Πέμπτη, 1 Δεκεμβρίου 2011

Ή αγώνας ή μια ζωή καφενείο

Η χώρα μας ζει δραματικές ώρες. 
Ένα διεφθαρμένο κομματικό σύστημα, που στην κυριολεξία στραγγάλισε κάθε έννοια δημοκρατίας και ομαλού πολιτικού και κοινωνικού βίου, τώρα πιά βυθιζόμενο (εξαιτίας της μανίας για εξουσία, της ανικανότητας να κυβερνήσει και της αναπόδραστης οικονομικής πτώχευσης), ξεπουλάει όσο – όσο την χώρα και τους πολίτες της. 
Σήμερα οι τοκογλύφοι ζητάνε πίσω τα λεφτά τους και οι κυβερνόντες, μεταβαλλόμενοι σε τοποτηρητές των ξένων συμφερόντων, αναζητάνε στα φθαρμένα πορτοφόλια των συνταξιούχων και των μισθοσυντήρητων το χρήμα που πρέπει να πάρει το δρόμο για την εσπερία. 
Αφήνει αλώβητους τους έχοντες και κατέχοντες, τους φοροφυγάδες, τους ελβετόψυχους και τους γερμανοτσολιάδες και αρμέγει τους αφυδατωμένους πολίτες. 
Πορτοφόλια άδεια και μισοάδεια, που τρεμοπαίζουν στις επιδρομές των ευφάνταστων ως προς τις ονομασίες τους χαρατσιών. 
Ευφάνταστων, αλλά απάνθρωπων. 
Για το λαό η μόνη λύση είναι η αντίσταση με κάθε τρόπο. 
Μέσα από τις οργανωμένες συνδικαλιστικές και πολιτικές δυνάμεις που δεν υποτάσσονται, μέσα από την αυτοδιοίκηση, μέσα από σωματεία και κινήσεις πολιτών, μέσα από τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις, μέσα από κάθε τι που υποστηρίζει την χειμάζουσα κοινωνία. 
Εγώ γι’ αυτήν την ανάγκη γράφω, μη μπορώντας να ανεχτώ πια την καφενειακή κλαψούρα και το αυνανιστικό μπλαμπλά. 
Κι όσοι δεν μπορούν σωματικά ή δεν αντέχουν ψυχικά να ορθώσουν ανάστημα, είναι από την μεριά μου κατανοητοί και σχωρεμένοι. 
Όμως το να δηλητηριάζουν τα πράγματα (όσοι δεν μπορούν) με δήθεν εκλεκτικότητες ή αφορισμούς περί των προθέσεων κάποιων άλλων οι οποίοι τολμούν να σηκώνουν το ανάστημα στο εγκληματικό τσουνάμι του νεοφιλελευθερισμού, καλύτερα να σιωπούν. 
Και ειδικά όταν δεν γίνεται προσωπική μνεία σ' αυτούς. 
Διαφορετικά, θα πρέπει να αναρωτηθούν για το "πώς την έχουν δει" ή για την εκδηλούμενη υπερευαισθησία τους που τους εκθέτει (ίσως και χωρίς να το αξίζουν) σε μια κοινωνία από ελεεινά ζόμπι και γελοίους ανώνυμους σχολιαστές που θέλουν αίμα να πιούν και χολή να χύσουν… 
Κομμένες λοιπόν οι παπαριές. 
Ή αγώνας ή μια ζωή καφενείο.

6 σχόλια:

  1. Δεν καταλαβαίνω σε ποιούς απευθύνεσαι όμως έχεις απέραντο δίκιο. Κάθε κινητοποίηση έχει την σημασία της και φυσικά πιο μεγάλη άξια από το να κλαψουρίζουμε στις καφετέριες. Σήμερα λίγος ο κόσμος στην συγκέντρωση της ΓΕΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ στο πεδίο Άρεως. Εκεί ήτανε και ένα κινεζικό – ναι κινέζικο συνεργείο τηλεόρασης – το οποίο αναρωτιόταν που είναι ο κόσμος που την προηγούμενη φορά πλημμύρισε την Αθήνα. Λοιπόν συμφωνώ. Ή θα αγωνιστούμε σε όλα τα επίπεδα ή μια ζωή στο καφενείο θα μετράμε στα κρυφά το δεκάλεπτα και τα εικοσάλεπτα για να συμπληρώσουμε την αξία ενός καφέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σε ποιους τα χώνεις ρε Μπιζάνη.Δεν μπορώ να σε καταλάβω.Πάντως καλά τα γράφεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καταλυτική τοποθέτηση. Όποιοι δεν μπορούν πράγματι να μην μιλάνε. Και όσοι είναι υπερ των μέτρων,των χαρατσιών και του κοψήματος του ηλεκτρικού από την ΔΕΗ να κ΄σνουνε αντισυγκεντρώσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Αγαπητέ/ή Formaldeide απορώ που σου κάνει εντύπωση (και στους κινέζους) που ήταν ο κόσμος χθες...Τι σχέση έχουν όσοι κατέβαιναν με τους αγανακτισμένους, με τους σημαιάκηδες του ΠΑΜΕ και της ΓΣΕΕ. Ο κόσμος δεν έχει αγανακτήσει μόνο με τους πολιτικούς, αλλά και με τους αυλικούς τους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μοσχατούπολις
    Χίλια συγνώμη που δεν μπορώ να βγω στο κλαρί μαζί σου. Ούτε ανήμπορος σωματικά είμαι ούτε δειλός. Απλώς διαφωνώ μαζί σου. Μήπως δεν έχω αυτό το ύψιστο δημοκρατκό δικαίωμα ν αγωνίζομαι για ιδέες και με συγκεκριμένες θέσεις και προγράμματα κι όχι στο βρόντο όπως μας καλείς εσύ. Επειδή είσαι δημοκράτης πιστεύω ότι μου το αναγνωρίζεις ν αγωνίζομαι όπως εγώ κρίνω σωστό κι αποτελεσματικό.
    Τα ελεεινά ζόμπι τα αίματα και οι χολές οι κομμένες παπαριές και τα κομμένα καφενεία μήπως είναι λίγο τραβηγμένα και ακραία για όσους δεν συμφωνούν μ όσα λέει η Μοσχατούπολις?
    Αρχίζω να σας φοβάμαι. Παραδίδομαι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. @Ανώνυμος 7:01
    Δεν χρειάζεται βέβαια να σου πω ότι έχεις 100% δικαίωμα να αγωνίζεσαι στη βάση των δικών σου ιδεών. Δεν συμφωνούμε μόνον με την ασυμβατότητα εσύ να αναφέρεσαι σε αγώνες στη βάση θέσεων και προγραμμάτων, που δεν ονομάζεις, ενώ τους ορατούς δικούς μας (δηλαδή κάθε τι που έχει αντιμνημονιακή μορφή) τους θεωρείς αγώνες στον βρόντο! Κατά τα άλλα αν δεν συνηθίζεις στις ακραίες συμπεριφορές κάποιων σχολιαστών, τότε δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να φοβάσαι. Σου ευχόμαστε καλό αγώνα, έστω και μέσα από την δική σου μεθοδολογία και κοσμοαντίληψη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια