Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Το γαρ πολύ της θλίψεως

Δεν είναι μόνο οι ευαίσθητοι αυτόχειρες (σε τούτες τις τραγικές εποχές που ζούμε) που αποφασίζουν να τελειώσουν τη ζωή τους από  τον  πολύ και αφόρητο ψυχικό πόνο ή την απόγνωση…
Είναι και οι άλλοι που μένουν, και τύποις υπάρχουν, ή χειρότερα αυτοί 
που ξεφεύγουν από τον δρόμο της λογικής (αυτό που ως είθισται ονομάζουμε λογική) και  διαβαίνουν μονοπάτια δύσβατα χωρίς  επιστροφή.
Πάντα φαντάζομαι οι άνθρωποι θα έχουν κενά, θα ψάχνουν, θα αναζητούν λυτρώσεις.
Βέβαια οι δύσκολες εποχές πολλαπλασιάζουν τις αναζητήσεις.
Φίλες από τα σχολικά χρόνια, μου έλεγαν από πολύ καιρό, να πάω σ’ ένα σύλλογο που έχουν, και ΠΟΣΟ οι συναντήσεις που κάνουν, τις ανακουφίζουν.
Το μυαλό μου πήγαινε σε Γκουρού. Διαλογισμό και  τέτοια.
Ποτέ δεν τα απέρριψα όλα αυτά, αλλά… έχω μια αρχή: πάω μέχρι εκεί που μπορεί το μυαλουδάκι μου (ποιός ο λόγος να ζορίζομαι, αφού δεν μου είναι απαραίτητο…
Εξ άλλου οι πρακτικές που λένε ότι σε κάνουν να ξεχνάς, δεν είναι στα μέτρα μου!
Όταν έχω ένα πρόβλημα, όπου κι αν πηγαίνω, το παίρνω μαζί μου και
δεν έχω καθόλου αναισθησία.
Τα προβλήματα της ζωής, ή τα ζεις μαζί τους και γίνεσαι ένα, ή τα λύνεις, αν  μπορείς.
Η ζωή αυτό μ’ έχει διδάξει.
Σέρνοντας τα βήματα μου για το σύλλογο τους, αναλογιζόμουνα «άραγε ο Γκουρού είναι Έλληνας? (δεν είχα ρωτήσει σε ποιά γλώσσα τους μιλούσε!
Μπαίνοντας στο ισόγειο μιας αίθουσας ξενοδοχείου, έξω στον περίβολο, ένας ηλικιωμένος κύριος που τον κόβω αετονύχη όπως το λέμε λαϊκά, 80 χρόνων (!), πουλάει βιβλία, δίπλα του μια γυναίκα ηλικιωμένη κι αύτη, αετίνα!
Με μια τσάντα ακουμπισμένη σ ένα τραπεζάκι κάνει την ταμία.
Προσπερνώ, γιατί για ν αγοράσω τώρα πια βιβλίο, πρέπει να ξέρω γιατί  το παίρνω και τι θέλω από αυτό.
Σχεδόν όλοι αγόραζαν....
Έτσι μπαίνω στην κατάμεστη αίθουσα!
Κόσμος, και γνωστοί από τηλεοράσεως! και  επιστημονικός κόσμος αλλά και αξιόλογοι ηθοποιοί.
Κάνω σινιάλο στις δικές μου, ότι έφθασε το «πλοίο» (!) και θα τα πούμε στο τέλος!
Όμως... νόμος της Νανάς, όταν είναι άγνωστα τα πράγματα: πάντα πιάνω πόρτα (!) για γρήγορη φυγή! …αυτό είναι κλασσική συνταγή! 
Και νάσου ο κύριος που πουλούσε τα βιβλία μετά της κυρίας, ανέρχονται στην  υπερυψωμένη εξέδρα!
«Καλησπέρα  παιδάκια»!!!
«Καλησπέρα»
Για να πιάσουμε όλοι τα χεράκια μεταξύ μας και να πούμε ο ένας στον άλλον δίπλα μας, πόσο τον αγαπάμε και πόσο όμορφος είναι!!
Δίνω το ένα χέρι σε μία κυρία, γιατί είμαι γωνία πόρτα (!) και δεν έχω άλλον δίπλα μου! …και λέμε πόσο όμορφες είμαστε!
«Βλέπω  σήμερα πολλές  καινούργιες αδελφές ψυχές. Όλοι μαζί τώρα να γελάσουμε!!!!! …χα,χα,χα,χα, …πιο  δυνατά, …χαχαχαχα (και κάτι άλλα ακαταλαβίστικα)...
Η Νανά με τη σκέψη στο «φύγαμε» αλλά και με την περιέργεια μεγάλη μέχρι που θα φθάσει η γελοιότης!
Οπότε εντός ολίγου σκάει η βόμβα.
«Σήμερα θα μιλήσουμε για την αναδρομή μας (!) αδέλφια μου ψυχές, Εμείς που μιλάμε την ίδια γλώσσα και ...μαζί ξεχνάμε την υπαρξιακή μας μοναξιά»!
Και το κανόνι αρχίζει... (έλα μυαλό στον τόπο σου σκέπτομαι) και  σταχυολογώ.....
Η μετενσάρκωση, το κάρμα, οι κυκλικότητες και η μεταβαλλόμενη ενσάρκωση, ο νόμος του κάρμα και ένα ωραίο φουντούκι (!) για μιά  στιγμή: «Γιατί αδέλφια μου αυτό που ζούμε είναι σεξ, η απόλυτη επικοινωνία των ψυχών μας»!!!
Αστα διάλα.
Εδώ είναι που λένε σηκώνει συζήτηση και τσιγάρο, κι ακούγοντας και φρικάροντας άλλες λίγες γκαγκαμπούμπες (!) μην την είδατε τη Νανά, την έχει κάνει με ελαφρά πηδηματάκια.
Δε θέλει να θυμάται, μόνο θέλει να ονειρεύεται…
Μπήκε στο ταξί ...ένα  διπλόπιττο σουβλάκι με μια μπύρα στη Μακρυγιάννη (στο  Μοσχατάκι μου) για να στανιάρει!
Αδέλφια μου αλήτες πουλιά, δεν θα σας κάνω το χατίρι, είπαμε τζάμπα τίποτα δεν παίρνουμε! 
Εξ άλλου, εμείς οι μικρασιάτες είμαστε πρακτικοί άνθρωποι, και πιστεύουμε στο «ότι φάμε, ότι πιούμε και μέχρι εκεί που μπορεί το μυαλουδάκι μας».
Για τις φίλες μου, εννοείται ότι δεν πρόκειται να σηκώσω ξανά το τηλέφωνο.
Απουσιάζω στο υπερπέραν γιατί θέλει το «Μοσχατούπολις» μια αποκλειστική συνέντευξη από το γαλαξία, από κάτι άλλους μετενσαρκωθέντες που έχουν αράξει εκεί επάνω!
Έχει γούστο ο κ. Στουρνάρας μας εκτός από τη λέσχη Bilderberg ν` ανήκει και στην ομάδα μετενσάρκωσης!
Αδέλφια τη βάψαμε!
Σας λέω, ζήτω η τρέλα.
Καλά, για τη Βουδιστική σχολή απομόνωσης που άνοιξε κοντά στο εξοχικό μου (!) στην Ορεινή Κορινθία, θα σας γράψω άλλη φορά…
Κι ως τότε... Χαρείτε!
Να χαρούμε τούτο το καλοκαίρι, τ άλλο ποιός ξέρει!

6 σχόλια:

  1. Η πεινασμένη κουλούρια ονειρεύεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κουλούρια όλοι ονειρευόμαστε φίλε @ Ανώνυμος30 Ιουνίου 2012 11:23 π.μ. Έτσι δεν μας κάνανε οι Γκουρού του νεοφιλελευθερισμού η Μέρκελ, ο Νταλάρα, ο Ντράγκι, ο ΓΑΠ, ο Κωστάκης, ο Βενιζέλος, ο Παπαδήμιος; Και για "κουλούρια" δεν μας ετοιμάζουν ο Στουρνάρας και ο Λιαροπωςτονλένε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ν.υ.χ.τ.ο.λ.ο.υ.λ.ο.υ.δ.ο30 Ιουνίου 2012 - 2:00 μ.μ.

    Δεν ξέρω αν αυτή ήταν η πρόθεση σας κ. Ιωαννίδου, αλλά η ιστορία με την παραθρησκευτική οργάνωση (έτσι την αντιλαμβάνομαι) με παραπέμπει στα όσα μας ταλαιπωρουν πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά. Εσείς όμως γιατί πήγατε, από περιέργεια, από βαριεστημάρα ή γιατί ψάχνετε για ελπίδα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. πήγε μήπως βρεί αυτό που ονειρεύεται.

      Διαγραφή
  4. νανα ιωαννιδου30 Ιουνίου 2012 - 4:34 μ.μ.

    φιλτατο νυκτολουλουδο
    σας το εγραψα παρακινηθηκα απο φιλες μου οτι κατι πολυ σημαντικο συμβαινει εκει χωρις βεβαια να μου πουν για ολες αυτες τις γκαγκαμπουμπες!
    τωρα πια στην ηλικια μου δεν ψαχνω ελπιδα ουτε βαριεστημαρα εχω γιατι ο χρονος με κυνηγα κι ουτε περιεργεια πια εχουν τελειωσει οι αγωνες
    τα εχω δει ολα !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. δυσκολο να μενεις "τυποις" οταν σου παιρνουν τη ζωη. τοτε πηδας απο το μπαλκονι σαν τον 65χρονο στο γαλάτσι χθες. ομως αναρωτιεμαι που ηταν η γειτονια. που ηταν η κοινωνια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια