Δευτέρα, 7 Φεβρουαρίου 2011

Καρμανιόλα

Ένα θέμα λίγο πεζό αλλά τι να γίνει… η ζωή δεν είναι μόνον μεγάλη πολιτική, μεγάλες ιδέες ή μεγάλα λόγια.

..........

Γύριζα από το Κέντρο (για να καταλαβαινόμαστε εννοώ downtown) έξαλλος και τσαντισμένος, γιατί η δουλειά που είχα να κάνω στην Φειδίου δεν έγινε...

Τζάμπα χρόνος (όλο το πρωινό) και τζάμπα χρήμα για το πανάκριβο parking

Γυρίζω, λοιπόν, Μοσχάτο ρίχνοντας το ένα μπινελίκι μετά το άλλο για να ξεθυμάνω…

Κατηφορίζω τη Συγγρού, πιάνω ΣΕΦ και κοκαλώνω μπροστά στην Ποσειδώνος (στο τσάκ και θα είχα περάσει το φανάρι).

Εκεί… στην υπόγεια διάβαση του ΣΚΑΪ, μου την πέφτει ο Πακιστανός για καθάρισμα των τζαμιών.

Καθημερινά σχεδόν του σκάω από ένα 50ράκι έως 1 ολόκληρο ευρώπουλο!

Αυτή τη φορά, ο φουκαράς λακίζει απειλούμενος από την (ένας θεός ξέρει πόσο grotesque) φάτσα μου και από τον βρυχηθμό: Δεν έχω λεφτά …

Ρίχνω και μερικά για απεριτίφ, ξέρετε… @^&%*)^&)-&@$&*… (αλλά αυτά δεν μεταφράζονται)

Του είπα ψέματα.

Τα νομίσματα λαμποκοπούσαν ασημένια στην εσοχή δίπλα στο χειρόφρενο.

Μου γνέφει με το χέρι (πάει να πει, δεν πειράζει!.. αύριο…)

Ανάβει το φανάρι του ΣΚΑΙ και ξεχύνομαι δεξιά, συνεχίζοντας τα μπινελίκια, αλλά νοιώθοντας να εμφιλοχωρούν τύψεις για την ελεεινή συμπεριφορά στον φίλο μου των φαναριών.

Φτάνω στον ισόπεδο κόμβο της Πίνδου – ίσαμε εκεί που τελειώνει η νησίδα – και σταματάω.

Περνάνε μερικά δευτερόλεπτα ελέγχοντας το αντίθετο ρεύμα, μπας και βρω κανένα κενό ανάμεσα στα μποτιλιαρισμένα αμάξια που τραβάνε κατά Πειραιά και τρυπώσω στην Πίνδου… όταν ακούω το εφιαλτικό ουρλιαχτό!

Κοιτάζω πίσω και βλέπω με φρίκη ένα κατακόκκινο βουνό να έρχεται straight πάνω στον κώλο μου.

Τις εξηγήσεις τις έδωσα στον εαυτό μου μετά από 2-3 λεπτά, όσος χρόνος δηλαδή μου χρειάστηκε για να ανακάμψω από την πρόσκαιρη συμφόρεση που έπαθα ο άνθρωπος!

Αφού διαπίστωσα ότι είχα παρκάρει «κακήν κακώς» στο έμπα της οδού Πίνδου και ότι είχε εξαφανιστεί η τσαντίλα μου, γύρισα με τα πόδια στον ισόπεδο κόμβο και στάθηκα πάνω στη νησίδα.

Όλο κι όλο, μια απαγορευτική πινακίδα για την επιτόπου στροφή αριστερά, κι άλλη μία που διαφημίζει τον «Καταρράχτη»!

Τίποτα άλλο, που να προειδοποιεί ρε αδερφέ ότι κάποιοι μπορεί να στρίψουν αριστερά…

Ότι εδώ είναι η μία από τις δύο εισόδους σε μια πόλη που την λένε Μοσχάτο ή αλλιώς σε ένα διευρυμένο Καλλικρατικό δήμο που τον λέμε «Μοσχάτου και Ταύρου»...

Πάνω στην ελεεινή νησίδα, τέλος πάντων, αντιλήφθηκα τι είχε συμβεί, και υπολόγισα πρακτικά ποιο θα μπορούσε να ήταν το αποτέλεσμα...

Έκανα rewind στα γεγονότα που κατέγραψε η μνήμη μου, και είδα εμένα ταραγμένο και με διασπασμένη προσοχή να φτάνω στο άνοιγμα του ισόπεδου κόμβου.

Μπροστά εγώ, και πίσω μου ο Τσερόκης, δηλαδή ένα θηριώδες σε μέγεθος τζίπ Cherokee.

Και οι δύο στη δεξιά λωρίδα, με κατεύθυνση προς Καλλιθέα.

Στην δεξιά λωρίδα και σχεδόν πλάι στο κατακόκκινο τζιπ ένα άλλο αυτοκίνητο.

Σταματάω εγώ… και δεν σταματάει - καλύτερα δεν κόβει ταχύτητα, ο Τσερόκης…

(Ποιος ξέρει μπορεί να μίλαγε στο bluetooth με την γκόμενα του ή για business)…

Όταν πιά φτάσαμε σε απόσταση αναπνοής πατάει φρένο… και ταυτόχρονα κόβει τιμόνι δεξιά και στο χιλιοστό αποφεύγει τον τσαντισμένο κώλο μου… ενώ σε κλάσματα του δευτερόλεπτου με νέο ελιγμό γλυτώνει από την μούρη του άλλου αυτοκινήτου στα δεξιά του.

(Οδηγάρα τελικά ο Τσερόκης)

Αν έπεφτε πάνω μου, ίσως τώρα να μην σας ιστορούσα το γεγονός και ίσως να μην ξανατσαντιζόμουνα ποτέ!

Με εννοείτε, ε;

Διδάγματα:

Πρώτον, στην ζωή υπάρχουν πολύ χειρότερα πράγματα από μια «σκατένια μέρα», οπότε μην αφήνετε το θυμό και την τσαντίλα σας να διαρκεί επί πολύ, ειδικά όταν οδηγείτε και ειδικότερα όταν στρίβεται να μπείτε στο Μοσχάτο από Πίνδου μεριά.

Δεύτερον, ποτέ μην πείτε όχι, στο μαυριδερό χεράκι που απλώνεται προς το μέρος σας, ζητώντας ένα παλιοκέρμα όλο-κι-όλο, γιατί όχι μόνον δεν θα φτωχύνετε, αλλά θα γίνετε πιο ευλογημένοι, άρα και όχι τσαντισμένοι οδηγοί…

Τρίτον, και πιο σοβαρό, πρέπει πάντα να στέλνεις αναφορές στις αρχές και τις υπηρεσίες του Δήμου, για πράγματα που πρέπει να διορθωθούν.

(Το να διηγηθώ απλά στους φίλους μου το περιστατικό, δεν σώζει τον επόμενο συμπολίτη μας από μια σοβαρή σύγκρουση που μπορεί να συμβεί σε κάθε λεπτό.

Γι’ αυτό την ιστορία μου την στέλνω στον Δήμαρχο της πόλης μου, ζητόντας του κοντά στα άλλα που ζήτησε από το Ρέππα, να προσθέσει και το πρόβλημα της καρμανιόλας στον ισόπεδο κόμβο της Ποσειδώνος & Πίνδου.

Μια μεγάλη ταμπέλα, στο επίμαχο μέρος, που να λέει ΜΟΣΧΑΤΟ: ΕΙΣΟΔΟΣ A (όπως στην Βουλιαγμένης για την Ηλιούπολη) και κυρίως μια εσοχή αναμονής για τα αυτοκίνητα που σκοπεύουν να στρίψουν αρίστερά (όπως στην νησίδα της Χρ. Σμύρνης) θα ήταν μια σημαντική λύση.

Η πόλη πρέπει επιτέλους να έχει μια οδική είσοδο που να της αξίζει (και όχι να νομίζει κανείς πως στρίβοντας αριστερά – έστω μετά φόβου θεού – ότι πηγαίνει να επισκεφθεί κάποιους καταρράχτες)… και πάνω απ’ όλα ασφαλή, κατά το δυνατόν, ισόπεδο κόμβο.

10 σχόλια:

  1. Το 2009 λεωφορείο μου πήρε τον προφυλαχτήρα, ενώ άπειρες φορές ταρακουνιλεται το αμάξι μου από την ταχύτητα των αλλων που περνάνε με χίλια. Κάτι πρέπει να γίνει εκεί στην παραλία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η πιο ωραία πρόταση και αναφορά προς δημόσιο φορέα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σωστή σαν πρόταση.
    Η Συγγρού πού κολλάει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ωραίο στόρυ. Βρε έχεις ταλέντο τελικά. Τουλάχιστον ρε ελληνοδιδάσκαλε φορούσες ζώνη;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΣΩΣΤΟΣ ΚΑΙ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟΛΥΤΟ ΔΙΚΙΟ Α Λ Λ Α 20ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΑΘΕΙΣ ΓΙΑ ΜΑΘΕΙΣ? ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΛΙΟ ΑΡΓΑ ΠΑΡΑ ΠΟΤΕ Α Λ Λ Α ΠΑΛΙ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΑΚΟΜΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ Η ΓΥΜΝΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΛΗ ΠΟΥ ΔΙΟΙΚΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ειλικρινά συγχαρητήρια για το θέμα της Πίνδου. Έχουμε κινδυνέψει εκεί πολλές φορές. Όχι μονό από αυτούς που τρέχουν σαν βολίδες προερχόμενοι από τον Πειράια, αλλά και από αλλους που μπαινουν μπροστά σου ή στο πλάϊ σου πανω στο άνοιγμα του κόμβου με αποτέλεσμα ελαφρές συγκρόυσεις. Ο δήμαρχος να βάλει το πρόβλημα στην ατζέντα με τα άλλα θέματα για το κυκλοφοριακό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Θαλεια απο Μοσχατο7 Φεβρουαρίου 2011 - 4:35 μ.μ.

    Μου αρεσει ο τροπος που περιγραφεις την ταλαιπωρια σου. Το σημειο αυτο θελει μεγαλη προσοχη.Ειναι καρμανιολα. Να σταθω εγω στο "μαυριδερο χερακι"; Καθε 'μερα στη συμβολη Πειραιως καi Φλεμινγκ απλωνεται το χερακι. Με ευγενεια εχω αρνηθει να μου βαλει στα τζαμια ενα πανι, με το οποιο εχει καθαρισει μεχρι 200 αυτοκινητα.Ο κουβας δε, με το ιδιο νερο.Το λερωνει περισσοτερο και δεν το καθαριζει.Επιμενει ,εγω συνεχιζω να μη θελω,σκεπτομαι..(συγκρατησου ,μιλα ευγενικα,ειναι φτωχος,πειναει,οι Ελληνες ειμαστε λαος μεταναστων),του χαμογελω ξανα και μολις αναβει το φαναρι,μου στελνει μια ξεγυρισμενη ροχαλα στο τζαμι.Και ξεχασα να σου πω οτι εχει παρει κατα καιρους τα ευρωπουλακια του.Οχι μονο δεν λακισε αλλα με κοιταξε και ειρωνικα.Ισως γιατι ειμαι γυναικα και σκεφτηκε οτι δεν θα αντιδρασω.Γιατι πρεπει να λεμε παντα ναι;Η ευλογια ερχεται και με αλλους τροπους ελεημοσυνης.Οχι με εξαναγκασμο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΚΑΛΑ ΤΟ ΕΒΑΛΕΣ ΚΑΙ ΜΠΡΑΒΟ. ΟΜΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ. ΓΙΑ ΠΕΣΤΕ ΜΟΥ ΕΝΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΗΦΟΡΙΖΕΙ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΚΑΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΤΡΙΨΕΙ ΠΡΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΤΟΡΘΩΝΕΙ? ΕΚΕΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΙΑΘΗΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΑΚΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΣΟΥ.
    Τ.Κ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Το περιγράφεις με τέτοιο τρόπο λες και είμουνα μαζί στο αμάξι! Κύριε Δήμαρχε η σειρά σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. @ Ανώνυμος 11.35
    Μωρέ από Χρ. Σμύρνης πια, για να έχω το κεφάλι μου ήσυχο.

    @ Αλκή 11.45
    Thx.

    @ Ανώνυμος 12:03
    Μέρος της αφήγησης και της πορείας οἴκαδε…

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Τα σχόλια αναγνωστών γίνονται με δική τους ευθύνη!!!
Παρακαλούμε αποφεύγετε τις οξύτητες και τα εκτός θέματος σχόλια