Πέμπτη, 12 Απριλίου 2012

Τσίπουρο με γλυκάνισο

Η Κατερίνα είναι μιά σπουδαία ...πως να την πω; ...blogger; ...πένα; ...φωνή;
Θα το διαπιστώσετε αν επισκεφθείτε το ΚΑΤΕΡΙΝΑ, δηλαδή το ομώνυμο blog στο οποίο γράφει.
Ομηρικές (ας τις πούμε έτσι) ήταν οι κόντρες μας, τότε που ακόμη στο 1klik-aristera έγλυφα (πολιτικά) το δάχτυλό μου κι εκείνη με συγύριζε με την φανατική αντιπασόκ κριτική της, όντας η ίδια στον παρελθόν φίλη ή μέλος του ΠΑΣΟΚ (όπως ...συνάγεται).
Πάντα, όμως, εκτιμούσα τον τρόπο σκέψης και κυρίως τις ευαισθησίες της σε διάφορα θέματα του κοινωνικού πόνου και αγωνίας.
Σήμερα διαλέγω ένα τέτοιο κείμενο, ανεβασμένο στο blog της, στα τέλη Φεβρουαρίου, με τίτλο "Τσίπουρο και γλυκάνισο"...
Το βάζω στην κεντρική στήλη, παρόλο που σαν "ΜοσχατουΠολις" τα κείμενα από άλλα blogs τα δημοσιεύουμε στην δεξιά στήλη μας, με σκοπό να το διαβάσουν όσοι αδιαόροτα μεν, αλλά σταθερά κάνουν σλάλομ προς την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και την κοινωνική απονιά.
Ειδικά, βέβαια, αφιερωμένο στην δημοτική αρχή: συμπολίτευση και αντιπολίτευση!
.............................................................

Γραφει η Κατερίνα

"Η Γεωργιανή λεμονάδα εχει γεύση γλυκάνισου. Ο Γκάμυ φερμένος μόλις πριν 2 μηνες δεν ξέρει πολλά για την Ελλάδα, ξέρει όμως πολλά για τη Σουηδία. Εκεί ονειρεύεται να πάει. Μοιράζεται το κρεβάτι του Γκιορκγυ, στο νοικιάρικο δωμάτιο της Βάνιας και του Λέντυ κάπου στη Κυψέλη. Ο Γκιοργκυ 11 χρονών, θέλει να μάθει να γράφει γεωργιανά, χαροπαλεύοντας με τα ελληνικά. Τραγουδάει καμαρωτός το «Λεβέντη». Την επόμενη εχει γιορτή στο σχολείο. Πίνουμε τσίπουρα. Το γλυκάνισο φτιάχνει Πατρίδες. Θα έχει γλυκάνισο στη Σουηδία λέω στον Λέντυ να πειράξει τον Γκάμυ; Γελάει...

Δεν αγαπώ τις σημαίες. Και δεν τις αγαπώ, γιατί λατρεύω παράφορα τους Ανθρώπους. Δεν αγαπώ τα ...μεγάλα. Και δεν τα αγαπώ, γιατί λατρεύω τα Μικρά. Δεν αγαπώ τα έπη. Και δεν τα αγαπώ, γιατί λατρεύω τα Λυρικά. Δεν αγαπώ τη «κοινή» λογική. Και δεν την αγαπώ γιατί λατρεύω τις τρελές πουτάνες που καινε στη φωτιά τις πόρνες... φτηνιάρικες λογικές.

18χρονη μοναχική ταξιδιώτισσα, interrail, σιδηροδρομικός σταθμός Μονάχου. Το σακίδιο ανάμεσα στα γόνατα. Δερμάτινο πουγκί, αγορασμένο από το Μοναστηράκι, φορεμένο κατάσαρκα. Κουρνιασμένη περιμένεις την ανταπόκριση. Να ...ξημερώσει! Στη Βαβέλ ακούς Ελληνικά. Νοιώθεις ...ασφάλεια. Γυρνάς το κεφάλι και τους χαμογελάς!

Είναι αντικειμενική έννοια η Πατρίδα; Ή μήπως είναι αυστηρά προσωπική; Είναι μια στατική έννοια η Πατρίδα; Ή μήπως είναι μια απόλυτα δυναμική έννοια.

Περπατάς στο χειμερινό κυριακάτικο Παρίσι. Από κάπου ξεφεύγει η μυρωδιά κανέλας και γαρίφαλου! Σε γονατίζει η ....Έλλειψη! Κι εσύ βαριόσουν αφόρητα το οικογενειακό κοκκινιστό της Κυριακής. Ξένη ανάμεσα σε Ξένους αναζητάς στο σωρό των εφημερίδων την Ελευθεροτυπία. Είδωλο στο καθρέφτη σου το χαμόγελο που κρεμιέται στα χείλη των άλλων και ....ξέρεις ότι όλοι εσείς οι ξένοι γίνατε Δικοί ακουμπώντας ο καθένας ένα κομματάκι Πατρίδας. Κάποτε - κάποτε, μπορεί και κάποιος να ακουμπήσει τον ώμο σου λέγοντας «Καλησπέρα». Πατρίδες!

Πατρίδα είναι το συν-ανηκειν. Όχι ως γένος, όχι ως ράτσα, όχι ως έδαφος, ακόμη κι ούτε σαν κουλτούρα. Πατρίδα είναι το παγκόσμιο παραμύθι της ...Σταχτοπούτας που εσύ το κράτησες με τις εικόνες που είχες ...εύκαιρες σαν παιδί. Πατρίδα είναι το χρώμα του ουρανού, το φως και η βροχή που σου ανακαλεί μνήμες ...δικές. Πατρίδα είναι η γλώσσα που αισθάνεσαι, κι όχι η γλώσσα που σκέφτεσαι.

Πατρίδα είναι οι μυρωδιές! Πατρίδα είναι οι μουσικές. Να αλυχτάει η Μπέλλου και να σε σέρνει ο ρυθμός που λες και υπήρχε μέσα σου κάπου βαθιά κρυμμένος να χορέψεις. Πατρίδα είναι να λυγάς σε εκείνο τον Καζαντζιδικό λυγμό του Σέρβου την ώρα που χάνει τα μπάσα στο ακορντεόν του. Πατρίδα είναι η Έλλειψη της.

Σούνιο. Φουσκωτό. Λίγα λεπτά δρόμος για την άλλη ...μεριά της ακτής. Απέναντι από το δωμάτιο των καλοκαιρινών διακοπών το Μακρονησι να κόβει το γαλάζιο. Ξεναγείς στο Νησί σου φίλους από άλλη …πατρίδα, σε μια αγριάδα που στέγασε την δική σου ελευθερία, τα γέλια σου, τους έρωτες της εφηβείας σου, παίζοντας θαρρείς χρόνια μετά με την απόγνωση, την φρίκη, τα μακελέματα, των ...Παρθενώνων. Ανάμεσα σε ξερολιθιές παλεύει να σηκώσει κεφάλι το κατακόκκινο της παπαρούνας. Πατρίδα ειναι όσοι συν-πονάνε το ...αίμα, όταν η αμνησία γίνεται μόδα.

Με κουράζουν τα λεξιλόγια που καταντούν να φτύνουν σήματα μορς. Οι ...πατρίδες, δεν είναι περίκλειστα οικόπεδα. Οι πατρίδες είναι μοιρασιά. Να ...συν-εννοηθούμε απαντά το επιχείρημα. Να ...συν-εννοηθούμε κοινωνώντας, όχι ΕΠΙ-κοινωνώντας . Νοιώθω ζωντανή όσο θα με φρικάρει Η «Επανάσταση»(sic!) στη καρτοκινητή τηλεφωνία σε γιγαντοαφίσα στην Κηφισίας.
Νοιώθω ζωντανή όσο θα με φρικάρουν τα τείχη. Νοιώθω ζωντανή όσο θα με φρικάρουν τα ηθικολαγνικά δήθεν. Νοιώθω ζωντανή όσο θα με φρικάρουν οι από καθέδρας ελιτισμοι. Νοιώθω ζωντανή όσο οι τόποι δεν θα είναι παρά τρυφερές μνήμες . Νοιώθω ζωντανή όσο το Άνθρωπος είναι το κυρίαρχο ουσιαστικό και όχι το ...επίθετο.

Αφουγκράζομαι τρυφερά τους ανθρώπους που αναζητούν πατρίδα. Δική τους, άλλη, τι σημασία έχει; Μόνο αυτοί που συν-πόνεσαν τις πατρίδες του καθενός μπορούν να νοιώσουν πατρίδα δική τους.

Είμαστε όλοι Έλληνες;
Είμαστε σε όλο τον κόσμο Κάποιοι, Κάποιοι Πολλοί, που πονάμε τον πόνο, το αίμα, τον αγώνα, το άδικο, των Άλλων. Είναι αυτό ...Έλληνες; Όχι. Ειναι Τσιγγάνοι, είναι οι Εβραίοι στο Ναζισμό, είναι οι Παλαιστίνιοι στη Γαζας, είναι οι Αρμενιοι στην Γενοκτονία, είναι Ουκρανοί στο Χολοντομορ, ειναι Ιρακινοί, είναι Σέρβοι είναι Κούρδοι, είναι Αφγανοί, είναι Λίβυοι, είναι Σύριοι, είναι Έλληνες.

Όσοι έσκυψαν να χαϊδέψουν πληγές από πατρίδες Ανθρώπων θα καταλάβουν. Όσοι αφουγκράστηκαν όχι από καθέδρας αλλά ενώνοντας την ανάσα τους στο δωμάτιο των 15 ....απατριδων, στο καφενείο, Σαββατόβραδο στη Πέτρου Ράλλη, στο δρόμο, θα καταλάβουν. Οι ...άλλοι δεν θα καταλάβουν ποτέ"....

7 σχόλια:

  1. ν.υ.χ.τ.ο.λ.ο.υ.λ.ο.υ.δ.ο12 Απριλίου 2012 - 11:37 π.μ.

    Μπράβο Στέφανε για τον ερανισμό. Είτε διαφωνώ σε κάποια, είτε συμφωνώ σε πολλά με την Κατερίνα, το σίγουρο είναι ότι σε απογειώνει η ένταση της.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όμορφο.
    "Πατρίδα ειναι όσοι συν-πονάνε το ...αίμα, όταν η αμνησία γίνεται μόδα".
    Με μπερδεύει αυτό.
    Μήπως έπρεπε να υπάρχει κάποια τελεία;
    Λειτουργεί ως αντιδιαστολή;
    Μ.Παν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κι έπινα το τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. den diafwnw maz;i sou. nai einai mousikes pou se pianei enas kompos kai to myalo olo trexei pisw. s'enan topo pou einai sygkekrimenos. nostalgia! auto den einai patrida? otan omws tin akous / aspoume / sto Gesselkirchen den trexei tipota. den skeftika na to kanw gi kai topo kai patrida. omws oi katatregmenoi, oi peinasmenoi, nai, exoun dikaiwma se enan topo pou 8a tous dextei kai an8rwpous pou 8a tous sta8oyn an8rwpina epeidi kseroun apo patrida. ama agapas tin patrida opws to perigrafeis, den tin tsigkouneuesai.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πολύ στα αναρχοκομμουνιστικά μου το ρίξατε εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμε 0831 είσαι πολύ (=μπίπ=). Εγώ βρίσκω το κείμενο εξαιρετικό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. συμπλήρωμα...
    Γιατί ρε παιδιά ενοχλεί η ευαισθησία? Γιατί?

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια