Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2012

Η Γέφυρα μας...

Με χαρά φιλοξενούμε μια σχεδόν κατά παραγγελία συνεργασία της κ. Νανάς Ιωαννίδου. 
Την "δανειζόμαστε" ως γραφίδα από το καλό ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΟΣΧΑΤΟ (MoschatoNews.com) όπου μόνιμα αρθρογραφεί.  
Από καιρό θέλαμε να γράψουμε για τις γέφυρες που κόπηκανε και τραυμάτισαν μια φυσική σχέση ανάμεσα στο Νέο Φάληρο και το Μοσχάτο. 
Τόσο φυσική και αυτονόητη σαν το νερό που πίνουμε και τα νερά του Κηφισού. 
Το "1 κιλό καρύδια το πέρασμα για το Φάληρο" που έχουμε προαναγγείλει δεν ακυρώνεται. 
Απλά θα ακολουθήσει και θα συνοδεύσει το όμορφο κείμενο της κ. Ιωαννίδου που πρόκειται να διαβάσετε αμέσως πιό κάτω.


Μια γέφυρα δεν είναι μόνο επικοινωνία, αλλά και μνήμες μιας ολόκληρης ζωής. 
Το μαγικό διαδίκτυο έχει καταγράψει όλες σχεδόν τις περίτεχνες γέφυρες των αρχαίων χρόνων, αλλά και των τωρινών του Κηφισού. 

Έχουμε την ευτυχία να ζούμε σ’ έναν τόπο περικαλλή, με πλήρη ηλιοφάνεια.. 
Το Μοσχάτο θα το ζήλευαν πολλοί κάτοικοι μεγάλων πόλεων σ’ όλο τον κόσμο, γιατί βρίσκεται στο κέντρο μεταξύ Αθήνας - Πειραιά, βρέχεται από τον όρμο του Φαλήρου (άλλο δράμα μας, αυτό!) και είχαμε την ατυχία, να μας οριοθετήσουν το καλύτερο κομμάτι μας, ανύπαρκτοι γραφειοκράτες και παντελώς αστοιχείωτοι! 
Βέβαια τώρα γνωρίζουμε το γιατί (εν αρχή είναι η μίζα!) 

Από τη μία, μας επέβαλε η χούντα το στρέβλωμα της επιχωμάτωσης της παραλίας και χάσαμε τη θάλασσα μας χωρίς λόγο, και από την άλλη ο ασύμβατος αυτοκινητόδρομος, ο υπερυψωμένος, καταδίκασαν το Μοσχάτο και δημιούργησαν έναν «άλλο τόπο» απ’ αυτόν που ζήσαμε σαν νέοι. 
Παράλληλα κατάργησαν και την κεντρική εποχούμενη γέφυρα που βρισκόταν από τις αρχές του αιώνα (!) στο ίδιο μέρος, κι έτσι η επικοινωνία των δήμων Μοσχάτου – Ν. Φαλήρου να είναι αδύνατη. 

Και μπορεί μεν η καρμανιόλα της παραλιακής να είναι μία λύση, αλλά όμως η καθημερινότητα είναι τραγελαφική… 
Τώρα που πάμε εκδρομές στο φεγγάρι, κάθε μέρα βλέπεις καροτσάκια με παιδάκια να τα σηκώνουν ολόκληρα (!) - μαζί με τα βρέφη - στα σκαλοπάτια για να διαβούν τον Ρουβίκωνα! 
Αιδώς άχρηστοι! 

Λοιπόν είμαι παιδί της γεφύρας (!) από το 1902 (!) που πρωτοπάτησε ο παππούς μου στο Μοσχάτο, έως και τώρα! 
Μιάς και το πατρικό ήταν Λάμπρου Κατσώνη - στάση Πούπου - έχω ακούσει και έχω ζήσει πολλά. 
Η ιστορική γέφυρα, άλλαξε πολλές κατασκευές κι εγώ πρόλαβα τέσσερεις και στο άρθρο μου, «Κηφισός, το ποτάμι μας», έχω καταγράψει γι αυτές τις κατασκευές που έζησα. 

Ο παππούς μου ερχόταν με τα πόδια από το γηροκομείο Πειραιά όπου κατοικούσε, μαζί με τον φίλο του τον Χουτόπουλο, της γνωστής εμπορικής επιχείρησης του Πειραιά (όπου κι αυτή έχει κλείσει από καιρό), για να πουλήσει ο φίλος του με το καρότσι, κανάτια! 
Τότε έψαχνε ένα οικόπεδο για να στεγάσει την οικογένεια του. 
Σαν γλεντζές τύπος, είχε κατά νου να κάνει και μια ταβερνούλα, μιάς και εργαζόταν στους αλευρόμυλους Πειραιά και η γιαγιά έφτιαχνε εξαιρετικό ψωμί! 

Για όλες αυτές τις γενιές η γέφυρα της Λάμπρου Κατσώνη ήταν εργαλείο τους (φανταστείτε το τσουβάλι με το αλεύρι στον ώμο ή στα καρότσια)… ήταν μια ανακούφιση γι αυτούς. 
Αργότερα αυτή τη γέφυρα και τις άλλες, τις εσωτερικές του Νέου Φαλήρου, χρόνια ολόκληρα χρησιμοποιούσε ο πατέρας μου για τη δουλειά του, αλλά και για τα ψώνια του Σαββάτου, στην αγορά του Πειραιά. 

Η δε μητέρα μου που στην εποχή της belle époque του Νέου Φαλήρου, ήταν μοδίστρα σαν κοριτσάκι σε μεγάλο οίκο στο Νέο Φάληρο, όπου είχε ζήσει ένδοξες εποχές και πηγαινοερχόταν μεσάνυκτα από την ξύλινη παλιά γέφυρα (μιάς και η δουλειά της ραπτικής και του κεντήματος ήταν τότε χειροποίητη και υψηλής τέχνης κι ήθελε ώρες πολλές), μου έλεγε πως τότε οι άνθρωποι ήταν ήρεμοι. 
Ούτε φόβοι για τα θεοσκότεινα, ούτε τίποτα. 
Και ο παππούς μου, όταν ήμουν 8 περίπου χρονών με διαβεβαίωνε ότι δεν υπάρχουν νεράιδες! 
Έτσι κι εγώ ότι ώρα να περνούσα το ποτάμι είχα σιγουριά! 
Το ίδιο έκανε και ο γιός μου, που πήγαινε προσκόπους στο Νέο Φάληρο και περνούσε σφυρίζοντας μέχρι αργά τη γέφυρα. 

Για μένα, τα χρόνια του ’50 – ΄60, σαν νέοι, ήταν το σημείο αναφοράς μας. 
Ραντεβού στη γέφυρα! …για να πάμε όλα τα παιδιά της γειτονιάς στην Γαλλική Ακαδημία Πειραιά με τα πόδια (το είχαμε για τίποτα!) για να γλυτώσουμε τις 2 δραχμούλες από τα ναύλα! aller retour, για το γνωστό σκασιαρχείο στα σινεμά της ακτής Μουτσοπούλου, στο Πασαλιμάνι (εκεί έγινα εξπέρ κριτικός! ) 

Έπειτα τα πάρτυ των συμμαθητών μας της εφηβείας, από το Γυμνάσιο Μοσχάτου, όλοι στ’ αρχοντικά σπίτια του Νέου Φαλήρου χορέψαμε, τραγουδήσαμε, φρενιάσαμε… με το «See you later alligator» και τον Έλβις και έπειτα, τραγουδώντας σε πηγαδάκι επάνω στη γέφυρα που είχε και φως! 
Να μαθαίνουμε τα λόγια του Frankie Laine στο «Jezebel» ή όταν γεμίζαμε τη γέφυρα με ασύλληπτη λαοθάλασσα για το Στάδιο Καραϊσκάκη για να δούμε τον αγαπημένο μας Ολυμπιακό! 

Αυτή τη γέφυρα περνούσε και ο Δημήτρης Χορν, περίπου 10 χρόνια από το ΄54 έως το ΄65, αυτός ο χαρισματικός άνθρωπος και μέγιστος ηθοποιός, για να έλθει μαζί με τα εξαδέλφια, τούς Κουντουριώτηδες, Νεοφαληριώτες, για να πιούν εκλεκτό κρασί, γιατί τότε οι άνθρωποι γνώριζαν την ποιοτική αντίληψη της ζωής κι όχι τη βαρβαρότητα και ότι ταβέρνα εστί, εν αρχή οίνος εκλεκτός.
Μαζί με την 8 ατόμων ανδροπαρέα τους, κάθε Παρασκευή, ελάμβαναν τα άχραντα μυστήρια (! ) με κρασί από τα Μεσόγεια, σκέτη σαμπάνια (!), που τότε ο παππούς μου, ο Σαλαπατάρας, είχε σε υπερμεγέθη βαρέλια, που όλοι είχαμε τσαλαβουτήσει στο καθάρισμα τους.
Κανείς τους δεν οδηγούσε, κι έτσι το δρομολόγιο ήταν μέσω γέφυρας. 
Ο Χορν πάντα με την καμπαρντίνα στον ώμο χαιρετούσε όλους, άρχιζαν τις ομιλίες τους, έτρωγαν πάντα ζυμωτό ψωμί της γιαγιάς. 
Ο Χορν όπως το έτρωγε έστελνε φιλιά στη γιαγιά! 
Σαλάτα από το περιβόλι της και ψητά παιδάκια, στο γωνιακό τραπεζάκι. 
Τελείωναν 1 και 1/2 μεσάνυκτα με παρλάτες του Χορν, με πολύ γέλιο κι έπειτα από τη γνωστή γέφυρα, κατέβαιναν στο σταθμό του Νέου Φαλήρου όπου υπήρχε πάντα διανυκτέρευση για ταξί, ο Χορν τραβούσε για την Αθήνα, οι δε άλλοι έμεναν εκεί γύρω στο Νέο Φάληρο. 

Όταν οι λαοί οδηγούνται από απάτριδες και επιλήσμονες, χαλούν τις γέφυρες, φονεύουν το περιβάλλον. 
Την ιστορία, τους την γράφουν όπως την θέλουν οι πάτρωνες τους και πορεύονται εν κενώ! 
Και πριν λίγο καιρό που παιδευότανε ένας Αλβανός με τα εργαλεία της οικοδομής ν’ ανεβοκατεβαίνει, μου είπε το πιο ωραίο: «κυρία Νανά, καμιά ώρα θα δώσω μιά μ’ ένα γκρέιντερ, να δω τι θα κάνουν οι χαμένοι! 
Ηλία, του είπα, «ΡΕΣΑΛΤΟ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΖΙ ΣΟΥ» και όπως είπε ο Ιούλιος Καίσαρας όταν διάβηκε τον Ρουβίκωνα, 
…alea jasta est! 
O κύβος ερρίφθη! 

Νανά Ιωαννίδου
nanajeann@yahoo.gr

18 σχόλια:

  1. Νανά σ΄ευχαριστώ για τις εικόνες, το ψωμί, το κρασί. Τον παππού και τη γιαγιά. Για τη γέφυρα που έστησες για τους ανθρώπους.
    Πέτρος Δ. Δημητρίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κρατάω από την εισαγωγή το "...γέφυρες που κόπηκανε και τραυμάτισαν μια φυσική σχέση ανάμεσα στο Νέο Φάληρο και το Μοσχάτο. Τόσο φυσική και αυτονόητη σαν το νερό που πίνουμε και τα νερά του Κηφισού".
    Και από το εξαιρετικά ευαίσθητο κείμενο της κας Νανάς Ιωαννίδου υπογραμμίζω ότι "Μια γέφυρα δεν είναι μόνο επικοινωνία, αλλά και μνήμες μιας ολόκληρης ζωής" και ότι "απάτριδες και επιλήσμονες, χαλούν τις γέφυρες, φονεύουν το περιβάλλον".
    Μου έκανε εντύπωση ο Χόρν. Τον φανταζόμουνα σνόμπ τύπο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολύ καλό. όμως και να ξαναφτιάξουνε κατιτίς ποτέ δεν θα ακούσουμε κείνο τον χαρακτηριστικό ήχο των βημάτων πάνω στο σιδερένιο πάτωμα της πεζογέφυρας όταν οι γαύροι με τα κόκκινα κασκόλ τραβάγανε για το Καραϊσκάκη ή από τον ήχο κάποιου βιαστικού γιώτα-χι που διάβαινε την αμαξιτή γέφυρα τύπου "μπέλεϋ"...
    Ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΤΑ ΞΕΣΚΙΣΑΝΕ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ - ΜΟΣΧΑΤΟ ΚΑΙ ΦΑΛΗΡΟ. ΠΑΕΙ Η ΑΜΜΟΥΔΙΑ ΤΟΥ ΜΟΣΧΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΤΑΡΑΝΤΕΛΑ ΜΕ ΤΗ ΒΟΛΤΑ. ΕΝΑ ΑΝΑΧΩΜΑ ΕΓΙΝΕ Η ΠΑΡΑΛΙΑ. ΚΙ ΑΦΟΥ ΞΕΜΠΕΡΔΕΨΑΝΕ ΜΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΙΑΣΑΝΕ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΝΑΝΕ ΥΠΟΝΟΜΟ ΣΑΝ ΤΗΝ ΣΚΑΤΟΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΤΙΚΗ. ΟΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΣΑ. ΟΧΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ - ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΛΕΦΤΑ. ΓΙΑ ΝΑ ΤΖΙΡΑΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΥΚΛΟ Η ΔΙΑΠΛΟΚΗ. ΠΑΕΙ ΚΑΙ Η ΓΕΦΥΡΑ ΠΟΥ ΕΝΩΝΕ ΔΥΟ ΑΔΕΛΦΕΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ. ΤΟΣΟ ΑΔΕΛΦΕΣ ΠΟΥ ΟΤΑΝ Ο ΜΟΣΧΑΤΙΩΤΗΣ ΕΛΕΓΕ ΟΤΙ ΗΤΑΝ ΚΑΤΟΙΚΟΣ ΦΑΛΗΡΟΥ ΔΕΝ ΕΛΕΓΕ ΨΕΜΑΤΑ ΕΝΕΚΑ ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΙ ΟΛΑΣ. ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΜΟΣΧΑΤΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟ ΦΑΛΗΡΑΚΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ, ΤΟ ΚΑΦΕ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΕΛΗ, ΤΟ ΚΑΡΑΙΣΚΑΚΗ, ΤΟΥ ΓΟΥΣΕΤΗ, ΤΗ ΣΧΟΛΗ ΤΣΟΥΡΗ & ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΙΑ, ΚΛΠ, ΚΛΠ. ΡΕ ΠΟΥΣΤΗΔΕΣ ΓΙΑΤΙ ΣΚΟΤΩΣΑΤΕ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ ΜΑΣ?
    Τ.Κ.
    (ΚΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ ΠΟΥ ΤΑ ΒΑΖΩ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ - ΚΑΙ ΤΡΕΛΑΜΕΝΟΣ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΖΩ - ΤΙΣ ΑΠΟΜΙΜΙΣΕΙΣ ΤΟΥ ΜΟΣΧΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ. ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΡΑΓΕ?>

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. το κείμενο είναι γραμμένο με αγάπη, όπως με αγάπη το διάβασα κι εγώ σαν παλιός Μοσχατιώτης που μαζί με τόσους και τόσους συμμαθητές και συμμαθήτριες καθημερινά πηγαίναμε για το σχολείο στου Τσούρη επί 6 χρόνια, αλλοι και περισσότερα που είχαν ξεκινήσει από το δημοτικό. οι γέφυρες, αλλά ιδίως η γέφυρα της λάμπρου κατσώνη, υπήρξαν μέρος της ζωής μας. ματιές τότε που κοίταζαν το συνηθισμένο, δηλαδή τις κουπαστές της γέφυρας, τους ευκάλυπτους, τα φουγάρα της ηλεκτρικής, τα νερά του κηφισσού γεμάτα κέφαλους. σήμερα διαπιστώνω ότι ήταν αγάπες μας. μπράβο μοσχατούπολη για την ωραία συνεργασία. και σε άλλα με υγεία.
    γιατί η ζωή όσο άσχημη κι αν είναι πιά, μπορούμε να την αντιμετωπίζουμε καλύτερα με όπλο τις θετικές αναμνήσεις αν και κάποιο τραγούδι μιλάει για αναμνήσεις που γίνανε βόλια..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Οχι λόγια! Μπορείτε να μας βρείτε τον Ηλία τον οικοδόμο για να μελετήσουμε και να κάνουμε το ΡΕΣΑΛΤΟ;
    Γιατί όπως καταντήσαμε ένας Αλβανός θα μας σώσει.
    ΝΤΟΥ ΛΟΙΠΟΝ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ..alea jacta est!
    Ο κύβος ερίφθη!
    Εξαιρετικό κείμενο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλτατε Βρουτε!!
      Εχετε απολυτο δικιο
      Ο δαιμων του διαδικτυου ! πολυ ισχυροτερος
      απο εμενα
      Ευχαριστω νανα ιωαννιδου

      Διαγραφή
  8. Κα. Αθηνά.

    Συγχαρητήρια για το άρθρο σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φιλτατε δασκαλε μου
      σ ευχαριστω κι εγω για την πολυτιμη προσφορα σου
      που μου μαθαινεις τις δυσκολιες αυτου του
      αγαπημενου μηχανηματος !
      νανα

      Διαγραφή
    2. Είμαι πάλι ή παληά,άλλη διακοπή γιά άγνωστο λόγο.
      ΘΥΜΆΜΑΙ.....
      Τόν καλοκαιρινό Γκρέκα....φυστίκια,πασατέμπο,γρανίτες,ή φωνή τού πωληθούν στό διάλειμμα καθώς καί,τού χειμωνιάτικου στό Ακταίον..γράμματα καμπούρη.
      Τό σχολείο Θεοδωρίκου μέ τήν μεγάλη αυλή στή γωνία Ποσειδώνος καί Κηφισσού.
      Τούς κακομοιρασμένους ευκαλύπτους πού παίζαμε στή σκιά τους.
      Τή δυσοσμία(μπόχα) από τά νουρκώδη νερά τού ποταμιού καί τά απόβλητα τής Ηλεκτρικής,πού μάς λέγανε περιφρονητικά κάτοικοι από άλλες περιοχές"πώς μένετε εκεί πού βρωμάει?"
      Τή "μουτζούρα" τής ηλεκτρικής πού έπρεπε νά ξαναπλένουμε τά απλωμένα ρούχα ή πού άν κοιμόμασταν έξω στίς ταράτσες τό καλοκαίρι ξυπνούσαμε τό πρωί σάν Αφρικανοί,μαύροι.
      Τό σύννεφο χωματόσκονης πού σήκωνε τό λεωφορείο όταν τό περιμέναμε στή στάση Πούπου ή Τέρψη καί φρέναρε γιάνά πάρη επιβάτες.
      Η "μουτζούρα"πού αναφέρω πειό πάνω ήταν από τήν Ηλεκτρική.
      Τό μαγαζί τού Γουσέτη στήν αγορά τού Φαλήρου πού αγόρασα τό πρώτο μου παιχνίδι μετά τήν κατοχή στήν ηλικία τώρα 12 δώδεκα ετών,άλλα άσχημα χρόνια,εμφύλιος πόλεμος.
      Τά μπάνια τό καλοκαίρι στήν περιοχή





      Διαγραφή
  9. Ειμαι παληά...Οι αναμνήσεις μου είναι(μερικές)παλαιότερες τών σχολιαστών τού άρθρου.
    Από τότε πού γεννήθηκα τό 1937 μέχρι τό 1966 έζησα στό Μοσχάτο.Τό σπίτι μας ήταν ακριβώς πίσω από τά σπίτια μπροστά στόν Κηφισσό,οί πίσω αυλές μας συνόρευαν.
    ΘΥΜΑΜΑΙ........
    Τόν κόσμο πού έκοβε τά κάγκελα τού Ποταμιού γιά κάψιμο(μικρό παιδί τότε).
    Θυμάμαι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Ειμαι παληά......μερικές από τίς αναμνήσεις μου είναι παλαιότερες.
    Από τότε πού γεννήθηκα τό 1937 μέχρι τό 1966 έζησα στήν περιοχή.
    Τό σπίτι μας ήταν πίσω από τά σπίτια πού ήταν μπροστά στό ποτάμι,είχαμε κοινές πίσω αυλές,μεταξύ τής γέφυρας Λ.Κατσώνη καί τής άλλης πρός τή θάλασσα.
    ΘΥΜΆΜΑΙ........
    Τόν κόσμο πού έκοβε τά κάγκελα τού Κηφισσού στήν κατοχή γιά κάψιμο.
    Τούς βομβαρδισμούς τών συμμάχων στήν Ηλεκτρική πρός τό τέλος τού πολέμου καί χωνόμασταν κάτω από τραπέζια καί κρεββάτια.
    Τίς κουβέρτες στά παράθυρα τά βράδυα γιά νά μή φαίνεται τό φως έξω.
    Μία βόμβα τών συμμάχων μέ προορισμό τό λιμάνι τού Πειραιά πού έπεσε κατά λάθος στή θάλασσα στό Νέο Φάληρο καί αυτό πρός τό τέλος τού πολέμου,είμασταν 5-6 παιδιά καί παίζαμε κά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Είμαι ή παληά συνεχίζω.....Δέν ξέρω τί συνέβη είχα διακοπή στό αρχικό σχόλιό μου.
    Θυμάμαι τό Λύκειο Θεοδωρίκου μέ τήν μεγάλη ωραία αυλή στή γωνία Ποσειδώνος καί Κηφισσού.
    Θυμάμαι τό Γκρέκα τόν καλοκαιρινό καί τή φωνή τού πωλητού στό διάδρομο,φυστίκια,πασατέμπο,γρανίτα καθώς καί,τού,χειμωνιάτικου στό Ακταίον....γράμματα καμπούρη.
    Τίς βόλτες νυφοπάζαρο στήν παραλία τής Ταραντέλλας.
    Τούς κακομοιρασμένους ευκαλύπτους πού παίζαμε στή σκιά τους.
    Τή δυσοσμία(μπόχα)τής περιοχής από,






    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Η "παληά" συνεχίζω
    ΘΥΜΆΜΑΙ τά μπάνια τά καλοκαίρια στήν περιοχή τής Ταραντέλλας ανάμεσα σέ επιπλέουσες ακαθαρισίες από τούς υπονόμους,δέν υπήρχε Ψυτάλλεια τότε,χυνόντουσαν στή θάλασσά μας.Σπορώ πώς δέν αρρωσταίναμε.
    Τό μόνο πού ΔΈΝ ΘΥΜΆΜΑΙ ΚΑΊ ΜΟΥ ΦΑΊΝΕΤΑΙ ΑΣΤΕΙΟ είναι τά ψάρια οί κέφαλοι τού Κηφισσού.Από μικρό παιδί μέχρι 29 ετών πού έφυγα από τήν περιοχή τά νερά τού Κηφισσού ήταν βούρκος καί βρωμούσαν.Σέ αυτό συνέβαλλε καί ή Ηλεκτρική μέ τά παράνομα απόβλητά της.Ούτε ποντικοί δέν θά ζούσαν σ'εκείνα τά νερά όχι κέφαλοι.
    Θά συνεχίσω σέ άλλο σχόλιο προσεχώς μέ περισσότερες αναμνήσεις,δέν έχω χρόνο τώρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Η "παληά" πάλι συνεχίζω.Θυμάμαι επίσης:
    Τούς γερμανούς πού περνούσαν τή γέφυρα ερχόμενοι από τή βάση τους σέ επιταγμένο αρχοντικό τού Φαλήρου οργανωμένοι σέ συντεταγμένης γραμμές καί έκαναν περιπολίες στά γύρω τετράγωνα γιά νά μάς θυμήσουν τήν παρουσία τούς ή πρός εκφοβισμό υποθέτω.
    Από τή γέφυρα πάλι περνούσαν τίς νύχτες γιά επιδρομές/συλλήψεις σέ γειτονιές τού Μοσχάτου,μάζευαν άνδρες συνήθως,τά λέγανε "μπλόκα".
    Φόβος καί τρόμος.
    Θυμάμαι πολλά χρόνια φυσικά α

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Διακοπή πάλι συνεχίζω...
    Θυμάμαι τόν Αξέχαστο Θανάση Βέγγο πού περνούσε τή γέφυρα ,έμενε στό Φάληρο από πίσω σπρώχνοντας τό παιδικό καροτσάκι μέ τό μωρό του καί πήγαινε γιά ψώνια στά μπακάλικα Πούπου/Αυγουλά καί φούρνο.Ηταν τά πρώτα χρόνια τής σταδιοδρομίας του τότε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. ΠΕΡΑΣΑ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑΞΥ ΝΕΟΥ ΦΑΛΗΡΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΟ 1964-67(ΧΟΥΝΤΑ)ΚΑΙ ΜΟΣΧΑΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΙΟ1967-71 ΣΤΟ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΗΣ ΕΧΩ ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΣΥΓΚΙΝΗΘΕΙΚΑ ΠΟΛΥ ΘΥΜΗΘΕΙΚΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΣΤΕΝΑΧΩΡΕΘΗΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια