Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Θα χάσουμε και τον «καναπέ»

Γίναμε πολύ παρτάκηδες στα χρόνια της μεταπολίτευσης.
Ευμάρεια, στον βαθμό του εφικτού.
Τα κόμματα σου δίνανε δουλειά, οι τράπεζες χρήμα και τα πολυκαταστήματα εύκολες προσφορές σε τηλεοράσεις και άλλα μαραφέτια.
Γέμισε η Ευρώπη από Έλληνες τουρίστες και οι εθνικοί δρόμοι μποτιλιαρισμένους αστούς που τραβάγανε στα εξοχικά τους για τριήμερο weekend.
Τις καθημερινές πάλι, όταν αυτά δεν έπαιζαν, τότε θριάμβευε ο καναπές, όπου ο κάθε νεοέλληνας βόλευε την κορμάρα του για να αποχαυνωθεί μπροστά στο «κουτί».
(για τον καναπέ και το χαζοκούτι μέχρι την συγκέντρωση γονέων και κηδεμόνων που συγκαλούσε ο γυμνασιαρχης είχες χεσμένη, δικέ μου - αδιαφορούσες για την "πρόοδο" του παιδιού σου, μεγάλε)
Και χάσαμε την ταυτότητα και τον παράδεισό μας, που δεν ήταν τίποτε άλλο από την ανθρώπινη επικοινωνία και την αλληλεγγύη προς τον γείτονα.
Σχεδόν αλλαγή DNA.
Χωρίς πειράματα μέσ’ το κορμί μας…
Χωρίς αίμα και βιαιότητες.
Η τριφηλή ζωή, το πλαστικό lifestyle, τα νέα πολιτικά ήθη κατευθείαν στο μυαλό και τις συνειδήσεις μας από τις τηλεπερσόνες και τα τηλεκούτια.
Και σήμερα έχουμε τα ανθρωπάκια που γονατίζουν ότι κι αν τους κάνουν (shock doctrine), τους μαλάκες που είναι έτοιμοι με ένα τρικ «αλά Παπαδήμος» να αποπροσανατολιστούν.
Στην χθεσινή Γενική Απεργία (1η Δεκέμβρη του 11), έχασκε σχεδόν άδεια η πλατεία μπροστά από το νεοκλασικό της ΓΣΕΕ, όταν τίποτα δεν άλλαξε από τον Οκτώβρη και δώθε, και όταν τίποτα δεν πρόκειται να γίνει καλύτερο στο μέλλον.
Και είμαστε τόσο πια ηθικά λιωμένοι, που ξεστομίζουμε κείνο το «έλα μωρέ με το λαμόγιο τον Παναγόπουλο».
Και καλά μου δεν εμπνεόμαστε.
Γι’ αυτό κάτσαμε σπιτάκι μας ή στον καφενέ.
Αλλά, σκέφτομαι, ότι στο ποδόσφαιρο όταν δεν έχεις έναν Lionel Messi να σου κάνει παιχνίδι, τότε αναγκαστικά χρησιμοποιείς τον Τοροσίδη, τον οποίον πολύ απλά προσπαθείς να τον ενισχύσεις ψυχικά.
Αυτόν έχεις, με αυτόν παίζεις.
«Ελά ρε παιχταρά, μην κωλώνεις. Έντεκα αυτοί, έντεκα κι εμείς»…
Γιατί αλλιώς η ήττα της κοινωνίας δεν θα μείνει στα λογικά επίπεδα, αλλά θα μιλάμε για συντριβή με «εφτάρα» και βάλε.
Οπότε εκτός από τα σώβρακα θα χάσουμε και τον «καναπέ»
(κι αυτό φαντάζομαι κανείς δεν θα το αντέξει)...

8 σχόλια:

  1. ΜΕΓΑΛΕ! ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΟΜΟΛΟΓΩ. ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΦΟΥΚΑΡΑ ΤΟΝ ΤΟΡΟ ΤΟΝ ΕΚΑΝΕΣ ΑΛΟΙΦΗ, ΑΝ ΚΑΙ ΕΔΩ ΠΟΥ ΤΑ ΛΕΜΕ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΠΑΕΙ Ο ΓΑΥΡΟΣ ΤΥΦΛΑ ΝΑ ΧΕΙ Ο ΜΙΣΘΩΤΟΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΚΟΒΟΥΝΕ ΤΟ ΡΕΥΜΑ.
    Τ.Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτά βλέπουνε και κοντεύει να μας βγει από το στόμα ......η ψυχή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ξερεις ποια ειναι η πλακα? ο μαλακας του καναπε οταν φτασει να τα τιναξει θα αναρωτιεται = ρε εζησα ή εβλεπα μια σουπα τηλεταινια? αυτα θα γινουν εφοσον οπως πολυ ευστοχα λες δεν θα του εχουν παρει πριν τον καναπε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγαπητή Μοσχατούπολις.
    Αυτό το άρθρο το ξεκίνησες καλά για μένα.
    Σωστά κατά την άποψη μου δεν πήγαν στο πεδίο του Άρεως. Ποίον ν ακούσουν τούς συνδικαλισταράδες των ΔΕΚΟ που μόνο για τις συντεχνίες τους αγωνιζόντουσαν? Είναι αυτοί που συνδιοίκησαν με όλες τις διοικήσεις των ΔΕΚΟ στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ για να μας φέρουν σ'αυτή τη κατάσταση.
    Μετά το χάλασες. Τι σου πταίει ο κ. Παπαδήμος?
    Στο τέλος το ποδοσφαιροποίησες. Καλλίτερα να μας πάρουν το καναπέ παρά τα σώβρακα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Re john pws se lene ...writer otan les ti sou ftaiei o Papadimos, me ftiaxneis. Lerwmenos o sindikalistis kai peristeri o Loukas? Mallon valtos eisai.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Από τα πιό δυνατά σου συμμαθητή. Τέλεια ψυχογραφία του καναπεδάτου έλληνα. Ο κίνδυνος που προστέθηκε στην αλλοτρίωση του είναι όσα λέει ο Μάνος Χατζιδάκης στο ωραίο φιλμάκι που έχεις βάλει στην δεξιά στήλη. Ο κίνδυνος δεν είναι ότι φοβόμαστε, αλλά ότι συνηθίσαμε να φοβόμαστε. Αυτό πάει να πει Υποταγή σε ότι μας σερβίρουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ν.υ.χ.τ.ο.λ.ο.υ.λ.ο.υ.δ.ο2 Δεκεμβρίου 2011 - 10:38 μ.μ.

    Παρατηρησες stefanos ότι έπεσε λίγη σιωπή εδώ. Αχ ο ρημάδης ο καναπές. Ίσως το έπιασα το κλίμα γιατί βλέπω Χάρρυ Πόττερ μόλις τούτη τη στιγμή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Για να σας δω τη Κυριακή στους Ταξιάρχες!
    Για να σας ακούσουμε να δούμε αν έχετε και
    πραγματική φωνή. Γιατί για μερικούς το
    πληκτρολόγιο έχει γίνει το εικονικό στόμα τους.
    Καλά τα "μπλογκαρίσματα"(νεοβαρβαρισμός), αλλά
    στο δρόμο τα πράγματα είναι πιο "σκληρά". Έχει
    και αντίλογο, διάλογο, κλπ κλπ.
    Αλλά την αξιοπρέπεια μας που τελικά την βάζουμε?
    Ας μιλήσουμε λοιπόν όπως παλιά με τους γειτόνους
    μας, κάτι θα μάθουμε κάτι θα μάθουν.
    Ο μόνος χαμένος αγώνας ως γνωστόν είναι αυτός
    που δεν δόθηκε. Π.Τ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια