλλά σας είχαμε τάξει ως προσεχή άρθρα και χρονογραφήματα, πλην όμως ένεκα της σχιζοφρενικής κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει με τον εξαφανισμένο μονόφθαλμο πρωθυπουργό, την επελαύνουσα τρόϊκα, την μετάθεση των "Προγραμματικών" για την Παρασκευή ώστε ο μονόφθαλμος να πάρει την Πέμπτη "γραμμή" από τους τροϊκανούς, αλλά και τα όσα μας ξεφουρνίζουν από τα κανάλια της βρωμερής προπαγάνδας τους, χρειαζόμαστε στο "ΜοσχατουΠολις" μιάν ανάσα. Ας την πάρουμε με κάτι διαφορετικό, δια χειρός Νάνας...
  
Ο  πατέρας μου Γεράσιμος, και η μητέρα του Αικατερίνη, ήταν δύο αδέλφια από τα 8 συνολικά. Όλα γεννημένα στην Αττάλεια.
Παντρεύτηκαν με τους συντρόφους τους την ίδια μέρα του ‘39  και το ‘40 ήλθαμε εμείς οι δύο στη ζωή.
Οι πατεράδες μας φύγανε στον πόλεμο, και πολλές φορές σαν νήπια ζήσαμε μαζί στο Μοσχάτο κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Ο πατέρας του άνθρωπος δημοκρατικός, πάλεψε μ όλα τα τότε πολιτικά στοχειά.
Ήταν ένας όμορφος άντρας, ψηλός, αδύνατος, λιγομίλητος, σώφρων, σοβαρός οικογενειάρχης.
Η μητέρα του, Ατταλειώτισσα, ήταν κοντούλα, σκερτσόζα, όμορφη, καλοσυνάτη, εξαιρετική  νοικοκυρά, και οι νεανικές μου μνήμες συνδέονται με τα ατέλειωτα βάζα της με γλυκό του κουταλιού - πανδαισία διαφόρων χρωμάτων και η θεία απλόχερα να τα βάζει ένα τουρλού σε πιάτο!
Τα γυμνασιακά μας χρόνια κύλισαν, εγώ στο Γυμνάσιο Μοσχάτου, εκείνος στη σχολή Αυγέρη στην Αγ. Σοφιά, στον Πειραιά, με το πατρικό του πάντα  στα Ταμπούρια.
Τα δύο τελευταία χρόνια του γυμνασίου ήμουν πάντα προσκεκλημένη στα πάρτι της τάξης του!
Τριγυρνάγαμε σε δύο και τρία πάρτι (!) το Σαββάτο, και την Κυριακή το πρωί πηγαίναμε στη Σαλαμίνα για μπάνιο, μ όλη την παρέα!
Το καλοκαίρι νοίκιαζαν ένα σπιτάκι για διακοπές στα Λεγρενά.
Ο πατέρας του, αλλά κι ο Θύμιος, ήταν κυνηγοί και τους επισκεπτόμαστε τις Κυριακές συχνά. 
Ο Θύμιος ήταν σοβαρός σαν νέος.
Ούτε ήταν αυτός που λέει ποιήματα και να κάνει παραστάσεις στο σχολείο.
Προετοιμαζόταν για πολιτικός μηχανικός, έκανε φροντιστήριο, αλλά πάντα ζωγράφιζε εξαιρετικά.
Απέτυχε να εισαχθεί.
Εκεί στο μάθημα για σχέδιο που πήγαινε για το πολυτεχνείο, συνάντησε τον Φασιανό, που του είπε για το Θέατρο Τέχνης του Κούν!
Αρχικά οι γονείς του στεναχωρήθηκαν που έμπλεξε με το θέατρο σαν επάγγελμα, για το ασταθές και το πενιχρό εισόδημα.
Ένα παιδί το είχαν, ήθελαν καλύτερη εξασφάλιση.
Ο Κούν όμως με το που τον είδε του προέβλεψε λαμπρό μέλλον και μοναδικότητα!
Έτσι υποχώρησαν και στάθηκαν δίπλα του.
Μια μέρα ο Θύμιος έφερε στο  σπίτι την Ρούλα!
Αυτή είναι η γυναίκα μου, είπε της μάνας του!
Η θεία την δέχθηκε.
Μα αυτή δεν ήταν γυναίκα, ήταν ένα θεϊκό πακέτο για τον Θύμιο!
Ήταν όλα!
Όλα τα επαγγέλματα, με ανταμοιβή, να είναι καλά ο Θύμιος και αυτό που αγαπά: Το θέατρο!
Βράχος σε όλα, όμορφη και πανέξυπνη.
Έκαναν και δύο ταλαντούχα κορίτσια, η μία ζωγράφος, η άλλη ηθοποιός, και μια  χαριτωμένη εγγονούλα τη Νεφέλη.
Δεν θα γράψω τους σταθμούς της καριέρας του, αυτό θα το γράψει η γυναίκα του και τα παιδιά του.
Θα γράψω μόνο ότι από το 1959 που ήταν στον Κούν, από την πρώτη μέρα, το όλον του μοσχοβολούσε θέατρο.
Ποτέ δεν έλαβε μια άσχημη κριτική και ήταν a priori όχι μόνο ηθοποιός αλλά και σκηνοθέτης, σκηνογράφος, ενδυματολόγος και ακάματος εργάτης του θεάτρου.
Δεν είχε μόνο μια ερμηνευτική δυνατότητα, αλλά πολλές στο μυαλό του, και ολόκληρη τη δομή ενός έργου, με τις δεκάδες λεπτομέρειες ο Θύμιος την έπαιζε στα δάκτυλα. 
Ήταν πλήρης καλλιτεχνικός δημιουργός.
Ήταν σπουδαία η συμβολή του στον θεατρικό πολιτισμό μας.
Εκείνος που προσωποποιούσε για το κοινό την τέρψη, την ευθυμία, ήταν απόλυτα σοβαρός σε ότι έκανε και είχε βαθύτατο σεβασμό απέναντι στην τέχνη του και τους αποδέκτες θεατές.
Ο Θύμιος πάντα πρόβαλε το δραματικό μεδούλι της κωμωδίας και τους φαιδρούς ιστούς του. 
Έδινε τις βαθύτερες όψεις της ζωής και του ανθρώπου, με γελαστή ή αλγεινή συμπάθεια  για το γένος μας.
Ήταν ένας ιδιοφυής, με μοναδικό υποκριτικό ταλέντο, στο βάθος θα έλεγα ένας ποιητής του θεάτρου.
Όλοι οι μεγάλοι  θεατράνθρωποι, όταν ανέλυαν ένα έργο για να παιχτεί, ο Θύμιος άκουγε μ ένα μπουφόνικο ύφος.
Εγώ γέλασα μια μέρα και του το είπα, γιατί κατάλαβα ότι ήξερε πριν από αυτούς, γι αυτούς!
Ήταν σεμνός, δεν έβγαινε ποτέ να κάνει  τον πολύξερο στους δασκάλους του, αλλά ούτε ήταν κόλακας των κραταιών.
Η διαμάχη του με τον Κούρκουλο, που δεν τον παραδεχόταν για θεατράνθρωπο είναι ιστορική.
Δεν έγλειψε ποτέ του και κανέναν κι ας τράβαγε ζόρια, ας είναι καλά η Ρούλα!
Ο σαρκασμός, αλλά και ο αυτοσαρκασμός του ήταν  συστατικά του χιούμορ του, αλλά και πάντα στο μυαλό του, ότι κι αν έλεγε, είχε υπ όψη τη στηλίτευση της πολιτικής μας τρέλας! …ειδικά των τελευταίων χρόνων.
Έπαιξε όχι μόνο όλα τα υπάρχοντα έργα του Αριστοφάνη, αλλά και Ελληνικό και διεθνές ρεπερτόριο με μοναδική διεισδυτικότητα.
Δεν χόρταινα να τον βλέπω από τα νιάτα μας στον «Θάνατο του εμποράκου», του Άρθουρ Μίλερ.
Πολλοί θεατράνθρωποι τον αγαπούσαν.
Ο Μάνος Κατράκης τον αγαπούσε πολύ κι αυτόν και την τέχνη του.
Συγγραφείς, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, όλοι φίλοι του…
Φαγοπότια μετά το θέατρο, γέλια και όλοι περιμένοντας τον Θύμιο να πετάξει την ατάκα του για ν αρχίσει η ολονυχτία (!) με πειράγματα, όλα σκαμπρόζικα, σόκιν, αλλά ποτέ χυδαία, γιατί ο Θύμιος είχε το ταλέντο, αλλά είχε και την Καρακατσανέικη φωτοχυσία, που όλοι περίμεναν να φωτισθούν!
Και πάντα απέραντα  ανθρώπινος.
Θύμιο, άκου ένα καταπληκτικό του 1956: see you later alligator!
(Bill Haley)!!!


8 σχόλια:

  1. Πολύ καλό. Ωραία παρουσίαση, επίσης. Περίμενα ίσως να γράψετε λίγα περισσότερα βιωματικά από τις στιγμές που είσασταν μαζί με τον Θύμιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. νανα ιωαννιδου4 Ιουλίου 2012 - 2:07 μ.μ.

      φιλτατη @Madame@tutli@putli@
      Ο θυμιος ηταν επιστημη ολοκληρη ! απολαυστικος
      τον ακουγες και δεν ηθελες να φυγειςαπο διπλα του
      το επαγγελμα τον επαιρνε μακρυα επαρχια κτλ
      μολις εφευγε απο τη ζωη ενας συγγενης ο Θυμιος ερχοταν απαραιτητα να τον ξενυχτησει! μαζευομαστε ολοι για ξενυχτικαι ενωπιον του θανοντος εδινε ξεκαρδιστικη παρασταση!
      μοναδικη !αυτος σοβαρος ,εμεις λυμενοι απο τα γελια κι ο νεκρος στον κοσμο του ! Ανεπαναληπτος.

      Διαγραφή
  2. σαν ηθοποιό δεν τον χάρηκα ποτέ στο θέατρο. μόνο από σινεμά και τι-βι. ομως όταν τον φώναζαν στα πανελ η του έπαιρναν συνέντευξη ήταν όλα τα λεφτά. τον εκτίμησα επισης για την ιδεολογική του καθαρότητα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΕΜ ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ? ΠΑΕΙ ΚΗΔΕΙΑ ΧΩΡΙΣ ΓΕΛΙΑ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Με τη ντουντούκα στο χέρι4 Ιουλίου 2012 - 6:42 μ.μ.

    Καλό χρονογράφημα.

    Επιτρέψτε μου όμως να σημειώσω
    α) το ΘΑ ΜΑΣ ΦΑΝΕ ΤΑ ΦΙΔΙΑ που βάλατε στην πλαϊνή στήλη,
    β) τις δηλώσεις Λαγκάρντ που είπε ότι δεν διαπραγματεύεται ούτε επαναδιαπραγματεύεται. Αντίθετα περιμένει με χαρά να ακούσει από την νέα κυβέρνηση λαμπρά αποτελέσματα και νούμερα, για όσα πέτυχε η Ελλάδα στο τελευταίο τετράμηνο. Μας σαρκάζει χοντρά η κωλόγρια. Για να σε ακούσουμε τώρα Αντωνάκη… Για να δούμε που θα πάνε οι υποσχέσεις σου…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλό. Μου αρέσει όμως υπερβολικά ο αποχαιρετισμός - για να το πω καλύτερα η υπόσχεση του επανειδείν με το ρυθμικό see you later alligator. Νομίζω ότι θα σας δω κ. Ιωαννίδου εσάς και τον Καρακατσάνη να το χορεύετε σε κάποιο σαββατιάτικο πάρτι και κάπου εκεί να λικνίζεται και ο μπαμπάς μου... see you later alligators!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. νανα ιωαννιδου5 Ιουλίου 2012 - 9:42 π.μ.

    αγαπητη δημητρα
    καλα το καταλαβες αυτο χορευαμε στα παρτυ αυτο ισως! ξαναχορεψουμε αυτη ειναιη ζωη , αλλα η ρημαδα οσο στενοχωριες κι αν εχει μ αρεσει!και λεω αντε να το
    καθυστερησω ! κριμα για τον θυμιο γιατι ηταν πολυ
    ιδιαιτερος και παντου σκορπιζε χαρα Ανεπαναληπτος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Από τον ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ - «Εφυγε» για να ... σμίξει με τον Αριστοφάνη.

    Ο πλέον κορυφαίος - μεταξύ των κορυφαίων στον 20ό αιώνα - ερμηνευτών του Αριστοφάνη, φύσει και θέσει «αδελφοπητός» και συνεχιστής της πολιτικοκοινωνικής τόλμης του αρχαίου σατιρικού ποιητή, ο Θύμιος Καρακατσάνης χειροκροτήθηκε, χτες το μεσημέρι, για στερνή φορά από πλήθος ομοτέχνων, φίλων και θαυμαστών του που συνόδευσαν τη σορό του μέχρι τον τάφο του στο νεκροταφείο της Παιανίας.

    Ο Θύμιος Καρακατσάνης - σπανιότατο κράμα λαογέννητου κωμικού και παράλληλα δραματικού ταλέντου, άφησε την τελευταία του πνοή, το πρωί του περασμένου Σαββάτου, από ανακοπή καρδιάς. Χτυπημένος βαρύτατα από τη νόσο του Πάρκινσον, καθηλωμένος και «ασκούμενος στη σιωπή» τους τελευταίους μήνες, «έφυγε σαν πουλάκι», όπως είπαν η συντρόφισσά του, Ρούλα, και οι κόρες του, Κατερίνα (ζωγράφος) και Αλεξάνδρα (ηθοποιός). Οπως πάντα, με δύναμη και αξιοπρέπεια «πέταξε», σαν τον «Εποπα» των αριστοφανικών «Ορνίθων» (αυτός ήταν ο πρώτος αριστοφανικός ρόλος του, πριν 52 χρόνια) - θλίβοντας τους οικείους του και φτωχαίνοντας πάρα πολύ το ελληνικό θέατρο.

    Ο σπουδαίος και δημοφιλής ηθοποιός, γεννήθηκε το 1940 στα Ταμπούρια του Πειραιά, όπου μεγάλωσε και πήγε σχολείο. Μοναχοπαίδι κομμουνιστή αγωνιστή της ΕΑΜικής Αντίστασης, στερημένος κάμποσα χρόνια τον εξόριστο πατέρα του, μετά το γυμνάσιο, ο Θύμιος Καρακατσάνης σπούδασε στη σχολή του «Θεάτρου Τέχνης». Δάσκαλός του, αλλά και εκτιμητής του πηγαίου κωμικού ταλέντου του, ο Κάρολος Κουν. Μετά τη θρυλική και «σκανδαλώδη» παράσταση των «Ορνίθων», το 1959, που απαγόρευσε η τότε κυβέρνηση, το 1960 ο Κουν τολμά να την επαναλάβει με νέα διανομή, δίνοντας το ρόλο του «Εποπα» στον σπουδαστή ακόμα Θ. Καρακατσάνη. Από την πρώτη στιγμή, εντυπωσιάζει η κωμικότητα του Καρακατσάνη. Ετσι ο Κουν, στο νέο ανέβασμα των «Ορνίθων» (1964 - 1965), του αναθέτει το ρόλο του «Ποιητή». Σπαρταριστή αυτή η ερμηνεία του τον καθιέρωσε σαν πρωταγωνιστή κωμικών ρόλων. Μέχρι το 1972 που παρέμεινε στο «Θέατρο Τέχνης», με το πηγαίο ταλέντο, την αυτοσχεδιαστική του δεινότητα, το ευφυές λαϊκό του ένστικτο και χιούμορ, «κόσμησε» μοναδικά πολλούς ρόλους. Τους μικρούς του καθιστούσε μεγάλους και τους μεγάλους γιγάντιους. Μεταξύ άλλων, αλησμόνητες θα μείνουν οι ερμηνείες του στα έργα «Ο Μπίτερμαν και οι εμπρηστές», «Ο επιστάτης», «Οι νταντάδες» και σε αριστοφανικές κωμωδίες.

    Στερνός χαιρετισμός

    Eurokinissi
    Το 1973 άρχισε η συνεργασία του με το Εθνικό Θέατρο, όπου πρωταγωνίστησε στο «Φάντασμα του κυρίου Ραμόν Νοβάρο» του Παύλου Μάτεσι. Το 1974 έπαιξε στον «Κύκλωπα» και στην «Αλκηστη» του Ευριπίδη, που παρουσίασε στην Επίδαυρο το Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Σπύρου Ευαγγελάτου, με του οποίου το «Αμφι-Θέατρο» έκανε μεγάλες ερμηνευτικές επιτυχίες σε αριστοφανικές κωμωδίες.

    Ο Καρακατσάνης είχε στο ενεργητικό του όλους σχεδόν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους των αριστοφανικών κωμωδιών, ενώ σκηνοθέτησε και ο ίδιος αρκετά αριστοφανικά έργα, με δικούς του θιάσους.

    Το 1978 δημιούργησε τη «Νέα Ελληνική Σκηνή», που ανέβασε με τεράστια επιτυχία ελληνικά έργα: «Φον Δημητράκης», «Ο χαρτοπαίκτης», «Ενας ήρωας με παντούφλες», «Η βίδα», «Ο Στέλιος», «Ούρσουλα» κ.ά., αλλά και τον «Καλό στρατιώτη Σβέικ» του Χάσεκ, «Επιστάτη» του Πίντερ, το «Θάνατο του εμποράκου» του Μίλερ (τιμήθηκε με βραβείο γι' αυτήν την ερμηνεία του), τον «Ταρτούφο» του Μολιέρου, κ.ά. Τελευταίες μεγάλες επιτυχίες του ήταν η επανάληψη του «Εμποράκου» και «Οι νταντάδες» του Γ. Σκούρτη.

    Επαιξε στις ταινίες «Το πιο λαμπρό αστέρι», «Η χαρτορίχτρα», «Μπουμ ταρατατζούμ», «Η γυναικοκρατία», «La faille», «Ιδού η Μήλος ιδού και το πήδημα». Σπουδαία ήταν η ερμηνεία του στην ταινία του Τάσου Ψαρρά «Καραβάν σεράι». Στο ενεργητικό του είχε σίριαλ και ψυχαγωγικές τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές - μεταξύ άλλων και στο ραδιοφωνικό «902».

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια