Πέμπτη, 5 Απριλίου 2012

Ελλάδα έχεις Μήνυμα










Χρειαζόμαστε
κάτι διαφορετικότερο
από την κραυγή του Μούνκ
και των ματιών το γούρλωμα
από φόβο και τρόμο.
Έχουμε μετά τον πυροβολισμό
ανάγκη για κάτι πιο ελπιδοφόρο.

Να γίνουν πρέπει τα χαρτάκια τα καρφιτσωμένα 

πάνω στον κορμό του δέντρου της πλατείας,
ευχές, ευχαριστίες
κι αποφάσεις.
Και οιωνός ελπίδας,
πως υπάρχει ακόμη ψυχή.
Πως η σφαίρα δεν ήταν από απελπισία,
αλλά πως στάλθηκε ένα μήνυμα
καταδίκης για κείνους
και ένα πρόσταγμα για μας.

Να, κοιτάξτε...
η φίλη μας η Έμμυ
– η κόρη του «77χρονου φαρμακοποιού» –
πολιτικό μνημόσυνο παραγγέλνει
και όχι κηδεία…


..........................................
Ότι διαβάζετε παραπάνω δεν είναι ποίημα ή κάτι τέτοιο.
Έτσι αυθόρμητα βγήκε, σαν σχόλιο και απάντηση στο δημοσίευμα του πολύ καλού blog "Λέσχη Ανάγνωσης Degas", που όλο κι όλο είναι μιά φωτογραφία από τον γνωστό πίνακα του Εντβαρ Μούνκ "Η κραυγή" και ένας τίτλος: "ΑΘΗΝΑ-ΘΑΝΑΤΟΣ-ΑΙΔΩΣ- ΚΡΑΥΓΗ-ΕΛΛΑΔΑ-2012"

13 σχόλια:

  1. ΠΑΜΚΙΤΗΣ Κάποτε5 Απριλίου 2012 - 6:22 μ.μ.

    Τον ξέρουμε τον ένοχο κι είναι γνωστή η αιτία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ καλό.
    Αν και δε νομίζω ότι θα το καταλάβουν....
    Είναι απησχολημένοι με τα στασίδια και αυτά περνάνε σε δεύτερη μοίρα.
    Απλώς τους έκατσε άσχημα ότι αυτοκτόνησε στο Σύνταγμα και όχι στο σπίτι του!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΚΟΙΤΑΖΩ ΣΤΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟ ΤΗΝ ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ ΤΩ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΠΕΓΛΙΤΗ ΚΑΙ ΚΟΥΚΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΜΟΥ ΕΡΧΕΤΑΙ ΝΑ ΠΑΡΩ ΟΧΙ ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΟ ΑΛΛΑ ΚΑΛΑΣΙΚΩΦ. ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΑΣΝΙΚΩΦ ΔΕΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ.
    Τ.Κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μοιάζουμε σαν να θέλουμε να δώσουμε τη μάχη ακριβώς πάνω στα σύνορα της αντοχής μας. Όμως αν δεν αφυπνιστούμε τώρα, ακόμα και να νικήσουμε στα όρια μας δεν θα έχει απομείνει τίποτα από τον περίγυρο, δηλαδή τις όποες οικονομίες μας, την όποια Ελλάδα. Ο πυροβολισμός του Δημήτρη Χριστούλα μας καλεί να αγωνιστούμε ΤΩΡΑ. Μετά θα είναι αργά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ξέχασα να σου πω πόσο ωραία είναι αυτά που έγραψες. Ποιά είναι η Έμη?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ξυπνάτε, μας φώναξε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Οι φασιστική αστυνομία του Χρυσοχοϊδη, έχει πια στρατοπεδεύσει μόνιμα στο κοινοβούλιο. Μόλις εμφανιστεί κόσμος ξεπροβάλουν σαν τα ζόμπι και βαράνε στο ψαχνό ακόμη κι αν κάθεται κάποιος ήσυχα ήσυχα και αποτείει φόρο τιμής στον ηρωϊκό συμπατριώτη μας. Το κέντρο στρατοκρατείται και αναρωτιέμαι ποιός διοικεί αυτή τη χώρα. Πάντως όχι ο Παπαδήμος ή το ΠΑΣΟΚ ή η ΝΔ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Να τι έγραψε η Έμμυ για την πράξη του πατέρα της:

    Το ιδιόχειρο σημείωμα του πατέρα μου, δεν αφήνει κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Σε όλη τη ζωή υπήρξε ένας αριστερός αγωνιστής, ένας ανιδιοτελής οραματιστής.

    Η συγκεκριμένη πράξη του τέλους, είναι μια συνειδητή πολιτική πράξη, απολύτως συνεπής με όσα πίστευε και έπραττε όσο ζούσε. Στην πατρίδα μας, στην Ελλάδα, σκοτώνουν τα αυτονόητα.

    Για κάποιους, για ΄΄ τα πεισματάρικα παιδιά της χίμαιρας΄΄, σε μια τέτοια κατάσταση, η αυτοκτονία μοιάζει αυτονόητη, όχι σα φυγή αλλά σαν κραυγή αφύπνισης.

    Για το λόγο αυτό προσλαμβάνει ένα άλλο περιεχόμενο, αυτό το περιεχόμενο που τραγουδήσαμε παρέα για πρώτη φορά στη συναυλία του αγαπημένου μας Μίκη το 75, που τραγουδάγαμε πάντα στις δικές μας γιορτές και για τους δικούς μας νεκρούς. .. Κοιμήσου πατέρα, κι εγώ τραβάω στα αδέρφια μου και παίρνω τη φωνή σου.

    Μόνο αυτό ονειρευόσουν για τους νέους και νομίζω τα κατάφερες.

    Στο σημείο που έφυγες υπάρχει το σημείωμα, ενός νέου ΄΄ To όνομα του νεκρού σήμερα είναι Δημοκρατία..μα είμαστε 11 εκατομμύρια οι ζωντανοί και το όνομα μας είναι Αντίσταση΄΄.

    Έμμυ Χριστούλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "...υπάρχουν μονάχα άνθρωποι που κουβαλούν τις ιδέες - κι αυτές παίρνουν το μπόι του ανθρώπου που τους κουβαλάει".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Το διάβασα στο e-Diva και νομίζω ότι εκφράζει τα πράγματα αν τελικά δεν κάνουμε κάτι:
    "Ένας ηλικιωμένος άνθρωπος αυτοκτόνησε σήμερα στην Πλατεία Συντάγματος από απελπισία.
    Δε γνωρίζω το πρόσωπο του,
    μπορώ όμως να το φανταστώ.
    Μοιάζει με το μέλλον μου."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Ποίημα είναι Στέφανε. Δεν χρειάζεται να σου πω ότι είναι πάρα πολύ καλό και σε περιεχόμενο και σε τεχνική.
    Να πω ότι τέτοιες θυσίες και ηρωϊσμοί γίνονται από ανθρώπους που πραγματικά πρέπει να διαθέτουν ανιδιοτέλεια και οραματισμό.
    Αυτό ακριβός που λέει η κόρη του Δημήτρη Χριστούλα "Σε όλη τη ζωή υπήρξε ένας αριστερός αγωνιστής, ένας ανιδιοτελής οραματιστής".
    Και να το ακούσουν αυτό μερικά κοπρόσκυλα που νοιάζονται μόνο για το χρήμα και πως θα κουτσοπορέψουνε το σαρκίο τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Είναι η πρώτη πράξη ηρωϊσμού και θυσίας απέναντι στην 'κατοχή' της χώρας από την τρόϊκα. Μου κάνει μάλιστα εντύπωση που την ενέργεια του Δημήτρη Χριστούλα προσπαθούν να την εξηγήσουν οι κομπλεξικοί σαν πράξη ενός πιθανά τρελού ή στο παρελθόν διαταραγμένου. Τέτοια λόγια σε μια χώρα θυσιών και ηρώων. Τελικά να μας πει το σύστημα τι θέλει. Να διδασκόμαστε για τον ηρωϊσμό του Παπαφλέσσα, του Λεωνίδα, του μοναχού Σαμουήλ και του Διάκου ή να βάλουμε νέα μαθήματα ιστορίας όπου το μήνυμα θα είναι κάτσε ήσυχη και μη μιλάς? Κύριοι κυβερνόντες του ΠΑΣΟΚ και σεις συνεταιράκια της ΝΔ μόλις αποκτήσατε το πρώτο θύμα της πολιτικής υποταγής σας και η κοινωνία τον πρώτο μάρτυρα της αντίστασης στο Μνημόνιο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Με τη ντουντούκα στο χέρι6 Απριλίου 2012 - 4:27 μ.μ.

    Με ευκαιρία τον βαρύ τραυματισμό του φωτορεπόρτερ Μάριου Λώλου, η δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας Ντίνα Δασκαλοπούλου και μέλος της απεργιακής της επιτροπής, γράφει:
    "Συνάδελφοι, σε λίγες ώρες ο Μάριος μπαίνει στο χειρουργείο.
    Δεν είναι η πρώτη φορά που χτυπιέται από τα ΜΑΤ – έτσι και τούτη τη φορά δεν πιστεύαμε ότι είναι κάτι σοβαρό. Και τούτη τη φορά νομίζαμε όλοι ότι θα την γλιτώσει με ένα καρούμπαλο, με δυο μώλωπες και η ζωή θα συνεχιστεί.
    Όπως συνεχίστηκε όταν χτύπησαν κατά πρόσωπο την Τατιάνα. Όπως συνεχίστηκε όταν στρίμωξαν τον Άρη. Όπως συνεχίστηκε όταν άφησαν ανάπηρο τον Μανώλη. Όπως, άλλωστε, συνεχίστηκε όταν χτύπησαν ξανά τον Μάριο πριν λίγο καιρό. Όμως αυτή τη φορά ήταν διαφορετικά.
    Αυτή τη φορά η γκλοπιά του «οργάνου» (που πάμε στοίχημα; Για άλλη μια φορά καμία ΕΔΕ δεν θα αποκαλύψει το όνομα και το βαθμό του) ήταν πισώπλατη. Και άνοιξε το κρανίο του και προκάλεσε αιμορραγία και πιέζει τον εγκέφαλό του και τον στέλνει στο χειρουργείο. Αν δεν κάνει, μας λένε, την επέμβαση μπορεί για όλη την υπόλοιπη ζωή του να είναι επιληπτικός. Γιατί;
    Γιατί ήταν εκεί όταν εκατοντάδες συμπολίτες μας διαμαρτύρονταν για τη δολοφονία που ήθελαν να περάσει για αυτοκτονία. Γιατί οι εικόνες του από το έγκλημα που συντελείται στην Ελλάδα ταξίδευαν σε όλο τον κόσμο. Γιατί, όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί μας, ο Μάριος έχει διαλέξει πλευρά: ούτε ψέματα, ούτε αυταπάτες, είναι με τους εργάτες.
    Τις επόμενες ώρες πολλά ντοκουμέντα θα δουν το φως της δημοσιότητας και θα αποδεικνύουν ότι η επίθεση των κρανοφόρων στους δημοσιογράφους και τους φωτορεπόρτερ έγινε χωρίς καμία αφορμή και μόνο για λόγους εκδικητικούς. Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά και δεν υπάρχει λόγος να επιχειρηματολογήσουμε για αυτό – θα το κάνει ο δικηγόρος μας. Ούτε έχει καμία σημασία να αναζητήσουμε τον αριθμό και τα διακριτικά του κρανοφόρου που επέφερε αυτό το δολοφονικό, κατά τους χαρακτηρισμούς των γιατρών, πλήγμα στον Μάριο. Ελάχιστη σημασία έχει το όνομα του αυτουργού, όταν όλοι γνωρίζουμε το όνομα των ηθικών και των πολιτικών αυτουργών. Είναι τα ίδια χέρια που όπλισαν το χέρι του αυτόχειρα (και εκατοντάδων άλλων), είναι τα ίδια χέρια που χτύπησαν τον Μάριο (και δεκάδες άλλους).
    Η πολιτική του Μαύρου Μετώπου που μετέτρεψε τη χώρα σε εργαστήριο νεοφιλελεύθερων πειραματισμών κατασκευάζει αληθινά θύματα και, ταυτόχρονα, παράγει αληθινά κέρδη. Το αίμα μας είναι ο πλούτος τους, η «σωτηρία» τους είναι ο εφιάλτης μας.
    Ως πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ (που μετρά ήδη δεκάδες θύματα της κρατικής καταστολής), αλλά και ως πολίτης της χώρας που μετατρέπεται ταχύτατα σε σωφρονιστική αποικία, ο Μάριος θα εξαντλήσει όλα τα νόμιμα μέσα για να αποδοθεί δικαιοσύνη για αυτό το άνανδρο χτύπημα.
    Σε λίγες ώρες συνεδριάζει το Διασωματειακό των Ενώσεων του Τύπου και περιμένουμε αυτή τη φορά, έστω και αυτή τη φορά, να κάνει κάτι παραπάνω από το να εκφράσει τη «βαθύτατη θλίψη και οργή του». Σε λίγες ώρες ανοίγει η Βουλή των Ελλήνων και περιμένουμε αυτή τη φορά, έστω και αυτή τη φορά, να μην στρέψει το κεφάλι και από αυτή την προαναγγελθείσα επίθεση. Σε λίγες ώρες συνάδελφοι, άλλη μια εργάσιμη μέρα ξημερώνει. Κι ένας από εμάς – ο πολλοστός- δεν θα είναι δίπλα μας.
    Αυτό το χτύπημα δεν ήταν στον Μάριο, ήταν στο κεφάλι, στα μάτια και τα αυτιά όλων μας."

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια