Τρίτη, 20 Σεπτεμβρίου 2011

Ο Γιώργος Πάντζας και η βόλτα στο Κολωνάκι με λιμουζίνα

Αποσώσαμε το μεσημεριανό και βαλθήκαμε να συζητάμε την άθλια επικαιρότητα που γεμάτη ελεεινά γεγονότα (γεννήματα ελεεινότερων ανθρώπων) βασανίζει τις σκέψεις μας και τους υπολογισμούς για το πώς θα είναι το αύριο... 

«Πάντως περάσαμε καλά αυτά τα 30 χρόνια», μου κάνει, με ένα παγωμένο όσο και λογικό συμπέρασμά της. 
«Ναι», της απαντάω, «σαν τον Πάντζα σε κείνη την ελληνική ταινία, όπου όντας υπάλληλος στο πλυντήριο κάποιου βενζινάδικου, "δανείζεται" το αυτοκίνητο του πλούσιου πελάτη και κόβει βόλτες στο Κολωνάκι, ...για να το γυρίσει πίσω το βράδυ, άρον – άρον και με την ψυχή στο στόμα» 

Τότε, η ψευδαίσθηση του νεαρού φτωχόπαιδου βασιζότανε σε ένα κινηματογραφικό σενάριο, και αυτό το γνώριζε ο συμπαθέστατος Γιώργος Πάντζας. 
Ένα σενάριο από τα 100άδες της τότε ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής, που ήταν περιχυμένα με το όνειρο της κοινωνικής ανέλιξης και τα αισιόδοξα τραγουδάκια και τις μουσικές του Χατζηδάκη. 
Κάτι σαν έναν νέο ελληνικό μεγαλοϊδεατισμό, που δεν στόχευε την "κόκκινη μηλιά", αλλά την οικονομική και κοινωνική άνοδο της φτωχολογιάς: το Greek Dream δημιουργίας της Μεσαίας αστικής τάξης... 

Το ζήτημα είναι αν σήμερα Εγώ, Εσύ κι Εσείς γνωρίζαμε που θα κατέληγε η "φούσκα" της ευμάρειας, όταν ξεκινήσαμε για το 30χρονο ταξίδι... 
Είναι προφανές ότι δεν γνωρίζαμε το σενάριο που μας έγραφε καθημερινά η πολιτική αλητεία της χώρας. 
Και γράφανε (οι πολιτικοί αλήτες) κάθε μέρα ένα σενάριο για ένα αντίστοιχο επεισόδιο (σάμπως ο Νίκος Φώσκολος), γιατί δεν έπρεπε να τους πάρουνε χαμπάρι, αλλά και γιατί ούτε οι ίδιοι γνώριζαν πώς να γράψουν ολοκληρωμένα, εξαιτίας της ανικανότητας και της φαυλότητάς τους. 

Ακόμα και σήμερα που ως άλλοι Πάντζες γυρίζουμε την λιμουζίνα πίσω στο πλυντήριο πιασμένοι από το αυτί, δεν γνωρίζουμε αν στα πρώτα 100 χαστούκια που ήδη μας έριξε το αφεντικό, θα προστεθούν 1000 ή και 1.000.000 νέα οδυνηρά χαστούκια φερμένα από ένα απύθμενο βαρέλι βρωμιάς…

9 σχόλια:

  1. omorfi parousiasi tou 8ematos.
    akrivos. politiki alitia!
    auti einai i lexi.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Απο τα καλύτερα στην Μοσχατούπολη. Το θλιβερό συμπερασμα σε αυτά τα κρυφα σεναρια των πολιτικών - της πολιτικής αλητείας όπως τους λες - είναι το γεγονός ότι και το ΠΑΣΟΚ έβαλε το χεράκι του. Από την εποχή της ολυμπιάδας κάποιοι άρχισαν να μας προειδοποιούν αλλα τίποτα. Το χαβά τους. Και τώρα, 2 χρόνια απραξία, με αποτέλεσμα την πλήρη επιδείνωση της κατάστασης. Τώρα λόγια σκληρά, ρεαλιστικά και "σωτήρια" από τους ένοχους. Και για όσους πεταχτούν στους πέντε δρόμους δεκάρα.
    # Μιά Φίλη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΓΥΡΝΑΜΕ ΠΙΣΩ ΡΕ ΑΓΟΡΙ. ΣΩΣΤΑ. ΤΟΤΕ ΑΝΗΚΑΜΕ ΣΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΚΟΟΥΜΠΟΗΔΕΣ. ΠΑΝΤΑ ΒΕΒΑΙΑ ΥΠΟΔΟΥΛΟΙ ΤΟΥ ΝΤΟΠΙΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ. ΤΟΤΕ ΟΜΩΣ ΥΠΗΡΧΕ ΜΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ ΚΑΙ ΡΕΦΕΝΕ, ΡΕ ΑΔΕΡΦΕ. ΤΩΡΑ ΠΟΙΟΣ ΚΟΙΤΑΕΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ? ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΜΑΣ ΒΑΛΑΝΕ ΝΑ ΤΡΩΓΟΜΑΣΤΕ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ. ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΚΑΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ.
    Τ.Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στόματα χωρίς σιωπή
    Όλων σας μοίρα κοινή
    Το τέλος δυστυχία
    (…)
    Ο σοφός δεν είναι σοφός
    Και το σύνορο του ανθρώπου γκρεμνός
    Ο χρόνος βραχύς
    Και αυτός που τα μεγάλα κοιτάζει
    Χάνει τα μικρά. Τα εδώ της ζωής
    Η αμέλεια των θνητών με τρομάζει
    (…)
    Εκείνα που ήταν να γίνουν δεν έγιναν ποτέ,
    Κι αυτά που γίνονται. Δεν ήταν για να γίνουν.

    Σιωπή. Σιωπή*
    (* Αποσπάσματα από τα χορικά των Βακχών του Ευριπίδη σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Για προσέχτε τι σας έβαλε εδώ ο @Χ 5.47. Ευρυπίδης στις "κακές" του. Από μηχανής θεός δεν υπάρχει μικρά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν έχει σημασία ποιοί είμαστε. Η ανωνυμία δεν έχει να κάνει με το γεγονός ότι ντρεπόμαστε που κλάψαμε αγκαλιασμένοι με την σύζυγό μου μόλις ακούσαμε τι έγινε στην τηλεδιάσκεψη. Ηταν αδύνατο να γίνει διαφορετικά αλλιώς θα παθαίναμε εγκεφαλικό ή αποπληξία. Απόλυση και εξαφάνιση του μισού επικουρικού. Καθίσαμε στη βεράντα βουρκωμ΄ενοι και μυρίζαμε την βροχή. Μιλήσαμε σιωπηλα και μετά θυμήθηκα την ιστορία με τον Πάντζα που είχα διαβάσει το μεσημέρι. Έτσι αποφάσισα να γράψω αυτές τις κουβέντες με σκοπό να σας παρακαλέσω να κάνουμε κάτι σαν τοπική κοινωνία κόντρα στα τέρατα της κολάσεως. Δεν πρέπει να υποταγούμε αμαχητί. Καληνύχτα

    Γιάννης + Κατερίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @Γιάννη και Κατερίνα. Καλές είναι οι πλάκες και οι αστεϊσμοί αλλά οι οικογενειακές ιστορίες γίνονται πια ίδιες. Μέσα στο ίδιο λούκι όλοι. Τα δάκρια τα δικά σας και τα δικά μας δεν πιάνουν στα παχύδερμα. Πρέπει ενεργά να τους ανατρέψουμε. Απορώ μάλιστα πως δεν έχει γεμίσει ακόμη το Σύνταγμα. Δηλαδή θα μας τη θηλιά και μετά θα φωνάζουμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Φίλοι μου μην αισθάνεσθαι μόνοι. Δεν είσαστε μόνοι, σαν ένα νησάκι στη μέση του πουθενά. Τις καμπάνες της καταστροφής τις ακούμε όλοι. Και όπως λέει ο Χεμινγουέη, όταν χτυπάει η καμπάνα μην τρέξεις να ρωτήσεις για ποιόν είναι. Χτυπάει για όλους φίλοι μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Θαλεια απο Μοσχατο.21 Σεπτεμβρίου 2011 - 7:38 μ.μ.

    Περιμενω παντα το επομενο κειμενο σου,γιατι κατι μου λεει οτι θα ειναι καλυτερο απο το προηγουμενο. Οταν ομως το πασπαλιζεις με λιγη σκονη νοσταλγιας, τοτε απογειωνεται.Θα ηθελα καποτε, να κρατησω στα χερια μου ενα δικο σου βιβλιο. Ετσι ακριβως οπως τα σχολια σου, που δεν χαριζονται σε κανενα,που αναδεικνυουν την πραγματικοτητα, αλλα η ευαισθησια του κειμενογραφου υπαρχει απο την αρχη εως το τελος.
    Ο συντροφος μου και εγω, προσπαθησαμε σε ολα τα χρονια της ζωης μας να μην οδηγησουμε δανεικο αυτοκινητο. Τις σφαλιαρες ομως τις αισθανομαστε πιο δυνατες στο σβερκο μας.Σαν αυτες που ετρωγε ο Τζανετακος.
    Στην αρχη πηγαμε να κλαψουμε οπως ο Γιαννης και η Κατερινα, αλλα οχι. ΑΓΡΙΕΨΑΜΕ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΘΑ ΑΠΑΝΤΗΣΟΥΜΕ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια